Dinsdagmenu Stijn Coninx @ bibliotheek

Ons voorlaatste dinsdagmenu van het voorjaar brengt straks Vlaams topcineast Stijn Coninx naar de bibliotheek van Zonhoven. In maart is er nog een dinsdagmenu dat uitzonderlijk op donderdag valt (jawel, het is zo) met de Zonhovense auteur Margot Vanderstraeten. Die kan je gaan bekijken en beluisteren in de raadzaal van het gemeentehuis. Deze lezing is een samenwerking tussen onze Openbare Bibliotheek en Markant.

Maar we gingen het over Stijn Coninx hebben. Iedereen kent wellicht zijn kaskrakers ‘Hector’, ‘Koko Flanel’ en ‘Daens’ (allemaal gezien, de laatste volgens mij verplicht in schoolverband). ‘Licht’, ‘Verder dan de maan’ en ‘Soeur Sourire’ heb ik niet gezien. De laatste twee films waren tegenvallers, afgaande op de bezoekersaantallen in de bioscoop. Bezoekersaantallen zeggen natuurlijk niet alles, want (en ik wik mijn woorden) ‘Hector’ en ‘Koko Flanel’ zijn twee k*tfilms. Ik ben een heel groot filmliefhebber, maar ik denk niet dat deze twee films representatief zijn voor de betere Vlaamse cinema. Dan is ‘Daens’ gelukkig al van een heel andere orde.

Stijn regisseerde verder ook ‘De Kavijaks’, een reeks naar het boek van Jozef Vantorre. Ook niet gezien, maar ik hoor daar veel goeds over. Wat ik persoonlijk dan weer wél in huis heb en wat een beetje meer mijn ding is: ‘Het Peulengaleis’, de vrolijke fratsen van het duo Bart Peeters en Hugo Matthysen. Op dit ogenblik is hij bezig aan een langspeelfilm over zanger Rocco Granata. Benieuwd hoe ver hij al staat met dit project? Kom dan vanavond gerust luisteren tussen 20u en 22u in de openbare bibliotheek van Zonhoven. De toegang is gratis en je dient vooraf niet te reserveren. Iedereen van harte welkom!

Zonhoven Trapt Door 2010 : eerste aanzet tot verjonging

Zonhoven, een dorp in Midden-Limburg, dat volgens de laatste telling ondertussen reeds 20.568 zielen telt, heeft een eigen zomerhappening net vóór de grote vakantie. ‘Zonhoven Trapt Door’ is een driedaags, gratis evenement in het centrum. Vroeger had je hier Teutrock, maar na enkele uitgeregende edities (en een vrij zwakke programmering vond ik persoonlijk) ging daar definitief het licht uit.

Sinds jaar en dag erger ik me blauw aan hetgeen men ons voorschotelt op muzikaal gebied tijdens ZTD. Ik heb het louter over het muzikale luik, de rest van de programmatie vind ik prima. Aan het concept van de rommelmarkt, de braderie, de stratenloop, de ‘pruuverij’, de kinderanimatie e.d. moet men niet meer sleutelen. Wat goed is, moet je zo laten.

Maar mag het muzikaal aub een beetje meer zijn? Kate Ryan, The Belpop Bastards, Brahim et les autres in een nabij verleden. Sorry, maar op die manier word je vooraf reeds finaal in de vernieling gereden door het sterkere en tevens gratis Genk on Stage in datzelfde weekend. Niet dat Zonhoven per sé moet concurreren met Genk, maar een klein beetje gezonde ambitie is toch niet te veel gevraagd of wel soms?

Omdat het altijd makkelijk is om aan de zijlijn te schreeuwen hoe het dan wel moet, heb ik enkele mensen (met gezond verstand en de juiste drive) een simpel voorstel op mail gezet. Hoe mijn plan er precies uitziet ga ik hier nog niet onthullen, ik hoop het in eerste instantie al bij een aantal mensen verkocht te krijgen. Maar volgens mij is het financieel absoluut een haalbare kaart, een concept dat mits wat aanpassingen hier en daar zeker heel wat mensen zou kunnen aanspreken.

Vrijdag zou ik bijvoorbeeld gewoon opnieuw starten met een Zonhovense megafuif (zoals in het verleden) en zondag zou ik behouden als ‘familiedag’. Dan mag de programmatie wat breder worden opengetrokken. Gezelligheid mag/moet zelfs meer centraal staan die dag. Of je dan opnieuw de muzikale toer moet opgaan of net andere dingen laat primeren, dat is een keuze die de organisatie dan moet maken.

Op zaterdag (mijn mysterieuze voorstel) dat (vooral) gericht is op de Zonhovense jeugd/jonge volwassenen en ook die uit de omgeving, een behoorlijk grote doelgroep denk ik. Volgens mij onderschat men zijn jonge doelpubliek elk jaar weer, door voor ‘zogezegd’ populaire acts te gaan. De meerwaardezoeker loopt drie dagen compleet verloren in Zonhoven. Jonge mensen rijden naar Hasselt, Gent, Leuven, Antwerpen of Brussel om hun favoriete groep te gaan bekijken. Waarom zouden ze dan niet in Zonhoven blijven als je hen daarvoor een goede reden geeft?

Ik zou hier nog uren over kunnen doorbomen, maar dat zou ons te ver leiden. Langs deze weg laat ik weten dat ik me best wil engageren om dit jaar mee te denken i.v.m. het concept. Ik wil m.a.w. best wel eens mee komen brainstormen over ZTD jaargang 2010. En ik weet dat er bij ons nog enkele collega’s rondlopen met frisse ideeën, die er hun licht over zouden kunnen laten schijnen. We zien wel waar we eindigen! Niet geschoten is altijd mis zeker?

Zondagnamiddagklassieker : ‘The Conversation’ (1974)

Harry Caul is een afluisterexpert, die zijn geld verdient met het afluisteren van andere mensen. Wanneer hij een flard van een gesprek opvangt, meent hij iets op het spoor te zijn. Hoe meer stukjes hij bij elkaar sprokkelt en hoe vaker hij zijn tapes beluistert, des te meer hij ervan overtuigd raakt dat er zich spoedig een drama zal afspelen. Of is het slechts zijn fantasie die op hol slaat?

Da’s ‘in a nutshell’ het verhaal achter ‘The Conversation’, een klassieker uit 1974, in een regie van Francis Ford Coppola. In de belangrijkste rollen zien we Gene Hackman, John Cazale en Allen Garfield. Een trailer staat hier.

Bijna 36 jaar na datum verscheen de film dit jaar eindelijk met Nederlandse ondertiteling. Ik tikte ‘m voor nog geen 5 euro op de kop bij Free Record Shop. Hoewel de film destijds diverse nominaties kreeg voor de Academy Awards, werd er geen enkele van verzilverd. De film won wél 11 andere prijzen, o.a. de Gouden Palm in Cannes.

Gemakshalve noemen we deze film ‘een paranoïde thriller’ rond het thema ‘perceptie’: ‘is dat wat we zien én horen ook de daadwerkelijke realiteit’? De sfeer in de film zit goed mede door de goedgekozen soundtrack, er is genoeg suspens en de vertolkingen zijn sterk. Een must voor filmliefhebbers!

Absynthe Minded @ MOD

Straks zitten we bij één van de grote slokops van de afgelopen MIA-awards. Absynthe Minded heeft voor ons geen geheimen meer, want we zagen Bert Ostyn en de zijnen al diverse malen live aan het werk. Hun clubconcerten verkopen tegenwoordig in een mum van tijd uit. De band heeft ondertussen al vier full cd’s achter zijn naam staan, niet slecht voor een groep die in 2004 tweede werd op Humo’s Rock Rally na The Van Jets. Dat wordt weer een reuzegezellige avond, I presume?

UPDATE

Hebben wij al ooit een tegenvallend concert van Absynthe Minded gezien? Na gisteravond komen we alweer tot dezelfde conclusie: als er een equivalent is van de Deutsche Gründlichkeit, dan wel de Flämische Gründlichkeit van AM. AM was gisteren alweer uiterst betrouwbaar met een strak uitgebalanceerde set, waarin nieuw en oud werk vlot werden afgewisseld. Wij vonden dat zééér oké.

Vooraf zagen we een klein stuk van Roadburg, zeg maar de helft van The Galacticos. Commentaar geven op basis van de twee nummers die wij hebben gehoord (de laatste twee dus) zou een beetje stijlloos zijn dus daar doen we niet aan mee. De hoofdact verscheen vrij stipt (ca. 21u35) op het podium. In onze buurt een hele hoop bakvissen (het was weekend, de examens waren begonnen of misschien pas gedaan, potentiële groupies van zanger Bert Ostyn of een combinatie van dit alles), feit is dat er wat werd afgegieberd in onze buurt. We aanschouwden het, dachten er het onze over en genoten van het concert. Maak een prachtige volzin met de begrippen ’Kinderacademie’, ‘Walter Capiau’, ‘Petit Gervais’ en ‘Ga maar aan de viool zitten’ en je kan het een beetje visualiseren. Op die viool gaan zitten zat er gisteravond trouwens niet in of Renaud Ghilbert was de hele avond werkloos geweest.

Een blik op de gespeelde setlist: ‘I am a fan’, ‘Fortune’, ‘Stuck in reverse’, ‘Envoi’, ‘My heroics, part one’, ‘Weekend in Bombay’, ‘People of the pavement’, ‘Heaven knows’, ‘Plane song’, ‘Papillon’, ‘Multiple choice’, ‘Mercury’ en ‘Moodswing baby’. In de korte bisronde o.a. ‘There is nothing’.

Nochtans deed het geluid tijdens het allereerste nummer het geheel nog bijna in de soep draaien. Gelukkig werd het daarna geleidelijk aan beter. Het jonge grut was blijkbaar alleen vertrouwd met het recentste werk want bij een aantal oudere nummers zag ik meer dan eens gefronste wenkbrauwen en verbaasd, gapende blikken. Iets meer dan een uur stond AM op de bühne en ik denk dat het merendeel van de bezoekers dezelfde mening is toegedaan: het was een mooie, muzikale zaterdagavond. Voor één keer trotseerden we de regen buiten met de glimlach. En we stonden de ruime aanwezigheid van onze jongste concertbezoekers oogluikend toe. Hanne liet zelfs een aantal jonge kereltjes voor haar postvatten. Zo lang ze maar geen nanny moest spelen. Je kan het natuurlijk ook omdraaien: wij worden gewoon een dagje ouder.

Het bewogen slot van Anderlecht-Club Brugge

De topper Anderlecht-Club Brugge hield ook gisteren nog danig de gemoederen bezig in voetbalminnend België. Deels is dat te begrijpen, deels ook niet. Scheidsrechter Luc Wouters uit Lummen had uiteindelijk de boter gegeten en dus brak op diens facebookprofiel een storm van emoties los. De grote meerderheid van de reacties was van een bedroevend niveau. Beschamend zelfs!

Als we gewoon voortgaan op de feiten, dan durf ik (als uitgesproken Anderlechtfan) daar het volgende over zeggen: Luc Wouters heeft mijns inziens inderdaad een fout gemaakt door direct rood te trekken voor Ronald Vargas. De overtreding was misschien zelfs niet eens geel waard. Men verwacht echter dat scheidsrechters zonder hulpmiddelen in een fractie van een seconde beslissen. Nogal logisch dat er al eens iemand een inschattingsfout maakt. ‘Degradatie naar tweede klasse’ hangt hen boven het hoofd wanneer ze in de fout gaan. Geef toe, de druk is erg groot binnen het scheidsrechterskorps. Als men echter vooraf reeds heeft aangegekondigd dat men de zware, gemene overtredingen uit het voetbal wil bannen (met de voet vooruit tackelen is er zo eentje) door hard op te treden, dan fluit men de laatste weken vrij consequent. Iedereen die zich eraan bezondigt, vliegt eruit! Men zou zijn gifpijlen beter richten op scheidsrechters die té veel door de vingers zien en alles laten passeren.

Maar Club Brugge moet ook bij zichzelf te rade gaan: Koster deed een nogal ongelukkige, tactische wissel door een aanvaller voor een extra verdediger op te offeren (terwijl Club Brugge onder enorme druk stond). Tegen elke andere ploeg kan je dan de stand vasthouden, maar tegen Anderlecht was zo’n actie niet écht slim te noemen.

Ondertussen zijn er op facebook al haatpagina’s opgedoken tegen Anderlecht (de club die al zijn wedstrijden ‘koopt’, voor de mensen die het nog niet zouden weten) en scheidsrechter Wouters (die in zijn mildste vorm gewoon op zoek moet naar een bril, maar meestal nog een pak erger). ‘t Is een uiting van pure frustratie natuurlijk! Laat ik het hier gemakshalve onder de noemer ‘bezigheidstherapie’ klasseren. 151 individuen vinden het bijvoorbeeld nodig om ‘Doodstraf voor Luc Wouters’ te joinen, de Middeleeuwen en het pek en verenspektakel zijn er niks tegen. Laat ons in godsnaam ernstig blijven. Wie zich met dit soort dingen bezighoudt is een regelrechte randdebiel.

Feit is dat Club Brugge, vlak vóór die rode kaart, dominanter speelde dan Anderlecht. Ik wil zelfs erkennen dat Anderlecht niet zou hebben gewonnen, mochten beide teams met 11 spelers het einde hebben gehaald. Maar dan nog: voetbal is geen exacte wetenschap, dus zekerheid hierover hadden we nooit.  Het winnende doelpunt van Boussoufa verraadt ook meer over de individuele klasse van Bous dan over de globale prestatie van Anderlecht. Een ploeg die (misschien wel) de kampioenstitel haalt dit seizoen heeft altijd dat tikkeltje extra geluk. Ondanks de bonus van 9 (negen!) punten verwacht ik nog steeds spannende play-offs. Het spreekwoord van die beer en dat vel loert steeds om de hoek, weet je wel.

‘The Invention of Lying’ (Ricky Gervais & Matthew Robinson)

Belachelijk eenvoudig is het uitgangspunt van deze film. De film speelt zich af in een wereld waar nog nooit iemand heeft gelogen. Mark Bellison, een schrijver, besluit om wel te liegen om zo hogerop te komen. Dat levert uiteindelijk een leuke, doch in de Verenigde Staten sterk gecontesteerde film op. Mits een ietwat betere uitwerking van het basisidee had men hieruit zelfs een ronduit schitterende film kunnen puren. Voor mij was het nog té braaf, hij had naar mijn gevoel nóg harder tegen zere schenen kunnen trappen.

Scenarioschrijver Ricky Gervais, die tevens de hoofdrol voor zijn rekening neemt, is vooral bekend van sterke series als The Office UK’ en ‘Extras’. Hij wil nu ook doorbreken in de Verenigde Staten maar ook zijn vorige film (‘Ghost town’) flopte in Hollywood. Onlangs mocht hij nog de presentatie van de Golden Globes voor zijn rekening nemen. In de film verder spelen verder ook de verrukkelijke Jennifer Garner en Rob Lowe mee.

Religieus rechts had ginds in de VS flink wat moeite met deze film. Men kan gerust stellen dat deze film voor hen kon concurreren met Monty Python’s controversiële ‘The Life of Brian’. ‘The Invention of Lying’ is een atheïstische film die bijna gedoemd was om te mislukken, wetende dat het overgrote deel van het Amerikaanse bioscooppubliek zoiets niet pikt. Als Gervais ginds wil slagen zal hij milder moeten zijn of op ’safe’ moeten spelen in zijn volgende rollen. Ik ben geneigd om te zeggen: blijf gewoon in Groot-Brittannië’ want daar en ook in de rest van Europa weet men Gervais wél naar waarde te schatten. Liefhebbers kunnen hier terecht voor een trailer.

Kraaiende haan verstoort nachtrust te Z.

Het leest als een heuse krantenkop en het IS ook bittere ernst. Ik word nu al wekenlang geterroriseerd/wakker gehouden/gestoord in mijn bioritme (al deze beschrijvingen beantwoorden aan mijn probleem) door zo’n oproerkraaier. Het beest kraait op alle mogelijke momenten van de nacht. Om 00.35, om 2u15, om 4u, om 5u30 en bv. om 7u, d.w.z. op meerdere tijdstippen tijdens mijn broodnodige uurtjes slaap.

Onze buurvrouw slaapt aan de voorzijde van haar huis, dus die hoort dat beest niet eens kraaien. Van de ene kant bedek ik dat ‘probleem’ zoveel mogelijk met de mantel der liefde, maar van de andere kant is het geen pretje om zo vaak wakker te worden. Totnogtoe speel ik nog een beetje ‘tolerante buur’, maar ik ben benieuwd hoe lang dat beest nog blijft doorgaan? Zelfs met oordopjes slapen is geen optie, soms lijkt het of de haan zich vlak onder mijn raam bevindt.

Mochten er mensen zijn die ludieke oplossingen weten (welk vergif werkt het effectiefst? hoe leid ik een vos richting kippenhok? enz.) of andere straffe methodes hebben uitgevogeld om dit probleem de kop in te drukken, dan hoor ik dat natuurlijk graag.

Philippe Geubels ‘Droog’ @ CCHA

Loonfiches van de Colruyt, ultrakort haar, slechte ogen, een nasale stem en kurkdroge grappen. Meer had Philippe Geubels niet nodig om de comedy revelatie van 2007 te worden. Sinds hij de publiekslieveling van Comedy Casino Cup werd, pakte Philippe het publiek in op de Gentse Feesten, Humorologie, Dranouter Folk Festival, Theater aan Zee en Pukkelpop en viel hij op in De Bovenste Plank en Comedy Casino.

De doorbraak bij het grote publiek kwam er in december 2008 met opvallende passages in De Laatste Show, De Slimste Mens en De Pappenheimers. Sinds kort is hij één van de gezichten van Man Liberation Front op 2BE.

Zijn eerste avondvullend programma heet Droog omdat ‘hij nogal eens droog uit de hoek kan komen’. Het is een autobiografische show waarin Philippe over zijn jeugd, zijn werk, zijn angsten – kortom zijn dagelijkse leven – vertelt. Hij maakt pointes aan een duizelingwekkend tempo om dan opeens toch voor ontroering te zorgen… of toch weer niet? Altijd weer word je op het verkeerde been gezet.

Omdat Philippe niet graag alleen on the road is, neemt hij een veelbelovend comedy talent mee als voorprogramma: Michael Van Peel. Van Peel won in 2007 als eerste Belg de jury- en publieksprijs van de Culture Comedy Award, was enkele keren te zien in De Bovenste Plank en won vorig jaar de juryprijs van het Humorologie Concours.

Straks kunnen we met eigen ogen vaststellen of Philippe Geubels écht zo straf is, als algemeen wordt beweerd. We zijn bij ‘the happy few’ die aan kaartjes konden geraken voor de extra show, die notabene één dag vóór de andere show valt. Opteren voor de ‘wachtlijst’ als je net te laat bent voor je tickets is m.a.w. een aanrader. Natuurlijk ken ik Philippe Geubels van M!LF, DSM e.a. maar ik zal nooit zijn eerste passage in DLS vergeten, die nu al legendarisch te noemen valt. Helaas geen beelden meer kunnen vinden, het was in november 2008, in de uitzending zaten o.a. Jean-Marie Dedecker en fotomodel Louise Maselis.

UPDATE

Vanavond een goede voorstelling gezien van Philippe Geubels, ook zijn voorprogramma kunnen we klasseren onder de noemer ‘aanstormend talent’. Toch maar in de gaten houden, die Van Peel! Nochtans moet ik een kanttekening plaatsen bij het schouwspel van vanavond: Geubels is nog een heel stuk verwijderd van het niveau van een Wouter Deprez of een Alex Agnew. Maar soit, ‘t is zijn eerste voorstelling: misschien wordt hij (net zoals goede wijn) beter met de jaren. We blijven duimen!

High Five voor februari

Tweede maand van het nieuwe jaar en we verblijden jullie alweer met vijf muzikale tips om de kortste maand van het jaar probleemloos te overleven. Om voor één keer chauvinistisch te zijn starten we met vaderlandse rock. BBR (The Black Box Revelation), onze sterkste live-band heeft een nieuw album uit. ‘Do I know you’ is de eerste single uit het deze maand verschenen ‘Silver threats’. Alweer een puike tweede cd moet ik zeggen.

Een aantal mensen kent wellicht de betreurde Elliott Smith. Fantastische artiest, veel te vroeg gestorven, doodzonde! Voor de film ‘Paranoid Park’ van Gus Van Sant werd zijn song ‘Angeles’ destijds gebruikt. Nu is er een herwerkte versie die furore maakt. Niet alleen is het een supersong, maar van uitvoerders Jump Clubb is bitter weinig bekend. Sterker nog, de mensen achter dat project maken er vooralsnog een sport van om anoniem te blijven. Wie hen kent, mag ons een seintje geven!

Jon Hopkins zal bij weinig mensen een belletje doen rinkelen vermoed ik. Nochtans was hij nauw betrokken bij o.a. Massive Attack, Coldplay (co-producer) en Brian Eno. In 2008 bracht hij ‘Insides’ uit, dat pas medio vorig jaar tot bij ons waaide. Op deze (overigens uitstekende) cd een mix van ambient en electro gedragen door piano’s en andere klassieke muziekinstrumenten. ‘Vessel’ zal veel duidelijk maken. Voor liefhebbers van The Orb en Ludovico Einaudi.

Als we een lijstje zouden maken van bands die in 2010 zouden moeten kunnen doorbreken, dan zou Everything Everything uit Manchester daar zeker bij zijn. Art-pop en prog-rock zijn twee labels die hen werden opgeplakt door het kennerspubliek. Wie o.a. Max Tundra, Split Enz en They Might Be Giants wel kan pruimen, zal ook genieten van ‘My keys, your boyfriend’.

Eveneens in het bezit van een nieuwe cd, zijn de heren van Hot Chip. ‘One life stand’ heet die. De cd kan me niet in zijn geheel bekoren, maar er staan toch weer een aantal pareltjes op. Zondag 7 maart staan ze in de AB in Brussel. Tot die tijd kunnen we jullie zoet houden met ‘Take it in’. See you next month!

Chillwave: nieuwste muziekhype voor hippe mensen?

Vorig jaar moest de hippe muzikale medemens nog kunnen meelullen over dubstep om ‘mee’ te zijn in het hedendaagse muzieklandschap. Anno 2010 waait alweer een nieuwe trend naar ons over: wie eind 2010 niet weet wat chillwave (ook wel glo-fi genoemd) is, zal achteraf worden bestempeld als een hopeloze oude zak die bovendien niet met zijn tijd meegaat.

Kort gezegd komt het hierop neer: chillwave is een muziekgenre dat een beetje refereert aan disco, met meestal gebruik van synthesizers, gefilterde stemgeluiden en melodische teksten over het zomergevoel en de kindertijd. Tien jaar geleden dook de term ook al eens op, dus kunnen we hier gerust van een revival spreken. Voor de liefhebbers hieronder een aantal voorbeelden ter illustratie.

‘Deadbeat summer’ van Neon Indian

‘Waves’ van Holly Miranda

‘Belong’ van Washed Out

‘Lover of mine’ van Beach House