Antwerpse Boekenbeurs opnieuw van start

Gisteravond is alweer de 73ste editie van de Boekenbeurs in Antwerpen op gang geschoten. In de traditionele openingsspeech klaagde de voorzitter van het organiserende Boek.be wel over een gebrek aan aandacht vanwege de Vlaamse regering voor de boekensector.

De eerste prijs van de avond ging naar de winnares van de Debuutprijs, de 62-jarige Simone Lenaerts, voor haar roman ‘Zeewater is zout, zeggen ze’. Tot 11 november is de Boekenbeurs in Antwerp Expo nog toegankelijk. Op 5 november breng ik zelf een bezoekje aan de boekenbeurs tijdens mijn werkuren. Een iets uitgebreid(er) verslag mag je hier dan zeker verwachten.

Knuffeldag: profiteer ervan, het mag!

Vlaanderen knuffelt vandaag massaal. Dat is althans de bedoeling, dus als we eraan denken zijn we vast van plan om deze actie goed op te volgen: men mag zo’n kans nu eenmaal niet laten liggen, denk ik dan. Het is de tweede keer dat Vlaanderen Knuffelt. Weervrouw Sabine Hagedoren en burgemeester Antoine Denert van Kruibeke zijn meter en peter van deze actie.

Vanavond gaan we ook kwissen op Kiewit. Bij winst wordt er sowieso geknuffeld, bij verlies zouden we eventueel de winnaars kunnen knuffelen maar het zal er net aan liggen of die winnaars de moeite waard zijn om te worden geknuffeld, weinig kans lijkt me.

In het verlengde hiervan ook nog eventjes meegeven dat ik mijn eerste voorschot heb betaald voor de Eclipsreis van Urania in juli volgend jaar richting Paaseiland. Net voor het weekend heb ik slechts één goed advies voor jullie: knuffel ze!

UPDATE

We zijn werkelijk de Poulidors van de Kievitquiz. Voor het vierde jaar op rij tweede plaats. We werden gedeeld tweede (even veel punten als Merckendis), op slechts één schamel puntje van winnaar Calabria. We lieten de knuffels achterwege, we waren al lang blij dat Dementia Praecox (Pretentia Detox voor de vrienden) niet aanwezig was vanavond.

Etentje @ Cucina 25 (Genk)

Dik twee weken geleden regelde ik met een paar collega’s ons volgende personeelsetentje. Vooraf hadden we een aantal mogelijkheden onder de loep genomen, waarna we er enkele dagen over nadachten. Uiteindelijk hebben we gewoon een datum, uur en niet onbelangrijk … definitieve plek gekozen waar we zouden gaan eten.

Dat we dit keer voor de Italiaanse keuken zouden gaan was het enige waar we nogal snel uit waren. Op het werk was het eigenlijk in eerste instantie een traditie om elk jaar op het einde van januari samen te gaan eten. Maar als de nieuwjaarsreceptie een beetje laat viel, stelden we al eens uit tot februari. Maar dat we de traditie in ere hielden was al een goeie zaak. Sinds enkele jaren gaan we ook net vóór de zomervakantie richting Spork Food Café. De kans bestaat dat dit een jaarlijks terugkerend fenomeen wordt.

Eind vorig jaar kwam Hanne dan met het lumineuze idee om eens het nuttige aan het aangename te koppelen rond de kerstperiode. Toen planden we een uitstap richting bibliotheek van Genk, gevolgd door een etentje in de buurt. Normaal stond er ook een soort kerstmarkt n.a.v. VTM’s Kerstparade maar het bleef die avond verdacht stil in de Genkse binnenstad. ‘Doods’ was het juiste woord. Die eindejaarsuitstap zal dit jaar wellicht niet doorgaan, tenzij we met zijn allen naar Winterland zouden gaan in Hasselt. Misschien toch een aardig idee voor binnenkort?

We zijn nu eindelijk zo ver om jullie te vertellen dat we vanavond gaan eten in Cucina 25 in Genk. Van een aantal mensen hebben we positieve geluiden over dit restaurant gehoord, vanavond kunnen we het eens uittesten in de praktijk. Het interieur oogt in ieder geval al mooi. Nu het eten zelf nog en onze avond kan niet meer stuk!

Jazz Bilzen : tijd voor muziek (en veel meer …) 1965-1981

Het moet ergens begin dit jaar zijn geweest, dat alle liefhebbers van Jazz Bilzen een mailtje kregen om vooraf in te tekenen op het te verschijnen boek. Zelf ben ik net te jong om dit bewust te hebben meegemaakt, maar natuurlijk sprak dit alles wel tot mijn verbeelding. Als jaarlijks Pukkelpopbezoeker (sinds 1990) kan ik me overigens wel iets voorstellen bij ‘het festivalgevoel’.

Ik besloot om het boek te bestellen, zeker nadat ik vorig jaar reeds de kleine tentoonstelling die was opgezet rond Jazz Bilzen (in Alden Biesen) had bezocht. De boekvoorstelling (net na mijn vakantie) op 25 september kon ik er helaas niet bij zijn, omdat we die avond een kwis in Lommel hadden. Daarom stortte ik op 24 september 9 euro op de bankrekening van de Cultuurdienst van de stad Bilzen, zodat ze mij het boek zouden opsturen. Je denkt dan snel geholpen te zijn, maar dat viel helaas even anders uit.

Toen ik na drie weken zonder nieuws contact opnam, verzekerde iemand aan de telefoon me dat het boek de week erna zou worden bezorgd. Die week duurde uiteindelijk 13 dagen (het moeten lange weken zijn daar in Bilzen), maar vanmiddag stond de postbode met mijn pakketje voor de deur. Hij had trouwens mijn dvd-bestelling van ’Van vlees en bloed’ ook bij. Maandag via Het Nieuwsblad besteld, vandaag al bij de post. Zo kan het dus ook!

Gelukkig is het boek over Jazz Bilzen zelf een pareltje geworden van 431 pagina’s. Een dikke kloefer, zou ik haast zeggen. Binnenkort eens wat tijd nemen om het allemaal te lezen. Langs deze weg een dikke pluim voor auteur Koenraad Nijssen en zijn team, want hier is duidelijk werk van gemaakt. Iedere muziekliefhebber zou dit kunstwerkje in zijn boekenkast moeten hebben staan! Voor de volledigheid voeg ik er nog wat reclame van uitgeverij Davidsfonds bij om de twijfelaars over de streep te trekken.

Op 5 september 1965 vond de eerste editie plaats van Jazz Bilzen. Wat begon als een klein jazzfestival, georganiseerd door een groepje muziekliefhebbers, groeide in enkele jaren uit tot een driedaags popfestijn dat duizenden toeschouwers naar het Limburgse Bilzen bracht.

Zoete zomers blikt terug op de geschiedenis van dit unieke openluchtevenement. Van de allereerste voorbereidingen, de groei van het festival, de harde kritiek in het begin van de jaren ‘70, tot het definitieve einde in 1981. Geniet van de anekdotes en herinneringen van pers, publiek en organisatoren. Maak kennis met de enthousiaste vrijwilligers die er elk jaar in slaagden het podium te vullen met artiesten als Boudewijn de Groot, Deep Purple, Lou Reed, Ike & Tina Turner, AC/DC, Rod Stewart, The Cure en vele anderen. Herbeleef de verschillende edities en ontdek de vele nevenactiviteiten die er georganiseerd werden.

Bijna 28 jaar geleden viel het doek voor Jazz Bilzen. Maar voor velen is de moeder van alle Europese popfestivals nog altijd een begrip. Met dit gedetailleerd en volledige overzicht wordt 17 jaar festival- en muziekgeschiedenis in de kijker geplaatst. De vele foto’s en archiefdocumenten brengen de sfeer van Jazz Bilzen terug tot leven. Nostalgie troef!

Laatste werkweek voor de herfstvakantie

Mijn week begon al goed met het bericht dat we mogen meegaan naar de Antwerpse Boekenbeurs op 5 november a.s. Verder heb ik gisteren ook (door tip van een behulpzame collega) de dvd-reeks van ’Van vlees en bloed’ besteld via ‘Het Nieuwsblad’, die verwacht ik eerdaags  in mijn brievenbus.

Vandaag heb ik niets bijzonders op het programma staan, morgenvoormiddag moet ik alweer bancaire toestanden gaan regelen en ik moet eens dringend aan mijn storting denken van Urania’s Eclipsreis richting Paaseiland (als ik nu eens mijn reisvisum kon terugvinden). Donderdag gaan we nog eens gezellig eten onder collega’s, vrijdagavond hopelijk nog eens een goed kwisresultaat op Kiewit (ik durf me ondertussen niet meer aan voorspellingen te wagen) en op zondag sluiten we de week af met Sinner’s Day, een festival.

Een Allerheiligenvakantie is aan mij niet besteed, maar toch heb ik een beetje dat vakantiegevoel. Misschien is het feit dat je weet dat er nog leuke dingen op je afkomen wel voldoende stimulans voor een goed gemoed.

Departures (Okuribito) @ Roxy

Daigo Kobayashi is een jonge getrouwde cellist. Zijn orkest wordt echter opgeheven. Daardoor heeft hij geen hoop meer op een baan of een carrière. Hij besluit met zijn vrouw te verhuizen naar zijn geboorteplaats. Hier wordt hij een nokanshi, een begrafenisondernemer die de lijken wast en aankleedt en hen in hun kist naar de volgende wereld brengt. Door de dagelijkse confrontatie met de dood, begint Daigo eindelijk in te zien waar het in het leven om draait.

Dat is de inhoud van de Japanse film van vanavond, die begin dit jaar nogal verrassend  aan de haal ging met de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. In die competitie klopte het de gedoodverfde kandidaat-winnaars ‘Waltz with Bashir’ en ‘Entre les murs’. De regie is van Yojiro Takita en hier is een trailer.

UPDATE

Waar ik in eerste instantie eerder sceptisch stond tegenover deze film, heeft hij uiteindelijk toch de verwachtingen ruimschoots kunnen inlossen. Achteraf gezien is het me ook duidelijk dat de jury van de Academy Awards niet zo erg houdt van loodzware thema’s of sociale drama’s, maar meer opteert voor films die zijn zoals het leven zelf: een lach en een traan.

Sentimentele zielen zullen het tijdens deze film meermaals niet droog kunnen houden. Hij is aangrijpend, mooi, goed in beeld gebracht. En af en toe mag er zelfs worden gelachen. De fijne, rustige sfeer en de waardige, rituele manier waarop men de doden de laatste eer bewijst worden sober in beeld gebracht. De cellomuziek die je in de film hoort is prachtig. We zien ook parallellen in de rouwverwerking van de nabestaanden en het hoofdpersonage. Van Japanners wordt gezegd dat ze zelden emoties tonen, maar als het moment van afscheid daar is breken ze uiteindelijk allemaal.

Dit is een absolute must voor cinefielen en liefhebbers van de Aziatische cinema. Hij ligt eigenlijk een beetje in het verlengde van de Japanse film die ik enkele weken geleden zag (‘Still walking’). Maar ‘Departures’ staat toch een trapje hoger. Hoewel de film op bepaalde momenten wel eens klef wordt als het over emoties gaat (dit vind je zelfs in de beste films terug, zo ook in pakweg ‘Slumdog millionaire’), het neemt niet weg dat ik dit een uitstekende film vond.

Ambijans’s blog blaast één kaarsje uit

Morgen, 26 oktober om precies te zijn, wordt mijn blog exact één jaar oud. Vooraf had ik totaal geen idee welke richting ik precies uit wilde met mijn project. Zou ik het wel leuk gaan vinden? Had het überhaupt wel zin? Zou er ooit iemand op mijn webstekje terechtkomen? Vragen, vragen en nóg eens vragen?

Op de meeste vragen heb ik na één jaar wel een antwoord kunnen verzinnen. Zo vind ik het nog steeds plezant, toch wel belangrijk met het oog op de toekomst. Natuurlijk heb ik de afgelopen tijd ook hier en daar al eens bijgestuurd en dat zal in de toekomst niet anders zijn. Zo wilde ik tijdens het eerste jaar sowieso elke dag iets posten, wat resulteerde in een totaal van 387 posts tijdens dit voorbije jaar. In jaargang 2 hoeft dit niet meer zo nodig. Mocht mijn dagelijkse inspiratie ongekende hoogtepunten bereiken dan zou het best kunnen dat ik alweer elke dag iets post. Maar ik ga mezelf die verplichting niet meer opleggen.

Over ‘de zin van het bloggen’ moet iemand maar eens ooit een wetenschappelijk proefschift schrijven. Ik denk niet dat men daar snel een pasklaar antwoord op gaat vinden. Zo lang de eigen creator er nog zin in heeft en zijn omgeving niet al té zeer lijdt onder zijn vreemde hersenkronkels lijkt het me opportuun om verder te doen. Waarbij we meteen bij de laatste vraag aankomen: zou er ooit iemand op mijn blog terechtkomen? 60.521 unieke hits op één jaar tijd and still counting. Voorwaar niet slecht voor een hobbyschrijver lijkt me.

Het zegt natuurlijk weinig over het niveau van mijn stukjes (misschien is dat eerder positief) en een groot aantal van hen kwam hier meer dan waarschijnlijk toevallig terecht. Desalniettemin was het voor mezelf een aangename verrassing. Voor mensen die van statistiekjes houden een aantal cijfers: mijn drukstbezochte dag was zondag 12 juli 2009 toen ik 598 hits mocht noteren. Logische verklaring is het feit dat daags ervoor Madonna in ons land was en deze jongen daar een klein stukje over maakte.

Voor de aardigheid een top 10 van mijn meestbezochte posts:

* Over de doden niets dan goeds: Michael Jackson (528 hits)

* Sterrenmeisje Kimberley Vlaeminck (529 hits)

* Madonnaconcert @ Werchter (672 hits)

* Aankondiging Madonna @ Werchter (771 hits)

* De fratsen van Tom Boonen (953 hits)

* Veel voetbalkenners die Anderlecht naar waarde schatten (1005 hits)

* Het personeelsfeest van de gemeente Zonhoven (1209 hits)

* Sinterklaas blijft een toppertje (1269 hits)

* Nabeschouwing bij Polsslag festival (1747 hits)

* Anke Buckinx beroert het meest de gemoederen (3636 hits)

The Royle Family (complete serie)

Omdat het niet altijd gewelddadig moet zijn en omdat ondergetekende op zijn tijd ook een flinke dosis humor weet te appreciëren, zijn we dit keer gegaan voor een afgesloten Britse reeks, ‘The Royle Family’, die drie jaargangen op de buis liep.

Het draait allemaal om het doodgewone gezin Royle, woonachtig in Manchester. Vader Jim is werkloos en hangt veelal voor de televisie, rookgrage moeder Barbara klust bij in een bakkerij, de tevens rookgrage dochter Denise is nogal lui, bazig en jaloers, zoon Antony (die altijd de pineut is bij het doen van allerlei klusjes, maar later in de serie een succesvol zakenman wordt) en Dave Best (de vriend en later man van Denise). De serie speelt zich vrijwel geheel af in de woonkamer van de familie Royle. Later in de serie krijgen Denise en Dave nog een zoon (David Keanu Ronan).

Je vraagt je bij het lezen van dit alles wellicht spontaan af of men hieruit een goede reeks kon distilleren. De serie won meerdere BAFTA Awards en de British Comedy Award, in totaal 22 awards en 14 nominaties. Binnenkort weet ik het jullie te vertellen. Als zoethoudertje een fragment, de BBC is nogal heftig geweest in het verwijderen van trailers.

Actiecomité Leefbaar Zonhoven tegen heringerichte N74

Medio 2006 kondigde Wegen en Verkeer Limburg aan dat de Engstegenseweg in Zonhoven een soort tunnel-brugconstructie zou krijgen. Die beslissing werd genomen omdat er op die plek al te vaak ongevallen met overwegend zwakke weggebruikers gebeurden. Voor voetgangers en fietsers was er zelfs een eigen ruimte voorzien in die tunnelconstructie.

Oorspronkelijk werd aangekondigd dat de werken al in 2007 van start zouden gaan, maar daar kwam niks van in huis. Dat kwam o.a. door het feit dat het gemeentebestuur zich niet volledig kon vinden in de uitwerking van het geheel. Enkele buurtbewoners en oppositiepartij SP.A  vonden dan weer dat het gemeentebestuur de betrokkenen niet tijdig genoeg had ingelicht over de gang van zaken. Hoe dichter de datum van de uitvoering van de werken naderde, hoe meer bezorgde buurtbewoners en sympathisanten zich verenigden in een apolitiek getinte actiegroep, die alternatieven zagen voor de huidige plannen. In augustus 2009 zag Leefbaar Zonhoven uiteindelijk het licht.

Doorn in het oog is vooral het feit dat men in de toekomst vijf van de zeven bestaande kruispunten zou afsluiten. De N74 zou op die manier een beetje een mini-autosnelweg worden van Houthalen richting Hasselt. Vreemd, als je weet dat er op dat traject ook een aantal flitspalen staan. Het afsluiten van die kruispunten zou veel sluikverkeer veroorzaken in de omliggende straten. Sterker nog, een aantal buurtbewoners moeten hierdoor een fikse omweg maken om via hun straat uiteindelijk in het centrum of elders te geraken en het wordt nagenoeg onmogelijk om via de normale weg weer terug aan hun woning te geraken.

Het actiecomité plande begin deze week een druk bijgewoonde infovergadering, later deze week was er nóg meer volk op de infoavond van het Vlaams Gewest, die doorging in de raadzaal van het gemeentehuis. Ondanks alle commotie lijkt het Vlaams Gewest vast van plan om de oorspronkelijke plannen gewoon uit te voeren. Hoe het nu verder zal evolueren blijft vooralsnog onduidelijk.

‘Hilfe kommt’ (Dez Mona)

Schande oh schande dat we hen eind vorig jaar zijn vergeten te vermelden in ons rijtje ‘concerten van 2008′. Daar hoorde hun concert in het Casino van Houthalen, tijdens die koude eerste februaridag gezien de kwaliteit ervan zéker thuis. We maken het een klein beetje goed door hier aan te kondigen dat ze nu een nieuwe derde cd uit hebben, die ‘Hilfe kommt’ heet.

Hun debuutcd ‘Pursued sinners’ (2005) ga je wellicht niet zo makkelijk meer op de kop kunnen tikken, maar o.a. ‘Blue girl’ was het bewijs dat deze cd al een pareltje was. Opvolger ‘Moments of dejection or despondency’ (2007) bevestigde alleen maar hun kwalitatief hoogstaand niveau. ‘Arid song’ is bv. de openingssong van deze cd.

Op hun nieuwe cd zijn ze naar mijn idee een stuk toegankelijker geworden. Af en toe moest ik denken aan Zita Swoon, toevallig ook residerend in Antwerpen. De zangstem van Gregory Frateur, ooit nog in het achtergrondkoor bij Daan, zal menigeen wellicht afschrikken, maar het valt dit keer wonderwel mee. Iedereen legt wel eens de link met Antony & The Johnsons, maar  Antony is helaas dan weer geen spek voor mijn bek.

‘Carry on’ is de allereerste single uit ‘Hilfe kommt’. Vrijwel alle nummers zijn opgebouwd volgens hetzelfde stramien om hierna langzaam uit te monden in een soort van climax. Deze cd bewijst dat Dez Mona meer is dan de unieke stem van Gregory Frateur alleen, maar dat ook zijn begeleidingsgroep een straf musicerend geheel vormt. Wij waren al overtuigd, nu jullie nog!