Just an ordinary day

Vandaag vrijaf genomen op het werk, in eerste instantie omdat ik straks een bezoekje breng aan de tandarts. Yep, de jaarlijkse controle kondigt zich weer aan. Elk jaar hoop ik op een gunstig resultaat, maar dit jaar vrees ik dat er flinke verbouwingswerken nodig zijn in mijn smoelgebied. Bepaalde signalen wijzen in die richting, ik denk dat verdere uitleg volstrekt overbodig is.

Toevallig kon ik voormiddag nog een aantal dingen combineren. Zo maakte ik allereerst een afspraak met iemand van de bank om mijn jaarlijks gesprek te hebben over mijn beleggingsportefeuille, ging ik langs bij de fotograaf voor nieuwe pasfoto’s en passeerde ik op het gemeentehuis voor een nieuw internationaal reisvisum voor de volgende 5 jaar. Chili en de Paaseilanden zijn ondertussen maar iets meer dan 3 maanden meer verwijderd. ‘t Is bijna niet te geloven dat het er al zo snel aankomt.

Tot hiertoe bijna enkel positieve geluiden (dat tandartsbezoek buiten beschouwing gelaten). Tot ik vanmiddag opmerkte dat ik twee gemiste gsm-oproepen van het werk had gekregen en een sms’je van een collega met de vraag of ik eventjes wilde terugbellen. Nu blijkt dat vanmorgen de vader van een collega plots is overleden. Daar sta je dan: volkomen perplex, aan de grond genageld. Niet dat ik die man nu zo goed kende, maar toch … Hij was even oud als mijn moeder, van het ene moment op het andere uit ons midden weggerukt. Daar zijn gewoon geen woorden voor.

Alweer een moment om bepaalde dingen te relativeren denk ik dan. Normaal gingen we vrijdagavond kwissen in Mol, maar dat hebben we natuurlijk gecanceld. Patrick is één van de steunpilaren bij Moedige Missers, dat was het minste wat we voor hem konden doen! Op zo’n momenten besef je plots dat er veel belangrijkere dingen zijn in het leven. Maar het is zo cliché om te zeggen dat een mens mééér moet genieten van het leven. We weten gewoon niet wat er op ons afkomt!

Pukkelpop dropt eerste namen voor jubileumeditie

Vanmorgen was het eindelijk zover: de allereerste namen voor de 25ste (jubileum)editie van Pukkelpop werden op ons losgelaten. 61 stuks, nog ca. 120 namen te gaan. In eerste instantie was ik een beetje ontgoocheld door de grote kleppers die nu al vastliggen, maar dat was vooral omdat ik enkel in het ‘Belangske’, onze dagelijkse krant, had gekeken. Toen ik achteraf eens op de Pukkelsite ging kijken, bleek dat het al bij al best meeviel. Het is uiteindelijk een beetje ‘voor elk wat wils’ geworden. ‘t Is niet omdat de mainstage me wat tegenstaat, dat ik me niet zou kunnen amuseren in de Club, de Marquee of elders. Het gaat sowieso weer een heel gepuzzel worden tijdens die drie dagen om mijn muziekparcours vast te leggen.

In de categorie ‘zeker outchecken’ bij mij voorlopig: The Flaming Lips, Hot Chip, The Low Anthem, These New Puritans, Martyn en Beach House. Dit alles in de veronderstelling dat het programmatorisch mogelijk is. Verder gecharmeerd door QOTSA, Soulwax, Jónsi, White Lies, Four Tet en Goldfrapp. Ik overweeg voorts een bezoekje aan Iron Maiden (omdat het niet ALTIJD Metallica moet zijn), Pendulum, Plastikman, Noisia, Mumford & Sons (als er écht geen alternatief is) en High Contrast.

Ook lekker makkelijk: bands waar in een wijde boog omheen kan worden gelopen/gemarcheerd/gestapt of geslenterd (na drie dagen een waarschijnlijkheid in mijn geval). Zo skip ik met grote zekerheid Placebo, The Prodigy, Blink- 182, NOFX, Limp Bizkit en Benny Benassi. Mochten die alsnog afzeggen, dan zal ik er geen traan voor laten.

Naar het schijnt is er nog één superact die zeker als headliner wordt toegevoegd, maar daarover later ongetwijfeld meer. Voorlopig zet ik mijn geld in op Gorillaz, maar het kan even goed Pavement worden. Ik roep al jaren dat ik David Bowie wil zien, maar dat lijkt me gewoon te hoog gegrepen. Welke bands verwacht ik alsnog op de affiche dit jaar? Caribou, Local Natives, The xx, Blood Red Shoes, Gonjasufi, Broken Bells, Autechre en een kwartet Belgen (The Go Find, Marble Sounds, Isbells en Mintzkov om er maar enkele te noemen). Het zal snel genoeg augustus zijn dit jaar!

Zelf een kwis organiseren?

Om maar eens een joekel van een ‘understatement’ te lanceren: als Moedige Missers ergens te velde (in Limburg) of bij uitzondering (De Kempen) gaan kwissen, dan durven we onszelf al geen ‘gelegenheidsploeg’ meer te noemen. Mochten we dat wél proberen, dan zouden we er snel aan zijn voor de moeite. In die paar jaar dat we nu actief zijn, zijn er uiteindelijk toch al ca. 17 mensen gepasseerd die ooit met ons hebben meegespeeld. Soms één keer, soms iets meer. Wat maakt, dat je tot een aantal kwissers komt die af en toe worden ingezet. Meestal spelen we in dezelfde samenstelling, in noodgevallen diepen we in ons reserve-arsenaal (ook dat wil qua behaalde resultaten al eens meevallen).

We hebben altijd trouw dezelfde regel gehanteerd: onze medekwissers moesten familieleden/vrienden of kennissen zijn. We gaan bewust niet recruteren uit andere bevriende/sterke kwisteams, omdat zoiets volgens ons ‘gezond verstand’ indruist tegen de kwisethiek. Dat kan misschien zwaar klinken, maar we zijn ondertussen allemaal bevriend geraakt en we willen dat graag zo houden. Het is niet tof, als één van je vaste kwissers te horen zou krijgen dat het resultaat aanzienlijk beter was toen x of y depanneerde.

Voor de ranking zou het een zegen kunnen zijn, menselijk gezien vind ik zoiets gewoon ’not done’, hoe plezant het ook is om uitzicht te behouden op een plek in de top 100 van Vlaanderen. Op het in kwismiddens wereldberoemde forum Los Flippos wierp Pelter Skelteropperhoofd Eddy Sevens (Seveddy voor de vrienden) een balletje op: wanneer gaan enkele andere Limburgse kwisiconen  eens hun eigen kwis organiseren? Het was een beetje ‘teasend’ bedoeld, maar op zich niet eens zo’n gekke vraag.

We kennen ondertussen een aantal Limburgse kwisploegen die (al dan niet in samenwerking met een bestaande vereniging) hun eigen kwis(sen) in het leven hebben geroepen (vaak met verbazend goed resultaat). Ik kan enkel voor mezelf spreken als ik zeg dat ik wel zin heb om eens een kwis in elkaar te steken/te organiseren, maar … er is één grote maar! Dat zou enkel kunnen gebeuren als alles wordt ondersteund door een goed draaiende plaatselijke vereniging, serviceclub, sportclub, …

Ik denk dat er zéker een toekomst ligt voor het organiseren van kwissen in Zonhoven. Op dit ogenblik ligt die weg zelfs nog hemelsbreed open. Terwijl er in Bilzen, Hasselt, Maaseik en Lommel bijvoorbeeld al een zekere traditie heerst als het over kwissen organiseren gaat, is ons eigen dorp nog wat groen achter de oren. Buiten de SJB-quiz, de Curieuskwis, de basketkwis en de jaarlijks terugkerende KVG-kwis (dit jaar helaas zonder MM) is het gewoon windstil in Zonhoven.

Mocht dit een open sollicitatie zijn (wat het dus nog niet is) dan zou er zeker het volgende instaan: Moedige Misser Ambijans kan marketingtechnisch gezien elders kwisploegen ronselen en volop reclame maken én zou in één van die weinige, heldere momenten zelfs vragen durven verzinnen die in zijn interessegebied liggen. Mits een goede omkadering liggen er in de toekomst misschien mogelijkheden om een nieuwe topkwis van de grond te krijgen in Zonhoven, wie weet!

‘Kaatje is verdronken’ (Nieuw Genker Toneel)

Maria vertrouwt hem niet.
Zijn gezicht komt haar wel erg bekend voor …

‘Kaatje is verdronken’ draait om een gezin waarvan dochter Ka zich geen raad weet met haar sterke seksuele verlangens. Het is een muzikaal, humoristisch en absurd familiedrama over ontluikende seksualiteit en onderdrukte begeerte.

Wij gingen gisteravond kijken naar de opvoering van dit gezinsdrama van Alex Van Warmerdam door het Nieuw Genker Toneel. De acteerprestaties vonden we nog wel oké, het stuk op zich kon me echter niet direct bekoren. Nochtans was het minimale decor met de protagonisten die allen in het rood gekleed rondliepen (een charme-offensief van de socialisten?) en de begeleidende band met knappe zangeres een streling voor oog én oor.

Bij de stukken waarin er snel moest worden gesproken had ik wel eens moeite om alles te begrijpen wat er werd gezegd. En in deel 1 had men beter de mix van de muziek wat zachter gemaakt zodat de stem van de zangeres meer tot zijn recht had kunnen komen. Naar het schijnt snoeide de regisseur nog flink in de teksten zodat ze iets minder ‘vettig’ zouden worden. Misschien had ik de ongecensureerde versie wel beter gevonden, wie zal het zeggen?

Conclusie: de regie, de muzikale intermezzo’s en de acteerprestaties waren af, het stuk op zich deed me vrij weinig. Los hiervan nog eventjes opmerken dat ik na al die jaren voorstellingen kijken bij het NGT in het cultureel centrum van Genk, nog altijd niet begrijp dat men niet méér tafels en stoelen in de lobby zet om de toeschouwers achteraf te doen consumeren en tegelijk aan klantenbinding te doen. Het is niet gezellig als je met het glas in de hand in een grote lege ruimte moet staan. Dat niemand zoiets ziet, onbegrijpelijk vind ik zoiets. Ik waande me gisteravond eventjes in Oost-Berlijn ten tijde van de Muur en het ijzeren gordijn. Kan iemand hen dat eventjes diets maken?

Een uur minder nachtrust!

Gisteren heb ik de helft van mijn weekend gewerkt, normaal had ik daar vandaag een vervolg aan moeten breien. Ik heb echter vorige zondag een zieke collega uit de nood kunnen helpen door haar zondagsdienst over te nemen. Nu ja, ik had het haar zelf voorgesteld en het was snel geregeld. Blijkbaar heeft een zondag ruilen in dit geval een gunstig effect: geheel toevallig is het dit weekend weer het moment waarop we één uur minder lang van onze dierbare nachtrust kunnen genieten.

Normaal had ik vanmorgen om 9u30 op post moeten zijn, maar in dit geval draai ik me (meer dan waarschijnlijk) nog een keertje op mijn andere zijde. Het blijft slechts één uurtje, het stelt achteraf gezien niet zo heel veel voor in een mensenleven.

Pedofiele priesters: van alle tijden, in alle landen!

De afgelopen dagen is er nogal wat heibel geweest m.b.t. pedofiele priesters, maar vooral dan de ronduit hypocriete houding van sommige van onze kerkvaders en de organisaties die er nauw bij aanleunen. ‘Wir haben es nicht gewusst’, daar komt het zo’n beetje op neer. Terwijl ik zelfs in mijn nabije omgeving mensen ken die er a) van dichtbij mee te maken hebben gehad of b) mensen kennen die zo’n nare priesterervaring achter de rug hebben. Het moet verschrikkelijk zijn als het ‘instituut Kerk’ alles achteraf weer netjes onder de mat wil vegen.

Al een geluk dat er op radio en tv ruim aandacht aan wordt besteed. Dat men zich bij diverse kerkelijke instanties eindelijk eens gaat bezinnen over de toekomst en vooral dan over het feit hoe men dit ‘probleem’ gaat trachten op te lossen. Ik heb het trouwens altijd al onzinnig gevonden dat men dat ‘verplichte celibaat’ zo hardnekkig blijft verdedigen. Als je zo’n onnatuurlijk aspect al eeuwen uitdraagt, dan krijg je dit soort wantoestanden waarbij jonge, weerloze mensen voor hun leven worden getekend door toedoen van gefrustreerde kerkvaders hier en daar. Vandaag in NRC Handelsblad trouwens een gedicht hierover door ‘dichter des vaderlands’ Ramsey Nasr.

Broeders van liefde

Probeer het eens. Je neemt een kind op schoot
zo’n ding dat nog doorschijnend is en broos
liefst blind en doof. Geslachtloos bijna.
Het zit daar maar. Een zuiglam voor het oog.

Pak nu het hoofdje. Leid het zacht omlaag
tot aan de uitgang onzer naastenliefde.
Schuif het, prop het erdoor desnoods, niet bang zijn.
Vandaag mag het. Er zijn geen ouders bij.

Dit is de kracht van elk geloof. Te groot
om te bevatten stoot het vroeg of laat
tot daar waar wij ons soeverein nog dachten. Ze zeggen: God werkt slechts met onze handen.
Wel God, dit kun je dan: een kind van acht
mishandelen en jaar na jaar verkrachten.

‘De wensmaker’ (Ali Sethi)

Zaki Shirazi en zijn nichtje Samar Api groeien op als broer en zus. Samen kijken ze naar Amerikaanse televisie en Bollywoodfilms, wonen protestmarsen bij en hebben geheime vriendschappen. In het huishouden gerund door Zaki’s moeder, een politiek journaliste, en zijn dominante en traditionele grootmoeder, lijkt het onvoorstelbaar dat de toekomst iets verschillends voor hen beiden in petto heeft.
Maar de traditie beschikt. Samar zal zich moeten schikken in een gearrangeerd huwelijk, terwijl Zaki eropuit gestuurd wordt om de wereld te ontdekken. Pas na jaren ziet Zaki zich geconfronteerd met het ware geluk, zelfstandigheid en commitment aan degenen van wie hij het meeste houdt.

De wensmaker is zowel een kroniek van een Pakistaanse familie in een turbulent tijdperk, als een bruisend verhaal dat laat zien dat er banden zijn die conventies, tijd en geschiedenis overleven. Ik las een goeie recensie van het boek, soms vormt dat een aanzet om het zelf eens te lezen. Meer info over de uit Pakistan afkomstige auteur Ali Sethi vind je hier terug.

‘Alles wat een man moet weten’ (Oliver Kuhn)

Honderden feiten, records, lijstjes en toptienen verzameld. ‘Alles wat een man moet weten’ is een onmisbaar boek voor iedere man. Of weet jij al hoe je een ontvoering overleeft, wat de heldhaftigste expedities waren, hoe de belangrijkste pastasoorten heten, hoe de morsecode werkt, wie de belangrijkste spionnen in de geschiedenis waren, hoe diep de diepste zeeën ter wereld zijn of waarvoor je de hoogste verkeersboete krijgt? Als Playboy-journalist weet Oliver Kuhn precies wat mannen echt interesseert. Van de leukste Oscarwetenswaardigheden tot en met een opsomming van de vrouwelijke schoonheidsidealen door de eeuwen heen: ‘Alles wat een man moet weten’ is een boek dat geen enkele man mag missen.

Een heerlijk bladerboek voor spelletjesfans en liefhebbers van quizzen, lijstjes en andere trivia. Misschien zelfs een ideaal cadeauboek voor de regelmatige kwisser. Achteraan in het boek is zelfs voldoende plaats gelaten om persoonlijke notities te noteren. Het enige wat het boek écht tot een handig werkinstrument had kunnen maken was een register achteraan, zodat je alle beschikbare kennis snel én makkelijk had kunnen terugvinden. Dat ontbreekt helaas!

Het resultaat is nu een soort mini-encyclopedie voor de man in 336 bladzijdes. Wat staat er in? Hoe je met één hand een BH moet losmaken, hoe je een kater verdrijft, hoe je een overhemd opvouwt, alle Nobelprijswinnaars op een rij, revoluties die de wereld hebben veranderd, hoe je het tegen een krokodil opneemt, de buitenspelregel (voetbal natuurlijk) en nog veel meer gekkigheden en leuke feiten. De weetjes zijn ingedeeld in verschillende categorieën: kennis, goed gedrag, eten en drinken, mode en stijl, vrouwen, beroep en avontuur. Geen nood: ook aan de vrouwen is gedacht! Zij hebben uiteraard hun eigen boek.

12 flessen uit het wijnpakket van Magnus Wijnen

Enkele jaren geleden eens heel toevallig een wijnpakket besteld aan een hééél scherpe prijs via Magnus Wijnen en daar heel tevreden over geweest. Daarna verschillende keren promoties gekregen via de post e.d. Soms al eens iets besteld, andere keren niet. Vorige week een vriendelijke dame aan de lijn gehad en nog eens een bestelling geplaatst. Die gisteravond trouwens weer zonder problemen aan de deur werd afgeleverd.

97 euro voor 12 flessen wijn + 1 fles cava. In het pakket zaten 6 flessen Spaanse en 6 flessen Franse wijn, de helft witte, de andere helft rode wijn. Ondertussen alweer twee flessen rode wijn (1 x Franse en 1 x Spaanse wijn) soldaat gemaakt. Zo slecht is wijn drinken dus eigenlijk niet.

Ondanks het feit dat we niet ingaan op alle aanbiedingen, durf ik gerust stellen dat we hier vaak en op geregelde tijdstippen eens een flesje wijn durven kraken. Onze aanwezige voorraad wijn was de laatste tijd een beetje geslonken dus was het eigenlijk best goed dat we opnieuw een kleine, nieuwe voorraad hebben aangelegd. Ik ben trouwens van plan om binnenkort nog eens opnieuw wijn te bestellen. Magnus Wijnen staat bij deze absoluut op mijn lijstje van koosjere leveranciers van kwalitatief goede wijnen. De zaken gaan trouwens goed in wijnland want Magnus Wijnen zit tegenwoordig zowel in Deurne als in Kontich met een vestiging. Een absolute aanrader voor wijnliefhebbers!

Politiek op de werkvloer nog steeds taboe

Gisteren een interessant artikel gelezen in De Standaard Online (kortweg DSO). Daarin stond dat volgens een Nederlands onderzoek maar liefst 25 % van de werknemers zijn politieke voorkeur angstvallig verborgen houdt voor jan en alleman. De voornaamste reden is, dat ze schrik hebben dat ze erop worden aangesproken door collega’s. En daar is blijkbaar reden toe, als je weet dat 54 % van de respondenten groot belang hecht aan de politieke overtuiging van zijn collega’s.

Opmerkelijk, want je kan de inzet en prestaties niet écht afmeten aan politieke voorkeur voor deze of gene partij. Wanneer er zich politiek relevante feiten voordoen wordt daarover wel gediscussieerd op de werkvloer, het leidt soms zelfs tot zeer pittige uiteenzettingen. Mensen zijn dus wel degelijk met politiek bezig, maar hebben schrik dat men hen daardoor een bepaald profiel opkleeft. Persoonlijk heb ik totaal geen moeite om me politiek uit te spreken. Mocht ik trouwens vertellen dat ik apolitiek ben, dan zou dat hier en daar zelfs op hard gelach worden ontvangen. Waarom dan rond de pot draaien?

Bij ons op de werkvloer kan ik bij een enkeling zijn of haar politieke voorkeur inschatten. Bij andere mensen vind ik het een stuk moeilijker. Ik denk dat die personen in de categorie ‘zwevende kiezers’ thuishoren. Bepaalde mensen hebben aan de koffietafel trouwens zo een uitgesproken mening over dingen, dat je hen vrij makkelijk in het linkse dan wel rechtse spectrum kunt plaatsen.

In het verlengde van dit onderzoek kwam trouwens ook aan het licht dat 1 op 10 personen slecht tot zéér slecht overeenkomt met de baas, terwijl dat nochtans een basisvoorwaarde is om prettig samen te werken. Oplossingen die worden aangehaald om de band tussen baas en personeel te verstevigen zijn o.a. soft skills training, meer vergaderingen met de baas en de rest van de collega’s en meer evaluaties op regelmatige basis. Af en toe eens een goed gesprek met je baas als er een haar in de boter zit zou ook zeer effectief zijn.

In het onderzoek komen helaas geen sekseverschillen aan het licht. We komen dus niet te weten of vrouwelijke werknemers sneller aan de poten zagen onder de stoel van een vrouwelijke baas dan wel die van een mannelijke baas. Ook die onderlinge verhoudingen hadden best boeiend studiemateriaal kunnen opleveren. Ik werk in een vrouwenbastion, dus ik hou wijselijk mijn mond en zet hier mijn joker in!