Misschien nog eens tijd om een nieuw muziekrubriekje te lanceren, waar genoeg mogelijkheden zijn om er een maandelijks terugkerend blogbericht van te maken. Ik hou mijn High Five bijdragen voor ‘nieuwe’ muzikale evoluties, Classix zet een stapje terug richting het verleden. Bedoeling is om het muzikale spectrum zo breed mogelijk te houden. Schrik dus niet als we je met tenenkrommende muzikale intermezzo’s zouden confronteren. Voor hetzelfde geld kan het natuurlijk ook serieus meevallen.
Tenenkrommend is wellicht een juiste omschrijving voor de allereerste bijdrage. Maar iedereen kent waarschijnlijk de persiflages op bekende hits door Weird Al Yankovic. Zo moest niet enkel ‘La Bamba’ van Los Lobos eraan geloven, maar tevens werd ‘Bad’ van Michael Jackson omgezet naar ‘Fat’.
Vanaf nu gaat het niveau sterk omhoog, beloofd! 
Dik drie jaar geleden ben ik op Pukkelpop omvergeblazen door een optreden van een Deense band in de Clubtent. Mew werd toen door StuBru vaak gedraaid en de zender had daar absoluut een goede reden voor. Knappe, bevreemdende muziek. In augustus brengen ze trouwens een nieuw album op de markt.
1997 was het doorbraakjaar voor ‘Bittersweet symphony’ van The Verve. Komt vooral door de openingsklanken van het nummer, die men handig pikte van The Rolling Stones ‘The last time’. Hoewel The Stones hun toestemming gaven, was dat buiten een gehaaide rechthebbende gerekend die ervoor zorgde dat de integrale winst van hun hit werd uitgekeerd aan The Rolling Stones.
Toppopmomentje iemand? Spargo deed het begin jaren ’80 eventjes goed. Leuke popdeuntjes waar je meteen happy van werd. ‘You and me’ was hun grootste hit, maar ik had het meer voor ‘One night affair’ uit 1981.
En we eindigen met een ander, ogenschijnlijk onnozel liedje. Nochtans werd het een dikke hit in dertig landen. Het komt uit Duitsland, we keren terug naar het gezegende jaar 1982, het jaar waarin ook al een Duitse, Nicole, het Eurovisiesongfestival won. Trio waagde zich toen aan Da Da Da.
ambijans
