Nadat Barack Obama president van de Verenigde Staten was geworden, werd her en der verkondigd dat een groot deel van zijn succes kon worden toegeschreven aan het intensief gebruik van sociale netwerksites zoals Facebook. Misschien verschijnt er nog wel ooit iets over in de geschiedenisboeken, dat zou best kunnen. Ook uit eigen ervaring weet ik dat een flink aantal van onze Belgische (lees ‘Vlaamse’) politici over een facebookprofiel beschikken. Je kan je de (al dan niet terechte) vraag stellen: hebben onze heren en dames politici écht niets beters te doen dan heelder dagen op dat internet rond te hangen? Van de andere kant is het weer een uitstekend campagnemiddel om op korte tijd relatief veel mensen te bereiken. Zeker als je die mensen kan aanzetten om jouw politieke ideëen ook op hun profiel te zetten.
Niet iedereen die als ‘vriend’ staat geboekstaafd is ‘in real life’ echter een gewonnen stem natuurlijk. Zelf heb ik bevriende politici van diverse pluimage tussen mijn facebookvrienden staan. Ik heb eigenlijk maar één regel (en zelfs die is in praktijk niet helemaal waterdicht): ik aanvaard geen vriendschapsvoorstellen van volksvertegenwoordigers of mensen die racistische nonsens verkopen. Voor de rest vind ik het wel boeiend dat je via facebook meerdere partijvisies krijgt voorgespiegeld. Waarmee meteen wordt bewezen dat vrijwel elke politieke partij inhoudelijk goede standpunten kan uitdragen. Toch ben ik geen zwevende kiezer: sinds 1991 (‘Zwarte zondag’) heb ik consequent op één en dezelfde partij gestemd. Ik hoef dus niet meer te worden overtuigd, zelfs diverse stemtesten drijven me altijd weer in de armen van één en dezelfde partij. Liefde op het eerste gezicht, zeker? 
Dinsdagvoormiddag kreeg ik van een vriendin (die journalistiek studeert in Hasselt) de vraag of ik niet wilde meewerken aan een fictief radio-interview dat ze moest maken en dat handelde over de relatie politici en hun facebookprofielen. Blijkbaar was ik (met mijn virtueel nogal uitgebreide politieke vriendenkring) de uitgelezen persoon om te testen hoe het staat met het eigenlijke gebruik van sociale netwerken door diverse politici. Bij de meeste politici staat hun facebookbijdrage op een bijzonder laag pitje op dit ogenblik, maar ik vermoed dat ze tegen juni weer een stuk actiever gaan worden.
Ik moet zeggen: het concept van dat radio-interview was eigenlijk best leuk. Zoals gewoonlijk was ik weer mijn spraakzame zelve (arme Jolien, heb ik een paar keer gedacht), maar gemakshalve neem ik aan dat je meer aan een spraakzame gesprekspartner hebt, dan aan eentje die je weinig input geeft. Jolien Durwael, want zo heette de interviewende jongedame én journaliste in spe is trouwens ambitieus. Ze studeert journalistiek en als het even meezit gaat ze wellicht nog haar masterdiploma proberen halen in Antwerpen. Haar grote droom is natuurlijk om ooit voor de televisie te werken, can’t blame a girl for having great expectations in life. De looks heeft ze in ieder geval al mee, de uitstraling ook wel denk ik. Wie weet horen we in de toekomst nog vééél meer van haar. Zo heel gek klinkt dat idee eigenlijk niet want enkele bekende (ex-) Zonhovenaars gingen haar reeds voor: Faroek Özgünes, Suzy Hendrikx en Robin Ramaekers om er maar een paar te noemen. Alles is mogelijk, wij blijven het in ieder geval met argusogen volgen!
ambijans
