Grote opruim op dinsdag (én woensdag, …)

‘t Is een vast terugkerend fenomeen: je hebt enkele sluitingsdagen op het werk (in dit geval 1 én 2 november) en lap … de eerstvolgende dag dat je terug open gaat komt er ineens een hoop volk over de vloer om hun materialen in te leveren. Maar liefst 9 personeelsleden die verlof hebben genomen, zodat je met een minimumbezetting (2 mensen in de uitleen, 1 boven voor de verlengingen) twee uitleenuren moet zien te overbruggen.

Ik kan jullie vertellen: ik heb gisterenvoormiddag gewoon geen kans gehad om boven te blijven zitten. We zijn vrijwel rechtstreeks van de ochtendopruim richting voormiddaguitleen gesprint. De telefonische verlengingen hebben we omgeleid, de eigenlijke opruim hebben we dinsdagnamiddag met twee collega’s in één uur geklaard. Uiteindelijk ben ik toch nog aan mijn ‘normale’ bezigheden toegekomen (nee, ik heb het niet over bloggen of facebooken).

Vandaag zullen we vermoedelijk opnieuw geconfronteerd worden met inleverwoede vrees ik. Volgend weekend is het precies vier weken na ons verwenweekend. Ik moet er geen tekening bij maken, zeker? Drie keer raden wie er uitleendienst heeft!

In Treatment week 1-5 (seizoen 1)

Ik had nog twee cadeaubonnen liggen van Standaard Boekhandel, twee keer gewonnen tijdens de Kievitquiz. Die wilde ik zo snel mogelijk cumuleren en opkopen. Het was maar 10 euro, maar als ik die van de prijs van één of andere dvd-serie kon afpeuteren dan zou het misschien nog meevallen. Standaard Boekhandel is nu eenmaal geen prijzenklopper in die categorie.

Dus speurde ik naar reeks 3 van ‘Battlestar Galactica’, maar ik zag enkel seizoen 4 staan. 56,95 euro terwijl ik die in online stores (proxis of mediadis) voor slechts 39,99 euro op de kop kan tikken. Dan maar zoeken achter ‘Weeds’ (seizoen 3), maar wederom niets. Uiteindelijk voor seizoen 1 gegaan van ‘In Treatment’, een HBO-serie die veel bijval oogstte. Voor slechts 14,95 euro extra was de reeks van mij. Nu binnenkort eens tijd vinden om ze te bekijken.

In de serie ‘In Treatment’ volgen we een psycholoog en zijn patiënten. Dit leidt tot intrigerende, vaak emotionele gesprekken. Iedere dag van de week staat één patiënt centraal en aan het eind van de week is de psycholoog zelf de patiënt. De reeks is gebaseerd op een succesvolle Israëlische serie. Hoofdrolspeler is Gabriel Byrne (‘Jindabyne’, ‘Miller’s Crossing’, ‘The Usual Suspects’). Een trailer om al een eerste indruk te krijgen.

High Five voor november

Alweer de voorlaatste ‘High Five’ van dit jaar. Na Sinner’s Day hebben we met 2 november een extra dagje verlof om nog wat verder met muziek te knutselen. We steken van wal met de band Atlas Sound, een avant-garde rockband uit Atlanta. Voor ‘Walkabout’ krijgen ze vocale hulp van Panda Bear, lid van Animal Collective.

Little Dragon speelde in 2008 op Pukkelpop, in 2009 op het Hasseltse Play Festival. De Zweedse band bracht onlangs het uitstekende ‘Machine dreams’ op de markt. ‘Looking glass’ luistert aangenaam weg wat mij betreft.

Een aantal jaar geleden was The Strokes superhot in de rockscene. Tot bijna alle groepsleden hun eigen kans waagden met andere projecten. Albert Hammond Jr. maakte ondertussen twee soloplaten, Fabrizio Moretti richtte Little Joy op en nu heeft ook zanger Julian Casablancas een erg toegankelijk solo album uitgebracht: ‘Phrazes for the young’. Het lijkt er sterk op dat The Strokes nog een tijdje ‘on hold’ zullen blijven staan. Voor wie een dansje wil wagen in zijn woonkamer: ‘11th dimension’ leent er zich uitstekend toe.

Voor wie eens een krankzinnig, spectaculair én goed concert wil zien heb ik één tip: The Flaming Lips. In 2008 op Pukkelpop zag ik Wayne Coyne en de zijnen een schitterende show brengen met swingende teletubbies op het podium, bezwerende visuals en knappe songs. ‘Embryonic’ zal nochtans weer niet meteen de grote doorbraak zijn richting grote publiek, daarvoor is de band nét niet toegankelijk genoeg. Wie verder luistert dan de knappe openingssong uit die cd geraakt misschien wel ‘hooked’. Op 9 november a.s. te bekijken in de Brusselse AB.

En we ronden af met techno. We kunnen niet antwoorden op de vraag: welke mysterieuze meneer zit er achter het rode masker? Het geheel kan worden omschreven als retro Detroit techno in de stijl van Carl Craig, maar de maker resideert in Berlijn. ‘Dark & Sticky’ is het laatste nummer uit ‘The Dance paradox’ van Redshape. Tot volgende maand!

Sinner’s Day @ Ethias Arena (bis)

Vanaf dit jaar wordt 1 november niet meer alleen geassocieerd met Aller-heiligen, vanaf nu vieren we Aller-zondaars en bijgevolg wordt zondag 1 november Sinner’s Day. Het wordt een festivaldag waarbij pioniers en ander zwaar geschut uit de hoogdagen van punk en new wave samentroepen in de Ethias Arena in Hasselt. De line-up van de allereerste editie van het festival Sinner’s Day is ronduit indrukwekkend met namen als The Neon Judgement, Lydia Lunch, The Human League, Front 242 en Anne Clark. Peter Hook – bekend van New Order & Joy Division – en Andy Rourke van The Smiths spelen dj, net als Remo Perrotti en Didi de Paris. Gang of Four komen Psychedelic Furs, die hun optreden annuleerden, vervangen.

Voor wie Pukkelpop nog heeft weten beginnen (of Seaside zien eindigen) is Sinner’s Day zonder twijfel hét festival van het najaar. 1 november wordt een zwarte dag voor de Ethias Arena. Zwart op het podium. Zwart van het volk. Hieronder vind je alvast de line-up, die mogelijk onderhevig kan zijn aan last minute changes.

doors open at 13u

14.00 – 14.30 u  THE NEON JUDGEMENT

14.45 – 15.30 u  LYDIA LUNCH

15.45 – 16.30 u  BOLLOCK BROTHERS

16.45 – 17.30 u  ANNE CLARK

17.30 – 18.00 u   ANDY ROURKE  (DJ set/ Part 1)

18.00 – 19.00 u  GANG OF FOUR

19.00 – 19.30 u  ANDY ROURKE (DJ Set/Part 2)

19.30 – 20.30 u  GARY NUMAN

20.30 – 21.00 u  PETER HOOK (DJ set/ Part 1)

21.00 – 22.00 u  THE HUMAN LEAGUE

22.00 – 22.30 u  PETER HOOK (DJ set/ Part 2)

22.30 – 23.30 u  FRONT 242

AFTERPARTY!  DJ Alex Trappeniers (Happy House / Belgisch Congo…)

UPDATE

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: vergeet al die fakefeestjes genre ‘I Love the 80’s’ en ‘I Love the 90’s’ : Sinner’s Day is ‘the real deal’. Gisteren getuige geweest van een bijzonder knap festival, dat als het hier en daar organisatorisch wat bijstuurt, absoluut zal uitgroeien tot een blijvend evenement. In voorverkoop gingen al meer dan 8.000 tickets de deur uit, gisteren rondde men de kaap van 10.000 bezoekers wat lang niet slecht is voor een eerste editie. Vooral veel dertigers en veertigers gezien gisteren, het jongere publiek was minder talrijk opgedaagd.

Het begon al tijdens de heenrit, waar we flink moesten aanschuiven richting parking. Gelukkig geraakten we dan weer snel binnen. Het enige jammere was het feit dat onze vrouwelijke compagnon (Kim) in laatste instantie nog afzegde. Onderweg al wat vreemde new wave creaturen gespot, de toon voor het verdere verloop van de dag was meteen gezet.

Klokslag 14u deed Luc Janssen zijn eerste aankondiging, Dirk Da Davo en TB Frank betraden het strijdtoneel onder hun muzikale pseudoniem The Neon Judgement. ‘The Fashion Party’, Tomorrow in the papers’, ‘Chinese black’ en als afsluiter ‘TV-Treated’. In 1990 of 1991 (ik wil er vanaf zijn) zag ik TNJ nog live in The Ritz (tegenwoordig Atmoz, Ritz Building of iets anders) aan de Hasseltse Kanaalkom. Destijds vond ik het toch allemaal wat spectaculairder, laat het ons daar op houden.

Lydia Lunch & The Big Sexy Noise was de volgende in het rijtje. Hoewel de dame een indrukwekkende staat van dienst heeft, was ze voor mij de vreemde eend in de bijt. Ondanks het feit dat ze wat ziekjes was gaf ze er toch een flinke lap op. Hulde! Bollock Brothers blijft welbeschouwd toch meer een fungroepje. Zanger Jock McDonald blijkt naast Celticfan ook een dikke boon te hebben voor Anderlecht. Die man kan bij mij dus op voorhand niets fout meer doen. In zijn typisch Schots geruit pakje brengt hij ‘The faith healer’, ‘Harley David’, ‘Horror movies’, ‘Pretty vacant’ (Sex Pistols cover), ‘Beats of love’ (Nacht und Nebel cover) en ‘Jesus lived six years longer than Kurt Cobain’.

Het eerste hoogtepunt van de dag komt van Anne Clark. Vooral de combinatie van een dichtende Clark, de synthklanken en de projecties gaf een sublieme combinatie. ‘Killing time’, het fantastische ‘Full moon’, ‘Sleeper in Metropolis’ (met begeleidende filmbeelden uit ‘Metropolis’ van Fritz Lang) en als uitsmijter ‘Our darkness’. Tijdens de eerste dj-set van Andy Rourke maken we een eerste plaspauze. Lange wachtrijen aan het toilet, zodat we maar net op tijd terug zijn om te zien dat Gang of Four er meteen stevig inhakt. Ze molesteren ‘en passant’ nog een microgolfoven met een baseballbat. Slechts één bekend nummer gehoord: ‘I love a man in a uniform’.

Tijdens het tweede dj-intermezzo lang aanschuiven voor een hamburger aan de eetstand. We hebben geluk dat we tijdig terug zijn voor Gary Numan, die erg spaarzaam is met hits. Ik meen ‘Pure’ en ‘RIP’ te hebben herkend, ‘Are friends electric’ zat bijna op het eind. Aardig moment: een jongedame die haar t-shirt met dat van Gary wilde wisselen en hiervoor haar witte bh met volle boezem tentoonspreidde. Numan hapte echter niet toe.

The Human League zag ik al voor de derde keer (na Suikerrock en Genk on Stage), dus geen verrassingen meer in hun setlist. Net als bij de vorige doortochten gemerkt dat de twee zangeressen regelmatig een valse noot produceerden, die gelukkig werd gecamoufleerd door de goeie stem van Phil Oakey. ‘Seconds’, ‘The lebanon’, ‘The sound of the crowd’, ‘Don’t you want me’, ‘Love action’, ‘Mirror man’ en ‘Open your heart’ denderden voorbij. In de bisronde ‘Being boiled’ en het kitscherige ‘Together in electric dreams’. Nog even oerdegelijk als vroeger!

De mokerslag werd bewaard voor het einde. Front 242 raasde als gek door de hal. ‘Tragedy for you’, ‘No shuffle’, ‘Welcome to paradise’, ‘Funkahdafi’ en ‘Headhunter’ waren een regelrechte aanval op ieders oren. In de bisronde ‘Im Rhythmus bleiben’ en ‘Punish your machine’. Nog eventjes (tot 1u) op de afterparty blijven plakken en daarna moe maar tevreden naar huis. Volgend jaar is er trouwens een nieuwe editie van Sinner’s Day op 31 oktober 2010. Iedereen kan zijn favoriete acts alvast aan de organisatie briefen.

Antwerpse Boekenbeurs opnieuw van start

Gisteravond is alweer de 73ste editie van de Boekenbeurs in Antwerpen op gang geschoten. In de traditionele openingsspeech klaagde de voorzitter van het organiserende Boek.be wel over een gebrek aan aandacht vanwege de Vlaamse regering voor de boekensector.

De eerste prijs van de avond ging naar de winnares van de Debuutprijs, de 62-jarige Simone Lenaerts, voor haar roman ‘Zeewater is zout, zeggen ze’. Tot 11 november is de Boekenbeurs in Antwerp Expo nog toegankelijk. Op 5 november breng ik zelf een bezoekje aan de boekenbeurs tijdens mijn werkuren. Een iets uitgebreid(er) verslag mag je hier dan zeker verwachten.

Knuffeldag: profiteer ervan, het mag!

Vlaanderen knuffelt vandaag massaal. Dat is althans de bedoeling, dus als we eraan denken zijn we vast van plan om deze actie goed op te volgen: men mag zo’n kans nu eenmaal niet laten liggen, denk ik dan. Het is de tweede keer dat Vlaanderen Knuffelt. Weervrouw Sabine Hagedoren en burgemeester Antoine Denert van Kruibeke zijn meter en peter van deze actie.

Vanavond gaan we ook kwissen op Kiewit. Bij winst wordt er sowieso geknuffeld, bij verlies zouden we eventueel de winnaars kunnen knuffelen maar het zal er net aan liggen of die winnaars de moeite waard zijn om te worden geknuffeld, weinig kans lijkt me.

In het verlengde hiervan ook nog eventjes meegeven dat ik mijn eerste voorschot heb betaald voor de Eclipsreis van Urania in juli volgend jaar richting Paaseiland. Net voor het weekend heb ik slechts één goed advies voor jullie: knuffel ze!

UPDATE

We zijn werkelijk de Poulidors van de Kievitquiz. Voor het vierde jaar op rij tweede plaats. We werden gedeeld tweede (even veel punten als Merckendis), op slechts één schamel puntje van winnaar Calabria. We lieten de knuffels achterwege, we waren al lang blij dat Dementia Praecox (Pretentia Detox voor de vrienden) niet aanwezig was vanavond.

Etentje @ Cucina 25 (Genk)

Dik twee weken geleden regelde ik met een paar collega’s ons volgende personeelsetentje. Vooraf hadden we een aantal mogelijkheden onder de loep genomen, waarna we er enkele dagen over nadachten. Uiteindelijk hebben we gewoon een datum, uur en niet onbelangrijk … definitieve plek gekozen waar we zouden gaan eten.

Dat we dit keer voor de Italiaanse keuken zouden gaan was het enige waar we nogal snel uit waren. Op het werk was het eigenlijk in eerste instantie een traditie om elk jaar op het einde van januari samen te gaan eten. Maar als de nieuwjaarsreceptie een beetje laat viel, stelden we al eens uit tot februari. Maar dat we de traditie in ere hielden was al een goeie zaak. Sinds enkele jaren gaan we ook net vóór de zomervakantie richting Spork Food Café. De kans bestaat dat dit een jaarlijks terugkerend fenomeen wordt.

Eind vorig jaar kwam Hanne dan met het lumineuze idee om eens het nuttige aan het aangename te koppelen rond de kerstperiode. Toen planden we een uitstap richting bibliotheek van Genk, gevolgd door een etentje in de buurt. Normaal stond er ook een soort kerstmarkt n.a.v. VTM’s Kerstparade maar het bleef die avond verdacht stil in de Genkse binnenstad. ‘Doods’ was het juiste woord. Die eindejaarsuitstap zal dit jaar wellicht niet doorgaan, tenzij we met zijn allen naar Winterland zouden gaan in Hasselt. Misschien toch een aardig idee voor binnenkort?

We zijn nu eindelijk zo ver om jullie te vertellen dat we vanavond gaan eten in Cucina 25 in Genk. Van een aantal mensen hebben we positieve geluiden over dit restaurant gehoord, vanavond kunnen we het eens uittesten in de praktijk. Het interieur oogt in ieder geval al mooi. Nu het eten zelf nog en onze avond kan niet meer stuk!

Jazz Bilzen : tijd voor muziek (en veel meer …) 1965-1981

Het moet ergens begin dit jaar zijn geweest, dat alle liefhebbers van Jazz Bilzen een mailtje kregen om vooraf in te tekenen op het te verschijnen boek. Zelf ben ik net te jong om dit bewust te hebben meegemaakt, maar natuurlijk sprak dit alles wel tot mijn verbeelding. Als jaarlijks Pukkelpopbezoeker (sinds 1990) kan ik me overigens wel iets voorstellen bij ‘het festivalgevoel’.

Ik besloot om het boek te bestellen, zeker nadat ik vorig jaar reeds de kleine tentoonstelling die was opgezet rond Jazz Bilzen (in Alden Biesen) had bezocht. De boekvoorstelling (net na mijn vakantie) op 25 september kon ik er helaas niet bij zijn, omdat we die avond een kwis in Lommel hadden. Daarom stortte ik op 24 september 9 euro op de bankrekening van de Cultuurdienst van de stad Bilzen, zodat ze mij het boek zouden opsturen. Je denkt dan snel geholpen te zijn, maar dat viel helaas even anders uit.

Toen ik na drie weken zonder nieuws contact opnam, verzekerde iemand aan de telefoon me dat het boek de week erna zou worden bezorgd. Die week duurde uiteindelijk 13 dagen (het moeten lange weken zijn daar in Bilzen), maar vanmiddag stond de postbode met mijn pakketje voor de deur. Hij had trouwens mijn dvd-bestelling van ’Van vlees en bloed’ ook bij. Maandag via Het Nieuwsblad besteld, vandaag al bij de post. Zo kan het dus ook!

Gelukkig is het boek over Jazz Bilzen zelf een pareltje geworden van 431 pagina’s. Een dikke kloefer, zou ik haast zeggen. Binnenkort eens wat tijd nemen om het allemaal te lezen. Langs deze weg een dikke pluim voor auteur Koenraad Nijssen en zijn team, want hier is duidelijk werk van gemaakt. Iedere muziekliefhebber zou dit kunstwerkje in zijn boekenkast moeten hebben staan! Voor de volledigheid voeg ik er nog wat reclame van uitgeverij Davidsfonds bij om de twijfelaars over de streep te trekken.

Op 5 september 1965 vond de eerste editie plaats van Jazz Bilzen. Wat begon als een klein jazzfestival, georganiseerd door een groepje muziekliefhebbers, groeide in enkele jaren uit tot een driedaags popfestijn dat duizenden toeschouwers naar het Limburgse Bilzen bracht.

Zoete zomers blikt terug op de geschiedenis van dit unieke openluchtevenement. Van de allereerste voorbereidingen, de groei van het festival, de harde kritiek in het begin van de jaren ‘70, tot het definitieve einde in 1981. Geniet van de anekdotes en herinneringen van pers, publiek en organisatoren. Maak kennis met de enthousiaste vrijwilligers die er elk jaar in slaagden het podium te vullen met artiesten als Boudewijn de Groot, Deep Purple, Lou Reed, Ike & Tina Turner, AC/DC, Rod Stewart, The Cure en vele anderen. Herbeleef de verschillende edities en ontdek de vele nevenactiviteiten die er georganiseerd werden.

Bijna 28 jaar geleden viel het doek voor Jazz Bilzen. Maar voor velen is de moeder van alle Europese popfestivals nog altijd een begrip. Met dit gedetailleerd en volledige overzicht wordt 17 jaar festival- en muziekgeschiedenis in de kijker geplaatst. De vele foto’s en archiefdocumenten brengen de sfeer van Jazz Bilzen terug tot leven. Nostalgie troef!

Laatste werkweek voor de herfstvakantie

Mijn week begon al goed met het bericht dat we mogen meegaan naar de Antwerpse Boekenbeurs op 5 november a.s. Verder heb ik gisteren ook (door tip van een behulpzame collega) de dvd-reeks van ’Van vlees en bloed’ besteld via ‘Het Nieuwsblad’, die verwacht ik eerdaags  in mijn brievenbus.

Vandaag heb ik niets bijzonders op het programma staan, morgenvoormiddag moet ik alweer bancaire toestanden gaan regelen en ik moet eens dringend aan mijn storting denken van Urania’s Eclipsreis richting Paaseiland (als ik nu eens mijn reisvisum kon terugvinden). Donderdag gaan we nog eens gezellig eten onder collega’s, vrijdagavond hopelijk nog eens een goed kwisresultaat op Kiewit (ik durf me ondertussen niet meer aan voorspellingen te wagen) en op zondag sluiten we de week af met Sinner’s Day, een festival.

Een Allerheiligenvakantie is aan mij niet besteed, maar toch heb ik een beetje dat vakantiegevoel. Misschien is het feit dat je weet dat er nog leuke dingen op je afkomen wel voldoende stimulans voor een goed gemoed.

Departures (Okuribito) @ Roxy

Daigo Kobayashi is een jonge getrouwde cellist. Zijn orkest wordt echter opgeheven. Daardoor heeft hij geen hoop meer op een baan of een carrière. Hij besluit met zijn vrouw te verhuizen naar zijn geboorteplaats. Hier wordt hij een nokanshi, een begrafenisondernemer die de lijken wast en aankleedt en hen in hun kist naar de volgende wereld brengt. Door de dagelijkse confrontatie met de dood, begint Daigo eindelijk in te zien waar het in het leven om draait.

Dat is de inhoud van de Japanse film van vanavond, die begin dit jaar nogal verrassend  aan de haal ging met de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. In die competitie klopte het de gedoodverfde kandidaat-winnaars ‘Waltz with Bashir’ en ‘Entre les murs’. De regie is van Yojiro Takita en hier is een trailer.

UPDATE

Waar ik in eerste instantie eerder sceptisch stond tegenover deze film, heeft hij uiteindelijk toch de verwachtingen ruimschoots kunnen inlossen. Achteraf gezien is het me ook duidelijk dat de jury van de Academy Awards niet zo erg houdt van loodzware thema’s of sociale drama’s, maar meer opteert voor films die zijn zoals het leven zelf: een lach en een traan.

Sentimentele zielen zullen het tijdens deze film meermaals niet droog kunnen houden. Hij is aangrijpend, mooi, goed in beeld gebracht. En af en toe mag er zelfs worden gelachen. De fijne, rustige sfeer en de waardige, rituele manier waarop men de doden de laatste eer bewijst worden sober in beeld gebracht. De cellomuziek die je in de film hoort is prachtig. We zien ook parallellen in de rouwverwerking van de nabestaanden en het hoofdpersonage. Van Japanners wordt gezegd dat ze zelden emoties tonen, maar als het moment van afscheid daar is breken ze uiteindelijk allemaal.

Dit is een absolute must voor cinefielen en liefhebbers van de Aziatische cinema. Hij ligt eigenlijk een beetje in het verlengde van de Japanse film die ik enkele weken geleden zag (‘Still walking’). Maar ‘Departures’ staat toch een trapje hoger. Hoewel de film op bepaalde momenten wel eens klef wordt als het over emoties gaat (dit vind je zelfs in de beste films terug, zo ook in pakweg ‘Slumdog millionaire’), het neemt niet weg dat ik dit een uitstekende film vond.