Oorwurm van de week (89)   Leave a comment

tune-yards

Onze korte terugblik brengt ons nog eventjes terug naar zaterdagavond. Toen speelde Moedige Missers nog eens een quiz in Houthalen-Helchteren (Dynamic quiz). Vooraf ging ik met Joachim eerst nog iets eten bij Sans Gêne, daarna pikte ik als taxi nog Patrick op waarna we door naar het Inspiro College reden. Uiteindelijk eindigden we op een verdienstelijke tiende plek, al speelden we met één man minder. Een extra quizzer had ons niveau nog wat kunnen opkrikken. Soit, de komende tijd staan er nog héél wat quizzen op het programma met diverse ploegen. Zo zit ik vrijdagavond in Retie met Happy Ending, speel ik zaterdag met Moordgat/WvA in Eindhout en woensdag met Moedige Missers in Diepenbeek. Het daaropvolgende weekend speel ik dan weer twee keer mee met D.A.M. (in Lichtaart en in Lier). Vandaag gingen we het echter over muziek hebben.

Heart attack – Tune-Yards: het jaar is nog geen twee maanden oud, maar één van de tofste cd’s totnogtoe is de nieuwe van Tune-Yards. Het zou een fijne Pukkelpopact kunnen zijn (ik gok dat de eerste namen volgende week of zo worden gelost). Fingers crossed!

Live with me – Massive Attack: één van de allerstrafste (live) bands die ik ken mag vandaag voor de classic van de week zorgen. Het nummer dateert van 2006 en het wordt gezongen door de Amerikaanse singer-songwriter Terry Callier die in 2012 stierf op 67-jarige leeftijd. Heerlijk nummer!

Nameless, faceless – Courtney Barnett: je zou bijna hopen dat deze dame straks terug op Pukkelpop staat (als het écht niet anders kan is zonder Kurt Vile ook goed voor mij). Heel wat mensen zeggen dat ze niet kan zingen maar haar teksten gewoon declameert als een dichteres. Als er véél pareltjes op haar nieuwe cd staan gaat deze dame geheid opnieuw mijn eindejaarslijst halen.

Each side – Bed Rugs: omdat we af en toe graag iets in deze lijst moffelen van eigen bodem vandaag deze heren. Ze staan straks o.a. op Little Waves in C-Mine, maar er staat eveneens een nieuwe cd in de stijgers. Iets om naar uit te kijken!

Lemon glow – Beach House: het is nog tot de lente wachten op hun nieuwe cd, maar we krijgen als voorproefje alvast een vooruitgeschoven single. Die is van uitstekende makelij dus onze verwachtingen zijn alvast hoog. Volgende week zijn we opnieuw van de partij met meer fijne plaatjes!

Advertenties

Posted 22/02/2018 by ambijans in Muziek

Babe van de week (52) Yanet Garcia   Leave a comment

Yanet Garcia

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Yanet Garcia (27) moet zowat de allermooiste weervrouw ter wereld zijn, tenzij iemand mij hier van het tegendeel kan overtuigen. Zij is als weervrouw te zien op de Mexicaanse televisie maar ze klust in haar vrije tijd ook graag bij als (fitness)model. Ze werd trouwens eerst opgemerkt als model, waarna ze vanzelf in het televisiewereldje rolde. Het zal dan ook niemand verbazen dat ze ondertussen ruim 5,5 miljoen volgers heeft op Instagram. Yanet is 57 kilogram licht, ze is 168 centimeter groot en de trotse eigenares van een 34D cup. Ze behaalde een diploma in de journalistiek en is ondertussen ook eigenares van het naar haarzelf genoemde modellenbureau. Tijdens haar weerpraatjes is ze vaak luchtig gekleed (van horen zeggen hè!) wat ervoor zorgt dat ca. 90 % van de Mexicaanse mannen geen enkel idee heeft welk weer het zal worden. Haar hobby’s zijn boksen, sporten en reizen. Vrijgezelle heren moeten hun pijlen op een andere vrouw richten, want Yanet heeft een vriend.

Posted 21/02/2018 by ambijans in Babes

Dinsdagmenu Anja Feliers   Leave a comment

anja feliers

Vanavond staat alweer ons volgende dinsdagmenu geprogrammeerd. Deze keer gaan we het terug zoeken in het segment ‘letteren’, meer bepaald de rubriek ‘thrillers’. Na de poëzie van vorige maand terug de iets ontspannendere toer op zeg maar, al is die woordkeuze misschien ietwat misplaatst nu we ons in het misdaadgenre bevinden. Mensen die regelmatig in een bibliotheek komen zullen deze auteur ongetwijfeld kennen, maar voor de absolute leken willen we met veel plezier een korte introductie geven. Anja Feliers (° 1971) is wellicht Vlaanderens succesvolste vrouwelijke thrillerauteur. Deze Limburgse schrijfster begon oorspronkelijk met het schrijven van jeugdromans maar gaandeweg ging ze zich op een andere doelgroep focussen. Als kind las ze al gretig alle boeken die ze in de plaatselijke openbare bibliotheek kon terugvinden. Sindsdien liet de leesmicrobe haar nooit meer los. Ondertussen scoren haar vrouwenthrillers over psychologe Kathleen Verlinden steevast goede punten, niet enkel qua verkoopcijfers maar ook in de waarderingsgraad van haar trouwe lezerspubliek. Feliers heeft een bachelor Nederlands en staat fulltime in het onderwijs. Voor het schrijven van haar boeken trekt ze zich na het werk terug op haar zolderkamer. Op ons dinsdagmenu komt ze meer vertellen over de totstandkoming van haar schrijfproces. Benieuwd hoeveel volk er straks op deze lezing afkomt. Ik kan jullie wél verklappen dat haar boeken bij ons erg vaak worden uitgeleend, dus op dat gebied zit het wel snor. Ons dinsdagmenu vindt plaats in de bibliotheek van Zonhoven (Kerkplein 80) om 20 uur. Gratis inkom, reserveren hoeft niet.

UPDATE

‘Een klein maar fijn geïnteresseerd publiek’ om maar eens een eufemisme te gebruiken. Al blijven we ervan overtuigd dat kwaliteit nog altijd belangrijker is dan kwantiteit. Anja schetste kort de ontstaansgeschiedenis van al haar boeken, ze gaf een korte inhoud ervan en hoe het verhaal in kwestie was ontstaan. In deel twee mochten de aanwezigen vragen stellen. En ze toonde ons ook enkele trailers van haar boeken, want als één van de weinige auteurs maakt zij bij elk nieuw boek een trailer die als teaser dient op social media. Tussendoor werden we ook iets wijzer over de boekenwereld en haar achtergrond. Na de lezing was er nog tijd om eventueel een boek te kopen. Voor de fans is er alleszins goed nieuws: ergens in mei verschijnt de nieuwe thriller van Anja. Onze volgende spreker is professor Steven Vos, die op 13 maart a.s. iets komt vertellen over verantwoord sporten. Zelfde plaats, zelfde tijdstip, alleen weer een héél ander verhaal!

Posted 20/02/2018 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series (39) The League of Gentlemen (1999-2017)   Leave a comment

the-league-of-gentlemen

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The League of Gentlemen’ is de naam van een kwartet van Britse comedyschrijvers/acteurs en hun gelijknamige comedytelevisieserie. De serie van drie seizoenen en een kerstspecial, handelde over de bizarre en macabere verhalen van een aantal inwoners en bezoekers van het fictieve, desolate stadje ‘Royston Vasey’ (de echte naam van komiek Chubby Brown, die de burgemeester van het stadje speelt). Het programma was een combinatie tussen een sitcom en een sketchshow. Eind 2017 werden er ter gelegenheid van de bijna twintigste verjaardag van de reeks nog drie extra afleveringen geproduceerd. In 2005 was er ook een film waarin dezelfde personages opdoken. In de hoofdrollen zien we o.a. Steve Pemberton, Mark Gatiss en Reece Shearsmith. Een kleine introductie vooraf is misschien wel handig.

Absoluut te mijden op tv: ‘Glee’ (2009-2015)

Posted 19/02/2018 by ambijans in TV

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (24)   Leave a comment

ik ben niet bang van de tandarts

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Deze keer boren we (pun intended) een thema aan dat sommige (bange) mensen wellicht koude rillingen zal bezorgen. Ik ken namelijk een aantal mensen in mijn omgeving die een hemelse schrik hebben voor het jaarlijkse tandartsbezoek. Nu ja, of zij jaarlijks een bezoekje brengen aan hun favoriete smoelensmid durf ik sterk te betwijfelen. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken als ik zeg dat ik geen angst heb voor de tandarts ongeacht of hij mijn gebit goedkeurt of er de nodige werkzaamheden aan moet verrichten. Wat kan ik mij eigenlijk nog van vroegere tandartsbezoeken herinneren? Ik ben eens ooit (ik moet een jaar of acht zijn geweest, dus ergens in 1980) naar de tandarts geweest die op de Kleine Hemmenweg recht tegenover de middelbare school zat. Ik durf niet eens meer zeggen hoe die tandarts juist heette, of het een man of een vrouw was, of het om een routineklus ging enzovoorts. In ieder geval geen horrorscenario’s, anders zou het waarschijnlijk zijn blijven hangen. Toen mijn moeder op zeker moment in de familie ooit opperde dat we eigenlijk geen vaste tandarts hadden, bracht één van mijn neven de oplossing aan. Eén van zijn beste vrienden, Benny, was een tandartspraktijk begonnen in Houthalen-Helchteren. Zijn familie was afkomstig van Zonhoven, maar hij woonde met zijn vrouw (toen was hij zelfs nog kinderloos volgens mij) in het centrum van Houthalen. Van mijn pakweg twaalfde levensjaar tot ik bijna midden twintig was trok ik jaarlijks naar dezelfde tandarts. In die eerste jaren hadden mijn broer en ik geen gaatjes, dus dat waren steeds korte, snelle controles die probleemloos werden afgehandeld. Terwijl mijn broer zich op tandtechnisch gebied probleemloos bleef gedragen, durfde ik al eens zondigen door overvloedig te snoepen of cola te drinken. De eerste gaatjes doken op, maar Benny plamuurde ze altijd vakkundig dicht. Ik denk niet dat mijn broer daar al inspiratie heeft opgedaan maar hij ging op zijn zeventiende wél tandheelkunde studeren in Leuven. Toen hij afstudeerde ging hij in eerste instantie in Kortenberg werken. Wij moesten Benny toen het trieste nieuws brengen dat wij in de toekomst elders onze tanden zouden laten checken, maar daar deed hij niet mogelijk over. Hij begreep wel dat we nu een familielid hadden die onze tanden zou soigneren. Na een periode in Kortenberg kwam mijn broer in Eindhoven terecht, de plek waar we ondertussen al jaren zitten. Soms was de jaarlijkse controle goed, de ene keer werd er geplombeerd, in twee gevallen kreeg ik zelfs een wortelkanaalbehandeling. Sommige mensen vinden zoiets griezelig en pijnlijk, maar mijn pijngrens kan het blijkbaar aan. Hoewel ik ook liever het motto ‘beter voorkomen dan genezen’ wil huldigen. In al die jaren ben ik ooit nog één keer terug naar Benny moeten gaan (een jaar of tien geleden). Mijn broer vond niet meteen een gaatje (in zijn agenda), maar omdat ik iets daarna zou gaan vliegen (naar het buitenland) heb ik op zijn advies contact opgenomen met mijn vroegere tandarts. Daar kon ik gewoon een afspraak maken en relatief snel terecht. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb dus geen angst voor de tandarts, maar dat is waarschijnlijk zo omdat ik al die jaren ben behandeld door échte vakmannen. Men zegge het voort, men zegge het voort … 😉

Posted 18/02/2018 by ambijans in Algemeen

‘Maalstroom’ (Sigrid Rausing)   Leave a comment

sigrid rausing

Het is weer tijd voor onze volgende literaire tip. Tijdens de zomer van 2012 wordt het dode lichaam van Eva Rausing gevonden in het Londense appartement dat ze deelt met haar man Hans. Het echtpaar worstelt al jaren met een ernstige drugsverslaving, en staat daarmee, vanwege de uitzonderlijke rijkdom van de familie Rausing, in de volle aandacht van de roddelpers. Nu, een aantal jaar later, probeert redacteur en uitgever Sigrid Rausing duidelijkheid te krijgen over de destructieve levensloop van haar broer en zijn vrouw. In ‘Maalstroom’ stelt ze, in een heldere en ingetogen stijl, de moeilijke vragen waarmee iedereen die wordt geraakt door verslaving wordt geconfronteerd. Wie moet de verslaafde helpen als die niet geholpen wil worden? Wat als er geen medicijnen zijn, want de drugs zijn het medicijn? Hoe kan je als familie een verslaafde helpen als de schaamte zo groot is dat alle hulp als een aanval wordt gezien? Sigrid Rausing is redacteur van Granta Magazine en de uitgever van Granta Books. Haar grootvader Ruben Rausing vergaarde een fortuin als grondlegger van het Zweedse Tetra Pak, het grootste verpakkingsbedrijf ter wereld. Rausing woont en werkt in Londen. Het boek is te koop bij de betere boekhandel en met een beetje geluk kan je ‘m ook uitlenen in een plaatselijke bibliotheek naar keuze!

Posted 17/02/2018 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (88)   Leave a comment

rae morris

Alvorens over te gaan tot onze oorwurmstuff van deze week, blikken we nog eventjes terug op vorig weekend. Toen speelden we nl. twee quizzen. Op vrijdagavond kregen we een prima Merodequiz voorgeschoteld in Turnhout (aan tafel bij Happy Ending) en dat leverde ons een meer dan verdienstelijke vijfde plaats op. Zaterdagavond viel collega Hanne last minute nog af door ziekte voor de Trapop quiz in Retie zodat we nog moesten uitkijken naar degelijke vervanging. Eerst werd de inwendige mens versterkt met een etentje in ’t Compromis, daarna was het tijd om te quizzen. Als je dan opnieuw de hoofdvogel afschiet kan je uiteraard van een geslaagde zaterdagavond spreken. Mijn allereerste quizzege van 2018 trouwens. Dat ik net daarvoor ook een pv in de bus had gekregen voor overdreven snelheid (in Hasselt) was meteen vergeten. Dan kunnen we nu onmiddellijk over naar ons muzikale luikje.

Do it – Rae Morris: Rae Morris is een jonge Britse singer-songwriter die in 2015 debuteerde met ‘Unguarded’. Begin deze maand verscheen eindelijk opvolger ‘Someone out there’. Ze zat o.a. ook in het lijstje BBC Sound of 2015.

Rosebud – U.S. Girls: liefhebbers van experimentele popmuziek zullen hun hartje kunnen ophalen bij deze Amerikaans-Canadese nom de plume van Meghan Remy. Haar nieuwste cd ‘In a poem unlimited’ is een geslaagde symbiose geworden van popmuziek en avant-garde. Filmliefhebbers weten uiteraard dat de term Rosebud onsterfelijk is geworden door ‘Citizen Kane’.

Polly Maggoo – Claw Boys Claw: deze Nederlandse band rond zanger Peter te Bos zagen wij lang geleden enkele keren live. Zij bestaan straks exact 35 jaar, aanleiding genoeg om een nieuwe cd op ons los te laten die ‘It’s not me, the horse is not me part 1′ te noemen. Ook in deze song zit een serieuze filmreferentie: een satirische Franse arthousefilm uit 1966 geregisseerd door William Klein.

Buzzkill – Ash: eind 2016 zag ik deze Britse band in MOD. Toen speelden ze vooral voor de pure nostalgici  onder ons hun muziek en maakten ze er een soort van ‘best of’ set van. We zijn dan ook blij om vast te stellen dat ze straks (in mei) kakelvers nieuw materiaal zullen releasen dat ‘Islands’ zal heten. Op dit nummer is er vocale steun van enkele leden van The Undertones.

Scentless apprentice – Nirvana: vrijwel iedereen kent hun allerbekendste wapenfeit ‘Smells like teen spirit’, maar je zou bijna vergeten dat hun laatste cd uit 1993 (‘In Utero’) ook van uitstekende makelij was. Toen Kurt Cobain zichzelf in april 1994 naar de eeuwige jachtvelden schoot kwam er abrupt een einde aan. Volgende week zijn wij er opnieuw!

Posted 16/02/2018 by ambijans in Muziek