Moreese.com @ CCHA

Moreese.com, de nieuwe productie van Maurice Engelen, is gebaseerd op het fenomeen van de virtuele communities. In onze moderne samenleving beginnen deze sociale netwerken een steeds grotere rol te spelen. Wie heeft er geen profiel op Netlog of Facebook?

Engelen wil met Moreese.com een brug slaan tussen de virtuele en de echte wereld en zijn virtuele vrienden actief betrekken in de creatie van de nieuwe show. Dit wordt mogelijk gemaakt door middel van een captatiewagen die sinds mei het Vlaamse landschap doorkruist op zoek naar creatief geïnspireerde medemensen. Naast de gebruikelijke cast van dansers en performers zal het publiek dus meer dan ooit een belangrijke artistieke bijdrage leveren.

Maurice Engelen staat wereldwijd bekend als een artiest die vernieuwing en experiment hoog in het vaandel draagt. Zijn drang naar kruisbestuivingen tussen verschillende kunstvormen mondde reeds uit in drie succesvolle theatershows, allen reeds te zien in het cultuurcentrum Hasselt. Maar hij staat ook bekend als iemand die voor zichzelf en zijn publiek de grenzen wil blijven verleggen. En dat zal met deze nieuwe productie andermaal in de verf gezet worden.

Moreese.com. Life is art, take part of the experience. Support wordt de 20-jarige singer-songwriter Tom Dice. Dice nam eerder deel aan de talentenjacht X-Factor waar hij de finale haalde (een eervolle tweede plaats). In mei 2010 zal hij ons land vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Oslo. Het is daar dat Maurice Engelen – jurylid bij X-Factor – Tom leerde kennen en hem onder zijn vleugels nam. Eerder dit jaar bracht Tom Dice een eerste single op de markt, een eigen versie van ‘Bleeding love’ van Leona Lewis. Met die song scoorde hij een hit in de Ultratop. Dit najaar werd Tom genomineerd voor de TMF Award voor Best New Artist.

In het verleden zag ik al vaker optredens van Praga Khan (CCH, Suikerrock, Turnhoutse Vrijdagen, …) maar dit wordt vast weer iets heel apart. Een kleine teaser vind je alvast hier. Om helemaal in de stemming te komen gaan we vooraf met enkele collega’s een hapje eten. Altijd gezellig!

Mag men Berlusconi & co een mep uitdelen?

Ongestraft mensen blijven beledigen, vroeg of laat moest dat eens verkeerd aflopen. Silvio Berlusconi kan er nu ook over meepraten. Uitgerekend in Milaan kreeg hij zondagavond van een toeschouwer een klap door een miniaturen Dom van Milaan. Berlusconi hield aan het incident een gebroken neus, een paar gebroken tanden en een gescheurde lip over. Zoals een bekend gezegde luidt: ‘What goes around comes around’.

Hij is trouwens niet de enige die ooit op de één of andere manier werd aangevallen door andersgezinden. De vermoorde Pim Fortuyn kreeg ooit een aantal stronttaarten cadeau, Bill Gates mocht eveneens taarthappen en George Bush jr. kreeg ooit een schoen in zijn richting gekeild. De vraag is dan ook: mag je iemand die op de één of andere manier irritant loopt te wezen een djoef op zijn bakkes geven?

In het geval van Berlusconi had het bijvoorbeeld al veel eerder gebeurd kunnen zijn. Hij noemde linkse kiezers ooit ‘geestelijk gehandicapt’, hield vaak seksfeestjes met jonge meiden en ook zijn uitspraak over Barack Obama (knap, jong en gebruind) werd hem niet in dank afgenomen. En dan vergeten we gemakshalve de vele vormen van corruptie waaraan hij zich heeft schuldig gemaakt. Dan wil er bij sommige lieden al eens een potje overkoken, zoals afgelopen zondag. De souvenirwinkels in Milaan doen trouwens gouden zaken want de verkoop van miniatuurversies van de Dom van Milaan is sterk gestegen.

Een hele week vrieskou!

Koud genoeg, jongens? Ik zou denken van ‘yes’. Het begon eigenlijk afgelopen weekend al. Na de kwis in Genk op vrijdagavond voelde je al dat het gevoelig frisser was dan de dagen ervoor. En bij het begin van deze werkweek werd al aangekondigd dat het de hele week berekoud zou worden. D.w.z. overdag temperaturen die zich constant in de buurt van het vriespunt bevinden, ’s nachts uitschieters tot – 10 ° C.

Maandagvoormiddag voelde het al koud aan, maar ik had nog geen bevroren wagen op de parking staan. ’s Avonds na het werk moest er wel ijs worden gekrabt. Hetzelfde moest nog eens worden herhaald, net vóór ik naar de bioscoop vertrok. Bij het verlaten van de bioscoop was mijn karretje alweer bevroren. Nu ja, de winter was voorlopig in geen velden of wegen te bespeuren maar lijkt eindelijk in het land te zijn! Wat kunnen we verder nog wensen? Sneeuw, iemand?

‘Un prophète’ @ Roxy

De 19-jarige analfabeet Malik El Djebena is veroordeeld tot zes jaar in de gevangenis. Hij arriveert helemaal alleen bij de gevangenis en hij oogt jonger en fragieler dan zijn medegevangenen. Wanneer hij in het nauw gedreven wordt door de leider van de Corsicaanse bende die de gevangenis beheerst, krijgt hij een aantal ‘opdrachten’ die hij moet uitvoeren. Hierdoor wordt hij sterker en wint hij ook het vertrouwen van de bendeleider. Maar Malik is dapper, een snelle leerling en hij heeft de moed om in het geheim zijn eigen plannen te ontwikkelen…

De film werd geregisseerd door Jacques Audiard, met in de hoofdrollen relatief onbekende acteurs als Tahar Rahim, Niels Arestrup en Adel Bencherif. De film won o.a. de Grand Prix in Cannes, zoiets als de Zilveren Palm na Gouden Palm ‘Das Weisse Band’, een prijs op het Filmfestival van Londen en de Franse award Prix Louis Delluc. Begin volgend jaar kan de film ook nog een Oscar winnen voor beste niet-Engelstalige film. Een trailer vind je hier.

UPDATE

Gisteravond een zeer degelijke film gezien, die zeker kans maakt op een Oscar. Het zal een beetje afhangen van de tegenstand. Eigenlijk is zo’n Oscaruitreiking vaak een dubbeltje op z’n kant, als er dat jaar meerdere topfilms zijn genomineerd gaat de outsider vaak met het begeerde beeldje lopen.

Maar ik zag gisteravond een aantal overtuigende argumenten pro én contra deze film. Het blijft natuurlijk film, maar de metamorfose die Malik in de gevangenis ondergaat verloopt mijns inziens nogal snel. Zo vroeg ik me af of (gewezen) maffiabazen wel het risico nemen om met een ongeletterde knaap deals te sluiten binnen én buiten de gevangenismuren. Het geweld was ook niet buitensporig maar wél hard, de personages waren soms vlak en afstandelijk zodat je ook geen hechte band kan smeden met de toeschouwers.

De regisseur goochelde ook een paar keer met een soort ‘verschijnende geest’ van één van de celmaten die de protagonist eerder in de film heeft vermoord. Wat dit bijdroeg aan de film bleef voor mij een beetje raadselachtig. Audiard heeft ook goed gekeken naar ‘Trainspotting’, want daarin worden de hoofdpersonages met naam én toenaam voorgesteld in een soort van ’still’. Hoe de vork nu precies in de steel zat m.b.t. de Siciliaanse maffia en de nevenintriges hierbij wordt in sneltempo verklaard maar wordt nergens écht duidelijk. Ook over de titelverklaring van ‘Un prophète’ wordt er nogal snel heen gewalst, zodat je bijna de indruk krijgt dat het ding gewoon een naam moest krijgen. Een ding wordt overduidelijk aangetoond: veel mensen gaan als een kruimeldief de gevangenis binnen en komen buiten als een grote gangster. Voor de buitenwereld heeft de dader zijn straf gewoon uitgezeten, maar de regisseur maakt duidelijk dat Malik’s rehabilitatie in de samenleving uiteindelijk is mislukt. Want die grote gangster gaat niet braafjes in de rij lopen nu hij terug vrij is. De eindscène laat ook duidelijk zien dat hij snel onderdak heeft en al dadelijk een gang om terug nieuwe zaakjes mee te doen.

Het verhaal wordt dan ook door de degelijke acteerprestaties en het visuele gedeelte sterk omhooggetild. Het gevangenisleven wordt knap geportretteerd (terwijl ik nochtans geen ervaringsdeskundige ben), maar mij leken de feiten vrij aardig met de werkelijkheid te stroken. De soundtrack van Alexander Desplat paste wonderwel in het plaatje, maar vooral de sterke acteerprestatie van Tahar Rahim onthouden we. Hij wordt nu al vergeleken met de jonge Al Pacino, van hem gaan we zeker meer horen in de toekomst.

Kwissen begint eindelijk te boomen in Limburg

Moedige Missers draaien alweer een aantal jaar mee in het Vlaamse kwismilieu. Na twee fatsoenlijke uitslagen kwamen we plots in de Vlaamse kwisranking terecht, waarna een stijle opgang ons bracht tot plek 116 in de ranking. Totaal onverwacht, allerminst verhoopt ook. Ondanks het feit dat je in onze provincie wekelijks her en der aan kwissen kan deelnemen was het maar povertjes gesteld met sterke kwisteams én fatsoenlijke kwissen op niveau.

Het was zelfs zo erg dat gevestigde kwiswaarden besloten om in Limburg kwismissionariswerk te komen verrichten. Het aantal sterktepunten om bv. aan een categorie 5 kwis te geraken werd zodanig afgezwakt dat er op enkele plaatsen in onze provincie plots wel een beter deelnemersveld kwam opdagen. We zijn er nog lang niet, maar sinds kort lijkt er een heuse kentering zichtbaar op kwisgebied. In de huidige top 200 staan er nu toch al 10 Limburgse kwisploegen: Noojt Kontent op 44, Pelter Skelter op 59, Merckendis op 77, Moedige Missers op 116, Calabria op 121, Grand Cru op 131, De Vier Wijzen op 151, Dementia Praecox op 158, Plus Mien op 165 en Remember Londonderry op 192. We zijn er nog lang niet, maar het gaat al de goede richting uit.

Het moet lang geleden zijn, maar vrijdagavond haalde de JCI-kwis in Genk tijdens de eerste editie meteen de vereiste 6 sterktepunten om aan een categorie 5 kwis te geraken. Met louter Limburgse kwisteams aanwezig! Het sterkt ons in het geloof dat er in de toekomst wellicht terug opnieuw hoger gequoteerde kwissen zullen plaatsvinden. Het is te hopen dat er nóg meer Limburgse kwisploegen zullen doorstromen richting top 200. Het houdt het competitie-element levendig, de concurrentie scherp en de tegenstand wordt alweer wat harder. Voor het Limburgse kwismilieu was vrijdag alvast een serieuze opsteker! Liefhebbers die zich al eens graag in het kwisgewoel storten moeten zeker Los Flippos en Molse Quizzen bij hun favorieten zetten. Men zegge het voort …

De mooiste Belgische vrouwen

Vandaag wordt in Zuid-Afrika een nieuwe Miss World verkiezing gehouden. Onze Belgische vertegenwoordigster Zeynep Sever, oorspronkelijk van Turkse origine, verdedigt straks onze kansen. Louter op schoonheid beoordeeld dicht ik haar zelfs winstkansen toe, maar meer dan waarschijnlijk gaat weer één of ander Venezolaans wicht of Oosteuropese schone met de titel lopen. Voor mij alleszins reden genoeg om eens in mijn geheugen te graven op zoek naar Belgische schoonheden van dit moment. ‘t Is te zeggen, dames die mij wel kunnen bekoren in het dagelijkse leven.

Vroeger (in mijn zééér jonge jaren) bestond er maar één kleur droomvrouwen en dat was blond. Al de rest van de vrouwen zag ik niet staan, liet me volkomen koud en was zodoende niet meer dan een onbestaande, met uitsterven bedreigde diersoort. Maar zoals dat wel meer gaat met kennis én wijsheid, je bouwt die natuurlijk met de jaren op. Stilaan werd duidelijk dat er ook elders vrouwelijk schoon kon worden gespot. Ik kwam in de interessante diversifiëringsfase terecht.

Hanne Troonbeeckx, sinds enige tijd bijna een buurmeisje, tevens de huidige vriendin van Koen ‘Zornik’ Buyse, mag ondertussen op haar twee oren slapen. Blond zal altijd een beetje mijn eerste liefde blijven maar vrienden, kennissen én andere connaisseurs hebben blijkbaar één of meerdere constanten teruggevonden in mijn keuzes. De details wil ik jullie besparen (zo vermijd ik het risico om hier straks met het schaamrood op de wangen dingen te moeten toegeven). Laat het ons erop houden dat brunettes en vrouwen met een latina-look me steeds voor een beschuitje mogen komen wakker maken!

In de rubriek ‘Wie zou u wel eens uit de kleren willen zien gaan?’ bij Humo’s jaarlijkse Pop Poll scoort sinds jaar én dag Lien Van de Kelder steevast als hoogste. Lien mag zeker worden gezien, heeft een paar uitstekende troeven (jaja, we worden dubbelzinnig) maar heeft ook een dik gat (zegt men, waarschijnlijk wordt dit beweerd door mensen die een superbreedbeeldtv hebben en die gemakshalve vergeten dat televisie ‘dikker maakt’ dan in realiteit). Of de tegenstanders hebben misschien een vrouw met het ideale kontje, dat zou ook kunnen. Nochtans ben ik ook gecharmeerd door een vrouw met een breed gat, maar wel een knap snoetje. Als ik haar op tv bezig zie/hoor weet ik nooit waarover het gaat (maar dat kan ook aan de magere programma-inhoud liggen). Ik heb het over Tess Goossens, die vooralsnog meer bekendheid verwierf door haar korte huwelijk, dan door haar tv-performances.

Nog wat mooie Belgische vrouwen uit de losse pols: Zohra, Kader Gürbüz, Goedele Liekens (ik zou er wel niet mee willen getrouwd zijn), Belle Perez, Joke Van de Velde of Isabelle Adam. Of wat te denken van de sterk opkomende Vlaamse actrice Marie Vinck? Tsjongejonge, daar kan ik gewoon uren naar kijken. Die heeft toch werkelijk alles in huis.

Btw, nog een goeie tip voor de toekomst (ooit in real life meegemaakt): als een potentiële liefhebber van vrouwelijk schoon je vraagt of jij nu een borstenman of een kontjesman bent, aarzel dan niet en ga voor het antwoord ‘kontjesman’. Liefhebbers van kontjes hebben nl. dubbel plezier. Een knappe passerende vrouw kan je op die manier nl. ongestraft van haar voor én achterzijde bewonderen. Zeg dat Ambijans het gezegd heeft!

Dinsdagmenu bibliotheek Zonhoven : voorjaarsprogramma 2010

We maken nog eens tijd voor een brokje reclame voor eigen winkel. Graag willen we even onze reeks dinsdagmenu’s voor begin 2010 in de kijker plaatsen. Drie avonden die boeiend genoeg zouden moeten zijn om menig cultuurliefhebber te interesseren. Buiten mag het dan al kouder worden, wij hebben alvast een programma dat we iedereen warm kunnen aanbevelen!

We starten op dinsdagavond 19 januari 2010, een avond vol kleur, klank, poëzie en verhalen. Met het thema van Gedichtendag 2010 in het achterhoofd. Een sfeervolle avond voor en door Zonhovenaren.
Godfried Kippers brengt samen met zijn genoten van Het Genootschap ter bevordering van de Voordracht- en Vertelkunst een gevarieerd programma.
Met schrijvers en dichters als Guido Gezelle, Alessandro Baricco, Jaques Prévert, Pablo Neruda, Toon Tellegen, Wislawa Szymborska, Rutger Kopland, Herman de Coninck, e.a.. Ze overschrijden land-, tijd- en taalgrenzen en gaan verder dan de klassieke vorm van voordragen en vertellen.

Baron Stijn Coninx, sinds december 2008 een inwoner van onze gemeente, komt op dinsdag 9 februari a.s. iets vertellen over zijn drukke beroepsleven. Stijn is naast o.a. regisseur en voorzitter van Sabam, sinds kort zelfs voor de vierde keer vader geworden. Wie meer te weten wil komen over één van onze bekendste, vaderlandse regisseurs is die avond meer dan welkom.

Op donderdag 11 maart tot slot is er een dinsdagmenu op verplaatsing! Dit keer zal de lezing niet doorgaan in de bibliotheek, maar in de raadzaal van het Zonhovense gemeentehuis. De Zonhovense schrijfster Margot Vanderstraeten komt vertellen over haar recentste boek en wordt geïnterviewd door Dirk Duwijn. Muzikale omlijsting door An Jacobs (zang) en Jo Nicolai (piano). Deze lezing gaat door i.s.m. Markant en Davidsfonds.

‘Hitler is dood’ (‘t Arsenaal & Braakland/Zhebilding) @ Muze

Hitler is dood. Zijn voornaamste secondanten Goebbels en Himmler hebben zich van het leven beroofd. Al snel vallen Goering en Speer in handen van het Westen. De As van het Kwaad is overwonnen, de wereld ligt in puin. Er moet aan een opkuis begonnen worden en schuldigen moeten worden gestraft. Maar hoe moet je een genocide bestraffen, waaraan een groot deel van de bevolking medeplichtig is? En hoe doe je dat als je het land in kwestie ook weer wil heropbouwen en terug de democratie inloodsen?

Tegen de achtergrond van een stad in puin, waar de mensen leven in holen en ingestorte schuilkelders, waar drinkwater ingevlogen moet worden in canvas zakken, pogen drie jonge geallieerde medewerkers een moraal te ontwikkelen voor de toekomst.

Tussen de beklaagden onderling ontstaan intussen spanningen en meningsverschillen. Want de overlevingsstrategie van de één betekent het doodvonnis voor de ander. Hitler is dood. Maar de bittere erfenis die hij nalaat is enorm. Stijn Devillé schreef en regisseerde dit fascinerende muziektheaterstuk met o.a. topacteurs zoals Warre Borgmans, Dirk Buyse, …
Eind vorige maand won Devillé voor dit stuk overigens de Taalunie Toneelschrijfprijs 2009.

UPDATE

Gisteravond getuige geweest van bijna drie uur toptheater. Hoewel het stuk goed te begrijpen was, was het allesbehalve ‘licht verteerbare kost’. Heel opvallend was dat er na het eerste bedrijf niemand in de zaal klapte. Vond men het niet goed? Moest het voor veel mensen nog wat bezinken? Had men niet in de gaten dat er een pauze zat aan te komen?

Feit was dat het verhaal fantastisch op de bühne werd gebracht. Rik Van Uffelen, Jos Geens, Dirk Buyse, Kris Cuppens, Warre Borgmans en enkele jonkies brachten het er uitstekend vanaf. De muziek, soms onheilspellend, dreigend, dan weer wat frivoler was een prachtig staaltje vakmanschap van ex-dEUS én Dead Man Ray Rudy Trouvé. Ik zou de soundtrack zo op cd hebben aangeschaft moest hij te koop zijn. Het aanwezige publiek trakteerde de spelers dan ook op een welverdiend, daverend applaus op het einde. Zelf kon ik niet anders dan er gewoon een staande ovatie van te maken. Pure klasse!

‘Juliet, naakt’ (Nick Hornby)

Annie en Duncan lijken als puzzelstukjes bij elkaar te passen, alhoewel Duncans obsessie voor Tucker Crowe – de teruggetrokken, gekwelde songwriter – nooit veel ruimte liet voor iets betekenisvols als een huwelijk en kinderen. Of voor gesprekken over iets anders dan de verdwijning van Crowe na een mysterieus incident in het toilet van een nachtclub twintig jaar eerder. Annie begint zich af te vragen of ze niet eigenlijk vijftien jaar verspild heeft aan een slechte relatie, vastgeroest in een saaie baan in een dorp aan de sombere oostkust van Engeland.

Wanneer Tuckers platenmaatschappij plotseling een nieuwe versie van zijn beroemdste album uitbrengt, Tuckers eerste wapenfeit sinds decennia, en Annie niet begrijpt wat er zo goed aan is, vindt Duncan troost bij een ander. Het blijkt dat Annie niet alleen staat in haar mening over het nieuwe album. Als zij een beoordeling op een fanwebsite plaatst, krijgt zij een reactie uit totaal onverwachte hoek.

Nick Hornby’s nieuwe roman, twee jaar na ‘Smak’ gaat over creativiteit en obsessie en over hoe twee eenzame mensen elkaar geleidelijk aan kunnen vinden. Op ‘Voetbalkoorts’ na denk ik dat ik alle boeken van Hornby verslonden heb. ‘High fidelity’ (geweldig verfilmd door Stephen Frears), ‘Een jongen’ (eveneens verfilmd), ‘Hoe ben je een goed mens?’, ‘31 songs’, ‘De lange weg naar beneden’ en ‘Smak’ heb ik graag gelezen. Geen idee wat me zo boeit aan deze schrijver, misschien is het wel de combinatie van sport, muziek en een goed geschreven verhaal.

Top 100 van de jaren nul (2000-2009)

Vorige maand lieten diverse binnenlandse én buitenlandse muziekbladen en/of websites hun licht schijnen over het laatste decennium in muziekland. Muziekrecensenten houden er nu eenmaal van om alles in lijstjes te gieten en wij moeten hier eerlijk bekennen dat we altijd weer nieuwsgierig zijn om te lezen wat de échte kenners ervan vinden. In hoeverre wijken hun muzikale smaken en voorkeuren af van de mijne?

Over de nummer één willen de meningen al eens uiteen lopen, maar in de top van het klassement (de top 10) staan zonder uitzondering ‘Is this it’ van The Strokes, ‘Funeral’ van Arcade Fire, ‘Kid A’ van Radiohead en ‘Back to black’ van Amy Winehouse. Wat erop zou kunnen wijzen dat kennersoren nog steeds kwaliteit kunnen onderscheiden van pure bucht. ‘Muziekjournalist zijn is misschien toch wel een écht beroep’ zit ik me plots te bedenken. :p

Bovenstaande cd’s staan overigens absoluut terecht in die hitparade genoteerd. Toch wil ik hier graag een lans breken voor enkele cd’s die iets minder bekend zijn bij het grote publiek, maar die wel degelijk hun plaats hebben in het laatste muzikale decennium. Gemakshalve baseer ik me gedeeltelijk op de top 100 lijst die OOR vorige maand publiceerde. Merk op dat we ons beperken tot de eerste vijf jaar van het decennium.

Geogaddi : Boards of Canada (2002)

Voor mensen die naar muziek snakken, waarin je na iedere luisterbeurt weer iets nieuws ontdekt. Bij voorkeur te beluisteren op een degelijke stereo-installatie met goede koptelefoon. BOC komt overigens gewoon uit Schotland, doet weinig of geen optredens en staat zodoende bekend als een buitenbeentje in de popmuziek. Hun electronische muziek is waanzinnig knap gemaakt, oordeel gewoon zelf!  ‘Music is math’, ‘Sunshine recorder’, ‘Julie and Candy’, ‘The beach at Redpoint’, ‘Alpha and Omega’ en ‘The devil is in the details’.

Simple Things : Zero 7 (2001)

Tot twee keer toe met open mond zitten staren naar de eerste twee Pukkelpopoptredens van Zero 7 (2001 en 2006), (misschien zat zangeres Sia er voor iets tussen?) dus koesteren we deze dromerige popmuziek nog steeds even hard als in zijn begindagen. ‘Destiny’, ‘Distractions’, ‘In the waiting line’ en ‘Red dust’.

100th window : Massive Attack (2003)

Een band die volgens mij weinig of geen introductie nodig heeft. Combineren triphop, acid jazz, hiphop, electronische muziek, reggae, klassieke muziek e.a. tot iets weergaloos. Voor ‘100th window’ werden ze op enkele tracks bijgestaan door Sinéad O’Connor. ‘Future proof’, ‘What your soul sings’, ‘Special cases’ en ‘Butterfly caught’.

Discovery : Daft Punk (2001)

De gehelmde Franse heren van Daft Punk bliezen de dance scene nieuw leven in door hun catchy riedels op ‘Discovery’. Elke vier jaar bracht DP een nieuw album op de markt, hoewel er in 2009 helaas geen nieuwe nummers verschenen. Jullie moeten het doen met ‘Aerodynamic’, ‘Harder, better, faster, stronger’, ‘Crescendolls’ en ‘Something about us’.

The hour of Bewilderbeast : Badly Drawn Boy (2000)

Het muziekjaar 2000 was nauwelijks een half jaar oud toen Damon Gough aka Badly Drawn Boy ten tonele verscheen. Deze Britse singer-songwriter verraste vriend en vijand met zijn sterke debuut. De man is herkenbaar aan zijn onafscheidelijke muts. ‘Once around the block’, ‘Disillusion’, ‘Pissing in the wind’ en ‘Another pearl’.