500 nummers die ik liever niet meer wil horen (17)   Leave a comment

die maandag op Ambijans's blog

Alle ingrediënten waren vooraf aanwezig om er een uitstekend weekend van te maken, maar dan moesten ook alle puzzelstukjes in de juiste richting vallen. Op vrijdagavond amuseerden wij ons in een theaterzaal in Hasselt (‘Alice’ van Abbatoir Fermé), zaterdagavond wonnen we voor de achtste keer dit jaar een quiz (de Witte Molquiz in Mol) na een ultieme eindjump in de superronde en onze zondagavond kon ook lekker worden gekruid als Anderlecht afstand nam van Club Brugge. Vrijdagavond moest Gent zich al tevreden stellen met een puntendeling thuis tegen Oostende, dus bij winst kon RSCA de kloof vergroten naar acht punten. Brugge zou dan volgen op acht punten. Al had Anderlecht wel een donderdagwedstrijd in de benen op Manchester United. Gelukkig viel daar gisteravond weinig of niets van te merken want een volstrekt onmondig Brugge ging met 2-0 voor de bijl in het Astridpark na goals van Dendoncker en Kara. De thuisploeg speelde zijn beste wedstrijd in play off 1 en moest niet eens voluit gaan om de winst veilig te stellen. Het enige wat eraan ontbrak waren een aantal extra goals. Het werd nóg beter want in de Spaanse Clásico tussen Real Madrid en Barcelona trokken de bezoekers in de laatste minuut het laken naar zich toe toen Messi zijn tweede doelpunt van de avond maakte en daardoor aan de basis lag van de 2-3 overwinning. Het minder goede nieuws in dit blogbericht staat hieronder.

161. La Macarena – Los Del Rio : het ligt helemaal aan mij, maar telkens als ik de clip met deze twee heren zie moet ik om één of andere bizarre reden aan ex-voetballer Marc Degryse denken, terwijl die toch écht niets met dit nummer te maken heeft. Geen idee waar die associatie vandaan komt, ook mijn psychiater heeft er geen plausibele uitleg voor. Wat wél zeker is: dit werd een wereldwijde hit in 1996.

162. La bomba – King Africa : dit onding van Argentijnse makelij scoorde goed in 2000. De artiest in kwestie ging later blijkbaar nog in zee met het duo van net hierboven. Ik hoor het nummer (zelfs na al die jaren) nog véél te vaak op marktjes in het zuiden van Spanje wat mij doet besluiten dat het nummer ‘very cheap’ is.

163. Knockin’ – Double Vision : Spaanse eurodance om zéér snel te vergeten, midden jaren ’90 had het duo een tweetal hits waarna ze gelukkig samen wegzonken in het moeras der vergetelheid.

164. XTC (Take your shirts off) – Johnny Vicious featuring Lula : wij worden er eerlijk gezegd warm noch koud van, maar deze aanslag op de goede smaak dateert uit 1998 en het komt uit Frankrijk. Nog steeds hip in foute dancings met grote tractors op de parking. Betreden op eigen risico!

165. Promise me – Beverley Craven : Britse zangeres die sneller terug uit beeld verdween dan haar eigen schaduw. Eén grote hit in 1990, haar volgende single haalde niet eens de hitparade. Doch niet getreurd: met meer dan vier miljoen verkochte platen moet ze heden ten dage niet op een houtje bijten.

166. Too many broken hearts – Jason Donovan : in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw was het nog gebruikelijk dat soapies hun eigen muziekcarrière konden lanceren. Donovan begon ooit in ‘Neighbours’ en werd net als zijn collega Kylie Minogue bekend op meerdere fronten. Naar het schijnt schept Donovan nog steeds geld door te touren met zijn eigen greatest hits karavaan.

167. Sancta Maria – Bobby Prins : één van de keizers van het Vlaamse levenslied wordt straks 70 jaar oud. Zijn allerbekendste deuntje bracht hij in 1972 uit, voorwaar een fantastisch jaar. Veertig jaar later kwam er nog eens nieuw werk uit van onzen Bobby, dat zowaar 6.000 keer over de toonbank ging.

168. How am I supposed to live without you – Michael Bolton : de man won muziekprijzen aan de lopende band (voor een volledige lijst moet je ‘m maar eens googelen) en hij verkocht daardoor meer dan 53 miljoen albums. Zijn grootste hit uit 1990 is meteen zijn irritantste lied om naar te luisteren.

169. Rhythm of the night – Debarge : sommige mensen worden blij van dit nummer, ik word alleen blij als het nummer is afgelopen. Om met een positievere noot te besluiten: één van de broertjes was van 1984 tot 1985 getrouwd met Janet Jackson. De snoeper!

170. Que sí que no – Jody Bernal : ‘Hoe dichter bij de nul, hoe strakker om de lul’ Met deze gevleugelde uitspraak zorgde Bernal voor beroering de avond nadat hij met drie jonge meiden de liefde had bedreven. Hij deed de uitspraak in 2006, toen zijn succes tanende was. Zijn vervelende hit kwam eind 2000 hoog in de hitparade terecht. Een niet onbelangrijk feit om zijn bovenstaande uitspraak een beetje te kaderen: in 2008 haalde hij in de Nationale IQ-test een score van 96. ‘Hoe dichter naar de nul, hoe groter de snul’ denk ik dan spontaan.

Posted 24/04/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (52)   Leave a comment

Elmer Food Beat

Vandaag presenteren we met trots onze eerste verjaardag van de oorwurmen. Schouderklopje voor onszelf! Maar hoe zag de rest van onze week eruit? Dinsdagavond hadden we met Raf Degens (Corda Campus) een interessante spreker te gast in de bib, op woensdagavond was er de Sound of C (editie Rob Collin) in Lummen (in vernieuwde slagorde met Geert B., Hanne, Sam en mezelf aan tafel) en dat leverde ons de 20ste plaats op in een deelnemersveld van 26 teams, op donderdag koos ik niet voor HHT maar voor Man U-Anderlecht (spannend tot het laatst) en op vrijdag zaten we wél in het theater voor Abbatoir Fermé’s ‘Alice’. Ook op zaterdag was het opnieuw quizzen geblazen, net als vorige week was het in Mol (Witte Molquiz) te doen. Na een spannende superronde deden we haasje over met de Merodesnokers en we wonnen (voor mezelf de achtste quizzege van 2017). Twee flessen champagne gewonnen, dat wordt een heus feestje als Anderlecht straks de 34ste landstitel zal behalen! 😉 Maar het was een muziekrubriek, zeker?

Le plastique, c’est fantastique – Elmer Food Beat: een muziekvraag die voorbijkwam op de quiz afgelopen woensdag. Uiteraard kenden wij de uitvoerders, al koppelden we ‘m wel aan de verkeerde vraag. Nu ja, er vielen woensdagavond ontzettend veel slachtoffers op die quiz dus … een classic uit 1990 was dat trouwens.

Come to me now – Kevin Morby: ‘Singing saw’ was één van dé albums van 2016, maar daar is Morby al met een nieuwe plaat, ‘City music’, die half juni in de platenrekken moet liggen. Benieuwd of het met zijn nieuwe cd ook zo hard zal gaan.

Slip away – Perfume Genius: in 2005 kickte Mike Hadreas nog volop af van de drugs, sinds 2008 gaf hij zijn leven een hele andere wending door voor een muziekcarrière te kiezen. Zijn vierde worp, ‘No Shape’, is vanaf begin mei verkrijgbaar.

Percolator – Charly Bliss: ik kende de band al van hun aanstekelijke single ‘Ruby’ die vorig jaar werd gelanceerd en hetzelfde kan worden gezegd van dit openingsnummer van hun debuutcd ‘Guppy’. Voor alle liefhebbers van lo-fi poppunk!

Sweet – Little Dragon: boeiende Zweedse band, die in de persoon van zangeres Yukumi Nagano zelfs een Japans tintje heeft zitten. In het verleden leende Nagano haar stem al eens voor o.a. Koop, José González, Gorillaz en SBTRKT.

Posted 23/04/2017 by ambijans in Muziek

‘Eileen’ (Ottessa Moshfegh)   Leave a comment

Ottessa Moshfegh

‘Hier zijn we dan. Mijn naam was Eileen Dunlop. Nu ken je me. Ik was destijds vierentwintig jaar oud en had een baan als secretaresse in een particuliere jeugdgevangenis voor tienerjongens, waar ik zevenenvijftig dollar per week voor kreeg. Laten we het Moorehead noemen. Delvin Moorehead was een verschrikkelijke huisbaas die ik jaren later had, en het voelt toepasselijk om zijn naam te gebruiken voor zo’n plek. Over een week zou ik weglopen van huis en nooit meer terugkeren.
Dit is het verhaal van mijn verdwijning.’

Het zijn de vroege jaren zestig en de eenzame Eileen Dunlop leidt een uitzichtloos bestaan. Ze werkt in een jeugdgevangenis net buiten Boston en haar avonden bestaan uit het zorgen voor haar vader, een onverbeterlijke alcoholist. Eileen dagdroomt over een ontsnapping aan de sleur, en doodt de tijd met winkeldiefstal, het stalken van gevangenbewaarder Randy en haar vaders troep opruimen. Wanneer op Moorehead een nieuwe begeleider wordt aangenomen, kan Eileen geen weerstand bieden aan wat het begin lijkt van een mooie vriendschap. Haar affectie voor deze nieuwe vriendin Rebecca maakt haar uiteindelijk medeplichtig aan een misdrijf dat haar wildste fantasieën overstijgt. Deze choquerende, fascinerende en duistere debuutroman, verteld in de traditie van Shirley Jackson en het vroege werk van Vladimir Nabokov, introduceert één van de meest originele nieuwe stemmen in de hedendaagse literatuur. Auteur Ottessa Moshfegh haalde niet met dit boek voor niets de shortlist van de Man Booker Prize vorig jaar. Nu reeds terug te vinden in de boekhandel en in de betere bibliotheken in jullie buurt!

Posted 22/04/2017 by ambijans in Literatuur

‘Alice’ (Abbatoir Fermé) @ CCHA   Leave a comment

abbatoir fermé

Alweer mijn laatste culturele voorstelling dit voorjaar in het CCHA. Het wordt vanavond een teder, donker sprookje voor iedereen die volwassen is of dat moet worden. Lewis Carrolls ‘Alice in Wonderland’ is inmiddels anderhalve eeuw jong. Nog steeds zijn kinderen gefascineerd door de absurditeit en de vreemde figuren in het verhaal. Voor volwassenen blijft het boek een wonderlijke schatkamer. Abattoir Fermé kiest in haar bewerking voor een Alice die niet volwassen wil worden. Of toch niet in een door logica gedomineerde wereld die haar verhindert om te geloven in geniale nonsens, sprekende poezen en lieve ridders. Liever kruipt ze weg in haar eigen zeepbel waar ze zich veilig waant en waar ze vergezeld wordt door een vriend die haar verhalen voert. Abattoir Fermé is een Mechels gezelschap met een fascinatie voor ‘de wereld achter de wereld’. Ze werden meermaals geselecteerd voor Het Theaterfestival en wonnen de Vlaamse Cultuurprijs Podiumkunsten. Na schitterende recensies afgelopen seizoen, speelt Abattoir Fermé met deze ode aan zorgeloosheid en onzin voor het eerst in CCHA. En wij zijn er straks bij (ook voor het eerst trouwens). De regie is in handen van Stef Lernous en op de planken zien we Aat Ceelen, Kirsten Pieters, Lukas Smolders, Anneke Sluiters, Chiel Van Berkel, Tine Van den Wyngaert en Lobke Leirens.

UPDATE

Mijn eerste kennismaking met Abattoir Fermé is er eentje om in te lijsten. Sommige bezoekers moesten vooraf nog naarstig naar hun plaats zoeken (het begrip even/oneven nummers is helaas nog niet overal ingeburgerd), maar van bij de eerste beelden (als het doek opengaat) merk je al dat je in een héél atypisch sprookje zal worden meegesleurd. Er valt behoorlijk wat te lachen (zelfs als het geheel overgaat in ‘overacting’), er gebeurt de hele tijd van alles op de bühne en de acteerprestaties waren meer dan behoorlijk. Nee, ik heb me geen seconde verveeld! Een aangename kennismaking dus, hopelijk haalt CCHA in de toekomst Abattoir Fermé nog eens ooit naar hier.

Posted 21/04/2017 by ambijans in Theater

Babe van de week (15) Puck Moonen   Leave a comment

Drie keer Puck voor de prijs van één

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Puck Moonen neemt ons vandaag mee naar de sportievere regionen in het babelandschap. Bevallige Puck (net 21 geworden) fietste in 2015 o.a. Gent-Wevelgem en De Ronde van Gelderland, in 2016 nam ze deel aan De Ronde van België maar ze gaf al snel op (in de tweede etappe). Haar droom om profwielrenster te worden kreeg wat extra gestalte toen bleek dat ze voor dit seizoen een contract kon ondertekenen bij Lotto Soudal Ladies. Ze is al een tijdje de wederhelft van onze landgenoot Eli Iserbyt (de jongste wereldkampioen veldrijden ooit bij de beloften). Of Puck Moonen écht véél wielertalent heeft durf ik hier (als niet-kenner) niet bevestigen, maar ze is alleszins een aangename verschijning in het wielerpeloton en naar alle waarschijnlijkheid levert ze een hoop extra reclame op voor haar ploeg. Net vóór de Amstel Gold Race verscheen er een clipje waarin enkele Nederlandse wielerdames op zoek gingen naar dé ideale rondemister, die na afloop van de koers klaar zou staan met bloemen én de bijhorende kussen. Puck noemde daarin drie belangrijke criteria: hij moest lekker brede schouders hebben, een type Michiel Huisman en hij moest zijn benen scheren. Al een geluk dat die vrouwen easy to pleasen zijn! 😉

Posted 20/04/2017 by ambijans in Algemeen, Sport

50 onderschatte bands/artiesten (94) Evil Superstars/Millionaire   Leave a comment

evil superstars

Voor één keer spelen we een beetje vals, door twee Limburgse bands samen op te nemen in deze reeks. We doen dat omdat Zonhoven een vrij prominente rol speelt in hun ontstaansgeschiedenis. In 1992 wordt Evil Superstars opgericht door drie inwoners van Heusden-Zolder én één Zonhovenaar. Mauro Pawlowski (zang en gitaar), Bart Vandebroek (basgitaar) en Zonhovenaar Marc Requilé (toetsen) winnen in 1994 Humo’s Rock Rally maar nauwelijks drie maanden later verlaat hun drummer de band. Hij wordt vervangen door Zonhovenaar Dave Schroyen. Samen met hem wordt ook zijn piepjonge dorpsgenoot Tim Vanhamel (amper 15 jaar oud) ingelijfd als gitarist. Hoewel de band op alle grote Belgische festivals mag spelen, kondigen ze in de zomer van 1998 hun split aan. Mauro haalt artistieke redenen aan, maar officieel kapt de groep ermee omdat platenmaatschappij A&M hen geen nieuw contract geeft na de tegenvallende verkoopscijfers van hun tweede cd. Bejubeld door de critici, totaal miskend door het grote publiek. Maar ondanks hun beperkte discografie (vijf EP’s, twee full cd’s en één live cd) verwierf de band een heuse cultstatus in de loop der tijden. In 2004 en in 2015 gaf de band terug een teken van leven, maar voorlopig zijn er geen indicaties dat er iets nieuws op stapel staat.

1. ‘(Nothing but a) sluthead’ (uit ‘Hairfacts’ EP, 1995)

2. ‘Must be mystery-puke’ (uit ‘Hairfacts’ EP, 1995)

3. ‘It’s a sad sad planet’ (uit ‘Remix apocalyps’ EP, 1995)

4. ‘Pantomiming with her parents’ (uit ‘Pantomiming with her parents’ EP, 1996)

5. ‘Satan is in my ass’ (uit ‘Satan is in my ass’ EP, 1996)

6. ‘Go home for lunch’ (uit ‘Love is okay’, 1996)

7. ‘1,000,000 demons can’t be wrong’ (uit ‘Love is okay’, 1996)

8. ‘B.A.B.Y.’ (uit ‘B.A.B.Y.’ EP, 1998)

9. ‘Have been wrong before’ (uit ‘Boogie-Children-R-Us’, 1998)

10. ‘Oh girl’ (uit ‘Boogie-Children-R-Us’, 1998)

In 1998 wordt de stekker uit Evil Superstars getrokken, één jaar later wordt in Zonhoven Millionaire boven het doopvont gehouden. Gitarist Tim Vanhamel doet dat samen met een aantal dorpsgenoten: gitarist Ben Wyers (die het in 2004 voor bekeken houdt), drummer Dave Schroyen én bassist Bas Remans. De vreemde eend in de bijt is Antwerpenaar Aldo Struyf op synths. Ze mogen o.a. mee in het voorprogramma van Masters of Reality, worden daardoor opgemerkt door Josh Homme van Queens of the Stone Age, die hen op zijn beurt meeneemt als voorprogramma. Ze mogen verder ook openen voor Muse en Foo Fighters. Serieus goede referenties dus! Millionaire is officieel nooit gesplit, maar eerder in het vriesvak gestoken. Alle groepsleden waren in de loop der jaren bezig met hun eigen muzikale projecten. Maar kijk eens aan: volgende maand wordt hun discografie weer uitgebreid. Millionaire zal dan één EP en drie full cd’s hebben uitgebracht.

1. ‘Nothing left’ (uit ‘Body Experience Revue’ EP, 2001)

2. ‘Me crazy, you sane’ (uit ‘Outside the simian flock’, 2001)

3. ‘Champagne’ (uit ‘Outside the simian flock’, 2001)

4. ‘Come with you’ (uit ‘Outside the simian flock’, 2001)

5. ‘Petty thug’ (uit ‘Outside the simian flock’, 2001)

6. ‘I’m on a high’ (uit ‘Paradisiac’, 2005)

7. ‘Ballad of pure thought’ (uit ‘Paradisiac’, 2005)

8. ‘We don’t live there anymore’ (uit ‘Paradisiac’, 2005)

9. ‘Wake up the children’ (uit ‘Paradisiac’, 2005)

10. ‘I’m not who you think you are’ (uit ‘Sciencing’, 2017)

Posted 19/04/2017 by ambijans in Muziek

Dinsdagmenu Raf Degens   Leave a comment

raf degens

Vanavond presenteren we het laatste dinsdagmenu van dit voorjaar, waarin Raf Degens als centrale gast zal fungeren. De wereld verandert razendsnel. Nieuwe technologieën en toepassingen hebben een enorme impact op ons dagelijks leven. Zelfrijdende auto’s, intelligente apparaten, nieuwe netwerken, … Alles wordt slimmer en beter. De acceleratie waarmee technologie vandaag evolueert, is groter dan we ooit voor mogelijk hebben gehouden. De invloed op het bedrijfsleven is gigantisch. Door die technologische versnelling veranderen de businessmodellen en het consumentengedrag. Iets waar bedrijven op Corda Campus dag in dag uit mee bezig zijn. Corda Campus, gelegen op de oude Philips-site, is dé technologiehotspot voor Vlaanderen. Meer dan 200 ondernemingen zijn er dagelijks bezig met vernieuwende technologie en innovatie. Vroeger stond technologie ver van het bed van de bedrijfsleider. Nu hoort elke bedrijfsleider ervoor te zorgen dat zijn bedrijf flexibel, snel en wendbaar is. Corda Campus ondersteunt deze bedrijven zodat ze pijlsnel omhoog kunnen. De Corda Community brengt ondernemers, werknemers, technology fans en creatievelingen samen om aan de toekomst van morgen te werken. Met 3000 werknemers op de site, is Corda Campus meteen ook de grootste technologiecampus van het land. Raf Degens, algemeen directeur van Corda Campus, heeft vanuit zijn achtergrond en ervaring mogen proeven van heel wat bedrijfsculturen, gaande van start-ups tot multinationals, zowel in een nationale als internationale context. Afgestudeerd als Handelsingenieur aan de KULeuven, startte hij zijn carrière als IT-consultant bij Arinso en werd vervolgens Director bij de consulting divisie van Deloitte. In 2011 maakte hij de overstap naar VikingCo NV om Mobile Vikings, een jonge, innovatieve en disruptieve ‘Community Speler’ in de Telecom-markt mee uit te bouwen. Sinds 1 juni 2016 zet Raf zijn schouders onder het beheer en de verdere ontwikkeling van Corda Campus. Als Algemeen Directeur wil hij deze technologische hotspot op de (inter)nationale kaart plaatsen. Deze Dinsdagmenu-lezing vindt vanavond plaats in de bibliotheek van Zonhoven (Kerkplein 80) om 20.00 uur. Gratis inkom, reserveren hoeft niet.

UPDATE

Wij waren bijzonder tevreden met onze 55 bezoekers die aanwezig waren bij de bevlogen lezing die Raf gaf over de Corda Campus. En deze keer kon die lezing zelfs eens worden gegeven in aanwezigheid van twee Zonhovense schepenen, Kristien Smets (o.a. bevoegd voor toerisme en communicatie) en Lieve Vandeput (bevoegd voor cultuur). Dat Corda Campus nu al stevig bouwt aan onze toekomst mocht na afloop duidelijk zijn. Het zou niet slecht zijn als ook het SJB in Zonhoven zich eens laat onderdompelen op de campus zoals enkele andere Hasseltse scholen die hen al voorgingen. Ter plaatse krijgen ze vast en zeker dezelfde professionele uitleg als onze aanwezigen gisteravond. Hopelijk dagen er ook op onze volgende dinsdagmenuafspraak (24 oktober a.s.) weer geïnteresseerde mensen op. We mikken dan op een jonger doelpubliek al blijven ook onze vaste, trouwe bezoekers meer dan welkom! Wij ontvangen die avond dé Instagrambabes van Limburg (én ver daarbuiten) Céline Schraepen en Talisa Loup, van wie straks een eerste boek verschijnt. Allen daarheen zou ik zeggen!

Posted 18/04/2017 by ambijans in Algemeen