Volleybal : Helios Zonhoven vs Haasrode Leuven

11 november 1987, ik weet het nog goed. Mijn allereerste volleybalwedstrijd van (toen nog) VC Konings Volley Zonhoven. Ik had enkele dagen daarvoor een abonnement genomen voor alle thuiswedstrijden. Die woensdagavond stond de confrontatie tegen Lennik op het programma, meteen een topwedstrijd. Lennik speelde met o.a. de legendarische Jo Baetens en Sacha Coulberg. Zonhoven trad aan met de broers Cautaerts, Deschuyter, Björne, Lennartsson, Ooms, Peustjens, Jef Mol & co. Het begin van een fantastische volleybalperiode. Zo herinner ik me geweldige verplaatsingen en schitterende thuiswedstrijden tegen Roeselare en Noliko Maaseik, een ontzettende thriller in Torhout (met Gyorgy Grözer, een man met handen als kolenschoppen). 2-3 na drieënhalf uur spelen en het beslissende punt van Theo Ooms. De Europese bekercampagne en natuurlijk de sensationele bekerwinst (met Wout Wijsmans) tegen Noliko Maaseik in Charleroi (1995-1996).

Het waren hoogtijdagen in de Zonhovense volleybalgeschiedenis, tot er in het voorjaar van 1999 abrupt een eind aan kwam. Hoofdsponsor Trudo Konings haakte af en alles stortte als een kaartenhuisje ineen. Men bleef echter niet bij de pakken zitten en na veel vijven en zessen herbegon men in vierde provinciale met een nieuw stamnummer en een nieuw bestuur. Gestaag klom de club terug omhoog. We zijn ondertussen vijf promoties verder en Helios Zonhoven staat als nieuwkomer ongeslagen aan de leiding in eerste divisie. Waar men aanvankelijk enkel voor eigen jeugd opteerde huldigt men die visie eigenlijk nog steeds, aangevuld met enkele routiniers. Men heeft duidelijk geleerd uit het verleden. Geen zotte dingen meer doen, langzaam groeien en binnen een aantal jaar mogelijk weer mikken naar eredivisie. Voorlopig rendeert die aanpak.

Vóór het seizoen zei voorzitter Peter Evers nog dat het behoud verzekeren al voldoende was, maar ik denk dat ze hun ambitie ondertussen al flink hebben bijgesteld. Maar vooral de voetjes op de grond houden. Haasrode Leuven staat momenteel zevende in de klassering, maar er bestaan geen makkelijke wedstrijden meer op dit niveau. Bij winst houdt men Bolderberg van de eerste stek. Ik ben alvast benieuwd hoe de sfeer na 10 jaar is geëvolueerd. De Remelshal in de Zavelstraat vormde toen het decor, nu speelt men in evenementenhal Den Dijk.

UPDATE

Hulpcoach Kristof Maes had het vooraf aangekondigd: een hoogstaande pot volleybal moesten we wellicht niet verwachten, maar het kon eventueel wel een spannend onderonsje worden. De eerste set was nog gelijkopgaand tot 9-9, daarna nam Haasrode het heft in handen en won uiteindelijk set 1 met 20-25. Ook set 2 was gelijkopgaand tot 11-11 waarna Zonhoven enkele puntjes voorsprong nam. Uiteindelijk 25-20. Set 3 eindigde in een klein akkefietje: (onterecht?) rood voor een Haasrodespeler, punt herspelen of niet (nadat iemand een punt zou hebben gemaakt vanuit het achterveld). Uiteindelijk toch 25-20 voor de thuisploeg. Ook set 4 bleven beide ploegen nooit ver uit elkaars buurt: 25-20 eindstand en meteen 3-1 winst na ongeveer een uur en drie kwartier wedstrijd. Ik denk dat ik in de toekomst wel eens vaker terug ga kijken. Misschien al naar de bekerreturn tegen Bolderberg op 1 maart a.s. Voor betrouwbare wedstrijdverslagen van VC Helios Zonhoven kan je gewoon op hun website terecht: www.vchelios.be

UPDATE 2

Bolderberg werd uiteindelijk kampioen in eerste divisie. Zonhoven mocht als tweede in de eindstand naar de eindronde in Lier, die het uiteindelijk won. Midden mei kreeg de club te horen dat het alsnog naar eerste nationale stijgt na het forfait van Kivola Riemst. Helios Zonhoven treedt volgend seizoen aan in de op één na hoogste reeks. Mogen we binnenkort weer dromen van wedstrijden tegen Noliko Maaseik, Roeselare & co? Zeg nooit nooit …