Bijna elk jaar krijgen we hier na het avondeten dezelfde dagelijkse soap op ons bord: de regeringsvorming in België. Vroeger was het Yves Leterme, nu weer Elio Di Rupo. N-VA en CD&V doen een beetje (veel) moeilijk, rood en groen vinden dan weer dat we unieke kansen laten liggen. Hoe luidt dat zinnetje ook weer: ‘ze dronken een glas, ze pisten een plas en alles bleef gewoon zoals het was’. Formule 1 vernoemen we hier slechts zijdelings omdat er gisteren een grand prix was op Spa-Franchorchamps.
Veruit het meest heb ik me echter weer geërgerd aan kardinaal Danneels, die ik vanaf nu kard(anaal) Danneels noem. Telkens er een woordenbrij uit zijn mond ontsnapt, is het weer om stinkende zaakjes gedekt te houden. Danneels, de man die op een onbewaakt moment zelfs ooit werd genoemd als onze volgende paus (waar zijn we aan ontsnapt zeg!) weet nl. nooit van iets en heeft nooit iets onvertogen over de kerk en zijn aar(t)svaders gehoord. Hij heeft er alles aan gedaan om de ‘daders’ uit de wind te zetten en de slachtoffers nóg dieper in de stront te duwen. Om eens een open deur in te trappen: wie gelooft deze mensen nog? Er zijn nog een hoop goede priesters, maar die moeten niet de dupe worden van misstappen die hun collega’s hebben gemaakt. Hou in godsnaam eens ‘grote kuis’ zeg!
Na mijn vorige blogbericht ben ik nog eens het zwembad ingedoken voor een welkome verkoeling. ‘s Avonds op het terras gezeten met een fles sangria. Geen idee of daar het ‘zoet bloed’ vandaan komt, maar ‘t is een vaststaand feit dat de muggen zich achteraf weer aan mij hebben vergrepen. Straks toch maar eens dat muskietennet hangen voor ik geheel wordt opgeknabbeld. 
Vanmorgen met Marleen bij de Post én de Belgische bakker geweest op de Playa Flamenca. Ons dagelijks brood, onze boules de Berlin en onze mattentaartjes werden ingeslagen. Tijdens de siësta maar eens begonnen aan Haruki Murakami’s ‘De jacht op het verloren schaap’. Leest als een hogesnelheidstrein moet ik zeggen. 
ambijans
