‘De acht bergen’ (Paolo Cognetti)   Leave a comment

paolo cognetti

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is scheikundige en gefrustreerd door zijn werk in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Valle d’Aosta waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op. De in Milaan geboren schrijver Paolo Cognetti (1978) is tevens documentairemaker en dat kun je duidelijk merken in de onder meer met de Premio Strega 2017 bekroonde roman ‘De acht bergen’. Cognetti observeert en registreert, laat de duiding aan de lezer over. Maar tegelijkertijd weet hij een melancholische sfeer te scheppen waardoor je het gevoel hebt een autobiografische schets te lezen over liefde, dood, vriendschap, de moeizame relatie met ouders en het zoals altijd tevergeefs naar de hand trachten te zetten van het leven, het tarten van het noodlot. Dit alles tegen een adembenemend bergdecor in Noord-Italië. Ik heb ‘m zelf al gereserveerd en ik ben van plan om ‘m binnenkort te gaan lezen. Hij is dus al verkrijgbaar in sommige bibliotheken. Voor wie geen geduld heeft brengt de betere boekhandel zeker soelaas!

Advertenties

Posted 21/10/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (73)   Leave a comment

ELO

Het werkweekend staat alweer voor de deur te trappelen, doch geen nood … wij zorgen de komende week voor zowel inspanning als ontspanning. Vanavond spelen we bijvoorbeeld onder Moordgat/WvA-vlag de Vabco quiz in Mol. Volgende week hebben we dan ons eerste dinsdagmenu op het programma staan: Céline Schraepen en Talisa Loup komen ’s avonds langs, om 14u is er trouwens ook een lezing voor medioren en senioren over ‘the internet of things’. Ik heb mezelf dan ook maar beloond met een ticket voor Stuff in Muziekodroom woensdag a.s. en zaterdag ga ik naar Low Roar in CCHA. Dat betekent dat ik nog eens een quizloos weekend heb, een zeldzaamheid tegenwoordig. Een update voor wat betreft de tv-series die we volgen: ik heb ondertussen het hele tweede seizoen van ‘Top of the Lake: China girl’ gezien én ik ben helemaal bij met ‘The Deuce’ en ‘Curb your enthusiasm’ (seizoen 9). Ik wilde deze maand ook met Netflix starten, maar dat zal vermoedelijk iets voor november worden. Op het werk is Amano trouwens een nieuw soort tikklok komen installeren. We kunnen binnenkort binnen met een badge, sleutelhanger of armband. Als we véél geluk hebben kan het misschien zelfs via een app, maar dat zit nog in zijn testfase. Voilà, jullie zijn weer helemaal mee. Op naar onze oorwurmen!

Here is the news – ELO: ik denk dat vrijwel iedereen onze classic kent. Zeker als je vroeger wel eens op de Nederlandse zender VPRO afstemde waar dit lange tijd als kenwijsje werd gebruikt. Vorige week kregen we nog ‘Mr. Blue Sky’ te horen op een quiz in Bilzen, maar wij opteerden voor een andere classic uit 1981.

Have fun tonight – Fischerspooner: wij zagen deze man ooit op Pukkelpop, in 2003 volgens Wikipedia. Het optreden op zich was niet zo onvergetelijk, tenzij dan op showgebied want er stond toen een heus confettikanon dat maar bleef spuwen. Ik dacht eerlijk gezegd dat het duo niet meer bestond, maar negen jaar na hun laatste exploot staat in februari 2018 ‘SIR’ op verschijnen. Ik vind dit nummer best oké.

Tic tac toe – Django Django: het lijkt wel of deze heren een patent hebben op vrolijke, in het oor springende melodietjes. Dat was al zo op hun twee vorige cd’s en dat zal vast en zeker het geval zijn op ‘Marble skies’, dat eind januari 2018 in de rekken moet liggen.

And Saints – Sleigh Bells: naast het feit dat hun muziek zéér degelijk is, heeft Sleigh Bells nog een ander pluspunt, dat zich manifesteert in frontvrouw Alexis Krauss. Volgende maand verschijnt hun mini-album ‘Kid Kruschev’ en het lijkt erop dat die minder bombastisch zal klinken dan hun voorgangers.

Each moment like the first – James Holden & The Animal Spirits: en we sluiten deze week af met één van favoriete electronische knoppendraaiers. Deze keer gaat de Brit zich blijkbaar toeleggen op spirituele jazz. Begin volgende maand gaan we weten welke kant het opgaat op ‘The animal spirit’. Volgende week zijn wij terug met meer ear candy!

Posted 20/10/2017 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (10)   Leave a comment

hoe vroeger je ermee begint hoe sneller je ermee kan stoppen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We mogen hier zeker niet veralgemenen, maar ik denk dat bijna elk kind (op een bepaalde leeftijd) een poging heeft gedaan om stiekem ergens te gaan roken. Dat was toch zeker in mijn geval zo, ook al hebben mijn ouders nooit ellenlange preken afgestoken over de grote gevaren die deze stinkstokken met zich mee brachten. Nu hadden we thuis wél geluk dat beide ouders (ooit zware rokers die minstens één pakje sigaretten per dag doempten), vrij snel stopten met die kwalijke gewoonte. Mijn moeder rookte ongeveer negen maanden helemaal niet toen ze zwanger was van mij. Daarna rookte ze nooit meer (zou je dan denken). Helaas pindakaas, vrijwel meteen erna sleet de slechte rookroutine er weer in. Tot de huisarts (zelf ook een zware roker, we spreken nog over begin jaren ’70) mijn moeder aanraadde om dringend met roken te stoppen. Ze had volgens de arts last van de typische kwalen waar de zware roker onderhevig aan was. Mijn moeder stopte dus opnieuw met roken en dat viel ongeveer samen met haar tweede zwangerschap. Na 1973 sloot zij de periode van het roken af. Van mijn vader herinner ik mij als kind, dat ie zo’n rood toestelletje had waarmee ie zelf zijn sigaretten rolde. Ergens in de periode 1977-1978 ging hij samen met een kennis acupunctuur proberen om van het roken af te geraken. Ze hechtten allebei niet al té veel geloof aan deze methode, maar vreemd genoeg raakten ze na die sessie geen sigaret meer aan. Ik heb dus weinig of geen herinneringen aan dampende medemensen in huis, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door rokende familieleden en kennissen, want die hadden we uiteraard in overvloed.

Hoe zag ons eigen rookexperiment eruit? Dat was nogal lachwekkend van opzicht. Zelf sigaretten gaan kopen als je een jaar of twaalf bent was niet meteen een optie, dus moesten we een beetje inventief zijn. Dat waren we gelukkig wél! De plannen bedachten we in ons ‘clubhuis’, een schuur annex tuinhuis met kippenhok aan de overkant van de straat, achter bij mijn grootouders. Achter die schuur had je dan een kippenren met daarlangs een moestuin, die eigenlijk werd bewerkt door een oom die erlangs woonde. Achter de tuin had je wat struiken en bomen en een composthoop liggen waardoor je wat aan het zicht van de omgeving onttrokken was. Als we door de bomenrij wandelden stonden we voor de prikkeldraad die uitkeek op de baan Hasselt-Eindhoven. Anyways, onze experimenteersigaretten werden vrij ingenieus in mekaar gestoken door mijn broer, die toen al een handige Harry was. Wc-papier met wat krantenpapier errond en tabak erbij (in de geijkte vorm geboetseerd natuurlijk) en dan maar lurken aan dat ding! Dat gaf vooral héél véél damp en vrij weinig effect, maar het oogde best stoer (vonden wij). Tot het moment waarop onze oom toevallig richting tuin kwam gewandeld. Toen werd ons pafmateriaal vliegensvlug weggesmeten en het had maar weinig gescheeld of de composthoop was spontaan in de fik gevlogen. Later vonden we op een kleerkast in één van de slaapkamers bij mijn grootouders een pakje sigaretten, Gauloises in een blauwe verpakking. Toen we er daar eentje van opstaken sprongen de tranen spontaan in mijn ogen. Niet van ontroering, maar van de zware smaak ervan. Toen we nog ouder waren (een jaar of zestien), durfden we al wel eens wat sigaren jatten uit de voorraadkast van mijn grootvader. Die namen we dan mee naar fuiven, waar we ze konden uitdelen aan sommige vrienden. En we staken er zelf wel eens eentje op. Al die watjes stonden buiten met hun sigaret, het échte herenvolk stond er wat blasé tussen met een dikke sigaar in de mond (ook al waren het meestal sigaren van de witte producten). Grootvaders duurdere spul lag er in gelimiteerde oplages, die konden we onmogelijk ontvreemden want dat zou té zeer opvallen. Zowel mijn broer als ikzelf waren er echter snel uit: roken zou niet aan ons besteed zijn!

Posted 19/10/2017 by ambijans in Algemeen

Marble Sounds featuring Casco Phil @ CCHA   Leave a comment

marble sounds

Marble Sounds leek de beste onbekende band van België te blijven. Tot Studio Brussel hun ‘Leave a light on’ oppikte als campagnelied voor Music For Life. Sindsdien ontwaakte uw en onze liefde voor Marble Sounds, hofleverancier van streelzachte melancholiepop. Voor ‘Tautou’ uit 2016 – naar de Franse actrice Audrey Tautou – doken ze met het strijkorkest Casco Phil de studio in. Het werd een artistieke tour de force waarin intieme poëzie en epische verhalen nooit veraf zijn, geënt op een rijk gearrangeerde sound. Een mooie wisselwerking ook tussen twee muzikale werelden. In april 2016 sloot Marble Sounds het Little Waves festival in Genk af met een exclusief concert mét Casco Phil. De reacties van publiek én pers waren zo laaiend dat het initiatief beperkt wordt hernomen. Zoals vanavond bijvoorbeeld. Mijn vorige keer Marble Sounds dateert alweer van oktober 2010 toen ik hen in een double bill met Isbells zag spelen in het Casino van Houthalen. Het voorprogramma is vanavond Wouter Dewit, een pianist die samen met zijn band een nieuwe cd komt promoten.

UPDATE

De heenrit was er eentje met hindernissen want op de plek waar ik normaal afdraai om richting CCHA te rijden was de straat blijkbaar opgebroken dus moest ik terug een blokje rondrijden op de kleine ring. No worries, wij waren nog ruim op tijd aanwezig. Op die manier konden wij dik drie kwartier genieten van de filmische muziek van Wouter Dewit en zijn muzikanten. Dat deden we trouwens ook bij Marble Sounds, al vond ik het geheel (ondanks de videoprojecties) bij momenten nogal statisch. Ik ben geen sound engineer maar ik zat vrij vooraan en vandaar hoorde je in de mixing vooral de instrumenten erg goed en de zang een heel stuk minder. Andersom was wellicht een betere optie geweest! Wij hoorden o.a. vertolkingen van ‘Tout et partout’, ‘The first try’, ‘Sky high’, ‘K.V.’, ‘Leave a light on’, enkele gloednieuwe nummers (waaronder ‘My assumptions’) en op het eind ‘(How it’s going to) end’. Omdat het blijkbaar hun (voorlopig) laatste optreden met Casco Phil was mocht het bisrondje net iets langer dan gebruikelijk duren. Volgende week nieuwe afspraak in CCHA voor Low Roar.

Posted 18/10/2017 by ambijans in Concert, Muziek

De top 100 tv-series (20) The 4400 (2004-2007)   Leave a comment

the 4400

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The 4400’ is een Amerikaanse sciencefictionserie bedacht en geschreven door Scott Peters en René Echevarria (bekend van ‘Star Trek’). De hoofdrollen zijn weggelegd voor o.a. Joel Gretsch en Jacqueline McKenzie. Tussen 2004 en 2007 werden er vier seizoenen van gemaakt. In de pilot-aflevering worden 4400 mensen door een vreemde lichtbol, die in eerste instantie voor een komeet wordt aangezien, gedeponeerd op Highland Beach, in de Cascade Range, nabij Mount Rainier, Washington. Alle 4400 mensen zijn in de loop der jaren, vanaf 1946, in een straal wit licht verdwenen. Na hun terugkeer blijkt dat geen van hen ook maar één dag ouder is geworden. Ze zijn gedesoriënteerd en hebben geen idee wat er met hen en met de wereld is gebeurd sinds hun verdwijning. Het blijkt later in de serie dat sommige van de teruggekeerden over speciale gaven beschikken. Een trailer helpt misschien om al een idee te krijgen over deze reeks.

Absoluut te mijden op tv: ‘The Bold and the Beautiful’ (1987-)

Posted 17/10/2017 by ambijans in TV

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (43)   Leave a comment

je hebt zo van die dagen

Het is weer maandag, de start van een nieuwe werkweek maar dan doen we niet alvorens we eventjes terugkomen op dingen die vorige week nog gebeurden. Zo ben ik in eerste instantie bezig geweest met een vervangdinsdagmenu voor februari 2018 (daarover binnenkort meer) en ik heb ook alvast de aanzet gegeven voor een nieuw dinsdagmenu dat we plannen in het najaar van 2018. De spreker en het thema liggen vast, enkel nog een datum prikken. In september doen we trouwens ook nog iets algemeens rond de gemeenteraadsverkiezingen. Vrijdagavond zaten twee MM’ers aan tafel met twee Moordgat/WvA’ers en Siebe (FC Annemie) op een quiz in Bilzen. Vooraf hadden we getekend voor een plek in de top 10 en met een negende plaats slaagden we in die missie. Zaterdag was het grasmaaidag en ’s avonds zaten we in de AB voor Grizzly Bear (verslag te lezen bij het betreffende blogbericht). Zondag was het een drukte van jewelste op de zondagsmarkt, maar we laveerden uiteindelijk wel langs onze uitgestippelde route. Wat brengt de nabije toekomst? Ons cultureel seizoen in CCHA trappen we nu woensdag af (Marble Sounds), vrijdagavond volgt er wellicht een quiz in Mol en in het weekend roept de werkplicht met o.a. onze verwendag op zondag. Iedereen van harte welkom trouwens! Langzaam maar zeker plannen we ook al ons uitje naar de Antwerpse Boekenbeurs (een heel gepuzzel dit jaar). Maar da’s pas voor november! Hieronder tien schijfjes waar wij niet vrolijk van worden …

421. Walking in Memphis – Marc Cohn : Amerikaanse singer-songwriter die hier in 1991 mee uitpakte. Datzelfde jaar won hij ook een Grammy als ‘beste nieuwe artiest’. In 2005 werd hij na afloop van een optreden van Suzanne Vega in zijn hoofd geschoten na een mislukte carjacking. Na één nacht in het ziekenhuis wandelde de man weer vrolijk naar buiten.

422. Plantation – Kana : over de West-Vlaamse versie gaan we het hier helemaal niet hebben, maar dit origineel van een Franse reggaegroep uit 2003 was destijds al tenenkrommend slecht en ik ben vooralsnog niet van mening veranderd. Snappen jullie nu waarom ik niet graag in de tuin werk?

423. Stand by me – Florence + Machine : ik heb helemaal niets tegen Florence Welch, maar wél tegen haar tenenkrommende verkrachting van Ben E. King’s originele hit uit 1961. Deze recente cover uit 2016 stond blijkbaar op een videogame uit de Final Fantasy reeks. Al zou ik zelfs dat nutteloze quizweetje snel weer uit mijn hoofd bannen.

424. Goud – Bazart : single uit 2015 die in den beginne nog stond geboekstaafd als een oorwurm, maar die langzaam maar zeker in 2016 het predikaat ‘oervervelende bakvismuziek’ meekreeg. Oh ja, de bandleden zijn ook verantwoordelijk voor de term Brasschaathaar. Kapsels bekijken op eigen risico zou ik zeggen!

425. I’ll be there for you – The Rembrandts : de serie ‘Friends’ wist mij al niet te boeien, laat staan het vervelende openingslied van de reeks dat véél te vrolijk aandoet (zelfs als de zon volop schijnt). Boring since 1995!

426. Mama Leone – Bino : een typische Radio 2 schijf die ze zonder blikken of blozen in hun middagprogrammatie durven steken. Waarom? Wereldberoemd in Italië (naar het schijnt), maar hij moet daarvoor eerst een kleine omweg langs Duitsland maken. Drafi Deutscher laat hem de Italiaanse versie inzingen van deze Duitse topcompositie en de rest is geschiedenis. In 2010 overlijdt de zanger op 57-jarige leeftijd aan een hersentumor.

427. We are growing – Margaret Singana : oorspronkelijk komt de single in 1986 uit, maar pas in 1989 scoort deze Zuid-Afrikaanse zangeres er hier een stevige hit mee, omdat het nummer in de soundtrack zat van de tv-reeks ‘Shaka Zulu’ dat toen door Veronica werd uitgezonden. Ondanks enkele wereldhits sterft Singana op haar 62ste arm, ziek én aan een rolstoel gekluisterd in 2000.

428. Madame – Claude Barzotti : meer dan 400.000 exemplaren verkocht deze in België geboren Siciliaan van zijn hit uit 1983. Hij schijnt vooral in Canada heel populair te zijn en zelf kon ik in de jaren ’80 constateren dat ook Franstalig België hem best kon pruimen.

429. Princes – Oscar & The Wolf : wij zijn héél vaak (en meestal terecht!) trots op muzikale acts uit eigen land, maar de hype rond Oscar (die we gewoon met Max Colombie mogen aanspreken) ontgaat ons eerlijk gezegd volledig. In 2014 komt hij met deze single op de proppen.

430. I feel like Buddy Holly – Alvin Stardust : wie zijn muziek graag een beetje stroperig heeft is met deze hit uit 1984 aan het juiste adres. De Britse zanger ervan overlijdt eind 2014 op 72-jarige leeftijd aan de gevolgen van prostaatkanker. Tot volgende week!

Posted 16/10/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (37) Brittny Ward   Leave a comment

Brittny Ward, even snel als een F1-bolide

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Brittny Ward (27) is een Amerikaans model, dat op 12-jarige leeftijd door haar moeder (die kapster is) in het modellenwereldje werd geïntroduceerd. Deze bruinogige brunette is 178 centimeter lang en ze weegt 59 kilogram volgens onze bronnen. Ze verscheen in januari 2015 op de cover van Playboy (liefhebbers moeten haar foto’s maar eens googelen), daarvoor had ze ook al meegedaan aan een aantal missverkiezingen en andere schoonheidswedstrijden. Sinds begin 2016 is ze de vriendin van ex-F1 piloot Jenson Button, die blijkbaar troost vond bij haar na zijn snelle scheiding. De snoeper! Het zal dan ook niemand verbazen dat ons Brittny bekend staat als een adrenalinejunkie. Ze houdt o.a. van avontuurlijke, extreme sporten, want zonet werd bekend dat zij zich samen met Jenson intensief gaat toeleggen op het boksen. Als we zeggen dat ze ook in die discipline meer kans op slagen heeft, dan is dat niet eens gelogen! 😉 Al hopen we voor haar dat haar mooie snoetje nog lang intact blijft.

Posted 15/10/2017 by ambijans in Babes