Best music of 2021 (december)   Leave a comment

Arca ‘Born Yesterday’ : Alejandro/Alejandra Ghersi is een non-binaire Venezolaanse artiest die Barcelona uitkoos als uitvalsbasis. ‘Kick ii’ t/m ‘Kick iiii’ verschijnen allemaal deze maand. Op deze track (misschien wel de minst experimentele van de hoop) komt de vocale ondersteuning van Sia Furler.

Rival Consoles ‘Monster’ : de Brit Ryan Lee West maakt spannende electronische muziek. ‘Spannend’ mag hier misschien worden gelezen als ‘voor de liefhebbers’. Titel van zijn nieuwe cd: ‘Overflow’.

Marissa Paternoster ‘White Dove’ : haar naam doet vermoeden dat ze een zuster zou kunnen zijn van BBR-frontman Jan, maar niets is minder waar. Deze Amerikaanse is naast beeldend kunstenaar ook gewoon zangeres. Ze zit in een band die Screaming Females heet en ze bracht en ze bracht voordien al muziek uit als Noun. ‘Peace Meter’ verschijnt dus onder haar eigen naam.

Beauty Pill ‘Instant night’ : Amerikaanse rock en electronicaband die een tijdlang op het Dischord Records label zaten, die veelal het hardere werk promoten. Je krijgt van ons de titeltrack van hun nagelnieuwe EP.

Godford ‘The beast’ : Franse electropopband die vorig jaar deftig debuteerde en die daar snel een vervolg aan willen breien met opvolger ‘I YOU SHE’.

Nils Frahm ‘All numbers end’ : onze favoriete Duitse neoklassieke musicus komt op de proppen met ‘Old friends new friends’ waarop 23 nummers staan. Als dat ons niet door deze mistroostige decembermaand kan halen, dan ziet het er zéér somber uit.

Mario Batkovic ‘Chorea duplex’ : deze man uit Bosnië-Herzegovina staat bekend als componist, vooral van games en filmscores. Hij schijnt een begenadigd accordeonist te zijn die onder contract ligt bij het label van Geoff Barrow (Portishead). ‘Introspectio’ heet zijn nieuwste werkstuk.

Jlin ‘Embryo’ : Jerrilynn Patton heet deze electronica-artieste voluit. Je krijgt van ons de titeltrack van haar vier nummers tellende EP.

Teen Daze ‘2 AM real love’ : ook de Canadees Jamison Isaak maakt electronica. ‘Interior’ is alweer de achtste full cd die hij uitbrengt.

Benny Sings ‘Beat 100’ : met de feestdagen in het verschiet brengt Tim van Berkenstijn een nieuwe verzamelaar uit onder de titel ‘Beat Tape II’. Hiphop, jazz, soul of gewoon iets helemaal anders. Van vele markten thuis zeggen ze dan!

Beatrice Deer ‘History’ : en we gaan eruit met een Canadese popdeerne die titelloos debuteerde in 2010, de opvolger kwam pas acht jaar later. Nu is er ‘SHIFTING’.

Verder ook nieuw werk van o.a. Beans on Toast, William Orbit, Volbeat, Devin Townsend, King Buffalo, Gene Clark, Deep Throat Choir, Jesse Cook, Christian Kjellvander, Gabriels, Williams Fitzsimmons, Of Mice and Men, New Found Glory, Angèle, Tom Morello en Nicole Atkins. Tot volgend jaar!

Posted 01/12/2021 by ambijans in Muziek

100 platen die mijn muzikale smaak hebben gevormd (7) ‘The Real Thing’ (Faith No More) (1989)    Leave a comment

De komende honderd weken gaan we op zoek naar de 100 platen die onze muzikale smaak ten goede hebben veranderd. Meestal hebben we het dan over de tijd waarin we de platge(t)reden paden van de wekelijkse BRT Top 30 verlieten voor het serieuzere werk van StuBru & co. Een uitzondering hier en daar niet te na gesproken uiteraard. Op het einde hopen we een min of meer representatieve lijst te krijgen van exact honderd stuks die ongeveer ons muzikale DNA kan weerspiegelen. We weten nu al dat we our darlings hier en daar moeten killen, maar we gaan toch een serieuze poging wagen. Het staat jullie natuurlijk vrij om het eens of oneens met ons te zijn op het einde van de rit. De coloribus et de gustibus, weet je wel? Een wijze man zei me ooit: ‘Er bestaat eigenlijk geen slechte muziek. Als je iets hoort wat in jouw oren slecht klinkt, kan je hoogstens zeggen dat het misschien jouw genre niet is’. Leven en laten leven quoi! In die wetenschap gaan we aan deze opdracht beginnen.

Ik was blij dat Yasmine Kherbache enkele weken geleden in het onvolprezen tv-format ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ nog eens beklemtoonde wat een muzikaal genie Mike Patton eigenlijk is. Ik leerde FNM kennen in 1989 via StuBru in een tijdperk waarin deze radiozender nog toonaangevend én relevant was om nieuwe muziek te leren kennen. Je had bijvoorbeeld een programma als ‘De Afrekening’ waarin je wekelijks een mooie dwarsdoorsnede kreeg van de heersende trends in de alternatieve muziek. Het zou een tijdlang de leidraad worden van onze persoonlijke smaak. Bij FNM kwamen we op de één of andere manier zelfs bij hun vorige platen terecht: ‘We care a lot’ (1985) en ‘Introduce yourself’ (1987). Die platen klonken lang niet slecht, maar ze waren ingezongen door Chuck Mosley, die in 2017 op 57-jarige leeftijd stierf aan een overdosis. Ik meen te kunnen stellen dat de grote doorbraak voor de band zeker is versneld nadat Patton in 1988 toetrad. De man is een muzikale duizendpoot die zijn creatieve ei op meerdere manieren wist te leggen: solo, maar verder o.a. ook als Fantômas, Lovage, Mr. Bungle en Tomahawk. We hadden ongelofelijk veel geluk dat FNM geprogrammeerd stond op onze allereerste Pukkelpopeditie (toen nog in Hechtel). Le-gen-da-risch optreden! Wij waren ook zo gek om met een bende Zonhovenaars twee keer naar de Brielpoort in Deinze te karren (op 18 november én 7 december 1992) waar we een nagenoeg identieke setlist kregen voorgeschoteld. Tijdens één van die twee doortochten geraakte Patton na het stagediven zijn kleding kwijt. Gewoon van zijn lijf gerukt, waardoor hij één nummer poedelnaakt zittend op een soort van krukje moest afhaspelen. In 1993 stonden ze op (toen nog) Torhout-Werchter. Vrienden legden een bus in naar het festivalterrein dus we konden ons helemaal laten gaan. Pukkelpop 2009 was onze vijfde keer FNM. Tijdens die editie kregen we een overenthousiaste stagediver op ons bordje. Wij lachten hard toen we het zagen gebeuren, maar voor de betrokkene was het net iets minder grappig. Voor iedereen die na vandaag het risico durft te nemen om Mike Patton eens nader uit te checken: FNM is misschien wel de meest mainstream band uit het lijstje, bij de rest durft hij al eens experimenteler uit de hoek te komen. Luisteren op eigen risico zou ik zeggen! 😉

Posted 30/11/2021 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (288)   Leave a comment

Vorige week was voor mezelf een werkvrije week. Ik ben één van die collega’s die té veel verlof heeft opgespaard dit jaar. Ter compensatie moet een mens dan af en toe eens thuisblijven. Donderdagvoormiddag kwam iemand van Dalemans in Maasmechelen om wat kastjes in onze inbouwwand beter af te stellen. In principe zou alles nu in orde moeten zijn. ’s Avonds zaten we met familie samen bij Sans Gêne waar het weer gezellig druk was. Louise nam geen risico’s door de stijgende coronacijfers, waardoor ze vrijdag niet bij ons is komen eten. Beter voorkomen dan genezen, zullen we zeggen. Frrenkie’s quiz in Kermt ging uiteindelijk wél door met de nodige voorzorgsmaatregelen. In die pitttige quiz werden we met Moordgat/WvA uiteindelijk 21ste als ik me niet vergis. Zaterdagvoormiddag ben ik eens gaan piepen op het werk om ‘de grote veranderingen’ te zien. Het zag er eigenlijk best goed uit moet ik zeggen. ’s Middags dan weer minder goed nieuws door een coronageval op het werk. Omdat ik niet heb gewerkt, ben ik vermoedelijk niet geïnfecteerd. Al durf ik daar verder weinig dienstmededelingen over doen omdat de situatie snel zou kunnen escaleren. Daardoor ben ik vandaag vermoedelijk al nodig op het werk (tot 19u). Mijn quiz op woensdagavond heb ik uit voorzorg ook maar gecanceld. Op de zondagsmarkt maar weer braaf mijn mondkapje opgezet, baat het niet … het schaadt waarschijnlijk ook niet. Wellicht is er op vrijdag opnieuw een verschuiving, waardoor ik naar één van onze uitleenposten moet. Het lijkt dus een atypische week te zullen worden. Onze voorstelling in CCHA (Murcof + Sergi Palau) werd enkele weken geleden al geannuleerd. En daarna heb ik een volledig uitleenweekend opstaan. Wish me luck!

Meanwhile … – Midlake: we zijn blij dat we deze Amerikaanse band hier nog eens kunnen opvoeren. Voor de fans was het alweer van ‘Antiphon’ (uit 2013) geleden dat er nieuws te rapen viel. Voor ‘The sake of Bethel Woods’ moet er nog geduld worden geoefend tot maart 2022. Tot die tijd is er alvast deze amuse gueule.

Morbid fascination – Blood Red Shoes: op ‘Ghosts on tape’ is het nog wachten tot januari. Steven Ansell en Laura-Mary Carter vonden het alvast geen belemmering om één vooruitgeschoven single te releasen.

Tossing and turning – Windjammer: deze week presenteren we een iets minder bekende classic, uitgebracht in 1984. Bij onze noorderburen kwam het nog tot een notering in de hitparade, maar ik denk dat ze elders weinig brokken hebben gemaakt. Er werd later niets meer van hen gehoord.

Bruxelles, je t’aime – Angèle: ik denk dat we er niet ver naast zitten als we Angèle Van Laeken hier één van onze best scorende Belgische artiesten noemen. Zeker op internationaal vlak. Op dit moment heeft ze helaas af te rekenen met een coronabesmetting. Ze hoopt tijdig (lees ’10 december’) hersteld te zijn om haar tweede cd ‘Nonante-cinq’ te kunnen promoten.

Rhododendron – Hurray for the riff raff: en we gaan eruit met een fijne Americana band rond zangeres Alynda Segarra. Zij lanceren in februari hun nieuwe plaat ‘Life on earth’. Als het leven op aarde ietwat normaal blijft, komt er volgende week vast weer een nieuwe editie op deze blog. Tot dan!

Posted 29/11/2021 by ambijans in Muziek

Corona 365 (2021 editie) (27)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

328. Imagine – John Lennon : behalve door zijn muzikale bijdragen werd Lennon ook bekend door zijn politieke en levensbeschouwelijke stellingname als vredesactivist en vrijdenker. Wat zou hij hebben gedacht van die hele coronabedoening? Dit nummer is exact een halve eeuw oud ondertussen.

329. The writer – Meskerem Mees : 22-jarige talentvolle singer-songwriter die de recentste Humo’s Rock Rally won. Eén van de zangeressen ook die werd gevolgd door Isolde Lasoen in ‘She’s lost in music’. Won onlangs ook de prestigieuze Montreux Jazz Talent Award. Heeft met ‘Julius’ een puik debuutalbum gelanceerd.

330. Radio – Dolly Dots : deze Nederlandse dames mogen worden gezien als onze ‘guilty pleasure’ deze week. Ik was vooral fan van de blondjes (Anita en Angéla), zelfs in 1979 al ten tijde van dit nummer. Fijne Toppopherinneringen aan de open haard!

331. Tes ka – Big Bill : Belpopclassic in het Leives dialect uitgevoerd door Armand Hombroeckx en uitgebracht in 1980. Het refrein is ook een meezinger, die nog een tijdje mee kan.

332. Taking me back (gently) – Jack White : een klein stukje toekomstmuziek want de mannelijke helft van The White Stripes komt pas in april 2022 met nieuw werk op de proppen.

333. I’ll be over you – Toto : ‘wat het nummer eigenlijk vertelt is: de jongen heeft het uitgemaakt met zijn meisje en hij realiseert zich dat hij dit nooit had moeten doen want hij is nog steeds verliefd op haar. Het is een soort waarschuwing voor mensen. Je weet niet hoe goed je het hebt totdat je het niet meer hebt.’ Dat zei Steve Lukather er in 1986 over. Een universeel gegeven quoi!

Posted 28/11/2021 by ambijans in Muziek

‘De wetten van Wiel’ (Patrick Vandewalle)   Leave a comment

Roger Calluwaerts ziet in zijn 17-jarige zoon Danny een groot voetbaltalent. Wanneer de jonge linksmidden van vierdeprovincialer VC Eendracht Kromkerke in een bekerwedstrijd tegen Anderlecht een wereldgoal scoort, lijkt er voor hem een droom te zullen uitkomen. Want een plaatselijke manager doet hem een op het eerste gezicht interessant voorstel. Maar zijn diens plannen wel zo oprecht als ze lijken? ‘De Wetten van Wiel’ is een tragikomedie over simpele mensen die overmoedig durven dromen, maar die met hun goed ontwikkeld talent voor mislukkingen en een manifeste aanleg om te falen recht op een even pijnlijk als hilarisch fiasco lijken af te stevenen. Auteur Patrick Vandewalle (°1969, Genk) schreef als muziekjournalist voor Het Belang Van Limburg en organiseerde jarenlang het alternatieve muziekfestival Absolutely Free in Genk. ‘De Wetten van Wiel’ is zijn debuut als auteur. Omdat ik Patrick ken (o.a. via De Groote Gencker Muziekquiz) nam ik de moeite om zijn debuut toch eens te lezen. Ik herkende er een beetje de vlot leesbare stijl van Herman Brusselmans in (waarbij ik moet bekennen dat ik na een stuk of vier van zijn schrijfsels ben afgehaakt door een overvloed aan platitudes). In het boek van Patrick wordt er ook wel eens gescholden, geslagen of geïntimideerd maar nergens wordt er iemand zwaar door de mangel gehaald. Iedereen wordt min of meer in zijn/haar waarde gelaten. Wanneer er al iemand in een andere context opduikt dan we hem eigenlijk kennen, dan ligt het er zó vingerdik op dat het een grap is. Mocht ik zelf ooit een boek schrijven, dan zou ik dat graag doen in de stijl van Patrick Vandewalle. Je ziet duidelijk dat hij schrijft over dingen die dicht bij hem liggen (met name het voetbalmilieu). Mocht er ooit een vervolgroman komen, dan gaat die zich ongetwijfeld in de muziekscene afspelen. Schrijf over dingen waar je behoorlijk wat affiniteit mee hebt en je krijgt waarschijnlijk (als alles goed gaat) een vlot leesbare roman. Denk ik dan in al mijn naïviteit. Uiteraard zal het regelmatig schrappen en herschrijven zijn geweest. Een boek is ook zoiets als een beeldhouwwerk. Van een blok ruwe materie moet je (na veel vijlen) trachten een fijn afgewerkt product te maken. Ik denk dat de auteur daar met verve in is geslaagd. Op een paar uurtjes lees je dit boek makkelijk uit. In de marge kom ik er zelf eigenlijk in voor (lezers met gevoel voor detail halen het er zeker uit), maar dat speelt geen rol in mijn eindoordeel. Het boek is voor Vlamingen héél herkenbare kost, dus perfect te verfilmen. Liefst niet door Jan Verheyen, want dan komt het zeker niet goed. Mijn eindoordeel: vier sterren! Misschien moet ik mij nu ook maar eens snel aan ‘De danser’ van Luc Balcer wagen, een andere debutant. Needless to say, dit boek is te koop in de betere boekhandel en uiteraard te leen in de betere Vlaamse bibliotheken. Die van Zonhoven bijvoorbeeld!

Posted 27/11/2021 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series die ook de moeite zijn (27) ‘Harry Enfield & Chums’ (1994-1999)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Ze kwamen vaak pas in mijn vizier nadat ik mijn eigenlijke top 100 had opgesteld. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die ik vooralsnog niet heb gezien, maar die wél nog op mijn ‘must see’ lijstje staat te blinken.

‘Harry Enfield & Chums’ is een Britse sketchshow met Harry Enfield, Paul Whitehouse en Kathy Burke. Het was een uitloper van een soloprogramma (in het alternative comedy genre) waarmee Enfield al vanaf 1990 op BBC 2 bekendheid had verworven. Het was (net zoals o.a. ‘The Fast Show’ en ‘Little Britain’) een aaneenschakeling van sketches waarin steeds dezelfde typetjes (o.a. The old gits, Tim Nice-but-Dim, Wayne en Waynetta, Kevin the Teenager en Michael Paine) terugkwamen. Er zijn ook een aantal specials opgenomen van dit programma. Omdat we moeilijk een trailer kunnen geven van een komisch sketchprogramma, kiezen we hier gewoon voor een sketch.

Moet ik in de toekomst zeker nog zien: ‘Bates Motel’ (2013-2017)

Posted 26/11/2021 by ambijans in TV

De Tsundoku Top 100 (43) ‘Zen & de Kunst van het Motoronderhoud: Een Onderzoek naar Waarden’ (Robert M. Pirsig) (1974)     Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

In ‘Zen & de kunst van het motoronderhoud’ verhaalt Robert M. Pirsig over de motorfietstocht die de hoofdfiguur en zijn elf jaar oude zoon Chris een zomermaand lang van Minnesota naar Californië maken. Het is het spannende en wanhopige relaas van een vader en een zoon die bevangen worden door een steeds ingrijpender krankzinnigheid. ‘Zen & de kunst van het motoronderhoud’ is een van de belangrijkste en invloedrijkste boeken van de afgelopen halve eeuw. Het is een persoonlijke en filosofische zoektocht naar de fundamentele vragen van het bestaan en een lucide bespiegeling over hoe wij beter zouden kunnen leven. Robert Maynard Pirsig (1928–2017) was een Amerikaanse schrijver en filosoof, wiens ‘Zen & de kunst van het motoronderhoud’ een baken werd voor miljoenen lezers wereldwijd. ‘Het is in feite een filosofische verhandeling opgelost in een roman, en die roman is waarschijnlijk de aanleiding dat het boek steeds meer wordt verkocht. Dat succes is verdiend: alleen al om die roman is het een onvergetelijk boek.’ Dit lijkt me écht zo’n boek dat mensen zouden moeten lezen in dit vreemde tijdsgewricht. Ik baseer me dan op de inhoud ervan. We hebben tijd zat om over bepaalde levensvragen na te denken. Hebben jullie ‘m toevallig gelezen? Liet het boek toen een diepe indruk na? Was het een verrijking? Of net een enorme teleurstelling? Ik hoor het uiteraard graag.

Posted 25/11/2021 by ambijans in Literatuur

Corona 365 (2021 editie) (26)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

323. Me and Bobby McGee – Janis Joplin : dit nummer werd vernoemd in het derde en laatste deel van de familiekroniek ‘Vier vrouwen, vier families, één eeuw’ van de Duitse auteur Carmen Korn. Het is een nummer dat o.a. werd geschreven door Kris Kristofferson, maar dat het bekendst werd in de versie van Joplin in 1970. Na haar dood werd het een nummer één hit in de Verenigde Staten.

324. Luchtkasteel – Yong Yello : Yello Staelens is een jonge Antwerpse rapper die flink wat airplay krijgt op Radio 1. Hij heeft geen steentje in zijn schoen zitten, maar worstelt duidelijk met andere issues.

325. Rape me – Nirvana : het derde seizoen van ‘Succession’ is begonnen en dat zullen we geweten hebben. Dit Nirvananummer uit 1993 komt in één van de afleveringen voorbij.

326. Sugah daddy – D’Angelo and the Vanguard : deze Amerikaanse R&B en soul singer-songwriter maakte één van de betere platen in 2014. Beschouw die plaat (‘Black Messiah’) maar als onze Spotifytip voor deze week.

327. Blame – Gabriels : de muziek van dit trio uit Los Angeles lijkt uit lang vervlogen tijden te stammen, maar ze werd écht pas recent gemaakt. Eén van mijn ontdekkingen uit het (bijna) afgelopen jaar 2021. ‘Een lichtpuntje in donkere dagen’ zou een pessimist zeggen en hij/zij zou er niet ver naast zitten.

Posted 24/11/2021 by ambijans in Muziek

100 platen die mijn muzikale smaak hebben gevormd (6) ‘… Endtroducing’ (DJ Shadow) (1996)   Leave a comment

De komende honderd weken gaan we op zoek naar de 100 platen die onze muzikale smaak ten goede hebben veranderd. Meestal hebben we het dan over de tijd waarin we de platge(t)reden paden van de wekelijkse BRT Top 30 verlieten voor het serieuzere werk van StuBru & co. Een uitzondering hier en daar niet te na gesproken uiteraard. Op het einde hopen we een min of meer representatieve lijst te krijgen van exact honderd stuks die ongeveer ons muzikale DNA kan weerspiegelen. We weten nu al dat we our darlings hier en daar moeten killen, maar we gaan toch een serieuze poging wagen. Het staat jullie natuurlijk vrij om het eens of oneens met ons te zijn op het einde van de rit. De coloribus et de gustibus, weet je wel? Een wijze man zei me ooit: ‘Er bestaat eigenlijk geen slechte muziek. Als je iets hoort wat in jouw oren slecht klinkt, kan je hoogstens zeggen dat het misschien jouw genre niet is’. Leven en laten leven quoi! In die wetenschap gaan we aan deze opdracht beginnen.

In 1996 realiseerde Joshua Paul Davis dit huzarenstukje. Hij haalde er zelfs het Guinness Book of World Records mee met de vermelding ‘de allereerste plaat ooit die werd uitgebracht met daarin enkel samples verwerkt’. Jullie lezen het goed: DJ Shadow heeft geen enkel fragment zelf ingespeeld of externe muzikanten aangesproken om hem hiermee te helpen. Het productieproces gebeurde tussen 1994 en 1996, Davis was toen amper 24 jaar oud. Ik heb eens ergens gelezen dat hij ongeveer 50.000 verschillende samples van veelal oude vinylplaten (meestal jazzmuziek) heeft gebruikt op een plaat die méér dan één uur duurde. Hij was er in het begin ook als de dood voor dat de rechtmatige eigenaars/erfgenamen hem nog achter de veren konden zitten om hun copyrightrechten te laten gelden. Vandaar dat het uiteindelijk zo’n knip -en plakwerk is geworden. Het is nooit bij hem opgekomen om alle rechten van samples te laten clearen, omdat ie dan financieel geruïneerd dreigde te geraken. Het was dus vooral de kunst om telkens ultrakorte fragmenten te gebruiken die moeilijk(er) te traceren zouden zijn. Dat er veelal samples werden gehaald uit obscuurder en ouder jazzwerk heeft hem een hele hoop gedoe bespaard. Hier en daar hebben artiesten toch stukjes van hun eigen werk herkend. Of DJ Shadow daarvoor in de geldbuidel heeft moeten tasten of enkel lof heeft gekregen is mij eigenlijk onbekend. Wat wél een zekerheidje is: deze plaat, uitgebracht op het Britse Mo’Wax label, wordt een kwarteeuw later nog steeds als een mijlpaal gezien in de hiphopmuziek. Sommige mensen beweren zelfs dat het één van de allerbeste triphopplaten is die ooit zijn gemaakt. Wij hebben er in die tijd alleszins met open mond en stijgende verbazing naar zitten luisteren. Als ik mij niet vergis heeft mijn broer ‘m ook ooit op cd gekocht (ik zou het eens moeten verifiëren). Ik kan maar één ding zeggen: wie dit in zijn cd/vinylverzameling heeft zitten wil ik graag een ware connaisseur noemen. Dikke duim!

Posted 23/11/2021 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (287)   Leave a comment

Vorige week kunnen we als ‘een rustige week’ beschouwen. Op maandag hadden we een vrije dag, ook donderdagvoormiddag namen we recup balans. Woensdagvoormiddag wilde ik regelingen treffen voor een voorjaarsactiviteit van 2022 (binnenkort meer nieuws daarover). Wij dachten ook eens ’s morgens iets te gaan drinken in Zonhoven centrum, bleken zowel het Martenshuys als de Quint gesloten te zijn. Optie nummer drie die ik in gedachten had loonde uiteindelijk, ook al was Monx koffie eigenlijk ook gesloten. We hadden m.a.w. geluk dat we daar uiteindelijk toch terecht konden. Op zondag heb ik uiteindelijk gewerkt omdat één van mijn colllega’s last minute nog uitviel (geen corona, dus no worries!). De komende week zijn we van maandag tot en met vrijdag gesloten voor publiek door werkzaamheden aan onze jeugdafdeling. We krijgen ook een nieuwe infobalie, nieuwe zelfscans e.d. De aanwezige collega’s kunnen jullie wél verder helpen met de afhaalbib. Voor de rest nog in mijn planning: donderdagavond een familie-etentje bij Sans Gêne, vrijdagmiddag komt petekind Louise nog eens eten en ’s avonds doen Hanne en ik mee met Moordgat/WvA op Frrènkie’s World Tour 196-Quiz in Kermt. Iets méér actie dan afgelopen week alleszins. Volgende week weten we jullie te vertellen hoe alles is verlopen.

Haven’t been doing so well – Frank Turner: we beginnen met een Britse singer-songwriter van punk en folkmuziek. In februari 2022 brengt hij zijn volgende plaat ‘FTHC’ uit.

Breathe deeper (Lil Yachty remix) – Tame Impala: stoelen en tafels aan de kant én dansen maar! De gastvocalen zijn dit keer van Miles Parks McCollum, die onder zijn alter ego onlangs ‘Michigan Boy Boat’ uitbracht.

Change – Tears For Fears: onze classic gingen we deze week zoeken in 1983. Curt Smith en Roland Orzabal brengen in februari 2022 een nieuwe plaat uit, maar hun ‘The Hurting’ was destijds een heus toppertje.

E-Dawn – Dusky: we hebben ook een dansbaar schijfje voorzien. Een Londens electronicaduo dat in 2011 werd opgericht en dat ondertussen een enorme hoeveelheid EP’s uitbracht. Onlangs verscheen ‘JOY’, hun derde full cd.

Doers – BODEGA: en we gaan er rockend uit deze week. Deze Amerikanen debuteerden in 2018, volgend jaar verschijnt opvolger ‘Broken Equipment’. Volgende week ongetwijfeld een kakelverse lading nieuwe oorwurmpjes. Tot dan!

Posted 22/11/2021 by ambijans in Muziek