‘Er wordt naar u geluisterd’ (Wim Helsen) @ CCHA   Leave a comment

wim helsen

Onze vorige Wim Helsen voorstelling (‘Spijtig spijtig spijtig’) dateert alweer van april 2014, maar vanavond zijn we aanwezig op de eerste van twee hopeloos uitverkochte voorstellingen van deze cabaretier in Hasselt. Waar gaat het eigenlijk over? Wim Helsen won voor zijn eerste voorstelling de Neerlands Hoop Prijs, en voor zijn derde en vierde telkens de Poelifinario, de prijs voor de meest indrukwekkende cabaretvoorstelling. ‘Er wordt naar u geluisterd’ is zijn vijfde voorstelling. Voor ‘Er wordt naar u geluisterd’ legde Wim Helsen zijn oor te luisteren bij uw binnenste. Hij luisterde naar uw eenzaamste gedachten, uw meest verborgen pijn en uw diepste angsten. Kent hij die dan? Ja hoor! Deze voorstelling ging in première op 1 december 2016 in Amsterdam en werd daar toen overladen met positieve recensies. Nu is ze klaar voor Vlaanderen! Of Hasselt vanavond ook plat gaat weet ik hier achteraf te vertellen.

Advertenties

Posted 17/11/2017 by ambijans in Humor, Theater

De top 100 tv-series (24) Lipstick on your collar (1993)   Leave a comment

lipstick on your collar

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Lipstick on your collar’ is een Britse komische, muzikale televisieserie uit 1993. Het was één van de laatste televisiespelen van scenarioschrijver Dennis Potter, die in 1994 overleed. Potter zelf beschouwde ‘Lipstick On Your Collar’, met liedjes uit de jaren 50, als de afsluiting van een drieluik waarin muziek een belangrijke rol speelt. ‘Pennies from Heaven’ (1978, met liedjes uit de jaren 30) en ‘The Singing Detective’ (met liedjes uit de jaren 40) gingen hieraan vooraf. Het verhaal? In een Londens kantoor op de vertaalafdeling van de Britse geheime dienst van het Ministerie van Oorlog zitten zeven militairen in burgerkleding achter hun bureau te werken. De jongste twee zijn de dienstplichtige soldaten Mick Hopper (gespeeld door Ewan McGregor) en Francis Francis (gespeeld door Giles Thomas). Het werk kan hen niet bekoren. Om zich onder werktijd te vermaken, amuseren ze zichzelf vooral met fantaseren en creëren ze daarbij komische en muzikale dagdromen over hun collega’s die zingen en acteren. Onder de andere aanwezigen bevinden zich korporaal Pete Berry (gespeeld door Douglas Henshall), die duidelijk aan Francis en Hopper laat merken dat hij zich één treetje hoger op de militaire ladder bevindt, enkele onkreukbare maar arrogante hogere functionarissen en een Amerikaanse hooggeplaatste militair. ‘Lipstick on your Collar’ werd in 1994 genomineerd voor twee BAFTA-prijzen, in de categorie “beste make-up” en “beste muziek”. Uiteraard krijgen jullie een fragment uit de reeks als uitsmijter.

Absoluut te mijden op tv: ‘Red Shoe Diaries’ (1992-1999)

Posted 16/11/2017 by ambijans in TV

Oorwurm van de week (76)   Leave a comment

angel olsen

Wanneer jullie dit lezen profiteren wij van enkele vrije dagen. De allereerste moest ik een beetje verplicht opnemen, de tweede is voor ons ambtenaars gewoon een vrije dag. Door die overvloed van vrije tijd raakten wij makkelijk door het eerste seizoen van ‘Mindhunter’ op Netflix. We koppelden er meteen de eerste afleveringen van ’13 reasons why’ aan vast alsook de pilootaflevering van het eerste seizoen van ‘Suits’ aan vast. Na woensdag volgen er meteen twee werkdagen. Het einde van de week wordt het terug iets actiever met op vrijdag de voorstelling van Wim Helsen, op zaterdag een muziekquiz in Gelrode (Aarschot) en op zondag een optreden van Millionaire in MOD. Maar vandaag brengen wij een nieuwe lading oorwurmen.

Special – Angel Olsen: 30-jarige Amerikaanse singer-songwriter die in een vorig leven ooit nog tourde met Bonnie “Prince” Billy. Ze bracht onlangs verzamelcd ‘Phases’ uit en daaruit plukten wij een nieuw nummer. Liefhebbers moeten zeker ook eens naar haar drie full cd’s luisteren.

Lemon to a knife fight – The Wombats: Pukkelpop 2011 zal naast die gruwelijke storm voor ondergetekende altijd worden vereenzelvigd met deze Britse band. Het was trouwens het enige fatsoenlijke optreden dat ik toen te zien kreeg in een op dat moment nog bloedhete tent. Hun nieuwe cd ‘Beautiful people will ruin your life’ ligt vanaf februari 2018 in de schappen.

Negative space – Hookworms: één van de positieve verrassingen van Best Kept Secret 2015 kwam volgens ons van deze Britse psychedelische noiserockband. Ook hier zullen jullie tot februari 2018 moeten wachten op hun nieuwe cd ‘Microshift’. Te oordelen naar de eerste single die verscheen komt dat volgens ons weer helemaal goed.

Don’t look back in anger – Oasis: onze classic komt deze week ook uit Groot-Brittannië en het nummer werd uitgebracht in 1996. N.a.v. de bomaanslag tijdens het Manchester Arena concert van Ariana Grande kwam het nummer ook opnieuw onder de aandacht. Het is trouwens ook de eerste single die niet door Liam maar door zijn broer Noel Gallagher wordt ingezongen.

Look at us now – Magnus: we gaan er deze week uit met werk uit eigen land. De heren CJ Bolland en Tom Barman kondigden onlangs hun afscheid aan en dat doen ze o.a. met het uitbrengen van een afscheidsEP, die eind deze maand zal verschijnen. Wij kozen voor het titelnummer ervan. Tot volgende week!

Posted 15/11/2017 by ambijans in Muziek

‘De heilige Rita’ (Tommy Wieringa)   Leave a comment

tommy wieringa

Ik heb het net eens geteld, maar ik begin straks aan mijn derde boek van Wieringa. Na ‘Joe Speedboot’ en ‘Dit zijn de namen’ verdiep ik mij straks in zijn recentste roman. Waar gaat die over? Bijna vijftig jaar woont Paul Krüzen met zijn vader in een Saksische spookboerderij buiten Mariënveen, een vergeten dorp aan de grens. Eens zorgde zijn vader voor hem, nu zorgt hij voor zijn vader. Lang geleden stortte een Russische piloot neer in het maisveld achter hun huis. Dit zette een keten van gebeurtenissen in werking waarvan ze nooit volledig zijn bekomen. Na de Rus kwamen de Chinezen, die het café en de snackbar in het dorp overnamen, daarna volgde de rest van de wereld. Met hen kwam ook de onzekerheid. Het verzet bestaat uit het beschimpen van de Chinezen en de aanschaf van meer bewakingscamera’s. Voor de betaalde liefde steekt Paul Krüzen de grens over. In het bordeel raakt hij verzeild in een conflict dat hem dwingt de verscholen positie te verlaten die hij in het leven heeft gekozen. Van dit dorp en deze mensen is Rita, patrones van de hopeloze gevallen, de beschermheilige. ‘De heilige Rita’ is een schitterende en ontroerende roman over een vader en een zoon en over de nieuwe tijd in een traditioneel grensdorp. Dat hopen we alleszins. Het boek is verkrijgbaar in de betere boekhandel én uiteraard ook uit te lenen in de plaatselijke openbare bibliotheek (als ik mijn exemplaar terug heb ingeleverd that is!).

Posted 14/11/2017 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (47)   Leave a comment

word up brother

Nog eventjes een korte terugblik naar de laatste dagen van vorige week. Vrijdag speelden we bijvoorbeeld het boekenbeestenspel met de leerlingen van het derde leerjaar van De Toverfluit. ’s Avonds was er Kunulo Fiki’s eerste muziekquiz in Gruitrode, waar ik aan deelnam met drie D.A.M.’ers (Ludo, Luc en Gabri). Negen teams aan de start waarvan er eentje niet opdaagde. Meteen onze joker ingezet na de allereerste foutloze ronde en dat bracht ons na de eerste tussenstand ruim aan de leiding. Globaal gezien was het een goed doenbare quiz, al verloren we wél kostbare punten op droedels die eigenlijk weinig van doen hebben met échte muziekkennis. Op het einde bleken de winnaars één puntje voorsprong te hebben op de nummer twee. Het lot was ons gunstig gezind want blijkbaar waren wij de winnaars die het haalden van een geroutineerd muziekquizteam. Onze prijs bestond uit een selectie bier (Tongerlo of Delirium Tremens), ik ging voor het bier met de roze olifantjes. Meteen de veertiende quizzege van 2017, voor mij een heus topjaar! Zaterdag vierden we o.a. de veertiende verjaardag van Louise, die de dag ervoor jarig was. We trokken met zijn allen naar Sans Gêne voor een gezellig etentje. Zondag staat bij ons sinds enkele weken gelijk aan ‘naar Tabula Rasa’ kijken. Wat Netflix betreft: we zijn ondertussen halfweg in het uitstekende eerste seizoen van ‘Mindhunter’. Hoe beter de series die we bekijken, hoe slechter de muziek die we er telkens aan moeten koppelen. Onze excuses daarvoor. Wie durft mag onze volgende laureaten hieronder beluisteren! 😉

461. C’est le dernier qui a parlé qui a raison – Amina : Franse zangeres van Tunesische afkomst die op het Eurovisiesongfestival van 1991 tweede werd met dit nummer. Eigenlijk eindigde ze met een identiek aantal punten als Zweden, maar die hadden vaker tien punten gekregen van de jury. Ze had blijkbaar goed naar Sandie Shaw gekeken, want net als zij zong ze haar nummer op blote voeten.

462. Only the strong survive – Billy Paul : we hadden voor de cover van Garry Hagger kunnen gaan, maar kozen uiteindelijk toch maar voor het origineel uit 1977. Als het een troost mag wezen: een ander nummer van deze man staat in mijn Straffe Lijst. Zeg nu nog eens dat we de kerk niet mooi in het midden houden! Deze zanger stierf in 2016 op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van alvleesklierkanker.

463. Losing my religion – R.E.M. : ik heb helemaal niets tegen Michael Stipe & co (integendeel!), maar als overtuigde atheïst was ik snel aan het einde van mijn Latijn na het beluisteren van deze single. Het was bijna niet verschenen (bummer!), maar doordat het in 1991 toch het geval was werden er liefst tien miljoen exemplaren van gesleten. Waar is God als je ‘m nodig hebt …

464. The fly is dead – S.W.A.T. : yep, er bestond ooit een tijd waarin onze landgenoten grossierden in hersenloze kutmuziek. Zo herinneren wij ons helaas dit niemendalletje uit 1994 dat het toen goed deed op Thunderdome en aanverwante evenementen. De idiote dancemoves kon je er zelf bij verzinnen. Ik maak me sterk dat er op YouTube ongetwijfeld filmpjes over te vinden zullen zijn.

465. Hanging by a moment – Lifehouse : Amerikaanse rockband die in 2001 doorbrak met deze single uit hun debuutalbum. For what it’s worth: ze werden volgens henzelf ten onrechte in het vakje ‘christelijk geïnspireerde rockbands’ gestoken. Hoewel hun carrière een tijdlang in waakvlamstand stond, schijnen ze anno 2017 nog steeds actief te zijn.

466. Mademoiselle Ninette – Soulful Dynamics : de cover van Sam Gooris kwam niet in aanmerking omdat hij al eerder figureerde in deze lijst. Geen nood, er is altijd nog het even slechte origineel van een band uit Liberia die in 1969 in Duitsland terechtkomt omdat ze daar om één of andere reden populair worden. Een jaar later hebben ze hiermee een heuse hit te pakken.

467. Annelies – Wim Ravell : iedereen is deze brave man ondertussen hopelijk al lang vergeten, maar hij was blijkbaar de allereerste winnaar van VTM’s Soundmixshow in 1989. Dit hitje is ondertussen alweer een kwarteeuw oud. Aan de muziekcarrière van Wim Ravell kwam in 2011 een einde toen hij omwille van gezondheidsproblemen zijn microfoon aan de wilgen hing.

468. Lady, lady, lady – Joe Esposito : Amerikaanse singer-songwriter die zijn populariteit deels dankt aan deze bijdrage die op de soundtrack van ‘Flashdance’ terechtkomt in 1983. Naar het schijnt woont de man tegenwoordig in Las Vegas waar hij met zijn muziek menig casino onveilig maakt.

469. Pump it up – Danzel : als je nummer een voetbalhymne wordt, dan heb je het helemaal gemaakt (zelfs al gaat het hier om een remake). Het origineel nummer is van 1998, deze Belgische remake werd een hitje in 2004. Gewoon voor de statistieken en voor mensen die nog nooit van Danzel hebben gehoord: blijkbaar haalde Johan Waem in 2003 de laatste vijftig van de Vlaamse Idoolversie.

470. Kleine café aan de haven – Vader Abraham : zelfs in 1976 was er al verdeeldheid over de kwaliteit van deze smartlap. Ook al kent vrijwel iedereen dit lied, in de diverse hitparades werd het geen geweldig succes. Het werd later wél diverse malen gecoverd door buitenlandse artiesten. Kassa kassa voor Pierre Kartner, die later nog steenrijk zou worden door zijn blauwe vriendjes die we De Smurfen mogen noemen. Ook dat werd hem niet in dank afgenomen. Vader Abraham is altijd een controversieel figuur geweest. Volgende week zijn wij terug trouw op post voor meer controverse!

Posted 13/11/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (40) Daniella Allfree   Leave a comment

daniella allfree

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Daniella Allfree (30) is een Brits model dat zich vooral heeft toegelegd op fotoreportages voor o.a. lingerie, badpakken, sportartikelen, bruidsmode en gezondheidsproducten. Ze heeft bruin haar en groene ogen. Verder weten we van haar ook dat ze 170 centimeter lang is, dat ze een 34DD cup heeft, dat ze getrouwd is en dat ze moeder is van dochter Francesca. Daniella doet soms ook fotoreportages samen met haar dochter die al sinds haar geboorte actief is in het modellenwereldje. In 2004 werd Daniella derde in de Miss Groot-Brittannië verkiezing. Ondertussen is ze al ruim vijf jaar walk-on girl in de grote dartstornooien. Ze vergezelt dan samen met een andere bevallige dame alle dartsers die aan het tornooi deelnemen. Hierdoor heeft ze al een flink stuk van de wereld gezien. Het darts heeft ervoor gezorgd dat er een heleboel andere deuren voor haar opengingen. Want zeg nu zelf, wie kijkt er nu voor zijn plezier naar darts? 😉

Posted 12/11/2017 by ambijans in Babes

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (13)   Leave a comment

de bib, wie is er niet groot mee geworden

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Nu de Antwerpse Boekenbeurs een beetje op haar laatste benen loopt, is het misschien tijd om eens kort iets te vertellen over mijn eerste leeservaringen. Zoals wel meer mensen startte die destijds met de maandelijkse schoolbezoeken aan de dorpsbibliotheek. Al durf ik hier wel een kleine kanttekening bij maken: volgens mij gingen we eind jaren ’70-begin jaren ’80 niet eens elke maand naar de bib. Zo herinner ik mij dat er in de school zelf ook een soort van wisselcollectie was waaruit we dingen mochten meenemen voor thuis. De bibliotheek was toen nog gelegen in het oud gemeentehuis, waar ondertussen het UiT-punt al jaren zit. Zo naar het einde van mijn lagere schooltijd had ik de smaak voor het lezen al goed te pakken. Toen ik een jaar of twaalf was sprong één auteur met één bepaalde boekenreeks er duidelijk uit: de verhalen van Peter Kansas, die werden opgetekend door de ondertussen hoogbejaarde Aster Berkhof. Hoofdpersoon Peter Kansas was eigenlijk een journalist die al dan niet toevallig met misdaad in aanraking kwam, waardoor er steevast een soort van spannend detectiveverhaal ontstond. Razend spannend om te lezen en bovendien ook aardig geschreven. Ik had dan ook bijzonder veel spijt toen bleek dat hij maar een beperkt aantal boeken met dit personage had uitgegeven. Gelukkig was er toen al behulpzaam bibliotheekpersoneel die ons een opstapje gaven naar soortgelijke boeken en verhalen. Ik zag lezen daardoor nooit als een vervelende opgave. Die gezonde interesse voor boeken heeft ervoor gezorgd dat ik ook later in het middelbaar méér boeken las dan dat we verplicht waren. Meer keuze betekende ook meer vrijheid om een deftige boekbespreking te maken. Toen ik eind jaren ’90 in de bibliotheek terecht kwam konden we eindelijk zeggen: de cirkel is rond!

Posted 11/11/2017 by ambijans in Algemeen, Literatuur