Omdat er in het leven nooit genoeg kan worden gelachen, helpen we jullie vandaag een handje. Niet dat je straks schaterlachend, schokschouderend en giechelend onder je stoel vandaan zal moeten kruipen … met een kleine glimlach nemen we deze keer ruimschoots genoegen. 
Eén van de oudste onderdelen in de moppensector is ongetwijfeld de categorie ‘domme blondjes moppen’. Je zal mij niet horen vertellen dat blondjes écht dom zijn, maar soms vraag ik me wel eens af hoe het allemaal ooit is begonnen met die insinuaties. Over brunettes hoor je bijvoorbeeld nooit moppen vertellen: zou er dan toch iets speciaals in de lucht hangen? Oh ja, twee jokes in de categorie ‘domme blondjes’: één écht, één fake! Ach, we zijn in een goeie bui: hup, nóg eentje erbij!
Als er in Vlaanderen een programma als referentie wordt genomen, die ons goed gevoel voor humor moet aantonen, dan kom je al snel bij ‘In de gloria’ terecht. Hierin werd eigenlijk d.m.v. zogezegde reportages de draak gestoken met het fenomeen ‘reality tv’. Alhoewel, soms is de realiteit nóg grappiger dan de dingen die ‘in scène werden gezet’. Ik kan bijvoorbeeld heel hard lachen als men Vlaams Blokkers/Belangers te kakken zet, de modale Vlaming over zijn hobby laat praten, als men ogenschijnlijk bejaarden wil koeioneren (maar er zelf hééél belachelijk uitkomt) of als het simpel boerenverstand komt bovendrijven.
Ook andere tv-programma’s zorgden wel eens voor vermaak, soms zelfs ongewild. De Nederlandse versie van Blind Date had nog een zeker sérieux, in Vlaanderen zag je steeds de meest gênante vertoningen: dames die een dansje wilden demonsteren, maar gelukkig waren er ook genoeg verrassende, spitsvondige woordspelingen. Het welbekende ‘Rad van Fortuin’ bracht onbedoeld hilariteit teweeg. En ik heb zelden zo hard gelachen als toen Freddy De Kerpel een stunt moest uitvoeren bij Fear Factor.
Bij het volgende heerschap heb je twee mogelijkheden: je vindt ‘m grappig of je kan z’n kop niet zien. Ik vind Paul De Leeuw dus wél grappig. Hij is bekend van een aantal hilarische scènes, sommige zijn heel bekend, andere ietsje minder. En soms zijn z’n gasten ongewild grappig. Zoals Lowie, de trompettist. De vegan streaker was een beetje minder fortuinlijk, toen hij onverwachts op bezoek kwam. Maar hij behandelt ‘verstandelijk gehandicapten’ op dezelfde manier als normale mensen. Meestal vindt men zoiets ‘not done’, maar De Leeuw komt er wel mee weg. Het meest waren ze gecharmeerd door Yta met haar pony.
En dan nog een rondje ‘klassiekers’. Zoals daar o.a. zijn ‘The Lumberjack song’ van Monty Python, Hans Teeuwen die de Meiden van Halal lik op stuk geeft en tot slot natuurlijk de onnavolgbare Eddy Wally.
ambijans
