Langs Spaanse wegen komt men wandelaars tegen

Eén van onze laatste wapenfeiten op maandag is de dagelijkse duik met bewegingsoefeningen in het zwembad gevolgd door een avondwandeling, waarbij we opmerken dat er nog genoeg konijntjes zitten in de buurt van de finca. Ter afsluiting is er ‘s avonds cava met chips en nacho’s (met speciale dipsausjes). Mijn eerste nacht met muskietennet op de kamer kom ik vrijwel muggenvrij door, ‘s ochtends toch nog twee exemplaren vakkundig naar de andere wereld geholpen.

Zoals het vooraf reeds werd voorspeld hadden we vandaag een overwegend bewolkte dag, in dit geval nog steeds goed voor 26 à 28 ° C. Ook hier benijden ze ons in België waarschijnlijk om. We maken van de gelegenheid gebruik om in de late voormiddag een wandeling te maken, nu de zon vrijwel afwezig blijft. Na de wandeling is het terug tijd om te winkelen. Vanavond staat er een etentje bij de Chinees in San Miguel de Salinas op het menu. Ik ben er zelf nog nooit geweest, maar mijn medehuisgenoten hier zijn er laaiend enthousiast over. Het verdict lezen jullie hier naar alle waarschijnlijkheid overmorgen.

Over geilige patertjes, Formule 1 en mislukte regeringsvormingen: this must be Belgium!

Bijna elk jaar krijgen we hier na het avondeten dezelfde dagelijkse soap op ons bord: de regeringsvorming in België. Vroeger was het Yves Leterme, nu weer Elio Di Rupo. N-VA en CD&V doen een beetje (veel) moeilijk, rood en groen vinden dan weer dat we unieke kansen laten liggen. Hoe luidt dat zinnetje ook weer: ‘ze dronken een glas, ze pisten een plas en alles bleef gewoon zoals het was’. Formule 1 vernoemen we hier slechts zijdelings omdat er gisteren een grand prix was op Spa-Franchorchamps.

Veruit het meest heb ik me echter weer geërgerd aan kardinaal Danneels, die ik vanaf nu kard(anaal) Danneels noem. Telkens er een woordenbrij uit zijn mond ontsnapt, is het weer om stinkende zaakjes gedekt te houden. Danneels, de man die op een onbewaakt moment zelfs ooit werd genoemd als onze volgende paus (waar zijn we aan ontsnapt zeg!) weet nl. nooit van iets en heeft nooit iets onvertogen over de kerk en zijn aar(t)svaders gehoord. Hij heeft er alles aan gedaan om de ‘daders’ uit de wind te zetten en de slachtoffers nóg dieper in de stront te duwen. Om eens een open deur in te trappen: wie gelooft deze mensen nog? Er zijn nog een hoop goede priesters, maar die moeten niet de dupe worden van misstappen die hun collega’s hebben gemaakt. Hou in godsnaam eens ‘grote kuis’ zeg!

Na mijn vorige blogbericht ben ik nog eens het zwembad ingedoken voor een welkome verkoeling. ‘s Avonds op het terras gezeten met een fles sangria. Geen idee of daar het ‘zoet bloed’ vandaan komt, maar ‘t is een vaststaand feit dat de muggen zich achteraf weer aan mij hebben vergrepen. Straks toch maar eens dat muskietennet hangen voor ik geheel wordt opgeknabbeld. Vanmorgen met Marleen bij de Post én de Belgische bakker geweest op de Playa Flamenca. Ons dagelijks brood, onze boules de Berlin en onze mattentaartjes werden ingeslagen. Tijdens de siësta maar eens begonnen aan Haruki Murakami’s ‘De jacht op het verloren schaap’. Leest als een hogesnelheidstrein moet ik zeggen.

Groetjes uit het buitenland

Na enkele dagen Spanje is de aanpassing aan de heersende temperaturen bijna een feit. De dag vóór we arriveerden hadden ze hier nog 41 ° C, maar nadat we zaterdagavond (lees zondagmorgen) rond 0.40 op ons terras zitten met een paar dikke pinten geeft de thermometer 33 ° C en is het vrijwel windstil. Rond 3u kruipen we in ons bedje.

De dag erna na het ontbijt al dadelijk een eerste plons in het zwembad gedaan. Waarna het alweer tijd is om te eten (jaaaaa, de tijd vliegt als je zo zit te niksen aan een zwembad). Na het eten een dagelijks potje siësta (een tweetal uurtjes knorren). Vandaag (= gisteren) haalden we 31 °C. Na het boodschappen doen wordt er weer gegeten en ‘s avonds maken we in een kwiek tempo een aangepaste wandeling. Tot slot van de avond kraken we nog een fles champagne.

Waarmee we ineens op zondag belanden. Een mindere nachtrust wordt mijn deel. Last gehad van de muggen wat resulteert in enkele muggenbeten. Rond 8u30 zitten we al flink met z’n vieren rond de ontbijttafel. Het enige probleem dat zich achteraf stelt is de afwas, maar die gaan we manhaftig te lijf. Nog net in de voormiddag een wandelingetje gemaakt in de brandende zon van La Zenia richting Cabo Roig. Bij thuiskomst gegeten en voor het eerst (maar zeer zeker niet voor het laatst) mojito gedronken. We halen ook vandaag vlotjes 30 ° C, naar het schijnt zou het hier vanaf woensdag bewolkt worden (whatever that means). Tot die tijd redden we onszelf wel.

I Love Techno 2010 (13 november 2010)

In een zotte bui ben ik ooit eens met twee collega’s naar I Love Techno 2007 geweest. Vrij laat vertrokken, onderweg hels regenweer, bijna één uur aangeschoven om binnen te geraken in een uitverkocht Flanders Expo. En wat had je gedacht: alweer aanschuiven aan de drankbonnenstand. Maar muzikaal absoluut de moeite met o.a. Klaxons, Boys Noize, Dave Clarke, Digitalism, Marco Bailey en Gui Boratto op de affiche. ‘s Morgens om 8u waren we thuis, waarna we onmiddellijk aan de ontbijttafel konden aanschuiven.

Als ik de line-up van dit jaar bekijk, dan krijg ik al onmiddellijk zin om tickets te bestellen eerlijk gezegd. Dit jaar o.a. Boys Noize, Steve Aoki, Dave Clarke, Crookers, DJ Hell, Goose maar vooral het fantastische Underworld dat naar Gent komt. In 2007 kwamen ze normaal ook, maar cancelden ze uiteindelijk hun hele Europese tour nog. Gelukkig zag ik ooit twee van hun drie Pukkelpopdoortochten (1994 én 2000). Hun bekendste single ‘Born slippy’ vind ik overigens hun minst boeiende nummer. Underworld zou voor mij dé reden zijn om naar ILT 2010 te gaan, maar we houden ook van de gezellige drukte ter plekke. Ik laat mijn vakantie hier in Spanje doordraaien, als we terugkomen gooi ik het op het werk zeker nog eens in de groep. Op de Pukkelpopwei keken de affiches van ILT 2010 me al verleidelijk in de ogen. Het gaat dit jaar moeilijk te weerstaan zijn, vrees ik.

Zomervakantie Spanje 2010

Uit welk land komt de beste mannelijke tennisser van dit moment (Nadal) ? Wie won dit jaar de Tour de France? (Contador) Welk team werd er dit jaar wereldkampioen voetbal in Zuid-Afrika? Waar heb je in het zuiden vrijwel altijd zon, goed eten en drinken, is de levensstandaard prima en het dagelijkse leven zelfs goedkoper dan bij ons? Antwoord op al deze vragen: Spanje!

‘t Is weer zover. Vanavond moeten we alweer gepakt en gezakt op Maastricht airport staan voor onze vlucht richting Alicante. Ons laatste blokje zomerverlof (16 dagen) zitten we alleszins in de zon (die we hier in ons land toch wel al te vaak hebben moeten missen de afgelopen tijd). We zijn ginds niet alleen, want dit jaar krijgen we zowel kennissen als familie over de vloer. Die dikke week dat we ‘onder ons’ zijn bereiden we ons al voor op nóg meer gezelligheid erna. Voor mij wordt het ook de eerste keer vliegen met low budget maatschappij Ryanair. Dat die hun beleid niet altijd even transparant is hebben o.a. mijn ouders al aan den lijve kunnen ondervinden. Goedkoop mogen ze dan wel zijn, klantvriendelijk zijn ze allerminst. Anyways, mijn eerste vliegreis met hen komt er straks aan dus geven we hen vooralsnog het voordeel van de twijfel.

True Blood (seizoen 1)

Het volgende blogbericht komt er n.a.v. een nieuwsbericht dat enkele dagen geleden werd verspreid over twee van de protagonisten uit deze reeks: Anna Paquin en Stephen Moyer traden nl. met elkaar in het huwelijk. In 2007 ontmoetten ze elkaar op de set van ‘True Blood’ en nu, drie jaar later, zijn ze man en vrouw.

Ik hoorde over ‘True Blood’ al veel goeds vertellen, dat het van dezelfde makers als ‘Six Feet Under’  én bovendien uit de HBO-stal komt laat alleszins het beste verhopen. Als we de geruchten mogen geloven, zendt Canvas vanaf oktober de reeks op tv uit. Een trailer kan je hier vinden. Een korte omschrijving van de serie kan je in de volgende paragraaf lezen.

‘True Blood‘ gaat over een periode nadat vampieren uit de kast (of eigenlijk doodskist) zijn gekomen. De serie volgt Sookie Stackhouse, een barmeid die de gedachten van anderen kan horen. Haar leven komt op z’n kop te staan als de vampier Bill het café waar ze werkt binnenloopt. Net als ‘Six Feet Under’ zijn de makers ook dit keer niet vies van een streepje bloot (naast de gebruikelijke streepjes bloed, neem ik aan?).

Music maestro, please!

Het beste muziekfestival van het land, Pukkelpop, ligt nog maar pas achter ons of we werpen al een blik vooruit naar toekomstige optredens. We hebben de eerstvolgende tijd nog niet zo gek veel optredens vastgelegd, maar met een beetje geluk komt er wel weer iets op ons af in de nabije toekomst. Tot die tijd wachten we uiteraard geduldig af.

Onze wachttijd voor de U2-tickets van 22 september a.s. zit er sinds gisterenmiddag alvast op. Ik kreeg de 8 tickets netjes in mijn brievenbus gedeponeerd, we hebben ze zelfs al netjes gedistribueerd bij de mensen die meegaan binnenkort. Wat staat er verder nog op ons programma? In oktober bijvoorbeeld de knappe duo bill van Marble Sounds en Isbells, Kelis en Nouvelle Vague. In november mogen we ons verheugen op Dez Mona, Het Gebroed Leurs en Efterklang, in januari Gabriel Rios en in maart tot slot Daan. Kan daar nog iets bij? We hopen bijna van wel!

De boeken van Haruki Murakami

Vrijdagavond vliegen we alweer voor 16 dagen vakantie richting Spanje, mijn ouders plakken er nog 10 extra vakantiedagen aan vast. Het is voor ons ginds ook een beetje ‘thuiskomen’, zoiets als een tweede woonadres maar dan eentje waar het vrijwel altijd mooi weer is. Ook dit jaar krijgen we er weer gezelschap: Johan en Wies komen ons net als vorig jaar een week vergezellen, net als een oom en tante (5 dagen) die dan eigenlijk op doorreis zijn door Spanje. 16 dagen, maar we weten nu al dat ze veel te snel gaan omvliegen!

Anyways, terug naar mijn eigenlijke blogbericht. In de schaarse vrije momenten die ik ginds waarschijnlijk ga hebben (tijdens de siësta én vóór het slapengaan) ga ik me eens toeleggen op enkele boeken van Haruki Murakami. Een aantal mensen (in mijn al dan niet nabije omgeving) zijn compleet verslaafd aan het oeuvre van deze Japanner. En je weet hoe dat gaat: waar rook is, is meestal vuur. Al die lof zal waarschijnlijk meer dan terecht zijn vermoed ik. Ondertussen zijn er al een heel aantal van zijn boeken in het Nederlands vertaald. Btw, vorig jaar zat er ook al een Murakamiboek bij mijn vakantielectuur, maar we zijn er toen niet toe gekomen. We nemen nu opnieuw enkele boeken mee op vakantie en hopen op een aangename verrassing. Laat gerust jullie ervaringen met Murakami achter in de comments. We zullen ze zeker ter harte nemen!

Pukkelpop 2010 : two days after!

We zitten ondertussen twee dagen na de 25ste editie van Pukkelpop en we blijven volop afkicken. Een 25ste editie die in meerdere opzichten markant te noemen valt. Het was vaak een feest zowel visueel als auditief, maar dat feest werd wel overschaduwd door de dood van twee mensen. In beide gevallen kan je spreken van het ‘noodlot’, maar in het geval van Charles Hadddon van Ou est le swimming pool? begon alles nog maar pas. Niet dat ik deze groep meteen een grote toekomst toedichtte, maar de manier waarop is natuurlijk intriest. Ook Michael Been, bekend van The Call, verloor het leven na een hartstilstand.

Terwijl er ‘achter de schermen’ verslagenheid heerste na deze gebeurtenissen ging het feestje voor de rest van het publiek onverminderd voort. Het blijft raar: er gebeuren ingrijpende dingen in de marge, maar mensen passen zich behoorlijk snel aan in de gegeven omstandigheden. Natuurlijk kan je geen festival stilleggen n.a.v. de gebeurtenissen, dat zou een brug te ver zijn. Ik hoop alleszins dat de mensen backstage en zij die er dichtbij stonden psychologisch goed werden begeleid.

Waarmee we terug aanbelanden bij het fijnere gedeelte van de nabeschouwing: wat bleef er hangen? welke invallen en bedenkingen kleurden het festival in mijn hoofd? kan er hier en daar nog iets worden verbeterd/veranderd? was deze 25ste jubileumeditie nu werkelijk de moeite waard?

Vooraf werd er door een aantal muziekpuristen (geloof me, ze bestaan!) geopperd dat de line-up van Pukkelpop niet zo sterk was als er algemeen door organisatie/media/publiek werd beweerd. Té veel gevestigde waarden, té weinig ruimte voor de meerwaardezoeker (die in de begindagen beter aan zijn trekken kwam), té veel Placebo’s (bands die al tig keer op Kiewit neerdwarrelden) en té weinig diepgang bij de zoektocht naar vernieuwende bands. Vaak is dat natuurlijk ‘typische journalistenpraat’, de bladen/e-zines moeten natuurlijk worden gevuld en dan is het meestal de gewoonte om dingen in vraag te stellen. Dat mag/moet natuurlijk. Persoonlijk vind ik de programmatie meestal wel in orde. Als muziekliefhebber moet ik steeds ontzettend veel knopen doorhakken, waardoor ik soms wel eens bepaalde bezoekers benijd die vooraf geen ‘vast plan’ hebben. Het moet zalig zijn om alles gewoon op je af te laten komen in drie dagen tijd!

Ik zag soms hele optredens, dan weer halve. Af en toe passeerde ik zelfs op een plek waar net een knappe song ten beste werd gegeven. Op dat punt werd ik tijdens Pukkelpop 2010 royaal bediend. Een kort overzichtje:

1. That look you give that guy – Eels
2. Death by diamonds and pearls – Band of Skulls
3. Hangin’ tree – Mark Lanegan
4. Acapella – Kelis
5. The Ghost Inside – Broken Bells
6. Run – Snow Patrol
7. Tenderoni – Kele
8. Spastik – Richie Hawtin’s Plastikman
9. Ambling Alp – Yeasayer
10. Odessa – Caribou

Memorabele Pukkelmomenten? De doortochten van Blood Red Shoes (je mag daar oneindig veel naar luisteren, het blijft straf), Mark Lanegan (magistraal), Yeasayer, Caribou, Broken Bells, Fuck Buttons en Mumford & Sons slaagden glansrijk tijdens deze editie. Ook The National, The Low Anthem, Eels, The XX, Beach House, The Tallest Man On Earth, Tame Impala, Everything Everything, ASIWYFA en Noisia wisten ons te bekoren. Hurts maar vooral Gonjasufi waren niet aan mij besteed. Ook Iron Maiden bleef onder de algemene verwachtingen. De balans is dus vrijwel overwegend positief.

Een aantal dingen die me nog opvielen in de marge: er wordt ontzettend veel gerookt tijdens de drie festivaldagen (ondanks de massale antirookcampagnes). Dat er op de wei in open lucht lustig wordt gedoempt, daar kan ik eigenlijk nog mee leven (kwestie van toch een beetje tolerant te blijven ten opzichte van de rokers), maar als er wordt aangekondigd (o.a. in de Chateau) dat het uitdrukkelijk is verboden om in de tent te roken én TOCH slaan al de rokers die raadgevingen in de wind. Daar kan ik behoorlijk pissed van worden. Staan al die rokers dan gewoon boven de wet of wat? Het was al loeiheet in de tent, waar sowieso al weinig frisse lucht hangt en dan beslissen enkelingen om ook nog eens te roken. Onbegrijpelijk!

Nog zo’n fenomeen dat zeker een verdere sociologische studie verdient: een hele hoop mensen die constant filmpjes of foto’s maken (vaak van bedenkelijke kwaliteit) van een geweldig goed concert. Wat doen ze daar achteraf mee? Worden die filmpjes thuis nog ooit bekeken? Gooit men ze op youtube? Bestaan er websites waar die dingen worden geruild onder verzamelaars? Wie het weet mag het ons altijd eens komen vertellen!

Ook bij de weergoden smeekt Pukkelpop nu al het tweede opeenvolgende jaar om mooi weer, een eis die overigens alweer werd ingewilligd. Of is dat inbegrepen bij één van de package deals die headliners koppelt aan mindere goden? In dat verband was het grappig om te zien hoe iedereen tijdens Caribou in de Chateau zichzelf koelte toewuifde met alles wat men maar in handen kreeg: Humo, stuk krant, een waaier, het programmaboekje, een petje, … Ook het eindvuurwerk was dit jaar buitengewoon spectaculair. Minder goed aan het festival is nog altijd het feit, dat bepaalde groepen die om een intiemere setting vragen vaak worden overstemd door het lawaai van andere tenten/stages. Naar mijn gevoel heb ik daar vooral tijdens Mark Lanegan, The Low Anthem en The XX serieus last van gehad. Hoe men zoiets in de toekomst oplost, blijft voor mij vooralsnog een raadsel. Misschien moet er nóg beter worden gekeken naar wat men tegenover elkaar programmeert?

Bands van het kaliber Limp Bizkit of Bad Religion waren vroeger misschien relevant, maar van mijn part mogen ze die in de toekomst gewoon weren. Er is een tijd van komen, maar ook een tijd van gaan … maak de zin zelf maar verder af. Waarmee we meteen richting onze eindconclusie hobbelen. Was Pukkelpop 2010 zijn geld waard? Pukkelpop is gewoon fantastisch goed georganiseerd, er zit een geoliede machine achter met genoeg mensen met oog én oor voor wat er zoal leeft in de muziekscene. In die optiek krijg je elk jaar weer een goede staalkaart van wat er reilt en zeilt in het wereldje. Wie elk jaar trouw naar Pukkelpop komt, weet dat Rock Werchter in latere jaargangen steeds recruteert uit wat er eerder op de wei van Pukkelpop passeerde. Nergens zo veel tenten als hier, voor elk wat wils. JA, het is dus de moeite waard! Van mijn top 5 lijstje 2010 voor Pukkelpop werden er liefst vier geprogrammeerd dit jaar. Enkel Gorillaz kwam uiteindelijk niet, maar zelfs die stonden eventjes virtueel in de line-up. Haal volgend jaar aub David Bowie als absolute headliner naar hier en ik zal een zeer tevreden mens zijn. Maar zelfs met iets minder ben ik in 2011 opnieuw op de afspraak. Ik feliciteer langs deze weg dan ook iedereen die ervoor heeft gezorgd dat deze jubileumeditie weer een fijn kijkstuk werd. Keep up the good work! Ook een bedankje aan Geert H. voor het gebruik van het bovenste kiekje vanop de festivalwei. Het ultieme bewijs dat Pukkelpop nogal wat van een mens vergt gedurende drie dagen. Tot volgend jaar!

Tandpijn

Ik heb er tijdens Pukkelpop eigenlijk vrij vaak last van gehad: tandpijn. Ik had het al toen ik in juli in Chili zat, tijdens de vlucht van Paaseiland richting Santiago. Zo’n zeurende pijn die plots opkomt en na een tijd weer verdwijnt. En daarna kwam ie nog wel eens opzetten. Meestal was de pijn na het flossen alweer snel verdwenen. De laatste dagen kwam de pijn dan weer sterk opzetten, soms straalde het zelfs door toch aan mijn linkeroor. Namiddag volgt in Eindhoven het verdict.

UPDATE

En het verdict luidde … (tromgeroffel) dat ik mijn allereerste wortelkanaalbehandeling nu achter de rug heb. Dat betekent enkele prikjes voor een doorgedreven verdoving, waarna ik anderhalf uur in de tandartsstoel moet plaatsnemen. Geen centje pijn tijdens de behandeling, maar nu de verdoving vrijwel is uitgewerkt (17u02) voel ik ongeveer hetzelfde als tijdens de afgelopen drie dagen. ‘Napijn’ als het ware! Mijn broertje heeft dat weer flink afgehandeld (wat had je gedacht?), thanks bro’.