Misschien kunnen we er een gewoonte van maken om deze rubriek elke week te openen met ‘huilende mens(en) van de week’. Vroeger zou Bert Anciaux hier waarschijnlijk meermaals de hoofdprijs hebben weggekaapt, maar in Philippe Muyters kreeg hij zopas een waardige opvolger. Zijn strapatsen zijn al uitgebreid de revue gepasseerd in journaals, praatprogramma’s, kranteneditorialen en op diverse social media platforms. Iedereen met wat gezond verstand kan zelf oordelen of er hier drama’s zijn gebeurd. Enerzijds is het een ongelofelijk fait divers, anderzijds ben je als politicus ongeloofwaardig als je leugens de wereld in stuurt.
Muyters is geen échte politicus en dat bedoel ik niet eens zo slecht. Hij komt joviaal over op tv, heeft een goed voorkomen en hij zal ongetwijfeld de nodige dossierkennis in huis hebben. Mocht het geen crisis zijn, ik gaf de man misschien zelfs krediet. Maar in de politieke wereld lijkt het me eerder een zachtgekookt eitje, dat zich zwaar miskeken heeft op de hardheid van zijn politieke tegenstrevers. Of er nu een spelletje met hem wordt gespeeld of niet, in zulke gevallen geldt: ‘if you can’t stand the heat, stay out of the kitchen!’ Zijn tranen bewezen dat hij wel degelijk een mens van vlees en bloed is, maar daarom is hij nog niet ‘de juiste man op de juiste plaats’. Men heeft hem zoveel bevoegdheden gegeven, dat het nu lijkt alsof alles hem een beetje boven het hoofd is gegroeid. Verder moet er bij de N-VA misschien ook eens worden gedebatteerd over het zorgvuldig screenen van hun personeel.
Had Muyters (en bij uitbreiding de hele N-VA) dit moeten zien aankomen? Misschien wel. Wie het hele federale beleid met de grond gelijkmaakt, altijd negatief is en nergens concrete oplossingen aanreikt, loopt het risico om op Vlaams niveau de rekening gepresenteerd te krijgen. Dat het er dan niet altijd even netjes aan toegaat moet je er gewoon bij nemen. Was het trouwens niet Muyters die destijds over de gelekte mails van Ingrid Lieten, dat andere witte konijn zei: ‘Moest ik zo denken over de regering, dan zou ik mijn eigen positie in vraag stellen’. Dit keer is zijn uitspraak keihard in z’n eigen gezicht ontploft. Mijn boodschap aan Bart De Wever is de volgende: ‘Doe af en toe eens aan kritische zelfreflectie’. Mocht het niet Muyters zijn geweest, maar iemand van de PS … dan was het land wellicht te klein geweest. Meestal ziet BDW alleen de splinter in andermans oog, maar niet de balk in die van hemzelf.
Véél grappiger nieuws (alhoewel) hoorden we dan weer van het filmfront. In Liverpool eisten een aantal bezoekers van de stomme zwartwitfilm ‘The Artist’ (er wordt nl. niet in gesproken) van Michel Hazanavicius hun geld terug aan de kassa. Ze voelden zich bedrogen en vonden de stomme film maar euh … stom of zoiets. Het zal wel aan de Liverpudlians hebben gelegen, want elders in het land waren de reacties een stuk enthousiaster. De film won onlangs een Golden Globe en is met 12 nominaties tevens de grote favoriet bij de Bafta’s die op 12 februari a.s. worden uitgereikt. Traditiegetrouw zijn de Bafta’s al een belangrijke indicator voor de Oscars.
Dinsdag a.s. worden trouwens de Oscarnominaties bekendgemaakt. Het wordt vooral uitkijken of ‘Rundskop’ van Michaël R. Roskam, die de shortlist haalde, zal worden verkozen tot ‘beste buitenlandse film’. De kansen zijn echter vrij gering volgens de bookies. De meeste aandacht gaat uiteraard naar de categorie ‘beste film’. Afwachten of ook ‘The Tree of Life’ (door onze filmcritici uitgeroepen tot beste film van 2011) de eindlijst zal halen. Zekerheid is er anders niet, vooral ook omdat de film elders geen nominaties kreeg. Meestal is dat een veeg teken. Ik zag ‘m zelf ook en de film deed mij persoonlijk weinig moet ik zeggen.
Als muziekliefhebber wil ik deze keer graag iets kwijt over het fenomeen ‘beste danceact aller tijden’. Er werd onder de lezers van het Britse vakblad Mixmag tussen september en december vorig jaar een poll gehouden om tot een bepaald resultaat te komen. De grote meerderheid van de acts uit de top 20 zijn behoorlijk bekend bij een groot publiek, waardoor mijn persoonlijke favorietjes Plaid en Boards of Canada absoluut geen kans maakten. Zij bestrijken in dit geval dan ook eerder een nichemarkt. Winnaar werd The Prodigy, gevolgd door Daft Punk, The Chemical Brothers, Faithless en Deadmau5. Ik was vooral tevreden dat Underworld, Leftfield en Kraftwerk de top 20 haalden. Ik was al lang blij dat de fanclubs van Tiësto, Armin Van Buuren en andere David Guetta‘s dit keer geen invloed hadden op het eindresultaat. Geen van bovenstaande drie haalde de top 20. Zouden de lezers van Mixmag dan toch échte kenners zijn? 
In het tennis lijkt Kim Clijsters dan weer haar allerbeste niveau te halen in de Australian Open. In de eerste ronde ging de Portugese Maria Joao Koehler nog vrij moeizaam voor de bijl, daarna werd het tegen Stéphanie Foretz Gacon en Daniela Hantuchova telkens een gezondheidswandeling. De Chinese Li Na (vorig jaar nog haar tegenstandster in de finale) wordt de eerste serieuze klip die ze op zondagmorgen zal moeten overwinnen in de 1/8 finales. Een Clijsters in vorm moet echter tot grootse dingen in staat zijn. Het gezondheidsbulletin oogt vooralsnog goed, op een stijve nek na. Wij laten straks alvast onze duimpjes werken.
En we eindigen met de scheepsramp van de Costa Concordia voor de Italiaanse kust vorige week vrijdag. Voorlopig zitten we daar aan twaalf dodelijke slachtoffers, terwijl er nog steeds 20 personen vermist zijn. Het mag een wonder heten dat er op 4.229 passagiers en bemanningsleden zo weinig slachtoffers vielen. Oké, de kapitein maakte ogenschijnlijk een stuurfout met fatale gevolgen. Mensen aan boord stelden vast dat de kapitein van het schip erger had weten te voorkomen, maar buitenstaanders trokken die beweringen dan weer in twijfel. Op zo’n moment duiken plots ook de wildste verhalen op. Zo zou hij luttele ogenblikken voor de ramp zijn gespot met een Moldavische schone, die eerst werd omschreven als ‘zijn minnares’, maar die later bleek te tolken aan boord. Aan boord zou de muziek te horen zijn geweest van de rampenfilm ‘Titanic’, wat het geheel een nogal luguber tintje geeft. Over de ramp zelf is alleszins nog niet de laatste druppel inkt gevloeid, zoveel is duidelijk.
ambijans
