Babe van de week (35) Margarita Levieva   Leave a comment

margarita levieva

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Margarita Levieva (37) is een Russisch-Amerikaanse actrice die op 11-jarige leeftijd vanuit haar thuisland verhuisde naar de Verenigde Staten. Margarita begon al op driejarige leeftijd met turnen en dat zou ze ook op vrij hoog niveau blijven doen toen ze in de States aankwam. Het scheelde maar een haar of ze had ooit mogen deelnemen aan de Olympische Spelen. Ze studeerde economie aan de universiteit en later begon ze te werken als gymlerares. Toch bleef een acteercarrière steeds lonken. Ondertussen zouden mensen haar o.a. kunnen kennen van ‘Vanished’ (2006), ‘Noise’ (2007), ‘The Lincoln Lawyer’ (2011), ‘The Diary of a Teenage Girl’ (2015), ‘The Loft’ (2015), ‘The Blacklist’, ‘Allegiance’ en ‘The Deuce’ (2017). Ik zag ondertussen de twee eerste afleveringen van deze laatste reeks, dus daar ken ik haar van. Ze is 168 centimeter groot, ze weegt 52 kilogram en ze is nogal sportief aangelegd. Margarita heeft sinds 2014 een relatie met acteur Sebastian Stan. Op castings kan ze vlot solliciteren voor jongere rollen omdat ze er meer als een studente uitziet dan een 37-jarige.

Advertenties

Posted 22/09/2017 by ambijans in Babes

“De diefstal van Albert’ (Gerard Donovan)   Leave a comment

Donovan Winter 6

Omdat de vakantie nu toch écht officieel voorbij is, kunnen we weer opnieuw wat literaire tips op jullie loslaten te beginnen met dit boek. De inhoud? 1938. Tijdens een mooie zomer aan de zuidkust van Engeland steelt een vrouw een kinderwagen, mét baby. Ze noemt het kind Albert. Ze is goed voorbereid, ze heeft een boek over babyverzorging en de nodige luiers en potjes eten. Van een afstandje ziet ze de ouders van Albert eraan onderdoor gaan. Ze zweeft tussen adoratie voor het kind en irritatie, want nu kan ze niet meer naar de bioscoop, haar lievelingshobby. En dan wordt Albert ziek. Auteur Gerard Donovan laat zijn hoofdpersoon wankelen op de grens van herkenbare emotie en waanzin, uiterst kwetsbaar en dreigend tegelijkertijd. Een beklemmende psychologische roman over wat eenzaamheid met iemand kan doen. Gerard Donovan (Ierland, 1959) heeft nominaties op zijn naam staan voor o.a. de Man Booker Prize en de IMPAC International Award. Met zijn debuut ‘De telescoop van Schopenhauer’ won hij bijvoorbeeld de Kerry Group Irish Fiction Award. Dit boek is uiteraard te koop in de betere boekhandel, maar je vindt (als je goed zoekt!) het boek zeker ook terug in de betere bibliotheek in jouw buurt.

Posted 21/09/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (71)   Leave a comment

charlotte gainsbourg

Enkele nieuwtjes heet van de naald! Onze tickets voor Millionaire in Muziekodroom zijn eindelijk binnen, nadat er eerder iets fout liep met de betaling vanuit het buitenland. Enkele nachtjes geleden werden in de Verenigde Staten dan weer de Emmy’s uitgereikt, zowat de belangrijkste onderscheiding voor tv-series e.d. Er waren een aantal winnaars, maar één van dé grote zegevierders was ‘Big Little Lies’ (acht beeldjes). Geheel terecht volgens mij. En mijn hipstergehalte verhoogt zelfs nog een beetje want ook de serie die het beeldje voor ‘beste dramareeks’ in de wacht sleepte (‘The Handmaid’s Tale’) heb ik in Spanje kunnen bingewatchen. Ook deze serie wist acht Emmy’s te winnen. Genoeg reden om vandaag af te trappen met een actrice die ook kan zingen.

Rest – Charlotte Gainsbourg: als je de goeie genen van zowel moeder (Jane Birkin) als vader (Serge Gainsbourg) hebt, dan is de kans groot dat je zelf ook multigetalenteerd bent zoals bijvoorbeeld het geval is bij dochter Charlotte. Zij is meestal actief als actrice, maar na enkele jaren van relatieve stilte lijkt ze nu ook haar muziekcarrière opnieuw te hebben aangezwengeld. Haar vierde solocd (waaruit wij de titeltrack plukten) is voorzien voor november.

Better be home soon – Crowded House: onze classic kozen we deze week omdat we ‘m afgelopen weekend op een quiz hoorden in Geel die volgens ons vrij weinig om het lijf had. Het was de allereerste quiz na ons korte zomerreces in Spanje. Deze hit van Nieuw-Zeelandse oorsprong dateert alweer van 1988 dus straks 30 jaar geleden. ‘We worden oud!’ denk ik als ik de vorige zin nog eens herlees.

Dum surfer – King Krule: vorige week hadden we ‘m al in onze lijst binnengesmokkeld (toen in samenwerking met Mount Kimbie). Volgende maand verschijnt van deze jonge Brit (nog altijd maar 23 jaar) alweer zijn derde solocd, ‘The OOZ’ getiteld. De eerste en derde bracht hij uit onder de naam King Krule, de tweede onder zijn échte naam Archy Marshall. Snelle beslissers kunnen ‘m nog live gaan zien in ons land, want op 11 december speelt hij in De Roma.

Little thing gone wild – Black Rebel Motorcycle Club: deze week hebben we zelfs al muziek van 2018 in de aanbieding, want BRMC zal in januari hun nieuwe cd ‘Wrong Creatures’ uitbrengen. De eerste single klinkt alleszins alweer als vanouds!

1982 – Liima: en we eindigen met een zijprojectje van Efterklang dat we vorig jaar nog aan het werk zagen in Muziekodroom. Volgende maand zien we ze misschien opnieuw live want ze staan in het voorprogramma van Grizzly Bear in de AB. Wij presenteren de titeltrack van hun nieuwe worp die begin november het levenslicht zal zien. Tot volgende week!

Posted 20/09/2017 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (7)   Leave a comment

een te licht vergrijp voor een GASboete

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Iedereen heeft in zijn jonge jaren vast en zeker wel eens kattekwaad uitgehaald. Meestal was die zo onschuldig dat de gevolgen binnen de perken bleven, bij ons was dat niet anders. Onze straat was eigenlijk een halve speelstraat omdat ze bovenaan doodliep in een soort van parking waar mensen hun wagen zetten om samen te carpoolen (lang vóór de carpoolparking in Houthalen-Helchteren er lag). Er gebeurden ook andere dingen (maar daarover volgende week uiteraard meer). In het allerlaatste huis op weg naar die parking (die ondertussen al jaren niet meer bestaat) woonde een man op leeftijd (voor ons was die man stokoud!) samen met zijn ongetrouwde dochter die zich bij hem over de huishoudelijke taken ontfermde. In wisselende samenstellingen (al naargelang de kameraden die thuis kwamen spelen) gingen we daar wel eens de oudste prank aller tijden uitvoeren, het overbekende ‘belletje trek’. Je moest er eigenlijk weinig voor kunnen: op de bel drukken en zo snel mogelijk weglopen of ergens een veilige schuilplek zoeken om van daaruit het slachtoffer in de gaten te kunnen houden. De voorlaatste keer dat we dit deden waren we de eerste twee pogingen vlot weggeraakt. Iedere andere snotneus zou het spelletje daarna beu zijn geworden, doch dat was buiten ons gerekend. Onze oude buurman kwam de derde keer niet meer naar zijn deur gelopen, maar zijn dochter kieperde vanuit het raam boven wél een volle emmer water naar beneden. Niemand van ons werd nat, doch het liep maar net goed af. Ons laatste potje ‘belletje trek’ verliep anders. Een eerste geslaagde poging leverde nog een vloekende buurman op, bij de tweede poging vlak erna gleed B. (één van mijn vrienden) uit toen hij wilde wegsprinten nadat iemand van ons op de bel had gedrukt. Wij maakten ons gillend uit de voeten, maar toen we naar achter keken zagen we vanuit onze ooghoeken dat B. in een soort van wurggreep werd gehouden en een paar tikken kreeg. Onze harten bonsden in onze keel terwijl we via de bosjes in een soort van lus terug naar huis liepen. We waanden ons pas veilig toen we in onze voortuin vlak achter de haag lagen. Mijn ouders waren op dat moment net in hun voortuin aan het tuinieren dus zij verbaasden zich erover dat wij daar ineens met zijn allen lagen te schuilen. Nauwelijks twee minuten later hoorden we de bulderende stem van buurman B. die bij mijn ouders zijn beklag kwam doen over dat vervelende ‘belletje trek’. ‘Het spel had nu lang genoeg geduurd om hem voortdurend te treiteren’, sprak hij in het plaatselijke dialect. Mijn ouders zeiden dat ze de boodschap aan ons zouden overbrengen. Naast buurman B. stond ook een bedremmelde en rood aangelopen kameraad B. Het huilen stond hem nader dan het lachen, om het eens met een gezegde uit die tijd te zeggen. Buurman B. stapte nog wat bozig terug naar huis, wij verlieten stilletjes onze schuilplaats en mijn ouders wezen ons hierna op een faire manier terecht. Zonder bolwassing! Zij snapten heus wel dat het gewoon kwajongensstreken waren zonder veel erg. We moesten dus die avond niet zonder eten naar bed! 😉

Posted 19/09/2017 by ambijans in Algemeen

De top 100 tv-series (16) Absolutely Fabulous (1992-2012)   Leave a comment

absolutely fabulous

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Absolutely Fabulous’ is een Britse sitcom die vijf seizoenen lang (tussen 1992 en 2005 en 2011 en 2012) liep op de BBC. De serie gaat over een gezin, moeder Eddie Monsoon (Jennifer Saunders) en dochter Saffron (Julia Sawalha), wier rollen wat betreft verantwoordelijkheidsbesef en levenshouding tegengesteld zijn en andersom dan men gezien het generatieverschil zou verwachten. Eddie drinkt overmatig, gebruikt drugs en is geobsedeerd door roem, mode en geld. Haar dochter Saffron (‘Saffy’) is in alles haar tegenpool. Saffron draagt ouderwetse kleren, studeert hard en probeert haar moeder enigszins op het rechte pad te houden. Moeders beste vriendin Patsy (Joanna Lumley) haar enige levenstaak lijkt het overmatig consumeren van alcohol, drugs en seks met jonge mannen te zijn. Zij komt vaak in conflict met Saffy, die vindt dat zij een slechte invloed op haar moeder heeft. Eddie is eigenares van een PR-bureau en kampt met een soort ‘midlife crisis’. Ze is de veertig gepasseerd, worstelt constant met haar gewicht en probeert met alle macht de tekenen van het ouder worden te maskeren. De serie werd geregisseerd door Bob Spiers en geproduceerd door Jon Plowman. De scenario’s zijn van de hand van Jennifer Saunders. Voor de liefhebbers zetten wij alvast een aantal één-tweetjes van Saunders en Lumley op een rijtje.

Absoluut te mijden op tv: ‘Ein Schloß am Wörthersee’ (1990-1993)

Posted 18/09/2017 by ambijans in TV

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (39)   Leave a comment

voor mijn slechte muzieksmaak uiteraard

Nadat we drie avonden achter mekaar hebben afgesloten met een etentje werd het tijd om het terug wat kalmer aan te doen. Zo zaten we vrijdagavond op de Party On quiz in Geel aan tafel bij Happy Ending. Het zal voor het gros van de aanwezigen best wel een perfecte D-quiz zijn geweest, maar ik moest bij momenten toch denken aan ‘de processie van Echternach’. Dat tergend trage tempo, jongens toch! Uiteindelijk sleepten we op het eind van de avond een verdienstelijke zevende plaats uit de brand. Gisterenmorgen stond na een maandje vakantie opnieuw een eerste werkdag op het menu. Die verliep behoorlijk geanimeerd en niet enkel omdat één van de uitleenpc’s de geest heeft gegeven nog vóór onze uitleendienst begon. Soit, mocht het een drukke zondaguitleen worden dan kan dat nog problematisch worden straks. Alles valt echter in het niets bij de tien dissonante voorbeelden hieronder. Luister en huiver!

381. We are young – Fun. : het kan haast niet anders of deze single moet de meest irritante hit uit 2011 zijn. Ze werd gefabriceerd door een Amerikaanse band die hierbij nochtans bekoorlijke vocale ondersteuning kreeg van Janelle Monáe. Haalden ook de mainstage van Pukkelpop om onbegrijpelijke redenen.

382. Funk dat – Sagat : deze Amerikaanse rapper schijnt nog steeds actief te zijn dezer dagen, maar gelukkig komt de rest van zijn repertoire mij niet meer ter ore. Zijn misbaksel uit 1994 kreeg een iets zedelijker titel mee omdat hij anders niet radiovriendelijk genoeg zou zijn voor het grote publiek. Què!

383. Lay love on you – Luisa Fernandez : deze Spaanse zangeres scoorde hiermee op haar zestiende (in 1978) een serieuze hit. Later trouwde ze met de Duitse zanger Peter Kent (die al eerder in deze lijst opdook) en verhuisde ze ook naar Duitsland. Haar echtgenoot bleef muziek maken, zijzelf kapte ermee in 1997.

384. Clouds across the moon – Rah Band : de oprichter van deze band begon in de late jaren ’60 met het maken van arrangementen voor diverse grootheden (The Beatles, Bee Gees, Herbie Hancock en Diana Ross to name a few!). In 1977 vormde hij met de initialen van zijn naam (Richard Anthony Hewson) een nieuwe band. In 1985 maakte hij deze ballad waarop zijn vrouw voor vocale ondersteuning zorgt.

385. Banaan – Jebroer : toen ik met de opmaak van deze lijst begon was er nog geen sprake van het vreselijke ‘Kind van de duivel’ van dezelfde uitvoerder. We mogen onszelf gelukkig prijzen dat de man grossiert in slechte muziek. In 2015 werden wij lichtjes onpasselijk wanneer we dit hoorden.

386. Thrift shop – Macklemore & Ryan Lewis : ook van onze volgende bijdrage zullen de meeste kids vast smullen (noem me dan maar een oude zak!), maar ook deze megahit uit 2012 was niet aan mij besteed. Ik val in herhaling: dit haalde ooit de mainstage op Pukkelpop.

387. De wilde boerendochter – Ivan Heylen : wij waren meer fans van zijn tv-programma’s eerlijk gezegd, maar in zijn vrije tijd durfde Heylen het al eens op een zingen zetten. Het lijkt op een stevige Belgenmop, maar in ons land strandde dit nummer uit 1974 op de tweede plaats in de hitparade terwijl het in Nederland nummer één werd. Nochtans begreep het gros van de Nederlanders helemaal niets van het Oost-Vlaamse dialect.

388. Animals – Martin Garrix : 21-jarige Nederlandse knaap die eerst begon met dj’en, later maakte hij remixes voor andere artiesten. In 2013 breekt hij door met zijn eerste eigen compositie en sindsdien verliep zijn loopbaan zéér voortvarend. Anno 2017 wordt zijn persoonlijk vermogen al op ruim 14 miljoen euro geschat. Conclusie: slechte plaatjes maken is een lucratieve bezigheid!

389. Move – H-Blockx : omdat we er ook iets wilden insteken uit Duitsland komen we vandaag met een Duitse rockgroep die in 1994 tot vervelens toe op MTV werd geplugd. De band schijnt (ondanks diverse bezettingswissels) nog steeds te bestaan.

390. Forever and ever – Demis Roussos : Griekse zanger die na het uiteenvallen van zijn band Aphrodite’s Child in 1971 een solocarrière begint. Roussos zal best een beminnelijke man zijn, maar muzikaal gezien produceerde hij behoorlijk wat bagger zoals bijgevoegde hit uit 1973 duidelijk zal maken. In 2015 overleed hij op 69-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker.

Posted 17/09/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (34) Sofia Jamora   Leave a comment

sofia jamora

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Sofia Jamora (20) is een Amerikaans model, die zich vooral bekwaamde in het showen van bikini’s in de gespecialiseerde vakbladenpers. Niet veel later mocht ze zelfs wat meer textiel en andere fashion showen. Sofia is 170 centimeter groot, ze heeft groene ogen en ze heeft meer dan één miljoen volgers op haar Instagramaccount. Ze is ondertussen ook het gezicht geworden van de online boetiek Lolli Valfre voor wat badpakken e.d. betreft. Nu ze meer en meer aanhang krijgt en wat kapitaalkrachtiger wordt hoopt ze straks een financiële bijdrage te kunnen leveren aan liefdadigheidsinstellingen die haar nauw aan het hart liggen. Ze zit vaak in de fitness en dat is nodig want lekker eten schijnt één van haar hobby’s te zijn. Sofia heeft een vriend, maar af en toe vraagt ook haar hond om ’n knuffel. En ze schijnt ook een Netflixverslaving te hebben, maar zo ken ik er nog!

Posted 16/09/2017 by ambijans in Babes