Naar de markt in San Miguel

Gisteren na de zogezegde ‘siesta’, die ik gewoontetrouw opvul met internetten, proberen we opnieuw onze gekochte luchtmatras uit in het zwembad. Na de eerder moeilijke oefening buiklig volgt de vrij makkelijke ruglig. Dat gaat zelfs zo makkelijk dat we ons al drijvend cava laten serveren. Decadent quoi! Papa bewijst zelfs z’n enorme fysicakennis, door aan te tonen dat lichtvolle glazen cava gewoon blijven drijven in een zwembad. Die redenering blijkt wonderwel te kloppen.

Omdat ik liever drink dan experimenteer, steek ik m’n glas pas in het zwembadwater als het bijna leeg is. Desalniettemin, cava blijft drijven in een zwembad. De proef slaagt met glans. Dronken van vreugde blijf ik nog een tijdlang ronddobberen in ons zwembad. ‘s Avonds laat krijg ik zelfs nog een berichtje van de drie dames (23u33), dat ze in een plaatselijke brasserie aan de tapa’s en de cava zitten. Helaas lees ik het bericht pas één uur later, omdat ik muziek lig te beluisteren met earplugs in. Over gemiste kansen gesproken!

Hierdoor zijn we woensdagmorgen wel fris en fruitig kunnen opstaan om naar de markt in San Miguel te trekken, een vrij kleine maar overzichtelijke markt. Ik loop er graag rond omdat er in één van de groentekramen een ontzettend aantrekkelijke Spaanse schone staat, parelende glimlach, alles in de juiste proporties aanwezig en ogen om in te verdrinken. Mochten de vrouwen zich hier weer sterk benadeeld voelen: ze heeft ook nog twee niet geheel onknappe broers. Voor de rijpere mannen is er ook nog hun moeder, maar daarvoor zal je toch eerst een wit voetje moeten halen bij hun vader.

Achteraf nog enkele cañas gaan drinken in een plaatselijk café, eerder een vaste pleisterplaats van mijn ouders. Ook daar blijkt een mooi kind te werken, het lijkt wel of ze het er speciaal om doen. Moet ik nog vertellen dat San Miguel een plek is die mij als muziek in de oren klinkt? Genoeg voor vandaag, want het wordt hier weer iets te dolletjes.