Corona 365 (2021 editie) (21)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

292. Hello – Martin Solveig featuring Dragonette : normaal hoort deze ‘draak’ niet thuis in mijn persoonlijke smaakpatroon, ware het niet dat ie voorbijkwam in een aflevering van het tweede seizoen van ‘Ted Lasso’ waarin Coach Beard helemaal losgaat. Memorabele aflevering!

293. Wood Beez (Pray like Aretha Franklin) – Scritti Politti : onze eerste jaren ’80 inzending komt uit 1985. Die typische, herkenbare falsetstem van Green Gartside zat in een aantal uitstekende singles die ze in die tijd uitbrachten.

294. People in tha middle – Spearhead : ‘Home’ van Michael Franti (uit 1994) noemden wij destijds al een mooie binnenkomer als debutant. Superfijn plaatje, zelfs zoveel jaar na datum.

295. Drop the pilot – Joan Armatrading : in 1983 evolueerde deze zangeres naar méér poppy en rockgeoriënteerde muziek. Dat leverde haar nieuwe fans op, maar blijkbaar haakten er nóg meer alternativo’s af, die haar plots té commercieel vonden klinken. Ik leerde haar net in deze periode kennen.

296. Eight miles heigh – The Byrds : dit nummer kwam voorbij op de Gang of Four duo entertainmentquiz in Lummen die popmuziek van de jaren ’60, ’70 én ’80 bestreek. Dit schijnt te zijn gemaakt in 1966, lang vóór Ambijans én zijn blog bestonden. Uitstekend plaatje wel!

297. Realise – Lone : omdat er nog een dansbaar riedeltje ontbrak, steken wij er met graagte een recent uitgebrachte dancetrack van Britse makelij in. Komt uit ‘Always inside your head’, dus een reëele kans dat dit een oorwurm zal worden.

298. The Mighty Quinn – Manfred Mann : uit dezelfde Gang of Four muziekquiz nóg een pareltje uit hetzelfde tijdsgewricht, nl. 1968. Manfred Mann wordt uitgerekend vandaag 81 jaar. Congratulations zou ik zeggen.

299. Bungalow Park/What the problem is – Jah Wobble & The Invaders of the Heart : grotendeels geïmproviseerd album uit 1990 met mooie diepe baslijnen van Wobble en prachtig drum -en percussiewerk van Michel Schoots (toenmalig drummer van de Urban Dance Squad). Atmosferisch gitaarwerk badend in een oosters sfeertje. Lekker!

300. Flying leaves – Camille Camille : in 2019 schopte de jonge Brusselse singer-songwriter Camille Willemart het tot in de finale van StuBru’s De Nieuwe Lichting met haar prachtige stem, die melancholische en betoverende volksliedjes maakt. Dit komt uit haar debuut ‘Could you lend me your eyes’ dat dit jaar verscheen.

Posted 21/10/2021 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series die ook de moeite zijn (22) ‘Line of Duty’ (2012-2021)     Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Ze kwamen vaak pas in mijn vizier nadat ik mijn eigenlijke top 100 had opgesteld. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die ik vooralsnog niet heb gezien, maar die wél nog op mijn ‘must see’ lijstje staat te blinken.

AC-12 is een speciale eenheid die zich bezighoudt met de bestrijding van corruptie binnen het politieapparaat. Onder leiding van de gedreven Ted Hastings (Adrian Dunbar) stelt de unit een onderzoek in naar mistoestanden binnen de politie-eenheid. Hij doet daarvoor een beroep op de integere Steve Arnott (Martin Compston), een inspecteur die voorheen ook al eens stelling heeft genomen tegen collega’s die een mislukte antiterreuractie in de doofpot wilden stoppen. Ook de jonge agente Kate Fleming (Vicky McClure) is zeer geïnteresseerd en weet het zelfs zover te krijgen dat ze aan zijn team wordt toegevoegd. In totaal werden er zes seizoenen gedraaid van deze reeks. Voor de makkelijkheid geven we jullie een trailer van het allereerste seizoen cadeau.

Moet ik in de toekomst zeker nog zien: ‘Horace and Pete’ (2016)

Posted 20/10/2021 by ambijans in TV

De Tsundoku Top 100 (38) ‘Kaputt’ (Curzio Malaparte) (1944)   Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Na een uitputtende reis als oorlogscorrespondent met het Italiaanse leger door de bloeddoordrenkte landschappen van Servië, Kroatië, Polen, Rusland en Finland schreef Curzio Malaparte zijn verslag van een Europa in ontbinding. Precieuze sfeerschetsen, rauw realisme en surrealistische beelden staan rug aan rug: bevroren paarden in het Ladogameer aan het Finse front, het leven in het getto van Warschau, het werk van politici achter de coulissen, portretten van leden van de nazi-elite als Himmler en Frank en de grootscheepse moord op de joden in Iasi, Roemenië, in 1941 – een van de eerste literaire beschrijvingen van de holocaust. ‘Kaputt’ is een oorlogsepos van proustiaanse allure, dat een verbluffend beeld schildert van het verval van het politieke, culturele en natuurlijke landschap van Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toevallig dit boek gelezen? Wil je er graag iets over kwijt? Laat jullie horen! 😉

Posted 19/10/2021 by ambijans in Literatuur

100 platen die mijn muzikale smaak hebben gevormd (1) ‘Nevermind’ – Nirvana (1991)   Leave a comment

We gooien er hier nog eens een nieuwe rubriek tegenaan. De komende honderd weken gaan we op zoek naar de 100 platen die onze muzikale smaak ten goede hebben veranderd. Meestal hebben we het dan over de tijd waarin we de platge(t)reden paden van de wekelijkse BRT Top 30 verlieten voor het serieuzere werk van StuBru & co. Een uitzondering hier en daar niet te na gesproken uiteraard. Op het einde hopen we een min of meer representatieve lijst te krijgen van exact honderd stuks die ongeveer ons muzikale DNA kan weerspiegelen. We weten nu al dat we our darlings hier en daar moeten killen, maar we gaan toch een serieuze poging wagen. Het staat jullie natuurlijk vrij om het eens of oneens met ons te zijn op het einde van de rit. De coloribus et de gustibus, weet je wel? Een wijze man zei me ooit: ‘Er bestaat eigenlijk geen slechte muziek. Als je iets hoort wat in jouw oren slecht klinkt, kan je hoogstens zeggen dat het misschien jouw genre niet is’. Leven en laten leven quoi! In die wetenschap gaan we aan deze opdracht beginnen.

Voor onze eerste plaat moeten we terug naar het gezegende jaar 1991. Het jaar daarvoor hadden wij onze eerste échte festivaldoop beleefd op Pukkelpop 1990 op de wei van Sanicole in Hechtel. Dat schreeuwde bijna om een herhaling, dus het jaar daarop hadden wij ons ticket alweer gekocht bij Giga Swing in Hasselt. Yep, toen ging je die dingen nog gewoon kopen bij de dichtstbijzijnde platenboer. Pukkelpop 1991 zou worden geopend door de olijke Limbomaniacs, die ons het jaar daarvoor om de oren hadden geslagen met hun debuut ‘Stinky Grooves’. Die plaat vonden we (eerlijk is eerlijk!) gewoon fantastisch. Onze leeftijd (net 18!) zal daar wel iets mee te maken hebben. Limbomaniacs cancelden uiteindelijk en moesten in allerijl nog worden vervangen door een andere openingsact. Bummer! Limbomaniacs zou niet veel later (1992) roemloos uit elkaar vallen. Was dat toen al een teken aan de wand? Wie zal het zeggen … Limbomaniacs out, Nirvana in. Hun debuutplaat was in 1989 bij Sub Pop verschenen (zo zouden we later uitvogelen). Aan de ingang van Pukkelpop zagen wij al dadelijk dorpsgenoten. Ook toen al, lang vóór iedereen per sms op de wei afsprak. ‘Nirvana, is dat iets Sven?’ Sven veegde zijn lange haar voor zijn ogen weg en sprak de achteraf gezien legendarische woorden ‘Bwah, ik ben er persoonlijk niet zo zot van. ’t Is rockmuziek hè, maar het kan onmogelijk slechter zijn dan die Limbomaniacs’. Tot zover de lezing van Sven (geen schuilnaam overigens). Toen wij elkaar zo ongeveer allemaal hadden teruggevonden op de wei, begonnen de heren van Nirvana aan hun set. Voor de goede orde: ik stond toen wel degelijk op de wei die dag, dus ik ben niet één van die miljoen mensen die zeggen dat ze erbij waren, maar die eigenlijk elders op apegapen lagen. In eerste instantie lagen we nog ergens op het midden van de wei bij aanvang, maar na enkele nummers ben ik met enkele Zonhovenaars wat meer vooraan gaan staan. Dat lukte toen moeiteloos want de grote massa was er die morgen (nog) niet. Wat ik mij ook herinner van die dag is dat bassist Krist Novoselic tijdens één van de nummers iets spectaculairs wilde doen met zijn gitaar. Hij gooide ze op zeker moment omhoog, wilde ze terug opvangen maar ze belandde pardoes op zijn hoofd. Zij die het tafereel zagen lachten eens hard en de band speelde lekker door. Niks aan het handje! Na hun set was de algemene teneur dat ‘die opener’ eigenlijk lang zo slecht niet was. Een dikke maand later kreeg ‘Smells like teen spirit’ plots enorm veel airplay op StuBru en nóg méér zendtijd op MTV. De rest is geschiedenis, zoals ze dat zo mooi zeggen. Die videoclip van het eerste nummer van de plaat heeft de toon gezet voor alle andere grungenummers die de revue nog zouden passeren. Twaalf nummers staan er op ‘Nevermind’ en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat daar eigenlijk geen enkele stinker tussen zit. Mocht je die wetenschap overhevelen naar het huidige tijdsgewricht, dan zouden we vaker degelijke platen tegenkomen (omwille van enkele sterke singles), maar er zou véél meer opvulling opstaan. Ik denk dat het ook met de tijdsgeest te maken heeft in tijden waarin de cd-verkoop lang niet meer is wat ze ooit is geweest. Bands kunnen vrijwel nooit meer tien topnummers op een schijfje persen (er bestaan gelukkig hier en daar nog uitzonderingen), omdat ze die tijd gewoon niet krijgen van hun management of platenlabel. En na het opnemen van de plaat moeten ze gaan touren om hun pasgeboren kindje aan de wereld voor te stellen. Nee, da’s zwaarder labeur volgens mij dan pakweg Thibaut C. moet leveren bij Real M. of de Rode D. Dit gezegd zijnde: ook Nirvana uit Seattle bracht slechts drie platen uit. In 1993 was er nog het uitstekende ‘In Utero’, één jaar later verschafte Kurt Cobain zichzelf een eeuwigdurend lidmaatschap van Club 27 toen hij zichzelf een kogel door het hoofd joeg. Zonde!

Posted 18/10/2021 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (282)   Leave a comment

Eén dag vroeger dan jullie van ons gewoon zijn, maar daar is deze keer een goede reden voor (maar daarover dadelijk meer). Vorige week zaten we dus met een probleem met onze open haard. Na een telefonische interventie werd alles weer opgelost. Hopelijk blijft alles nu werken zoals het moet. Dinsdagavond was er het geslaagde dinsdagmenu van Chris Burtin in de bib. Zaterdagnamiddag zat ik dan weer op de Gang of Four duo entertainmentquiz muziek in Lummen. Ik had Hanne meegenomen als sidekick. Pittig gevalletje moet ik zeggen, waarin we gelukkig de laatste plek konden vermijden. De reden waarom dit overzicht al op zondag verschijnt is betrekkelijk eenvoudig. Morgen posten we een blogbericht over onze culturele seizoensopener in CCHA. We gaan dan kijken naar een optreden van Gert Keunen en Sohnarr. Oeps, bij nader inzien hebben we een één en een twee met elkaar verward bij het invullen van onze agenda. Onze seizoensopener in CCHA staat geprogrammeerd op 28/10 en dus niet op 18/10. My bad! Donderdagavond staat er opnieuw een muziekquiz op het programma: de Boerenhof muziekquiz in Tielt-Winge aan tafel bij Happy Ending. Op die manier hebben we al moeiteloos een bruggetje gelegd naar … nóg meer muziek.

The wave – Bedouine: deze Syrische zangeres kreeg in 2017 van ons al ooit eerder een plek in deze rubriek. Dat was ten tijde van haar debuutplaat. Met ‘Waysides’ verscheen onlangs alweer haar derde plaat.

Wonder – Nightmares on Wax: Britse electronica van het Warplabel, die combinatie kan haast niet fout lopen. Tenzij jullie natuurlijk méér affiniteit hebben met het dansbaar spul dat MNM en andere Q Music’s ons zo graag willen opsolferen. De band is al actief sinds 1988, later deze maand laten ze ‘Shout out! to Freedom…’ op ons los met véél schoon volk onder de gastvocalisten.

Zodiac – Ydegirl: er is ook plek voor een geut folkpop uit Denemarken. Een titelloos debuut van de in Kopenhagen wonende Andrea Novel die voor dit nummer inspiratie zocht bij een Franse filosofische tekst uit 1999. Omdat het nu té high brow wordt gaan we hier niet verder op ingaan. 😉

Oxford comma – Vampire Weekend: onze classic is nog vrij jong (2008) en gepikt uit hun titelloze debuutplaat. Ik moest alweer denken hoe ik bij deze track ben aanbeland, maar ik weet het ondertussen weer. Hij kwam voorbij in een aflevering van de Netflixreeks ‘The Chair’.

Return – Emma Ruth Rundle: en we gaan eruit met een prachtnummer. Verstild en enorm melancholisch met alleen piano en Emma’s betoverende stem. Dit heeft de emotionele sloopkogelkwaliteiten van pakweg Tori Amos in de jaren ’90. Haar nieuwe plaat ‘Engine of Hell’ mag worden verwacht begin november. Klaar. Tot volgende week folks! Dan weer gewoon op maandag zoals het hoort.

Posted 17/10/2021 by ambijans in Muziek

Corona 365 (2021 editie) (20)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

286. Nobody loves you like I do – Madrugada : als Erling Håland de beste Noorse voetballer is, dan is deze band misschien wel de allerbeste band uit datzelfde land. Vorige maand losten ze nog eens een nieuwe single, dus mogelijk komt er binnenkort na jaren droogte nieuw werk uit. Nakomende noot van de redactie: ‘Chimes at midnight’ verschijnt in januari. 🙂

287. Dance of the dream man – Angelo Badalamenti : de huiscomponist van David Lynch kon niet ontbreken met één van de tracks uit topreeks ‘Twin Peaks’. Eigenlijk zouden we deze serie bijna dertig jaar na de uitzending ervan op VTM ooit eens moeten herbekijken. Iets voor een volgend leven misschien? 😉

288. She makes my day – Robert Palmer : deze Britse zanger is al sinds eind 2003 niet meer onder de levenden, maar zijn muziek (zoals dit nummer uit 1988) zal voor altijd blijven bestaan. Palmer overleed al op zijn 54ste, dus véél te vroeg.

289. Twice a day – The Romans : vandaag ook deze Limburgse trots met een nummer uit 1991 van een cd die toevallig in mijn persoonlijke collectie zit. Waar is de tijd dat ik dit trio ooit zag optreden op een festivalletje van het Heilig Hart Instituut in Hasselt. Moet ook ongeveer rond die tijd zijn geweest.

290. Courage – Lianne La Havas : ook de vrouwelijke inbreng is vandaag van Britse makelij door deze 32-jarige zangeres met een hemels stemgeluid. Eind 2011 genomineerd voor BBC Sound of 2012 en ongeveer tien jaar later relevanter dan ooit. Ken je haar muziek niet? Ga ‘m dan zeker ontdekken!

291. Fairytale of New York – The Pogues featuring Kirsty MacColl : kerstmuziek is doorgaans verwaarloosbare muzak, maar in dit geval (1988) wordt het een topnummer. Zeker met de vocale ondersteuning van de betreurde Kirsty MacColl, al sinds eind 2000 niet meer onder de levenden. Altijd een boon gehad voor haar. Eigenlijk ook een zwaar onderschatte zangeres in my humble opinion.

Posted 16/10/2021 by ambijans in Muziek

‘Elfduizend meter lief’ (Jasmin Schreiber)   Leave a comment

Na een tragisch ongeval zit Paula op het dieptepunt van haar leven. Midden in de nacht, op een donker kerkhof, ontmoet ze Helmut. Paula staat aan het begin van haar leven, dat van Helmut loopt op zijn einde. Beiden hebben een missie. In Helmuts piepkleine camper vertrekken de twee op een wonderlijke roadtrip naar de Italiaanse Alpen. Paula denkt aan haar broertje, die zoveel van de diepzee wist. Helmut denkt aan zijn vrouw, aan wie hij nog een laatste belofte heeft gedaan. Ze missen samen. De roadtrip is het begin van een onwaarschijnlijke, maar innige vriendschap. In afwisselend vlijmscherpe dialogen, fantastische plotwendingen en momenten vol van humor en verdriet vinden Paula en Helmut samen hun zin in het leven terug. Auteur Jasmin Schreiber (1988) is afgestudeerd als bioloog, waardoor ze prachtige verhalen over de natuur en marinebiologie in haar boek kon verwerken. Tegenwoordig werkt ze als communicatiespecialist en rouwbegeleider. Dit geeft Elfduizend meter lief een innemende waarachtigheid en authenticiteit.

Posted 15/10/2021 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series die ook de moeite zijn (21) ‘De Twaalf’ (2019)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Ze kwamen vaak pas in mijn vizier nadat ik mijn eigenlijke top 100 had opgesteld. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die ik vooralsnog niet heb gezien, maar die wél nog op mijn ‘must see’ lijstje staat te blinken.

‘De Twaalf’ is een spannende, hedendaagse karakterreeks rond een volksjury in een assisenproces. Twaalf burgers worden opgeroepen als volksjury van een ophefmakende moordzaak. De twaalf hebben geen simpele taak. Ze beslissen over de schuld of onschuld van de gerespecteerde schooldirectrice Frie Palmers (Maaike Cafmeyer), die wordt beschuldigd van twee moorden. Het proces blijkt niet alleen bepalend voor het lot van Frie. Ook het leven van de juryleden neemt door de geruchtmakende moordzaak een hele nieuwe wending aan. Na verloop van tijd wordt de assisenzaak niet alleen het proces van de beschuldigde, maar ook dat van de juryleden zelf. Er komt héél wat bucht voorbij op de Vlaamse tv-zenders (lange lijst beschikbaar op aanvraag), maar deftige tv-series uitbrengen kunnen sommige scenaristen wel degelijk. Zelfs Netflix vond het de moeite om in hun bestanden op te nemen. Terecht volgens mij. Een trailer om alvast de interesse aan te wakkeren.

Moet ik in de toekomst zeker nog zien: ‘Prime Suspect’ (1991-2006)

Posted 14/10/2021 by ambijans in TV

De Tsundoku Top 100 (37) ‘De Grote Eeuw reeks’ (Jan Guillou) (2011-2021)     Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Vandaag krijg je een reeks van tien (10!) boeken voor de prijs van één! Deze familiesaga die in 1901 begon en die in dit laatste boek in 2001 eindigt, telt ruim 4000 pagina’s, verdeeld over tien boeken die elk een decennium omspannen. Daarbij verweeft Jan Guillou telkens de grote historische gebeurtenissen met het verhaal van de familie Lauritzen. Voor de schrijver was het cruciaal dat het een ‘familieverhaal over drie generaties’ zou worden. Dat is ook hoe zijn grote voorbeeld Thomas Mann het deed in De Buddenbrooks. Guillou kwam op het idee voor ‘De grote eeuw’ toen zijn vrouw, Ann-Marie Skarp, mede-eigenares van hun uitgeverij ­Piratförlage vaststelde dat geen enkele schrijver het had aangedurfd een reeks te schrijven die de hele twintigste eeuw omvatte. Guillou nam de uitdaging aan, met succes: lezers verslinden zijn romans. In Zweden alleen al verkocht Guillou tien miljoen exemplaren en zijn werk is vertaald in twintig talen. Het zal een uitdaging worden om deze saga ooit uit te lezen, maar ik ben ervan overtuigd dat het zal lukken. Ik begin straks namelijk aan het tweede deel van een vuistdikke Duitse familietrilogie. Heb jij toevallig deze hele reeks verslonden? Of vond je ‘m overrated (kan natuurlijk ook)? Wij horen het graag!

Posted 13/10/2021 by ambijans in Literatuur

Dinsdagmenu Chris Burtin   Leave a comment

Vorige maand hadden wij al een eerste ‘uitverkochte’ dinsdagmenulezing op het werk, maar vandaag ben ik er voor het eerst zélf terug bij. Ongeveer één jaar na het dinsdagmenu (op verplaatsing in de polyvalente zaal van de evenementenhal) van Caroline Rigo (Cent Pur Cent) is het vanavond de beurt aan Chris Burtin. Wij kennen Chris vooral uit het quizmilieu (Pauselijke Accidentjes, FC Annemie) maar hij houdt zich uiteraard met héél andere dingen bezig in het dagelijkse leven. Chris Burtin (° 1980) studeerde in 2005 af als Licentiaat in de Kinesitherapie en hij behaalde in 2012 een doctoraatsdiploma in de longrevalidatie aan de KULeuven. Hij werkt momenteel als docent aan de Faculteit Revalidatiewetenschappen van de Universiteit Hasselt. Zijn onderzoek focust vooral op fysieke activiteit en inspanningstraining bij patiënten met longkanker, chronische longaandoeningen en meer recent ook COVID-19. Tijdens zijn lezing zal Chris op een toegankelijke manier ingaan op de rol van bewegen als katalysator van een gezond leven, tegen de achtergrond van de huidige COVID-19 pandemie. Stilzitten zal nooit meer hetzelfde aanvoelen. Onze Dinsdagmenu-lezingen zijn gratis en gaan door in de hoofdbibliotheek, Kerkplein 80 te Zonhoven. Er is straks nog plaats, maar vooraf inschrijven is wél aanbevolen.

UPDATE

Gisteravond hadden we 28 geïnteresseerde luisteraars voor dit toch wel boeiende onderwerp ‘Stilzitten is het nieuwe roken: feit of fictie?’. Chris leverde het ultieme bewijs dat je op een bevattelijke manier kan uitleggen hoe ‘te weinig bewegen’ op termijn kan leiden naar ernstigere kwalen. Er was ook voldoende interactie met de belangstellenden zodat er voldoende animo was gedurende de hele avond. Publiek tevreden, spreker idem dito. Geslaagde avond. Op naar de volgende interessante spreker, dit keer eentje van vrouwelijke makelij. Op dinsdag 14 december a.s. zal Karolien Rector (derde keer, goede keer!) het hebben over de invloed van voeding op je sportprestaties. Zin om langs te komen? Onze lezingen zijn (meestal) gratis, maar vooraf inschrijven via dit linkje wordt wel sterk aanbevolen.

Posted 12/10/2021 by ambijans in Algemeen