Nauwelijks twee uur hadden de jongens van Kings of Leon nodig om het Antwerpse Sportpaleis te vullen tijdens de start van de voorverkoop afgelopen zomer. Wij zaten in het zonnige Spanje en waagden van daaruit onze kans om aan tickets te geraken. In eerste instantie na wat heen en weer sms’en gepolst naar belangstellenden aan het thuisfront (want je mocht max. 4 tickets per persoon bestellen) maar snel werd duidelijk dat onze vaste kern de trip richting Sportpaleis wel zag zitten.
Het klinkt misschien vreemd, maar ik ben niet eens een superfan van de band. ‘Sex on fire’ blijft natuurlijk wel een ijzersterke single, maar de zanger heeft eigenlijk een benepen stemmetje dat me af en toe wel eens irriteert moet ik hier eerlijkheidshalve bekennen. Dat belet ons echter niet om toch te gaan kijken vanavond. Wie weet slaan ze ons wel helemaal murw met hun performance. Ik zou het zelfs schitterend vinden, moesten zij voor de gepaste bliksemstart zorgen tijdens deze nieuwe werkweek. 
We moeten wel het gure winterweer trotseren, maar hopelijk kan het uitstekende gezelschap en dito muziek ons voor één keer de koude doen vergeten. Ik zie dat het tevens ons laatste concertje wordt van het gezegende jaar 2010. Hierna kunnen we een mooie round-up maken voor het afgelopen muziekjaar. Op de website van het Sportpaleis staat alvast het volgende te lezen over het concert van Kings of Leon.
From Nashville, Tennessee: Kings of Leon. Rechttoe rechtaan southern rock. Een topact. Na jaren dapper aan de weg timmeren weliswaar. Broers Nathan en Caleb Followill ontdekten de rock ‘n roll in 1999. Kleine broer Jared en neef Matthew kwamen erbij en samen gingen ze als Kings of Leon door het leven. De groepsnaam is een eerbetoon aan vader (van de broers) en grootvader (ook van de neef), beiden Leon genaamd. In 2003 verscheen debuutalbum ‘Youth And Young Manhood’. In thuisland VS braken ze geen potten, maar aan de andere kant van de oceaan werd wel heel enthousiast gereageerd. NME riep het album prompt uit tot één van de beste debuten van de voorbije 10 jaar. U2 nam de jonge groep mee als support tijdens de Vertigo Tour.
Derde album ‘Because Of The Times’ deed hun ster verder rijzen. De fanbasis werd groter, mede dankzij de uitstekende livereputatie die het kwartet uitbouwde. Voor de echt grote doorbraak was het echter wachten tot ‘Only By The Night’ (2008), waarmee ook de Verenigde Staten eindelijk voor de bijl gingen. ‘Only By The Night’ ging wereldwijd 6 miljoen keer over de toonbank en werd bekroond met een rist belangrijke muziekprijzen. ‘Sex On Fire’ was de single van het jaar en werd het anthem van Rock Werchter 2009, waar Kings of Leon als headliner aantraden. Ze lieten er een verpletterende indruk na. In het voorprogramma staat vanavond The Whigs. Een uitgebreider verslagje volgt zoals steeds na afloop.
UPDATE
Zoals iedereen onderhand wel weet verloopt in Limburg alles trager, dus ook dit keer kregen wij zowat als laatste provincie verkeersproblemen doordat er sneeuw viel in de vooravond. Tot Lummen was het nog voorzichtig rijden, daarna ging het eigenlijk vlotjes tot in de buurt van Herentals waar het dan precies weer wél had gesneeuwd. Maar al bij al waren we rond 20u toch in Antwerpen, waar we in de Pax weer traditioneel iets eten.
Bij het betreden van het Sportpaleis spotten we al dadelijk Karen Damen (de rosse van K3 in de volksmond), later op de avond (na het concert) kruisen we nog het koppel Katja Retsin/Jan Schepens en zien we aan de bar Roxane Kalishoek. Maar soit, we gingen het over het concert hebben. Nadat we een blonde del in lederen jekker van onze seats hebben verjaagd kunnen we nog een redelijk stuk van voorprogramma The Whigs meepikken. Op mij lieten ze alvast geen onuitwisbare indruk, het publiek was eveneens matig geïnteresseerd. Onze zitplaatsen lagen eigenlijk redelijk gunstig, schuin in de hoek van blok 155 (links vooraan). We hadden zijdelings zicht op het podium en het scherm aan onze kant.
Om 21u45 kwam de band onder luid applaus de bühne op onder de tonen van ‘Invisible sun’ van The Police. Toegegeven, smaak hebben de heren wel. Al vanaf het openingsnummer ‘Mary’ zat het qua geluid en stem volkomen juist naar mijn bescheiden mening. ‘Crawl’ hakte er opnieuw goed in, ‘Molly’s chambers’, ‘Radioactive’, ‘Fans’, ‘Revelry’ en ‘The immortals’ volgden al snel. Aan onze zijde van de bühne was er duidelijk meer sfeer dan aan de andere zijde, vooraan op het middenplein deed iedereen nog lustig mee, iets meer naar achter toe zag het er een vrij dooie boel uit. Onze vrees voor veel tienermeiden met aanhang bleek volledig ongegrond. Ik zag een goeie mix van jonge twintigers met veelal dertigers en veertigers in onze buurt zitten.
‘The bucket’, ‘The end’ (knap nummer vind ik persoonlijk), ‘Four kicks’, ‘No money’, ‘Notion’, ‘Pyro’, ‘On call’ en ‘Back down south’ waren de volgende nummers in het rijtje. Veel tierlantijntjes had Kings of Leon trouwens niet nodig qua decor e.d. Een hoop spots en veelal zwart-witprojecties van de bandleden op grote schermen (usual Sportpaleis stuff m.a.w.), nogal statisch maar ruim voldoende om ons te verstrooien. Nochtans zal de technicus na het lichtjes fantastische ‘Manhattan’ zijn C4 wel in de bus hebben gekregen. Nadat het Apple logo eventjes op het scherm verscheen sloeg de computer helemaal tilt om pas halfweg ‘Knocked up’ terug aan te floepen. Ook een beetje jammer dat de mooie gitaarpartijen van ‘Manhattan’ niet volledig tot zijn recht kwamen en meer naar de achtergrond werden verdrongen.
Het eerste meebrulmoment kwam er in de vorm van ‘Use somebody’, een nummer dat mij dan weer volstrekt niets doet. Het leek wel of het plots ingedommelde publiek ineens haar tweede adem had gevonden, want vrijwel het hele Sportpaleis ging uit de bol. Rijkelijk laat, want de band verliet na dit nummer het podium. Gelukkig kwamen ze na die strakke eerste 75 minuten terug voor een korte bisronde. ‘Closer’ vond ik persoonlijk een goeie keuze, ‘Sex on fire’ was het logische vervolg hoewel alweer de scheurende gitaarpartijen achterwege werden gelaten (of heb ik ze niet gehoord omdat de massa alweer brulde?). Met ‘Black thumbnail’ kwam er na exact 90 minuten een orgelpunt inclusief mini-vuurwerk. Persoonlijk vond ik dat een nogal korte set, maar anderzijds was er weinig terugval als ik het geheel bekijk. Na afloop nog een pintje gedronken en door de sneeuw terug veilig huiswaarts (met dank aan de stuurmanskunsten van Kim). Ons laatste concertje van 2010 mocht er zeker wezen, ik hoop op meer van hetzelfde in 2011!
ambijans
