We starten editie 2 met een zekere Sharon Van Etten. ‘Wie?’ hoor ik jullie al denken. Haar naam klinkt eigenlijk als die van een potentiële Idolsdeelneemster in Nederland. Niets is echter minder waar, want deze folky zangeres uit Brooklyn heeft met ‘Tramp’ alweer haar derde full cd op de teller staan. ‘Serpents’ klinkt eigenlijk bijzonder goed. Volgens mij prijkt zij dit jaar op de Pukkelpopaffiche samen met andere muzikale meiden als Feist en Lana Del Rey. Niet op de pianist schieten als we er faliekant langs blijken te zitten! Wie op zeker wil spelen noteert best 3 maart a.s. in zijn agenda want dan staat ze in de Brusselse Botanique.

In 2010 waren er al muziekkenners die ons wezen op het bestaan van de band Sleigh Bells. Na ‘Treats’ (2010) is er nu opvolger ‘Reign of Terror’. Die klinkt net iets gelikter als hun debuutplaat. Dit noiseduo is net als Van Etten gestationeerd in Brooklyn. Er is weinig kans bij dat ‘Born to lose’ op ons volgende personeelsfeest zal worden gedraaid, maar als we ervoor naar een festivalweide op Kiewit moeten trekken zal dat voor ons minstens even goed nieuws zijn.

Dé cd van deze februarimaand en bij uitbreiding ook al vrij zeker lijstjesmateriaal voor eind 2012 is de nieuwste cd van Mark Lanegan Band. Of het nu solo is, bij Screaming Trees, QOTSA, Gutter Twins of Isobel Campbell … de stem van Lanegan staat altijd weer als een huis. ‘The Gravedigger’s Song’ uit ‘Blues Funeral’ is een pareltje, maar dat hadden jullie allemaal al door zeker? Nicht Marleen gaat (als alles goed is) naar Mark Lanegan (voorprogramma: Creature with the atom brain) kijken in Barcelona op 2 april. Ik wens haar nu al veel plezier en doe Mark zeker de groeten!

We hadden daarnet al twee muziekjes uit Brooklyn, in het verlengde daarvan refereren we eveneens voor de tweede keer aan het gezegende muziekjaar 2010, toen de dancemuziek van Scuba ons ten zeerste wist te bekoren. Eind februari komt cd nummer drie ‘Personality’ op de markt. ‘The Hope’ is één van de tracks daarop. Misschien is het ideaal dansvoer voor koude winteravonden. Dromen dat zoiets eens ooit wordt geprogrammeerd op Tomorrowland zal allicht een verre toekomstdroom blijven?

Voor onze laatste bijdrage hoef je gelukkig geen dromer te zijn. Eén van de allersympathiekste Gentenaars, Frederik Sioen, brengt vijf jaar na z’n vorige solo cd en drie jaar na zijn Zuid-Afrikaanse samenwerking het titelloze SIOEN. uit. ‘I’m not ready to love you like I do’ doet vermoeden dat hij hierin opnieuw aanknoopt met zijn vroegere pareltjes. Begin volgende maand krijg je een nieuwe portie ear candy voorgeschoteld. Tot dan!

Mensen die mij kennen weten dat ik vrij actief ben op Facebook (misschien is dat zelfs té zacht uitgedrukt, daarover wens ik hier geen polemiek te starten). Facebook is (nog steeds) mateloos populair bij een hoop gebruikers, maar mensen die net iets ernstiger zijn houden zich met totaal andere zaken bezig of ze hebben een profiel op Linkedin. Nu wil ik niet zeggen dat ik ernstig ben (laat ons de waarheid hier geen grof geweld aandoen), maar ik heb dus wél een profiel op Linkedin. Ik werk niet in de privésector, dus heeft zo’n account betrekkelijk weinig zin (denk ik dan), maar soit … bijna iedereen deed het dus kon ik niet achterblijven enkele jaren geleden. Enkel twitteren lijkt me een zinloze, eerder saaie bedoening … dat krijgen ze bij mij niet verkocht, ik krijg er spontaan jeuk van. Altijd twitteren ‘ik zit op Facebook’ zou ook van weinig originaliteit getuigen.

Enkele weken geleden kreeg ik via Linkedin toevallig een ‘uitnodiging’ om toe te treden tot het professionele netwerk van Ernst Aben. Ik vind het altijd interessant om namen te googelen als ze bij mij niet dadelijk een belletje doen rinkelen. Je weet best vooraf met wie je in de toekomst (n)ooit zaken zou kunnen doen. Wat Ernst Aben betreft, moest ik me geenszins zorgen maken zo bleek al snel. Jaren geleden was hij één van de pioniers achter het mysteryshoppen in ons land. Dat gegeven op zich vond ik best interessant.

Vooral dan omdat een oom van mij me vorig jaar mei op vakantie in Spanje toevertrouwde dat mijn twee nichtjes wel eens gingen spioneren in ruil voor wat extra cash. Genoeg redenen vond ik om een kleine vragenlijst naar hen door te sturen om wat meer te weten te komen over het fenomeen ‘mysteryshoppen’. Eén van hen mailde me haar antwoorden op de gestelde vragen terug, zodat we achteraf weer wat wijzer werden. We kunnen mensen met veel argwaan alvast gerust stellen: ‘t is een volkomen legale bezigheid, die eigenlijk het meeste voldoening geeft als de testpersoon in kwestie niet doorheeft dat hij eigenlijk een nepklant voor zich heeft staan.

Mijn ene nichtje was er eigenlijk via mijn andere nichtje ingerold. Toen ze nog in België woonde ging ze ongeveer 1 à 2 keer per maand mysteryshoppen. Nu ze in het buitenland woont en werkt heeft ze er eigenlijk geen tijd meer voor, hoewel het fenomeen ook daar bestaat. In ons land kreeg ze zo opdrachten voor Pizzahut, Carestel wegrestaurants, juwelen van Pandora, Torfs schoenen, Shell tankstations, Puma, Marie Jo lingerie, Heylen meubelen enzovoorts.

De opdrachten die je krijgt zijn meestal leuk, kosten weinig moeite en ‘t is vooral interessant als je spulletjes mag kopen die je achteraf gewoon kan houden. Hoewel het ondertussen een ingeburgerde manier is geworden om personeel te testen in bv. winkels, blijkt dat men de groep mysteryshoppers bewust klein wil houden. De shoppingsessie werkt als volgt: je wordt op pad gestuurd, ter plaatse stel je een aantal gerichte vragen aan het aanwezige personeel, waarna je de zaak verlaat. Het personeel dat jou heeft geholpen krijgt achteraf van het bedrijf een soort evaluatierapport. Normaal gezien gaan ze niet kunnen achterhalen wie hen heeft uitgetest. Zeker bij drukke ketens valt zoiets onmogelijk te achterhalen. Tenzij je door de mand zou vallen natuurlijk.

De allerleukste opdrachtjes zijn de eetopdrachten, het beetje extra cash dat je kan verdienen is mooi meegenomen maar je wordt er niet rijk van. Hoewel een gratis produktje hier en daar soms fijn is. Hoe begin je aan die hele onderneming? Blijkbaar wordt alles via internet geregeld, persoonlijke ontmoetingen zijn uit den boze. Je laat je persoonlijke gegevens achter, schrijft een soort van korte motivatiebrief en daarna is het afwachten.

Na elk bezoek moet je een rapport opstellen van je persoonlijke bevindingen. Hierna beoordelen zij jou aan de hand van het rapport dat jij hebt opgesteld. Daar krijg je dus ook een soort quotering voor. Vermoedelijk worden mensen die hun taak al té lichtzinnig opnemen niet meer opgeroepen om te gaan mysteryshoppen. Je hebt er dus alle belang bij dat je de zaak ernstig neemt. Wie dat goed in z’n achterhoofd houdt, kan heel wat aangename uurtjes aan vrijetijdsbesteding doen. ‘t Is bij nader inzien eigenlijk toneelspelen én shoppen samengebald in één activiteit.

Westish College, een kleine universiteit aan de oever van Lake Michigan. De jonge, getalenteerde honkballer Henry Skrimshander is voorbestemd om een ster te worden. Maar wanneer tijdens een wedstrijd een routineworp van zijn hand verkeerd uitvalt, nemen vijf levens een andere wending. ‘De kunst van het veldspel’ is een intelligente, warme roman over ambitie, vriendschap, volwassenwording en liefde en is de gedroomde entree van een groot schrijver. Volgens The New York Times is ‘De kunst van het veldspel’ één van de beste romans van het jaar. Amazon.com riep het uit tot het beste boek van 2011.

Chad Harbach groeide op in Wisconsin en studeerde aan Harvard. Ik ben niet meteen een honkballiefhebber, laat staan dat ik er de spelregels van ken. Maar zoals dat wel vaker gaat met dit soort romans zal dat geenszins een belemmering vormen om er toch ten volle van te kunnen genieten. Naar het schijnt was auteur Jonathan Franzen zeer gecharmeerd door dit boek. Dat lijkt me een referentie die kan tellen!

Vaste bezoekers van mijn blog zullen het vast al hebben opgemerkt, maar voor alle zekerheid zullen we het maar gewoon verklappen: enkele dagen geleden pasten we het thema aan van deze blog, zodat ie er nu net iets anders uitziet dan vroeger. Al sinds oktober 2008 ging de vorige lay-out mee, dus vonden we dat daar best wel eens verandering in mocht komen.

WordPress geeft nogal wat mogelijkheden qua kleur, vorm e.d. maar wij houden graag vast aan mooie kleuren die enigszins naar blauw neigen. Ik denk wel dat mijn bijdrages nu in kleinere druk staan, dus het zou best kunnen dat ze iets minder goed leesbaar zijn dan vroeger. De blauwe achtergrond met daarop getypte tekst vond ik anders ook wel geslaagd. Misschien dat ik nog van thema verander (er waren nog andere thema’s in de running), maar inhoudelijk verandert er weinig of niets. Dat zal wellicht niemand verbazen. Voorstellen of suggesties mogen altijd via de comments, waarna ik ze met veel plezier zal wikken en wegen.

We moeten hier iets bekennen: we kunnen maandag a.s. gewoon niet solidair zijn met de stakende medemens. Ik werk de komende twee weken non stop (da’s alweer een eeuwigheid geleden), maar dat komt omdat er toevallig twee volledige weekends bij zijn. Ik wil me bij iedereen die de staking genegen is al bij voorbaat verontschuldigen voor zoveel werkwilligheid van mijn kant. Omdat ik graag penitentie wil doen, krijg je vandaag alweer straffe muziekfragmenten op je bordje. ’t Is weer het aloude liedje maar vandaag staken we graag mee onder het motto ‘Zet eens een ander plaatje op’. Onze solidariteitsbijdrage vinden jullie hieronder. Stan Ridgway passeerde gisteravond toevallig op een kwis (weliswaar met een ander fragment), maar da’s puur toeval.

876. Naive song – Mirwais (2000)

877. Suspicion – Toy (1981)

878. Triad – Pitchshifter (1993)

879. Slave to the beat – Plastic Bertrand (1989)

880. The big heat – Stan Ridgway (1985)

Vandaag kunnen we alle gekozen fragmenten terugkoppelen naar jeugdseries van vroeger. We starten met Q en Q, dat eigenlijk nog dateert van net vóór onze kindertijd. Gelukkig waren er ook in die tijd al herhalingen, zodat we ergens in het gezegende jaar 1983 van de reeks konden proeven via de alomtegenwoordige Nederlandse tv. Nochtans is de beginintro van Robert Long al genoeg om hoofdpijn van te krijgen. De foto’s flitsen vervaarlijker voorbij dan de gewraakte nieuwe Blokkenintro, die men vroegtijdig diende af te voeren. Mensen met epilepsie kunnen ‘m dus best laten passeren. De serie zelf was gelukkig een stuk trager, wij waren 11 jaar oud en vonden het best spannend.

Het spannende element zat zeker ook in een andere jeugdreeks van toen, De Zevensprong, naar het gelijknamige boek van Tonke Dragt. Meester Frans, Jan Toereloer (we hadden best wel schrik van Joost Prinsen) en Roberto zijn gewoon onvergetelijk. Aflevering 1 kan je hier integraal bekijken. Dat meer dan 30 jaar na datum bepaalde dingen gedateerd zijn is vrij logisch, maar volgens mij zou het verhaal op zich nog steeds werken voor kinderen. Misschien de reeks toch maar eens op dvd bestellen voor het werk?

Eén van de meest legendarische ruzies die ik ooit heb gehad met mijn broer draaide om de tv-reeks Merlina. Hoewel ik mezelf destijds zeker een fan durfde noemen stond ik voor een verschrikkelijk dilemma zaterdag rond een uur of 6. Als voetballiefhebber viel Merlina samen met de Duitse Sportschau. Ik moest dus kiezen tussen de voetbalprestaties van Jean-Marie Pfaff bij Bayern München of Merlina. Van verscheurende keuzes maken gesproken!

Tegenwoordig beginnen wij spontaan te grijnzen als iemand de naam David Hasselhoff laat vallen, maar dat was ten tijde van Knight Rider enigszins anders. Ook aan deze serie hangt een ietwat vervelende jeugdherinnering. De avond dat de allereerste aflevering op tv kwam moest ik als een gek naar huis fietsen om te kunnen kijken. Bij het op de fiets springen kwam ik met mijn staartbeen nogal hard in contact met mijn fietszadel. Daar kwam ik pas helemaal achter na aflevering 1 van Knight Rider. Resultaat: zwaar gekneusd staartbeen, waarmee ik naar de dokter moest. Dat staartbeen heeft trouwens nog jaren opgespeeld achteraf.

En we besluiten met de reeks Pippi Langkous, die meer dan 40 jaar na datum nog steeds kinderen én volwassenen weet te charmeren. De combinatie van de roodharige Pippi, die alleen woont met haar aapje en paard en die situatie stuit op flink wat weerstand bij de dorpsbewoners. Pippi is rijk, heeft superkrachten en beleeft met haar vrienden Tommy en Annika een heleboel avonturen. Het succes is eenvoudig te verklaren: elk kind wil in het diepst van z’n gedachten wel eens Pippi zijn.

Vandaag kiezen we voor de gemakkelijkheidsoplossing, dus volgen er wederom 5 muziekfragmenten die misschien bij meer mensen in het collectieve geheugen zijn blijven hangen. Giant Sand is misschien net iets té alternatief, CCCP zullen we maar een jeugdzonde noemen, De Mens heeft ons eens met de mond vol tanden doen staan in Leuven (verbluffend sterk concert!), Iggy Pop is een coole rockopa en Art of Noise maakte ‘speciale’ muziek (vond ik althans). Luister vooral zelf zou ik zeggen!

871. Solomon’s ride – Giant Sand (1992)

872. Made in Russia – CCCP (1988)

873. Bijna – De Mens (1995)

874. Cry for love – Iggy Pop (1986)

875. Moments in love – Art of Noise (1984)

Vandaag zit er aan het begin en aan het eind van ons lijstje een Franse topartiest. Het middendeel wordt bevolkt door kiwi’s (grappige mensen uit Nieuw-Zeeland), Nederlanders én een landgenoot. Een bont allegaartje toppers dat gelijkenissen vertoont met Anderlecht, zoals het speelde tegen AA Gent. Jovanovic, Mbokani, Suarez, Biglia en medematen acteerden op hoog niveau. Dat niveau zullen ze moeten aanhouden om titel 31 te kunnen binnenhalen. Maar dat zien we later dan wel weer!

866. Et moi, et moi et moi – Jacques Dutronc (1966)

867. Ladies of the world – Flight of the Conchords (2008)

868. The seven stars – Quazar (1991)

869. Oscillation (Milky remix) – DJ Grazzhoppa (1997)

870. Sea, sex and sun – Serge Gainsbourg (1978)

Ook deze slotaflevering had een hoog ‘FC De Kampioenen’gehalte. We kregen heel vaak een herhaling van de herhaling van een herhaling voorgeschoteld. Het was zoals een nummer dat je heel vaak op de radio hoort en waarvan je de tekst na x aantal keer van buiten kent. Zo zagen we Jeoffrey en Shari met een Mercedes richting toekomst cruisen. Het benieuwde ons vooral hoe het de rest van de meiden in tussentijd was vergaan. Misschien omdat Shari niet meteen synoniem stond voor ‘boeiende televisie’, wie zal het zeggen!

Jeoffrey en Shari ontmoeten elkaar ergens in een Brussels park, waar ze samen gaat bootjevaren. Pootjebaden zat er dit keer niet in. Shari schreef tegenwoordig spreuken voor de onlangs overleden Phil Bosmans van BZN zo bleek uit haar recentste bijdrage ‘Mensen die het altijd koud hebben, hebben een warm hart’. Maar ‘t was niet omdat haar mond bewoog, dat er zich daarom ook een zinnige conversatie ontspon. Nee, voor de meerwaardezoekers was het weer huilen met de pet op! Omdat men merkte dat een storyboard rond de twee protagonisten geen interessante televisie zou opleveren, besloot men een aantal afvallers te confronteren met hun ervaringen tijdens het programma. Bij Chloë stond er een zilvergrijze BMW voor de deur, wat deed vermoeden dat ze nogal posh was. Ze zag er eigenlijk heel erg goed uit. Katja haalde meteen haar grootste manco boven: ze kon geen gesprekken starten, enkel maar anticiperen op zijn vragen. Chloë kon enkel maar toegeven dat die vaststelling correct was. Ook rosse Nancy kwam in groene jeans (erg hè) voorbij, misschien moest haar werkdag nog starten maar ze zag er eerder moe uit. Haar magische, ietwat verlegen verschijning van toen leek helemaal uitgedoofd. Zo’n eiland of gewoon thuis, ‘t is een wereld van verschil!

Ondanks het feit dat ze er ietwat flets uitzag, viel er ook goed nieuws te rapen. Nancy bleek nl. van ‘t straat zoals ze zeggen. Haar vriend was een donkerharige, lichtbebaarde Limburger (leek me vrij duidelijk te horen) waarmee ze nu al enige tijd samenhokte. Later in het programma bleek zij niet de enige te zijn die plots verkering had: ook Ellen VL, Annelies, Tina en Shani hadden tegenwoordig een vriendje. Maar die kwamen liever niet op tv nemen we gemakshalve aan. Blonde, Antwerpse Ellen zag er heel erg goed uit vond ik. Zij miste uiteindelijk de finale door de vijandige sfeer bij de ontmoeting aan huis in het bijzijn van haar vriendinnen. Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar we konden het gewoon tussen de regels lezen.

Van mensen met een héél vet Limburgs accent krijg je hoofdpijn, hetzelfde kan echter ook worden gezegd van Shari met haar platte Antwerpse tongval. Visueel was het misschien best oké, van zodra ze sprak was meteen alle sympathie verdwenen. We kregen dat deurenverhaal weer voorgeschoteld, iets wat we ondertussen zo beu waren als koude pap. ‘t Is dat er tussen ‘deuren’ en ‘Deurne’ nauwelijks een verschil is. Anders kunnen we het niet verklaren! Oh ja, ook Raïssa bleek nog steeds niet aan de man te zijn gebracht. Kunnen ze haar niet eens mee verloten als er een extra grote Lottopot moet worden verdeeld? Misschien dat ik dan m’n kans wel eens waag! What a beauty!

Hierna volgt er een damesonderonsje met bubbels, waarna ze integraal de allerlaatste aflevering krijgen voorgeschoteld. De bachelor nam het begrip ‘kneedbare Shari’ nog eens in de mond, waardoor het leek alsof hij over een brood sprak. Hij liet echter de unieke kans liggen om hier reclame te maken voor Patisserie Brabanders, dus trappen wij de voorzet maar zelf binnen. Shari vond dat ze wél een sterk karakter had, Jeoffrey verdedigde dan weer de mening van zijn ouders. De 14 overige dames waren totaal in shock toen bleek dat Joff’s ouders in Nathalie ‘de ideale schoondochter’ bleken te herkennen. Dat Nathalie daarna stevig werd gepoend en het feit dat zij niet in de bovenste la lag bij haar toekomstige schoonouders was er voor de frêle Shari ineens te veel aan. Daar kwamen de traantjes … Sterk karakter hè? Ik dacht het niet!

Shari was dus gekwetst, Nathalie gaf eerlijk toe dat ze dat volkomen begreep. Maar wat had Shari eigenlijk verwacht? Dat kussen met Nathalie was eigenlijk vrij onschuldig. Uiteindelijk kiest Jeoffrey voor Shari (dat zagen we vorige week al uitgebreid), de rest kon die keuze begrijpen maar had ineens medelijden met Nathalie. Ook Shari bleef gewoon meehuilen met Nathalie, maar dat bleek nog steeds over die ‘kus op de mond’ te gaan. Alweer een bewijs dat ze nog niet matuur genoeg is voor een ‘vaste relatie’, toch niet met deze bachelor. Nathalie eindigde tweede in deze contest, zoals iedereen weet is een zilveren medaille zowat de meest vervelende plak die je kan behalen. Want dat wil zeggen dat je nipt langs het goud hebt gegrepen. ‘Ze zouden elkaar echter allemaal blijven zien’ sprak Jeoffrey. Stond dat zo in een uitgeschreven draaiboek? In dat geval moet het bijna aan de pen van Jan Verheyen zijn ontsproten. Totaal ongeloofwaardig!

Maar hoe zat het nu met hem en Shari? Ze hadden het een bepaalde kans gegeven, het ging een beetje op en af met ups en downs. Logisch natuurlijk, omdat afspreken supermoeilijk zoniet compleet onmogelijk was. Zelfs slaapkamerontmoetingen worden op den duur saai natuurlijk. ‘We zullen zien’ sprak Joff. Shari vond dan weer dat hij ‘te moeilijk was voor een vaste relatie’. Ze konden het niet met zoveel woorden zeggen, maar hun relatie stond eigenlijk op een behoorlijk laag pitje op dit moment. Katja (‘de eeuwige optimiste’ of was het dit keer ‘de naïeve troela’) sprak filosofisch ‘Het komt goed’ maar dat leek ons eerder een dooddoener om het programma met een goed gevoel te kunnen afsluiten.

Dat zal zeker nodig zijn, mocht men al op een nieuw seizoen van dit programma zitten broeden. De twee tortelduifjes moeten nu niets stiekem meer doen, waardoor (volgens mij geheel ten onrechte) de indruk moet worden gewekt dat het wel zal lukken tussen die twee. Toen Jeoffrey zei dat het met Shari misschien nog wel iets kon worden dacht ik kort maar krachtig ‘Bullshit’. Cupido’s pijlen troffen dit keer geen doel, maar ik kan me natuurlijk vergissen. Voor wie maar niet genoeg kan krijgen van soortgelijke formats is er volgende week alvast ‘De ideale date’, waarin we nóg meer van hetzelfde mogen verwachten. Omdat ik niet van ‘overkill’ hou (10 weken is meer dan voldoende dacht ik zo) trek ik er vanaf heden een dikke streep onder. We vinden wel weer een ander tijdverdrijf! Jullie waren een aangenaam publiek.

Matt King (George Clooney), een rijke landeigenaar, is getrouwd met een prachtige vrouw, die nu door een ernstig ongeluk in een terminale coma ligt. Zijn dochters van 10 en 17 jaar oud zijn onbekenden voor hem en hij denkt erover om zijn huis en land te verkopen aan een rijke vastgoedeigenaar. Twijfelend om de stekker uit de apparatuur te halen die zijn vrouw in leven houdt, komt Matt erachter dat zij een affaire had. Samen met zijn twee dochters gaat hij op zoek naar de betreffende persoon.

Dat is kort samengevat de insteek van de nieuwe film van Alexander Payne, die we nog kennen van het schitterende ’Sideways’. ‘The Descendants’ kreeg 7 nominaties op de Critics Choice Awards, waarvan er eentje werd verzilverd: George Clooney kreeg er eentje voor ‘beste acteur’. Van de 5 Golden Globes nominaties, werden er twee binnengehaald: alweer Clooney en ‘beste film’. Daaruit kunnen we besluiten dat er een zeer grote kans is, dat deze film morgen een aantal nominaties zal krijgen voor de Academy Awards.

Het verhaal zelf vind ik er eentje van dertien in een dozijn, er wordt wel aardig geacteerd (vooral dan door Clooney’s ‘oudste dochter’ Shailene Woodley), maar of dat voldoende gaat zijn om ook Oscars te winnen is nog maar de vraag. Het geheel wordt mooi in beeld gebracht, op sommige momenten lijkt het op één langgerekte reclamespot voor Liberty TV. We zijn er nu écht zeker van dat Hawaï een idyllisch plekje is. Wie wil weten of dit zijn/haar meug is verwijzen we graag naar deze trailer.