Vanavond is het dan eindelijk zo ver: U2 speelt straks zijn eerste van twee concerten op Belgische bodem. In mijn jeugdjaren (helaas lang vervlogen tijd) was ik al een grote fan en zoiets slijt zeer moeilijk. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Simple Minds. Een groot deel van de jaren ’80 en een kleiner stuk van de jaren ’90 waren ze nogal dominant aanwezig in mijn muzikale voorkeur.
Simple Minds heb ik nooit ‘live’ meegemaakt, U2 zie ik straks al voor de derde keer. Ik heb van de ZOO TV TOUR twee keer een concert meegemaakt: in ’92 in Flanders Expo (met de hangende Trabantjes) en in ’93 op de Werchterwei. Het allereerste concert staat nog altijd in mijn reeks topconcerten aller tijden. Ik ben dus wel nieuwsgierig of ik 17 jaar na datum nog altijd omvergeblazen zal worden door Bono & co.
Onze weermensen (Frank, die weerman zonder snor en Sabine, die weervrouw met vriendelijke kuiltjes in haar wangen) spreken van 25 ° C overdag, hopelijk blijft het ook ‘s avonds een beetje genietbaar. Het voorprogramma is vanavond in handen van Interpol, toch ook geen misselijke band zou ik denken. Hun eerste drie cd’s konden me ten zeerste bekoren (ze zijn sindsdien al oneindig vaak gekopieerd door andere bands), maar niets kan tippen aan het origineel. Over hun nieuwe cd kan ik vooralsnog moeilijk een oordeel vellen. Ze lijkt een beetje op hun debuut, maar de groep verkent ook nieuwe paden. Breekt Interpol definitief met het verleden of blijft de groep trouw aan het gekende concept? Verslagje volgt uiteraard na het concert. Stay tuned! 
UPDATE
18u als vertrekuur was gisteravond dus weinig realistisch, pas rond 18u15 trokken wij Brusselwaarts. Vanaf Bertem begon het filerijden richting Heizel. Parking C stond op dat ogenblik al helemaal vol (veel Nederlanders naar het schijnt), dus kozen wij voor alternatieve parkeerplaatsen aan het Amerikaans Theater. Bij de korte wandeling richting KB-stadion horen we Interpol al in de verte weerklinken. En dat klonk best aardig, dus wel een beetje jammer dat we het voorprogramma moesten missen.
De allereerste move die we maken is het inslaan van drank-voedselbonnen. Onze strakke organisatie zorgt er hierna voor dat we in sneltempo aan drank en eten geraken. Enkele mannen zorgen voor het bier, de vrouwen zorgen voor de hot dogs. Daarna trekken we met z’n allen naar tribune F2. We zitten heerlijk recht voor het podium, zodat we het spektakel mooi kunnen bekijken. We hebben een schitterend zicht op de krioelende massa die zich op de grasmat heeft verzameld. Op de tribunes wordt er al volop sfeer gemaakt middels het lanceren van de wave. Omstreeks 21u20 duiken de groepsleden onder de tonen van Bowie’s ‘Space oddity’ het podium op. Welkom op de rollercoaster die ons een heuse U2-trip moet bezorgen!
U2 heeft een onwaarschijnlijke hoop hits op zijn palmares staan, zodat een ‘greatest hits’ show in principe ‘a piece of cake’ zou zijn voor hen. Uiteraard kiezen ze nooit voor de makkelijke weg, dus wordt het vanavond voor elk wat wils. Vooraf waren we al op de hoogte van de kwalijke geluidsreputatie van het KB-stadion, zelfs een supergroep als U2 had daar gisteravond last van. Vooral in het begin vreesde ik nog dat het een fiasco kon worden. Het geluid in het stadion was vooral hard, maar dat is nooit een garantie voor prima kwaliteit. Het tweede nummer van de set was al meteen ‘Beautiful day’ waarna de vlam in de pan sloeg. Gouwe ouwe ‘I will follow’, ‘Get on your boots’, ‘Magnificent’, ‘Mysterious ways’, een krachtige versie van ‘Elevation’, ‘Until the end of the world’, het luid meegebrulde ‘I still haven’t found what I’m looking for’ en een kippenvelmoment tijdens de combinatie ‘In a little while/’Miss Sarajevo”.
‘City of blinding lights’ was ronduit verbluffend voor oog én oor, ‘Vertigo’, de in een hip dansjasje gestoken ‘I’ll go crazy if I don’t go crazy tonight’, het door het publiek zeer geapprecieerde ‘Sunday bloody Sunday’ en ‘Walk on’ was het laatste nummer vóór de groep de eerste keer de bühne verliet. In de eerste bisronde zat ‘One’ en een overrompelende versie van ‘Where the streets have no name’, in de tweede bisronde één van mijn persoonlijke U2 favorieten ‘Ultraviolet (light my way)’ (puur genieten), dé ultieme slow ‘With or without you’ en vaste afsluiter ‘Moment of surrender’ breide er na twee uur en tien minuten een einde aan. Op de tonen van Elton John’s ‘Rocket man’ verliet de grote massa het stadion. 24 nummers passeerden de revue.
De grote meerderheid trok vrijwel onmiddellijk huiswaarts, wij vonden allemaal dat we nog een dikke pint nodig hadden om dit concert goed op waarde te kunnen taxeren. Als je de geluidsbrei die af en toe voor ‘storing’ zorgde buiten beschouwing laat, dan kunnen we haast niet anders dan met alle aanwezige superlatieven zwaaien. Volgens mij waren de meningen in onze groep dan ook unaniem. Niets dan lof, een prachtavond op alle niveaus (muziek, weer en sfeer). U2 is dan ook één van die ultieme stadiongroepen, die iedereen ooit eens een keer moet hebben gezien. Sommige mensen zijn wild van Muse (voor mij dan weer onbegrijpelijk) of Kings of Leon (in november kunnen wij ook ons oordeel vellen), maar ze zullen verdomd veel boterhammen moeten eten om ooit in de buurt van U2 te kunnen komen. Maar niets belet hen uiteraard om het te proberen in de volgende decennia. 
Tijdens ons theekransje achteraf (tussen pot en pint) dook alweer de naam ‘David Bowie’ op. Da’s altijd zo’n beetje de constante eigenlijk. Vorig jaar tijdens Madonna lieten we de namen Depeche Mode, Prince en U2 vallen als toekomstige kanshebbers voor concertbezoek. Depeche Mode en U2 kwamen uit dit jaar, Prince viel helaas tijdens mijn vakantie. Dus dachten we dat het geen kwaad kon om Bowie nog eens uit de kast te halen, hopende dat hij volgend jaar plots opduikt in ons land. Misschien moeten we maar eens een petitie starten voor Live Nation? Oh ja, wij geraakten veilig thuis (dankzij de chaufferende Eric en Ludo). Achteraf blij dat we die treinrit hebben geskipt, want het was zo al vermoeiend genoeg voor (sommige) mensen.
ambijans
