TV Nostalgie (3)

Vandaag kunnen we alle gekozen fragmenten terugkoppelen naar jeugdseries van vroeger. We starten met Q en Q, dat eigenlijk nog dateert van net vóór onze kindertijd. Gelukkig waren er ook in die tijd al herhalingen, zodat we ergens in het gezegende jaar 1983 van de reeks konden proeven via de alomtegenwoordige Nederlandse tv. Nochtans is de beginintro van Robert Long al genoeg om hoofdpijn van te krijgen. De foto’s flitsen vervaarlijker voorbij dan de gewraakte nieuwe Blokkenintro, die men vroegtijdig diende af te voeren. Mensen met epilepsie kunnen ‘m dus best laten passeren. De serie zelf was gelukkig een stuk trager, wij waren 11 jaar oud en vonden het best spannend.

Het spannende element zat zeker ook in een andere jeugdreeks van toen, De Zevensprong, naar het gelijknamige boek van Tonke Dragt. Meester Frans, Jan Toereloer (we hadden best wel schrik van Joost Prinsen) en Roberto zijn gewoon onvergetelijk. Aflevering 1 kan je hier integraal bekijken. Dat meer dan 30 jaar na datum bepaalde dingen gedateerd zijn is vrij logisch, maar volgens mij zou het verhaal op zich nog steeds werken voor kinderen. Misschien de reeks toch maar eens op dvd bestellen voor het werk?

Eén van de meest legendarische ruzies die ik ooit heb gehad met mijn broer draaide om de tv-reeks Merlina. Hoewel ik mezelf destijds zeker een fan durfde noemen stond ik voor een verschrikkelijk dilemma zaterdag rond een uur of 6. Als voetballiefhebber viel Merlina samen met de Duitse Sportschau. Ik moest dus kiezen tussen de voetbalprestaties van Jean-Marie Pfaff bij Bayern München of Merlina. Van verscheurende keuzes maken gesproken!

Tegenwoordig beginnen wij spontaan te grijnzen als iemand de naam David Hasselhoff laat vallen, maar dat was ten tijde van Knight Rider enigszins anders. Ook aan deze serie hangt een ietwat vervelende jeugdherinnering. De avond dat de allereerste aflevering op tv kwam moest ik als een gek naar huis fietsen om te kunnen kijken. Bij het op de fiets springen kwam ik met mijn staartbeen nogal hard in contact met mijn fietszadel. Daar kwam ik pas helemaal achter na aflevering 1 van Knight Rider. Resultaat: zwaar gekneusd staartbeen, waarmee ik naar de dokter moest. Dat staartbeen heeft trouwens nog jaren opgespeeld achteraf.

En we besluiten met de reeks Pippi Langkous, die meer dan 40 jaar na datum nog steeds kinderen én volwassenen weet te charmeren. De combinatie van de roodharige Pippi, die alleen woont met haar aapje en paard en die situatie stuit op flink wat weerstand bij de dorpsbewoners. Pippi is rijk, heeft superkrachten en beleeft met haar vrienden Tommy en Annika een heleboel avonturen. Het succes is eenvoudig te verklaren: elk kind wil in het diepst van z’n gedachten wel eens Pippi zijn.

Straffe 1000 (871-875)

Vandaag kiezen we voor de gemakkelijkheidsoplossing, dus volgen er wederom 5 muziekfragmenten die misschien bij meer mensen in het collectieve geheugen zijn blijven hangen. Giant Sand is misschien net iets té alternatief, CCCP zullen we maar een jeugdzonde noemen, De Mens heeft ons eens met de mond vol tanden doen staan in Leuven (verbluffend sterk concert!), Iggy Pop is een coole rockopa en Art of Noise maakte ‘speciale’ muziek (vond ik althans). Luister vooral zelf zou ik zeggen!

871. Solomon’s ride – Giant Sand (1992)

872. Made in Russia – CCCP (1988)

873. Bijna – De Mens (1995)

874. Cry for love – Iggy Pop (1986)

875. Moments in love – Art of Noise (1984)

Straffe 1000 (866-870)

Vandaag zit er aan het begin en aan het eind van ons lijstje een Franse topartiest. Het middendeel wordt bevolkt door kiwi’s (grappige mensen uit Nieuw-Zeeland), Nederlanders én een landgenoot. Een bont allegaartje toppers dat gelijkenissen vertoont met Anderlecht, zoals het speelde tegen AA Gent. Jovanovic, Mbokani, Suarez, Biglia en medematen acteerden op hoog niveau. Dat niveau zullen ze moeten aanhouden om titel 31 te kunnen binnenhalen. Maar dat zien we later dan wel weer!

866. Et moi, et moi et moi – Jacques Dutronc (1966)

867. Ladies of the world – Flight of the Conchords (2008)

868. The seven stars – Quazar (1991)

869. Oscillation (Milky remix) – DJ Grazzhoppa (1997)

870. Sea, sex and sun – Serge Gainsbourg (1978)

De Bachelor (VTM), aflevering 10 (slot)

Ook deze slotaflevering had een hoog ‘FC De Kampioenen’gehalte. We kregen heel vaak een herhaling van de herhaling van een herhaling voorgeschoteld. Het was zoals een nummer dat je heel vaak op de radio hoort en waarvan je de tekst na x aantal keer van buiten kent. Zo zagen we Jeoffrey en Shari met een Mercedes richting toekomst cruisen. Het benieuwde ons vooral hoe het de rest van de meiden in tussentijd was vergaan. Misschien omdat Shari niet meteen synoniem stond voor ‘boeiende televisie’, wie zal het zeggen!

Jeoffrey en Shari ontmoeten elkaar ergens in een Brussels park, waar ze samen gaat bootjevaren. Pootjebaden zat er dit keer niet in. Shari schreef tegenwoordig spreuken voor de onlangs overleden Phil Bosmans van BZN zo bleek uit haar recentste bijdrage ‘Mensen die het altijd koud hebben, hebben een warm hart’. Maar ‘t was niet omdat haar mond bewoog, dat er zich daarom ook een zinnige conversatie ontspon. Nee, voor de meerwaardezoekers was het weer huilen met de pet op! Omdat men merkte dat een storyboard rond de twee protagonisten geen interessante televisie zou opleveren, besloot men een aantal afvallers te confronteren met hun ervaringen tijdens het programma. Bij Chloë stond er een zilvergrijze BMW voor de deur, wat deed vermoeden dat ze nogal posh was. Ze zag er eigenlijk heel erg goed uit. Katja haalde meteen haar grootste manco boven: ze kon geen gesprekken starten, enkel maar anticiperen op zijn vragen. Chloë kon enkel maar toegeven dat die vaststelling correct was. Ook rosse Nancy kwam in groene jeans (erg hè) voorbij, misschien moest haar werkdag nog starten maar ze zag er eerder moe uit. Haar magische, ietwat verlegen verschijning van toen leek helemaal uitgedoofd. Zo’n eiland of gewoon thuis, ‘t is een wereld van verschil!

Ondanks het feit dat ze er ietwat flets uitzag, viel er ook goed nieuws te rapen. Nancy bleek nl. van ‘t straat zoals ze zeggen. Haar vriend was een donkerharige, lichtbebaarde Limburger (leek me vrij duidelijk te horen) waarmee ze nu al enige tijd samenhokte. Later in het programma bleek zij niet de enige te zijn die plots verkering had: ook Ellen VL, Annelies, Tina en Shani hadden tegenwoordig een vriendje. Maar die kwamen liever niet op tv nemen we gemakshalve aan. Blonde, Antwerpse Ellen zag er heel erg goed uit vond ik. Zij miste uiteindelijk de finale door de vijandige sfeer bij de ontmoeting aan huis in het bijzijn van haar vriendinnen. Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar we konden het gewoon tussen de regels lezen.

Van mensen met een héél vet Limburgs accent krijg je hoofdpijn, hetzelfde kan echter ook worden gezegd van Shari met haar platte Antwerpse tongval. Visueel was het misschien best oké, van zodra ze sprak was meteen alle sympathie verdwenen. We kregen dat deurenverhaal weer voorgeschoteld, iets wat we ondertussen zo beu waren als koude pap. ‘t Is dat er tussen ‘deuren’ en ‘Deurne’ nauwelijks een verschil is. Anders kunnen we het niet verklaren! Oh ja, ook Raïssa bleek nog steeds niet aan de man te zijn gebracht. Kunnen ze haar niet eens mee verloten als er een extra grote Lottopot moet worden verdeeld? Misschien dat ik dan m’n kans wel eens waag! What a beauty!

Hierna volgt er een damesonderonsje met bubbels, waarna ze integraal de allerlaatste aflevering krijgen voorgeschoteld. De bachelor nam het begrip ‘kneedbare Shari’ nog eens in de mond, waardoor het leek alsof hij over een brood sprak. Hij liet echter de unieke kans liggen om hier reclame te maken voor Patisserie Brabanders, dus trappen wij de voorzet maar zelf binnen. Shari vond dat ze wél een sterk karakter had, Jeoffrey verdedigde dan weer de mening van zijn ouders. De 14 overige dames waren totaal in shock toen bleek dat Joff’s ouders in Nathalie ‘de ideale schoondochter’ bleken te herkennen. Dat Nathalie daarna stevig werd gepoend en het feit dat zij niet in de bovenste la lag bij haar toekomstige schoonouders was er voor de frêle Shari ineens te veel aan. Daar kwamen de traantjes … Sterk karakter hè? Ik dacht het niet!

Shari was dus gekwetst, Nathalie gaf eerlijk toe dat ze dat volkomen begreep. Maar wat had Shari eigenlijk verwacht? Dat kussen met Nathalie was eigenlijk vrij onschuldig. Uiteindelijk kiest Jeoffrey voor Shari (dat zagen we vorige week al uitgebreid), de rest kon die keuze begrijpen maar had ineens medelijden met Nathalie. Ook Shari bleef gewoon meehuilen met Nathalie, maar dat bleek nog steeds over die ‘kus op de mond’ te gaan. Alweer een bewijs dat ze nog niet matuur genoeg is voor een ‘vaste relatie’, toch niet met deze bachelor. Nathalie eindigde tweede in deze contest, zoals iedereen weet is een zilveren medaille zowat de meest vervelende plak die je kan behalen. Want dat wil zeggen dat je nipt langs het goud hebt gegrepen. ‘Ze zouden elkaar echter allemaal blijven zien’ sprak Jeoffrey. Stond dat zo in een uitgeschreven draaiboek? In dat geval moet het bijna aan de pen van Jan Verheyen zijn ontsproten. Totaal ongeloofwaardig!

Maar hoe zat het nu met hem en Shari? Ze hadden het een bepaalde kans gegeven, het ging een beetje op en af met ups en downs. Logisch natuurlijk, omdat afspreken supermoeilijk zoniet compleet onmogelijk was. Zelfs slaapkamerontmoetingen worden op den duur saai natuurlijk. ‘We zullen zien’ sprak Joff. Shari vond dan weer dat hij ‘te moeilijk was voor een vaste relatie’. Ze konden het niet met zoveel woorden zeggen, maar hun relatie stond eigenlijk op een behoorlijk laag pitje op dit moment. Katja (‘de eeuwige optimiste’ of was het dit keer ‘de naïeve troela’) sprak filosofisch ‘Het komt goed’ maar dat leek ons eerder een dooddoener om het programma met een goed gevoel te kunnen afsluiten.

Dat zal zeker nodig zijn, mocht men al op een nieuw seizoen van dit programma zitten broeden. De twee tortelduifjes moeten nu niets stiekem meer doen, waardoor (volgens mij geheel ten onrechte) de indruk moet worden gewekt dat het wel zal lukken tussen die twee. Toen Jeoffrey zei dat het met Shari misschien nog wel iets kon worden dacht ik kort maar krachtig ‘Bullshit’. Cupido’s pijlen troffen dit keer geen doel, maar ik kan me natuurlijk vergissen. Voor wie maar niet genoeg kan krijgen van soortgelijke formats is er volgende week alvast ‘De ideale date’, waarin we nóg meer van hetzelfde mogen verwachten. Omdat ik niet van ‘overkill’ hou (10 weken is meer dan voldoende dacht ik zo) trek ik er vanaf heden een dikke streep onder. We vinden wel weer een ander tijdverdrijf! Jullie waren een aangenaam publiek.

The Descendants (Alexander Payne)

Matt King (George Clooney), een rijke landeigenaar, is getrouwd met een prachtige vrouw, die nu door een ernstig ongeluk in een terminale coma ligt. Zijn dochters van 10 en 17 jaar oud zijn onbekenden voor hem en hij denkt erover om zijn huis en land te verkopen aan een rijke vastgoedeigenaar. Twijfelend om de stekker uit de apparatuur te halen die zijn vrouw in leven houdt, komt Matt erachter dat zij een affaire had. Samen met zijn twee dochters gaat hij op zoek naar de betreffende persoon.

Dat is kort samengevat de insteek van de nieuwe film van Alexander Payne, die we nog kennen van het schitterende ’Sideways’. ‘The Descendants’ kreeg 7 nominaties op de Critics Choice Awards, waarvan er eentje werd verzilverd: George Clooney kreeg er eentje voor ‘beste acteur’. Van de 5 Golden Globes nominaties, werden er twee binnengehaald: alweer Clooney en ‘beste film’. Daaruit kunnen we besluiten dat er een zeer grote kans is, dat deze film morgen een aantal nominaties zal krijgen voor de Academy Awards.

Het verhaal zelf vind ik er eentje van dertien in een dozijn, er wordt wel aardig geacteerd (vooral dan door Clooney’s ‘oudste dochter’ Shailene Woodley), maar of dat voldoende gaat zijn om ook Oscars te winnen is nog maar de vraag. Het geheel wordt mooi in beeld gebracht, op sommige momenten lijkt het op één langgerekte reclamespot voor Liberty TV. We zijn er nu écht zeker van dat Hawaï een idyllisch plekje is. Wie wil weten of dit zijn/haar meug is verwijzen we graag naar deze trailer.

Keek op de Week (2)

Misschien kunnen we er een gewoonte van maken om deze rubriek elke week te openen met ‘huilende mens(en) van de week’. Vroeger zou Bert Anciaux hier waarschijnlijk meermaals de hoofdprijs hebben weggekaapt, maar in Philippe Muyters kreeg hij zopas een waardige opvolger. Zijn strapatsen zijn al uitgebreid de revue gepasseerd in journaals, praatprogramma’s, kranteneditorialen en op diverse social media platforms. Iedereen met wat gezond verstand kan zelf oordelen of er hier drama’s zijn gebeurd. Enerzijds is het een ongelofelijk fait divers, anderzijds ben je als politicus ongeloofwaardig als je leugens de wereld in stuurt.

Muyters is geen échte politicus en dat bedoel ik niet eens zo slecht. Hij komt joviaal over op tv, heeft een goed voorkomen en hij zal ongetwijfeld de nodige dossierkennis in huis hebben. Mocht het geen crisis zijn, ik gaf de man misschien zelfs krediet. Maar in de politieke wereld lijkt het me eerder een zachtgekookt eitje, dat zich zwaar miskeken heeft op de hardheid van zijn politieke tegenstrevers. Of er nu een spelletje met hem wordt gespeeld of niet, in zulke gevallen geldt: ‘if you can’t stand the heat, stay out of the kitchen!’ Zijn tranen bewezen dat hij wel degelijk een mens van vlees en bloed is, maar daarom is hij nog niet ‘de juiste man op de juiste plaats’. Men heeft hem zoveel bevoegdheden gegeven, dat het nu lijkt alsof alles hem een beetje boven het hoofd is gegroeid. Verder moet er bij de N-VA misschien ook eens worden gedebatteerd over het zorgvuldig screenen van hun personeel.

Had Muyters (en bij uitbreiding de hele N-VA) dit moeten zien aankomen? Misschien wel. Wie het hele federale beleid met de grond gelijkmaakt, altijd negatief is en nergens concrete oplossingen aanreikt, loopt het risico om op Vlaams niveau de rekening gepresenteerd te krijgen. Dat het er dan niet altijd even netjes aan toegaat moet je er gewoon bij nemen. Was het trouwens niet Muyters die destijds over de gelekte mails van Ingrid Lieten, dat andere witte konijn zei: ‘Moest ik zo denken over de regering, dan zou ik mijn eigen positie in vraag stellen’. Dit keer is zijn uitspraak keihard in z’n eigen gezicht ontploft. Mijn boodschap aan Bart De Wever is de volgende: ‘Doe af en toe eens aan kritische zelfreflectie’. Mocht het niet Muyters zijn geweest, maar iemand van de PS … dan was het land wellicht te klein geweest. Meestal ziet BDW alleen de splinter in andermans oog, maar niet de balk in die van hemzelf.

Véél grappiger nieuws (alhoewel) hoorden we dan weer van het filmfront. In Liverpool eisten een aantal bezoekers van de stomme zwartwitfilm ‘The Artist’ (er wordt nl. niet in gesproken) van Michel Hazanavicius hun geld terug aan de kassa. Ze voelden zich bedrogen en vonden de stomme film maar euh … stom of zoiets. Het zal wel aan de Liverpudlians hebben gelegen, want elders in het land waren de reacties een stuk enthousiaster. De film won onlangs een Golden Globe en is met 12 nominaties tevens de grote favoriet bij de Bafta’s die op 12 februari a.s. worden uitgereikt. Traditiegetrouw zijn de Bafta’s al een belangrijke indicator voor de Oscars.

Dinsdag a.s. worden trouwens de Oscarnominaties bekendgemaakt. Het wordt vooral uitkijken of ‘Rundskop’ van Michaël R. Roskam, die de shortlist haalde, zal worden verkozen tot ‘beste buitenlandse film’. De kansen zijn echter vrij gering volgens de bookies. De meeste aandacht gaat uiteraard naar de categorie ‘beste film’. Afwachten of ook ‘The Tree of Life’ (door onze filmcritici uitgeroepen tot beste film van 2011) de eindlijst zal halen. Zekerheid is er anders niet, vooral ook omdat de film elders geen nominaties kreeg. Meestal is dat een veeg teken. Ik zag ‘m zelf ook en de film deed mij persoonlijk weinig moet ik zeggen.

Als muziekliefhebber wil ik deze keer graag iets kwijt over het fenomeen ‘beste danceact aller tijden’. Er werd onder de lezers van het Britse vakblad Mixmag tussen september en december vorig jaar een poll gehouden om tot een bepaald resultaat te komen. De grote meerderheid van de acts uit de top 20 zijn behoorlijk bekend bij een groot publiek, waardoor mijn persoonlijke favorietjes Plaid en Boards of Canada absoluut geen kans maakten. Zij bestrijken in dit geval dan ook eerder een nichemarkt. Winnaar werd The Prodigy, gevolgd door Daft Punk, The Chemical Brothers, Faithless en Deadmau5. Ik was vooral tevreden dat Underworld, Leftfield en Kraftwerk de top 20 haalden. Ik was al lang blij dat de fanclubs van Tiësto, Armin Van Buuren en andere David Guetta‘s dit keer geen invloed hadden op het eindresultaat. Geen van bovenstaande drie haalde de top 20. Zouden de lezers van Mixmag dan toch échte kenners zijn?

In het tennis lijkt Kim Clijsters dan weer haar allerbeste niveau te halen in de Australian Open. In de eerste ronde ging de Portugese Maria Joao Koehler nog vrij moeizaam voor de bijl, daarna werd het tegen Stéphanie Foretz Gacon en Daniela Hantuchova telkens een gezondheidswandeling. De Chinese Li Na (vorig jaar nog haar tegenstandster in de finale) wordt de eerste serieuze klip die ze op zondagmorgen zal moeten overwinnen in de 1/8 finales. Een Clijsters in vorm moet echter tot grootse dingen in staat zijn. Het gezondheidsbulletin oogt vooralsnog goed, op een stijve nek na. Wij laten straks alvast onze duimpjes werken.

En we eindigen met de scheepsramp van de Costa Concordia voor de Italiaanse kust vorige week vrijdag. Voorlopig zitten we daar aan twaalf dodelijke slachtoffers, terwijl er nog steeds 20 personen vermist zijn. Het mag een wonder heten dat er op 4.229 passagiers en bemanningsleden zo weinig slachtoffers vielen. Oké, de kapitein maakte ogenschijnlijk een stuurfout met fatale gevolgen. Mensen aan boord stelden vast dat de kapitein van het schip erger had weten te voorkomen, maar buitenstaanders trokken die beweringen dan weer in twijfel. Op zo’n moment duiken plots ook de wildste verhalen op. Zo zou hij luttele ogenblikken voor de ramp zijn gespot met een Moldavische schone, die eerst werd omschreven als ‘zijn minnares’, maar die later bleek te tolken aan boord. Aan boord zou de muziek te horen zijn geweest van de rampenfilm ‘Titanic’, wat het geheel een nogal luguber tintje geeft. Over de ramp zelf is alleszins nog niet de laatste druppel inkt gevloeid, zoveel is duidelijk.

Straffe 1000 (861-865)

‘t Is al een tijdje geleden, maar bij wijze van ludieke actie hebben we nog eens een klein linkje gestoken in onze muzikale bijdrage. Vandaag hebben we de jaren 1969, 1979, 1989, 1999 en 2009 in de aanbieding. We beginnen met Amerikaanse pop, disco uit hetzelfde land, Amerikaanse house, Britse dance en Britse dubstep. Iedereen heeft een heel weekend de tijd om de schitterende dance moves van Philippe Muyters uit te proberen. Bonne chance!

861. We are family – Sister Sledge (1979)

862. Freeze – Cut La Roc (1999)

863. Blackout – Lil Louis (1989)

864. Hyph Mngo – Joy Orbison (2009)

865. Dizzy – Tommy Roe (1969)

‘Bezoek van de knokploeg’ (Jennifer Egan)

Het volgende boek stond in nogal wat jaarlijstjes in de categorie ‘literatuur’, dus vinden we het bijna een morele plicht om het boek binnenkort eens te lezen. Het zal vermoedelijk nog niet voor direct zijn (ben nu bezig aan Lionel Shriver haar ‘We moeten het even over Kevin hebben’ en daarna volgt ‘Val dood’, het slot van de Stockholm trilogie van Jens Lapidus). Maar wie is nu precies die Jennifer Egan en waarover gaat haar boek precies?

In ‘Bezoek van de knokploeg’ maken we kennis met platenproducer Bennie, zijn vroegere punkvriend Scotty, Sasha, kleptomane en Bennies assistente, knappe Alex, Sasha’s date voor één nacht en vele anderen. Daar waar hun levens elkaar kruisen verwoordt Jennifer Egan met verve en humor de grote truc die de tijd met ons uithaalt, in een roman over verleiding en verlies. ‘Bezoek van de knokploeg’ is als een conceptalbum uit de jaren zeventig. Als ik er zelf spontaan een film bij moet verzinnen, dan zou die misschien lijken op ‘High Fidelity’.

Deze vierde roman van de Amerikaanse schrijfster (1962) is bekroond met de Pulitzer Prize 2011, vergeleken met ‘Vrijheid’ van Jonathan Franzen en getipt als roman van het jaar (New York Times). Het is inderdaad een prachtig kunstwerk dat de grote levensthema’s op een verrassende manier dichtbij brengt. In dertien hoofdstukken komen dertien authentieke stemmen aan het woord die vertellen over hun leven, ambities en ontmoetingen, hun liefdes en verleidingen. Op ingenieuze wijze zijn de levens van de verschillende vertellers met elkaar verbonden, waardoor hun verhaal opgaat in een grillig sociaal netwerk dat uitwaaiert en uiteenvalt. De centrale figuren zijn actief (geweest) in de popmuziek. Egan laat met een lach en een traan zien hoe de tijd elk leven op een eigen manier ombuigt en afbreekt. Als een knokploeg die sluipend zijn werk doet.

Straffe 1000 (856-860)

‘t Is de tijd dat er langzaam maar zeker namen worden genoemd voor aankomende zomer- én andere festivals. De afgelopen dagen leek het erop dat nogal wat festivals goochelen met de meer gevestigde waarden. Dat TW Classic bijvoorbeeld uitpakt met Sting en Lenny Kravitz vinden we op zich wel aangenaam (veelbelovend voor het vervolg alleszins), Pinkpop pakte dan weer uit met Bruce Springsteen, Soundgarden en nu ook The Cure. Retrogroepjes of gesettelde artiesten worden misschien wel dé trend deze zomer? Ik heb mezelf alvast getrakteerd op twee concertjes in MOD. In februari ga ik naar Gavin Friday kijken, in april nog eens naar Isbells.

856. Tighten up – The Black Keys (2010)

857. Birds of a feather – Mocky (2009)

858. Summer song – Yacht (2009)

859. Weak and powerless – A Perfect Circle (2003)

860. Learnalilgivinanlovin – Gotye (2006)

Etentje @ La Vache Qui Suisse

Ongeveer vierenhalf jaar geleden staken we met een aantal collega’s-leeftijdsgenoten een traditie in gang die we vanavond voor de derde keer zien passeren. Het plan was dat we met enkele mensen die de leeftijd van 40 jaar hadden bereikt gezellig uit eten zouden gaan. De allereerste keer belandden we op die manier in Houthalen (La Tapa de Oro), begin vorig jaar kwamen we opnieuw in Spaanse sferen bij Olé Olé (Hasselt) terecht en dit jaar zitten we andermaal in Hasselt.

Dit keer vormt Zwitserland het decor, nu we bij La Vache Qui Suisse zullen gaan eten. Voor ieder onder ons een geheel nieuwe eetervaring, maar dat zal de pret geenszins drukken. Naar het schijnt kan je er terecht voor raclette, fondue en een heleboel andere dingen. Als heuse newbies laten we ons straks dan maar deskundig adviseren door echte Profis. Après ski is niet dadelijk mijn geliefkoosde setting, maar misschien overwin ik er wel m’n carnavalsfobie. Ein Prosit, ein Prosit der Gemütlichkeit dan maar?

UPDATE

Een woensdagavond midden januari in Hasselt. Het is superrustig in de binnenstad, vermoedelijk spelen de examens in de hogescholen daar een grote rol in. Het motregent lichtjes als wij vanuit de parkeergarage richting LVQS trippelen. Bij binnenkomst blijken wij de enige bezoekers te zijn en buiten enkele mensen die zich in de Stübe bevinden zal dat ook de hele avond zo blijven.

Zo voorkomen we alvast dat we in affronten vallen (zowel geluidstechnisch als wat de etiquette m.b.t. het eten betreft). Een vriendelijke gastvrouw overhandigt ons de menukaart, waarna wij een keuze kunnen maken. Als aperitiefje lusten we allemaal een aperol spritz en ook wat het eten betreft hebben we elkaar snel gevonden. We gaan voor de kaasfondue, aangevuld met een vleesschotel.

Niemand die op onze vingers kijkt, gemoedelijke gesprekken, lekker warmpjes gezeten achter het raam en ondertussen gezellig tafelen. Op een doordeweekse woensdagavond kunnen we dat best wel hebben eigenlijk. We vinden achteraf nog een gaatje voor een dessert (sorbet voor Hanne, chocoladetaart voor mij en Kim), afgerond met een koffie, een koffie verkeerd en voor mij een italiano (koffie met amaretto). Net vóór de rekening wordt gevraagd krijgen we allemaal nog een Apfelkorn aangeboden door onze gastvrouw. Met een voldaan gevoel konden wij terug naar de wagen. La Vache Qui Suisse heeft ons gedurende drie uur een klein beetje een Zwitsers gevoel gegeven. Het zal niemand verbazen dat wij zeer dankbaar waren dat we geen Tirolerjodelmuziek te verduren kregen, maar dat de radio ervoor zorgde dat we heel normale achtergrondmuziek hadden. Of zou onze reputatie wat muziek betreft ons reeds vooruit zijn gesneld? Nee toch!