Dinsdagmenu Céline Schraepen en Talisa Loup   Leave a comment

Instagramfenomenen Talisa Loup en Céline Schraepen

We hebben in vijftien jaar dinsdagmenu’s letterlijk al veel mooi (Zonhovens) en ander volk over de vloer gehad, maar vanavond zal dat ook in figuurlijke zin het geval zijn. Mooier wordt het écht niet meer (zeg ik hier nu met enige zin voor overdrijving), al gaan wij steeds weer op zoek naar mannen én vrouwen die het verschil kunnen maken. Waar moeten we Talisa en Céline nu van kennen? Céline Schraepen en Talisa Loup, twee 26-jarige dames, leren elkaar op 10-jarige leeftijd kennen bij de scouts. Vanaf dan worden ze beste vriendinnen. Vijf jaar geleden begonnen ze als early adopters allebei te experimenteren met de app Instagram, die toen nog lang niet zo hip was als nu. Jaren later hebben ze samen meer dan één miljoen volgers op het world wide web. Twee jaar geleden zegden ze hun fulltime job op en ze lanceerden de blog www.totallytwo.com en een erbij horend youtubekanaal, de rest is geschiedenis. Ondertussen kunnen ze zichzelf ‘social influencers’ noemen. Maar hoe word je nu populair via social media? Daarover schreven ze een boek ‘Hoe word ik Instafamous’ dat in april uitkwam. In het boek vind je waardevolle tips & tricks om zelf een fenomeen te worden op Instagram. Hoe het ooit begon en wat het hen uiteindelijk opleverde: daarover komen ze vanavond bij ons vertellen. Op hun website bloggen ze o.a. over mode, beauty, reizen en aanverwante onderwerpen. Een ideaal dinsdagmenu voor (jonge) mensen en voor iedereen die graag de vinger aan de pols houdt in de sector ‘nieuwe media’. Deze Dinsdagmenu-lezing vindt plaats in Bibliotheek Zonhoven, Kerkplein 80, 3520 Zonhoven om 20.00 uur. Gratis inkom, reserveren hoeft niet. Iedereen uiteraard van harte welkom! Hoe meer zielen, …

Advertenties

Posted 24/10/2017 by ambijans in Algemeen, Babes, Reizen

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (44)   Leave a comment

toedeledokie, die schijfjes mogen weg

Het was me het weekendje weer! Vrijdagavond speelde ik een quiz in Mol (waar we vrijwel de hele avond aan de leiding stonden), maar in de slotronde nog werden voorbijgesneld door een ander quizteam. Hierdoor finishten we op twee punten van de winnaars. De quiz zelf was weinig inspirerend, tenzij je als liefhebber graag quizzen wint op gokvragen/jaartalvragen e.d. En ik was pas om 1u30 thuis, wetende dat ik de dag erna moest werken. Nu goed, de quiz vrijdagavond leverde me zaterdagmorgen ook mijn eerste najaarsverkoudheid op. We hebben het hier nu flink te pakken! Maar we mochten niet versagen, want op zondag was er onze verwendag. Organisatorisch zat het daar wel snor volgens mij! Ook deze week komt er weer van alles op ons af: dinsdagavond bijvoorbeeld komen Instagramfenomenen Céline en Talisa langs, woensdagavond ga ik naar Stuff kijken in MOD en zaterdagavond zit ik bij Low Roar in CCHA. Het slechte nieuws staat hieronder! 😉

431. Little talks – Of Monsters and Men : Ijslandse indiefolkband die in 2012 furore maakte met dit riedeltje en die daarom ook een plaats mocht opeisen op o.a. Pukkelpop. Ze schijnen een bekend exportproduct te zijn in hun thuisland, maar geef ons dan toch maar het Ijslands nationaal voetbalelftal!

432. Home – Dotan : er moest nog minstens één irritante Nederlander (figuurlijk dan!) in dit lijstje, dus dat is met deze Nederlandse singer-songwriter met Israëlische roots alvast gelukt. De zanger was al een aantal jaar bezig alvorens dit nummer uit 2014 een fameuze hit werd.

433. Gonna make you an offer you can’t refuse – Jimmy Helms : Amerikaanse soulzanger die eind jaren ’80, begin jaren ’90 een aantal hits zou scoren met zijn band Londonbeat. Hij werd echter al een stuk vroeger bekend bij het grote publiek toen hij in 1973 een solohitje scoorde met deze klapper. Dat Don Corleone het zinnetje ook altijd gebruikte zal puur toeval zijn, zeker?

434. Just when I needed you most – Randy VanWarmer : nog zo’n nummer dat zich na enkele luisterbeurten helaas in je hersenpan nestelt, zoals deze kraker uit 1979. De Amerikaanse singer-songwriter VanWarmer overleed in 2004 op 48-jarige leeftijd aan de gevolgen van leukemie.

435. Lady of the dawn – Mike Batt : we blijven nog eventjes hangen in 1979 toen deze single uitkwam. De Britse zanger, componist en producer die ervoor verantwoordelijk was maakte bijvoorbeeld ook ‘Bright eyes’ voor Simon & Garfunkel. De man ontdekte verder o.a. Katie Melua en Vanessa Mae. Ondanks zijn enorme staat van verdienste werd vorige maand bekend dat de man ondertussen bankroet is. Het ‘Rad van Fortuin’ was hem dus niet zo gunstig gezind!

436. I want to wake up with you – Boris Gardener : Jamaicaanse reggaezanger en bassist die in verschillende bandjes actief was alvorens hij in 1986 een hit zou scoren met dit onding. Het lied van Gardiner was al een cover, later zou ook Engelbert Humperdinck zich eraan vergrijpen (in 2001). Kan je nagaan!

437. Amigos para siempre – Schatteman & Couvreur : dit Vlaamse duo nam deel aan VTM’s ‘Soundmixshow’ in 1997 en eindigde daarin tweede. Het zal hen geen windeieren leggen want in de daaropvolgende jaren produceerden ze vijf full cd’s die minimum 650.000 keer over de toonbank zouden gaan. Dat het hier om een cover van José Carreras en Sarah Brightman gaat is bijzaak.

438. Coco jambo – Mr. President : Duitse eurodancetroepgroep die in 1991 wordt opgericht en die het zowaar zal uitzingen tot in 2008. In Duitsland geraken ze tot plek twee in de hitparade, in Oostenrijk scoren ze hiermee zelfs een nummer één hit. Eén van de oud-bandleden trekt af en toe nog de hort op met 90’s revivalshows waarin hij ‘de tijd van toen’ doet herleven. Waar is Jan Theys als we ‘m nodig hebben?

439. Zwarte Lola & Eddy Ready – De Brugse Strangers : in Brugge blijft niets je bespaard want naast een voetbalploeg als Club Brugge bestond er anno 1995 ook zoiets als de Brugse Strangers, een leutige bende die ambiancemuziek produceerde. Belabberd van niveau, maar er was een doelpubliek voor dat zich waarschijnlijk per tractor verplaatste. Zy’j van Brugge, zet je vanachter!

440. Stars on 45 – Stars on 45 : geloof het of niet, maar ik heb de maxi ooit een keer gratis gekregen in een Zonhovens warenhuis (in de Choc, ondertussen al decennia verdwenen uit het Zonhovense straatbeeld) toen mijn ouders ter plaatse genoeg gespendeerd hadden. Zelfs in 1981 noemden ze zoiets al ‘een vergiftigd geschenk’ gemaakt door een aantal Nederlanders dan nog. Tot volgende week!

Posted 23/10/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (38) Alexis Ren   Leave a comment

alexis ren toch niet zo snel meid

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Alexis Ren (20) is een Amerikaans model en internetberoemdheid met 11 miljoen volgers op Instagram. Sinds ze haar vorige vriendje dumpte lijkt haar carrière plots een hoge vlucht te hebben genomen getuige het feit dat ze afgelopen augustus covergirl was voor Maxim en volgend jaar heeft ze zelfs het voorrecht om voor het eerst in de nieuwe editie van Sports Illustrated te verschijnen. Ze heeft ondertussen ook haar eigen sportkledingsmerk. Daarvoor fungeerde ze vooral als model voor o.a. Calvin Klein, Puma, Miss Holly en Hyundai Tucson. Ze is 174 centimeter lang, ze heeft een 32C cup en ze weegt 54 kilogram. Als kind begon ze eerst aan ballet te doen, maar die passie verdween toen ze zich op haar dertiende ging toeleggen op modellenwerk. Uiteraard is Alexis in haar vrije tijd terug te vinden in een fitnesszaal, beoefent ze actief yoga en houdt ze ook van trektochten maken, gitaarspelen en boksen en dat alles in combinatie met gezonde voeding. Een gezonde geest in een gezond lichaam quoi, net zoals uw nederige dienaar … NOT!

Posted 22/10/2017 by ambijans in Babes

‘De acht bergen’ (Paolo Cognetti)   Leave a comment

paolo cognetti

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is scheikundige en gefrustreerd door zijn werk in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Valle d’Aosta waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op. De in Milaan geboren schrijver Paolo Cognetti (1978) is tevens documentairemaker en dat kun je duidelijk merken in de onder meer met de Premio Strega 2017 bekroonde roman ‘De acht bergen’. Cognetti observeert en registreert, laat de duiding aan de lezer over. Maar tegelijkertijd weet hij een melancholische sfeer te scheppen waardoor je het gevoel hebt een autobiografische schets te lezen over liefde, dood, vriendschap, de moeizame relatie met ouders en het zoals altijd tevergeefs naar de hand trachten te zetten van het leven, het tarten van het noodlot. Dit alles tegen een adembenemend bergdecor in Noord-Italië. Ik heb ‘m zelf al gereserveerd en ik ben van plan om ‘m binnenkort te gaan lezen. Hij is dus al verkrijgbaar in sommige bibliotheken. Voor wie geen geduld heeft brengt de betere boekhandel zeker soelaas!

Posted 21/10/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (73)   Leave a comment

ELO

Het werkweekend staat alweer voor de deur te trappelen, doch geen nood … wij zorgen de komende week voor zowel inspanning als ontspanning. Vanavond spelen we bijvoorbeeld onder Moordgat/WvA-vlag de Vabco quiz in Mol. Volgende week hebben we dan ons eerste dinsdagmenu op het programma staan: Céline Schraepen en Talisa Loup komen ’s avonds langs, om 14u is er trouwens ook een lezing voor medioren en senioren over ‘the internet of things’. Ik heb mezelf dan ook maar beloond met een ticket voor Stuff in Muziekodroom woensdag a.s. en zaterdag ga ik naar Low Roar in CCHA. Dat betekent dat ik nog eens een quizloos weekend heb, een zeldzaamheid tegenwoordig. Een update voor wat betreft de tv-series die we volgen: ik heb ondertussen het hele tweede seizoen van ‘Top of the Lake: China girl’ gezien én ik ben helemaal bij met ‘The Deuce’ en ‘Curb your enthusiasm’ (seizoen 9). Ik wilde deze maand ook met Netflix starten, maar dat zal vermoedelijk iets voor november worden. Op het werk is Amano trouwens een nieuw soort tikklok komen installeren. We kunnen binnenkort binnen met een badge, sleutelhanger of armband. Als we véél geluk hebben kan het misschien zelfs via een app, maar dat zit nog in zijn testfase. Voilà, jullie zijn weer helemaal mee. Op naar onze oorwurmen!

Here is the news – ELO: ik denk dat vrijwel iedereen onze classic kent. Zeker als je vroeger wel eens op de Nederlandse zender VPRO afstemde waar dit lange tijd als kenwijsje werd gebruikt. Vorige week kregen we nog ‘Mr. Blue Sky’ te horen op een quiz in Bilzen, maar wij opteerden voor een andere classic uit 1981.

Have fun tonight – Fischerspooner: wij zagen deze man ooit op Pukkelpop, in 2003 volgens Wikipedia. Het optreden op zich was niet zo onvergetelijk, tenzij dan op showgebied want er stond toen een heus confettikanon dat maar bleef spuwen. Ik dacht eerlijk gezegd dat het duo niet meer bestond, maar negen jaar na hun laatste exploot staat in februari 2018 ‘SIR’ op verschijnen. Ik vind dit nummer best oké.

Tic tac toe – Django Django: het lijkt wel of deze heren een patent hebben op vrolijke, in het oor springende melodietjes. Dat was al zo op hun twee vorige cd’s en dat zal vast en zeker het geval zijn op ‘Marble skies’, dat eind januari 2018 in de rekken moet liggen.

And Saints – Sleigh Bells: naast het feit dat hun muziek zéér degelijk is, heeft Sleigh Bells nog een ander pluspunt, dat zich manifesteert in frontvrouw Alexis Krauss. Volgende maand verschijnt hun mini-album ‘Kid Kruschev’ en het lijkt erop dat die minder bombastisch zal klinken dan hun voorgangers.

Each moment like the first – James Holden & The Animal Spirits: en we sluiten deze week af met één van favoriete electronische knoppendraaiers. Deze keer gaat de Brit zich blijkbaar toeleggen op spirituele jazz. Begin volgende maand gaan we weten welke kant het opgaat op ‘The animal spirit’. Volgende week zijn wij terug met meer ear candy!

Posted 20/10/2017 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (10)   Leave a comment

hoe vroeger je ermee begint hoe sneller je ermee kan stoppen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We mogen hier zeker niet veralgemenen, maar ik denk dat bijna elk kind (op een bepaalde leeftijd) een poging heeft gedaan om stiekem ergens te gaan roken. Dat was toch zeker in mijn geval zo, ook al hebben mijn ouders nooit ellenlange preken afgestoken over de grote gevaren die deze stinkstokken met zich mee brachten. Nu hadden we thuis wél geluk dat beide ouders (ooit zware rokers die minstens één pakje sigaretten per dag doempten), vrij snel stopten met die kwalijke gewoonte. Mijn moeder rookte ongeveer negen maanden helemaal niet toen ze zwanger was van mij. Daarna rookte ze nooit meer (zou je dan denken). Helaas pindakaas, vrijwel meteen erna sleet de slechte rookroutine er weer in. Tot de huisarts (zelf ook een zware roker, we spreken nog over begin jaren ’70) mijn moeder aanraadde om dringend met roken te stoppen. Ze had volgens de arts last van de typische kwalen waar de zware roker onderhevig aan was. Mijn moeder stopte dus opnieuw met roken en dat viel ongeveer samen met haar tweede zwangerschap. Na 1973 sloot zij de periode van het roken af. Van mijn vader herinner ik mij als kind, dat ie zo’n rood toestelletje had waarmee ie zelf zijn sigaretten rolde. Ergens in de periode 1977-1978 ging hij samen met een kennis acupunctuur proberen om van het roken af te geraken. Ze hechtten allebei niet al té veel geloof aan deze methode, maar vreemd genoeg raakten ze na die sessie geen sigaret meer aan. Ik heb dus weinig of geen herinneringen aan dampende medemensen in huis, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door rokende familieleden en kennissen, want die hadden we uiteraard in overvloed.

Hoe zag ons eigen rookexperiment eruit? Dat was nogal lachwekkend van opzicht. Zelf sigaretten gaan kopen als je een jaar of twaalf bent was niet meteen een optie, dus moesten we een beetje inventief zijn. Dat waren we gelukkig wél! De plannen bedachten we in ons ‘clubhuis’, een schuur annex tuinhuis met kippenhok aan de overkant van de straat, achter bij mijn grootouders. Achter die schuur had je dan een kippenren met daarlangs een moestuin, die eigenlijk werd bewerkt door een oom die erlangs woonde. Achter de tuin had je wat struiken en bomen en een composthoop liggen waardoor je wat aan het zicht van de omgeving onttrokken was. Als we door de bomenrij wandelden stonden we voor de prikkeldraad die uitkeek op de baan Hasselt-Eindhoven. Anyways, onze experimenteersigaretten werden vrij ingenieus in mekaar gestoken door mijn broer, die toen al een handige Harry was. Wc-papier met wat krantenpapier errond en tabak erbij (in de geijkte vorm geboetseerd natuurlijk) en dan maar lurken aan dat ding! Dat gaf vooral héél véél damp en vrij weinig effect, maar het oogde best stoer (vonden wij). Tot het moment waarop onze oom toevallig richting tuin kwam gewandeld. Toen werd ons pafmateriaal vliegensvlug weggesmeten en het had maar weinig gescheeld of de composthoop was spontaan in de fik gevlogen. Later vonden we op een kleerkast in één van de slaapkamers bij mijn grootouders een pakje sigaretten, Gauloises in een blauwe verpakking. Toen we er daar eentje van opstaken sprongen de tranen spontaan in mijn ogen. Niet van ontroering, maar van de zware smaak ervan. Toen we nog ouder waren (een jaar of zestien), durfden we al wel eens wat sigaren jatten uit de voorraadkast van mijn grootvader. Die namen we dan mee naar fuiven, waar we ze konden uitdelen aan sommige vrienden. En we staken er zelf wel eens eentje op. Al die watjes stonden buiten met hun sigaret, het échte herenvolk stond er wat blasé tussen met een dikke sigaar in de mond (ook al waren het meestal sigaren van de witte producten). Grootvaders duurdere spul lag er in gelimiteerde oplages, die konden we onmogelijk ontvreemden want dat zou té zeer opvallen. Zowel mijn broer als ikzelf waren er echter snel uit: roken zou niet aan ons besteed zijn!

Posted 19/10/2017 by ambijans in Algemeen

Marble Sounds featuring Casco Phil @ CCHA   Leave a comment

marble sounds

Marble Sounds leek de beste onbekende band van België te blijven. Tot Studio Brussel hun ‘Leave a light on’ oppikte als campagnelied voor Music For Life. Sindsdien ontwaakte uw en onze liefde voor Marble Sounds, hofleverancier van streelzachte melancholiepop. Voor ‘Tautou’ uit 2016 – naar de Franse actrice Audrey Tautou – doken ze met het strijkorkest Casco Phil de studio in. Het werd een artistieke tour de force waarin intieme poëzie en epische verhalen nooit veraf zijn, geënt op een rijk gearrangeerde sound. Een mooie wisselwerking ook tussen twee muzikale werelden. In april 2016 sloot Marble Sounds het Little Waves festival in Genk af met een exclusief concert mét Casco Phil. De reacties van publiek én pers waren zo laaiend dat het initiatief beperkt wordt hernomen. Zoals vanavond bijvoorbeeld. Mijn vorige keer Marble Sounds dateert alweer van oktober 2010 toen ik hen in een double bill met Isbells zag spelen in het Casino van Houthalen. Het voorprogramma is vanavond Wouter Dewit, een pianist die samen met zijn band een nieuwe cd komt promoten.

UPDATE

De heenrit was er eentje met hindernissen want op de plek waar ik normaal afdraai om richting CCHA te rijden was de straat blijkbaar opgebroken dus moest ik terug een blokje rondrijden op de kleine ring. No worries, wij waren nog ruim op tijd aanwezig. Op die manier konden wij dik drie kwartier genieten van de filmische muziek van Wouter Dewit en zijn muzikanten. Dat deden we trouwens ook bij Marble Sounds, al vond ik het geheel (ondanks de videoprojecties) bij momenten nogal statisch. Ik ben geen sound engineer maar ik zat vrij vooraan en vandaar hoorde je in de mixing vooral de instrumenten erg goed en de zang een heel stuk minder. Andersom was wellicht een betere optie geweest! Wij hoorden o.a. vertolkingen van ‘Tout et partout’, ‘The first try’, ‘Sky high’, ‘K.V.’, ‘Leave a light on’, enkele gloednieuwe nummers (waaronder ‘My assumptions’) en op het eind ‘(How it’s going to) end’. Omdat het blijkbaar hun (voorlopig) laatste optreden met Casco Phil was mocht het bisrondje net iets langer dan gebruikelijk duren. Volgende week nieuwe afspraak in CCHA voor Low Roar.

Posted 18/10/2017 by ambijans in Concert, Muziek