Braakland meets Elsschot, zowel muzikaal als eigenzinnig. Het is vooral op die manier dat ze tegen Willem Elsschots ‘Het dwaallicht’ willen aankijken. En tegen Frans Laarmans, de ‘held’ van dienst. Die op weg naar huis drie zwarte mannetjes tegenkomt die vruchteloos de Kloosterstraat lopen te zoeken. Die pogingen doet hen de weg uit te leggen in een Engels dat tekort schiet. Die besluit hen in eigen persoon naar de Kloosterstraat te begeleiden. Waar zij de knappe Maria Van Dam hopen te vinden.
De Laarmans (Warre Borgmans) uit hun versie zal zich omgeven weten door een horde Antwerpse musici (o.a. Rudy Trouvé die jullie ongetwijfeld zullen kennen van dEUS en Dead Man Ray) die (bekennen ze eerlijk) nu alleen nog maar het einde van de novelle gelezen hebben. Daarin zit gelukkig een kanjer van een muzikale ingang verborgen! Het mag duidelijk zijn: er staat straks een theateravondje op het programma!
UPDATE
En wat voor een theateravondje! Vooraf hadden we al erg veel vertrouwen in een goede afloop en ik moet zeggen dat onze vermoedens ruimschoots werden ingelost. Vooraf sprak Warre Borgmans de aanwezige toeschouwers buiten aan de zaal op zijn geheel eigen manier toe. Er mocht vanavond uitzonderlijk wél worden gekucht in de zaal (hiermee verwijzend naar de rel rond Jan Decleir enkele weken geleden) en dat kon enkel worden toegestaan omdat het stuk zich afspeelde tijdens de koude winter van 1938. Vandaar dat het voor één keer gepermitteerd was. Gsm’s mochten op blijven staan, maar als er eentje zou afgaan, dan moest die persoon vooraan op de bühne plaatsnemen waarna iedereen de conversatie mee zou kunnen volgen. Om maar te zeggen: Borgmans had meteen de lachers op zijn hand.
Het stuk zelf had veel baat bij een minimaal decor: muzikanten die voor het rode theatergordijn stonden opgesteld, vlak in de buurt van Borgmans die interactief met zijn band een monoloog afstak. In 30 hoofdstukken (die telkens werden aangekondigd) slalomde hij vakkundig door het boek van Elsschot. Het werd nergens saai omdat er regelmatig muzikale intermezzo’s opdoken met zijn fantastische achtergrondband.Vanaf hoofdstuk 16 werd het rode theatergordijn opengetrokken waarachter opnieuw een hoop stoelen stonden en waar ook een drietal lampen ophingen.
In de voorstelling ook één bekend muzieknummer, zijnde ‘Der Mussolini’ van DAF. Op het eind kreeg iedereen een hard en welverdiend applaus. Het spreekt vanzelf dat ik onmiddellijk een cd’tje heb aangeschaft met daarop de muziek uit de voorstelling. Die was namelijk magistraal. Dient het nog te worden gezegd: het was een puike theateravond! Volgende afspraak in CCHA speelt zich opnieuw in de grote schouwburg van CCHA af: Yamato, iets met Japanse percussie. Maar daarover volgende maand meer! 
ambijans
