
Ook deze slotaflevering had een hoog ‘FC De Kampioenen’gehalte. We kregen heel vaak een herhaling van de herhaling van een herhaling voorgeschoteld. Het was zoals een nummer dat je heel vaak op de radio hoort en waarvan je de tekst na x aantal keer van buiten kent. Zo zagen we Jeoffrey en Shari met een Mercedes richting toekomst cruisen. Het benieuwde ons vooral hoe het de rest van de meiden in tussentijd was vergaan. Misschien omdat Shari niet meteen synoniem stond voor ‘boeiende televisie’, wie zal het zeggen!
Jeoffrey en Shari ontmoeten elkaar ergens in een Brussels park, waar ze samen gaat bootjevaren. Pootjebaden zat er dit keer niet in. Shari schreef tegenwoordig spreuken voor de onlangs overleden Phil Bosmans van BZN zo bleek uit haar recentste bijdrage ‘Mensen die het altijd koud hebben, hebben een warm hart’. Maar ‘t was niet omdat haar mond bewoog, dat er zich daarom ook een zinnige conversatie ontspon. Nee, voor de meerwaardezoekers was het weer huilen met de pet op! Omdat men merkte dat een storyboard rond de twee protagonisten geen interessante televisie zou opleveren, besloot men een aantal afvallers te confronteren met hun ervaringen tijdens het programma. Bij Chloë stond er een zilvergrijze BMW voor de deur, wat deed vermoeden dat ze nogal posh was. Ze zag er eigenlijk heel erg goed uit. Katja haalde meteen haar grootste manco boven: ze kon geen gesprekken starten, enkel maar anticiperen op zijn vragen. Chloë kon enkel maar toegeven dat die vaststelling correct was. Ook rosse Nancy kwam in groene jeans (erg hè) voorbij, misschien moest haar werkdag nog starten maar ze zag er eerder moe uit. Haar magische, ietwat verlegen verschijning van toen leek helemaal uitgedoofd. Zo’n eiland of gewoon thuis, ‘t is een wereld van verschil!
Ondanks het feit dat ze er ietwat flets uitzag, viel er ook goed nieuws te rapen. Nancy bleek nl. van ‘t straat zoals ze zeggen. Haar vriend was een donkerharige, lichtbebaarde Limburger (leek me vrij duidelijk te horen) waarmee ze nu al enige tijd samenhokte. Later in het programma bleek zij niet de enige te zijn die plots verkering had: ook Ellen VL, Annelies, Tina en Shani hadden tegenwoordig een vriendje. Maar die kwamen liever niet op tv nemen we gemakshalve aan. Blonde, Antwerpse Ellen zag er heel erg goed uit vond ik. Zij miste uiteindelijk de finale door de vijandige sfeer bij de ontmoeting aan huis in het bijzijn van haar vriendinnen. Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar we konden het gewoon tussen de regels lezen.
Van mensen met een héél vet Limburgs accent krijg je hoofdpijn, hetzelfde kan echter ook worden gezegd van Shari met haar platte Antwerpse tongval. Visueel was het misschien best oké, van zodra ze sprak was meteen alle sympathie verdwenen. We kregen dat deurenverhaal weer voorgeschoteld, iets wat we ondertussen zo beu waren als koude pap. ‘t Is dat er tussen ‘deuren’ en ‘Deurne’ nauwelijks een verschil is. Anders kunnen we het niet verklaren! Oh ja, ook Raïssa bleek nog steeds niet aan de man te zijn gebracht. Kunnen ze haar niet eens mee verloten als er een extra grote Lottopot moet worden verdeeld? Misschien dat ik dan m’n kans wel eens waag! What a beauty!
Hierna volgt er een damesonderonsje met bubbels, waarna ze integraal de allerlaatste aflevering krijgen voorgeschoteld. De bachelor nam het begrip ‘kneedbare Shari’ nog eens in de mond, waardoor het leek alsof hij over een brood sprak. Hij liet echter de unieke kans liggen om hier reclame te maken voor Patisserie Brabanders, dus trappen wij de voorzet maar zelf binnen. Shari vond dat ze wél een sterk karakter had, Jeoffrey verdedigde dan weer de mening van zijn ouders. De 14 overige dames waren totaal in shock toen bleek dat Joff’s ouders in Nathalie ‘de ideale schoondochter’ bleken te herkennen. Dat Nathalie daarna stevig werd gepoend en het feit dat zij niet in de bovenste la lag bij haar toekomstige schoonouders was er voor de frêle Shari ineens te veel aan. Daar kwamen de traantjes … Sterk karakter hè? Ik dacht het niet!
Shari was dus gekwetst, Nathalie gaf eerlijk toe dat ze dat volkomen begreep. Maar wat had Shari eigenlijk verwacht? Dat kussen met Nathalie was eigenlijk vrij onschuldig. Uiteindelijk kiest Jeoffrey voor Shari (dat zagen we vorige week al uitgebreid), de rest kon die keuze begrijpen maar had ineens medelijden met Nathalie. Ook Shari bleef gewoon meehuilen met Nathalie, maar dat bleek nog steeds over die ‘kus op de mond’ te gaan. Alweer een bewijs dat ze nog niet matuur genoeg is voor een ‘vaste relatie’, toch niet met deze bachelor. Nathalie eindigde tweede in deze contest, zoals iedereen weet is een zilveren medaille zowat de meest vervelende plak die je kan behalen. Want dat wil zeggen dat je nipt langs het goud hebt gegrepen. ‘Ze zouden elkaar echter allemaal blijven zien’ sprak Jeoffrey. Stond dat zo in een uitgeschreven draaiboek? In dat geval moet het bijna aan de pen van Jan Verheyen zijn ontsproten. Totaal ongeloofwaardig!
Maar hoe zat het nu met hem en Shari? Ze hadden het een bepaalde kans gegeven, het ging een beetje op en af met ups en downs. Logisch natuurlijk, omdat afspreken supermoeilijk zoniet compleet onmogelijk was. Zelfs slaapkamerontmoetingen worden op den duur saai natuurlijk. ‘We zullen zien’ sprak Joff. Shari vond dan weer dat hij ‘te moeilijk was voor een vaste relatie’. Ze konden het niet met zoveel woorden zeggen, maar hun relatie stond eigenlijk op een behoorlijk laag pitje op dit moment. Katja (‘de eeuwige optimiste’ of was het dit keer ‘de naïeve troela’) sprak filosofisch ‘Het komt goed’ maar dat leek ons eerder een dooddoener om het programma met een goed gevoel te kunnen afsluiten.
Dat zal zeker nodig zijn, mocht men al op een nieuw seizoen van dit programma zitten broeden. De twee tortelduifjes moeten nu niets stiekem meer doen, waardoor (volgens mij geheel ten onrechte) de indruk moet worden gewekt dat het wel zal lukken tussen die twee. Toen Jeoffrey zei dat het met Shari misschien nog wel iets kon worden dacht ik kort maar krachtig ‘Bullshit’. Cupido’s pijlen troffen dit keer geen doel, maar ik kan me natuurlijk vergissen. Voor wie maar niet genoeg kan krijgen van soortgelijke formats is er volgende week alvast ‘De ideale date’, waarin we nóg meer van hetzelfde mogen verwachten. Omdat ik niet van ‘overkill’ hou (10 weken is meer dan voldoende dacht ik zo) trek ik er vanaf heden een dikke streep onder. We vinden wel weer een ander tijdverdrijf! Jullie waren een aangenaam publiek.