‘Praten met vreemden : wat we moeten weten over de mensen die we niet kennen’ (Malcolm Gladwell)   Leave a comment

malcolm gladwell

In “Praten met vreemden’ laat Malcolm Gladwell zien dat het regelmatig misgaat als we geconfronteerd worden met onbekenden. Steeds weer blijkt dat we totaal niet toegerust zijn om vreemden open en onbevooroordeeld tegemoet te treden. We schatten mensen verkeerd in, herkennen leugens vaker niet dan wel, interpreteren gezichtsuitdrukkingen niet goed en blijven hangen in onze eerste indruk. En de conflicten en het onbegrip die daar het gevolg van zijn, hebben een diepgaand effect op onszelf en op de hele maatschappij. “Praten met vreemden’ is een klassieke Gladwell: een intellectueel avontuur waarin de auteur ons meeneemt op een reis langs verwarrende ontmoetingen, ingewikkelde puzzels en fatale misverstanden. Gladwell analyseert waar het misgaat en leert ons zo steeds iets meer over de ander – maar vooral ook over onszelf. Een meeslepende gids voor moeilijke tijden. Malcolm Gladwell is journalist bij The New Yorker. Van hem verschenen onder andere ‘Uitblinkers’, ‘Het beslissende moment’, waarvan wereldwijd meer dan twee miljoen exemplaren werden verkocht en ‘Intuïtie’, dat twee jaar onafgebroken op de New York Times-bestsellerlijst stond.

Posted 26/01/2020 by ambijans in Literatuur

Erfeniskwestie   Leave a comment

schulden erven, altijd werken

Komende maandagavond zit ik samen met mijn broer, enkele neven en achterneven bij de notaris i.v.m. een (aanslepende) erfeniskwestie. Deze keer helaas geen gezellig onderonsje maar als eerste stap richting de verzaking van een erfenis met een enorm schuldbedrag op de teller staan. De situatie (in a nutshell): familielid sterft eind 2017 en laat daarbij een enorme schuldenberg achter. We zwijgen dan nog over die gigantische vuilnisbelt, waar de omwonenden nu al jaren op uitkijken. Als ik zeg dat het een schandalige vertoning is dat die rommel daar nu al jaren ligt, dan is dat een understatement van heb ik jou daar! Kinderen én kleinkinderen van de overledene laten zich vervolgens onterven. Zaak gesloten (zou je dan kunnen denken), want er zijn geen erfgenamen meer te vinden in dezelfde bloedlijn. ‘Mooi niet!’ denken ze bij de Vlaamse overheid, want tijdens de kerstvakantie krijgen we van hen een gezellige brief waarin ze insinueren dat we geen afstand hebben gedaan van de erfenis, waarvan de termijn ondertussen zou zijn verstreken. Omdat de soep nooit zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend ontstaat er in familiekring direct massaal verzet. Een aantal mensen heeft dezelfde standaardbrief gekregen als ons en ook bij hen vliegen de krachttermen én verwensingen door de lucht. Alsof we nog niet genoeg aan ons hoofd hebben, trekken mijn moeder en ik begin dit jaar naar de notaris om navraag te doen. De zaak blijkt redelijk eenvoudig op te lossen via een simpele procedure die door de notaris kan worden opgesteld en in gang gezet. Iedereen die mogelijk nog recht heeft op de erfenis (lees in dit geval ‘zware schuld’) moet dus verzaken aan die erfenis. In ons geval moeten mijn vader, broer en ik naar de notaris om een afstandsdocument te ondertekenen. In een latere fase moeten we nog naar de rechtbank van eerste aanleg in Hasselt, waar ook de (eventueel) minderjarige kinderen nog moeten paraferen dat ze geen interesse hebben in de erfenis. Het mooie is dat we wat familieleden zullen terugzien, het minder mooie dat we extra rommel (figuurlijk dan) moeten opruimen na andermans dood. Dat het nóg gekker kan bewijst een bericht dat ik gisteren toevallig op Radio 1 hoorde voorbijkomen. Choupette, de Birmaanse kat van wijlen Karl Lagerfeld erfde het grootste deel van zijn fortuin (200 miljoen), dat 800 miljoen euro bedroeg. Die kat heeft personeel in dienst die voor haar zorgen, iets dat toch ook een aardige duit kost. De kat heeft een boek geschreven (ongetwijfeld door een ghostwriter) en ze heeft zelfs haar eigen webshop. Allemaal absurd natuurlijk, daarin volg ik kattenliefhebber en bioloog Midas Dekkers. We mogen best van onze huisdieren houden en blij zijn dat ze bestaan, maar laat er ons vooral geen minimensjes van maken. Een dier is een eenvoudige soort mens, aldus Dekkers. We mogen ervan houden, maar we doen dat liefst binnen bepaalde grenzen. Je hond dagelijks te eten geven is een basisrecht voor dat beestje, anders moet je het niet in huis halen. Wanneer je echter té véél eten geeft, krijg je een héle dikke hond die met moeite vooruit geraakt. En daarmee komen we weer bij die ‘eenvoudige soort mens’: een hond vertoont geen reactie als ie wordt vetgemest als een kalf. Of toch niet van die aard dat zijn baasje de hint begrijpt. Héél naar dus voor zo’n dikke hond en ’t is uiteraard ook geen zicht als je zo’n beest moet uitlaten. 😉

Posted 25/01/2020 by ambijans in Algemeen

Slechte chauffeurs   Leave a comment

slechte chauffeurs, move over

Oké, ik geef het zelf al maar toe: ik ben een ongeduldige chauffeur met soms een zware voet. Hout vasthouden, maar vooralsnog heb ik slechts twee boetes voor overdreven snelheid verzameld, dus ça va nog eigenlijk. Toch merk ik bij mezelf (nee, ’t is niet meteen een karaktertrek om trots op te zijn) dat ik bijzonder weinig geduld heb met prutsers in het verkeer. Helaas rijden er in Zonhoven en omgeving nogal wat rond. Er gaat geen dag voorbij of ik vloek, tier, roep of becommentarieer bij de verkeersgebeurtenissen die zich op mijn traject voordoen. Ze zeggen altijd dat de beste stuurlui aan wal staan, maar in dit geval vind ik waarschijnlijk dat ik zelf een lichtend én stichtend voorbeeld ben in het verkeer (wat uiteraard ook weer een overstatement zou zijn). De talloze dagelijkse ergernissen zijn ongetwijfeld slecht voor mijn mentale gezondheid, maar ik verdedig mij al maar door te zeggen dat het sterker is dan mezelf. Zo zitten o.a. de volgende dingen in mijn ergernissen top 10. 1. Chauffeurs die een obstakel (fietsers, voertuigen of een hindernis) op hun traject hebben liggen en daar doodleuk voorbijrijden terwijl ze een tegenligger hebben 2. Mensen die plots de straat oversteken terwijl er twee meter verder een zebrapad ligt 3. Chauffeurs die vergeten dat een richtingaanwijzer gebruiken soms handig is 4. Chauffeurs die bijna helemaal stilstaan om af te draaien, terwijl ze makkelijk in één vlotte beweging zouden kunnen afslaan 5. Automobilisten die 50 rijden in een straat waar 70 km de maximumsnelheid is, zwijmelend over hun rijstrook terwijl ze rondkijken als een bende toeristen 6. Irritante klojo’s die het linkerbaanvak inpalmen zonder in te halen terwijl er een lange rij chauffeurs achter hen hangt 7. Chauffeurs die bij een stevige bui/eerste sneeuwval plots zo langzaam rijden dat ze worden ingehaald door fietsers op hetzelfde traject 8. Chauffeurs die last minute nog van rechts doodleuk opduiken op de voorrangsweg waardoor je stevig in de remmen moet 9. Fietsers/voetgangers zonder fluovest die denken dat ze zelfs volledig in het zwart (vaak nog op een fiets zonder licht) ook wel zullen worden opgemerkt 10. Chauffeurs die het ritsprincipe nog steeds niet snappen en die uit pure frustratie het systeem ontregelen door niemand te laten invoegen of automobilisten te hinderen die het ritsprincipe wél snappen. Uiteraard helpt het geen sikkepit om misbaar te maken, zo verstandig ben ik ook wel. En het blijft altijd bij woorden, ik zal geen obscene gebaren maken. Sterker nog: ik toeter zelfs niet (tenzij bij een ingedutte chaufeur aan een verkeerslicht) of flits niet met mijn lichten (tenzij een tegenligger in het donker zonder licht zou rijden). Bumperkleven doe ik ook niet, waarschijnlijk omdat ik het zelf irritant vind als het me zelf overkomt. Dat zijn vaak niet de sympathiekste jongens en meisjes die zich daarmee bezig houden. Maar voor de rest huldigen wij op de weg het credo ‘Leven en laten leven’. 😉

Posted 24/01/2020 by ambijans in Algemeen

Quo vadis Anderlecht?   Leave a comment

wachten op godot

Ondanks een vrij bemoedigende prestatie tegen Club Brugge afgelopen zondag, blijft de berichtgeving over RSC Anderlecht allesbehalve positief. Of hoe twee doelpunten van de Gouden Strijkplank nog wat extra zout in de wonde hebben gestrooid. Zelfs in de bestuurskamer slaagt de 34-voudige landskampioen erin om een aardig potje paniekvoetbal te spelen. Ik neem nochtans aan dat er een weldoordacht plan zat achter de ‘open brief’ aan de supporters en dat de heren Van Eetvelt, Vandenhaute en Lefevere niet werden binnengehaald om het Brusselse kluwen nóg groter te maken. Dat er bij Anderlecht jong talent rondloopt op het veld staat buiten kijf, maar in schril contrast daarmee staat toch wel de indrukwekkende lijst aan overbodige spelers. Daarmee kan je haast twee ‘ongebruikte’ elftallen op de been brengen. Nergens in ons land werd er zoveel geld verbrast aan (compleet) waardeloze én over het paard getilde spelers dan in Brussel. Soms verdenk ik hen ervan om het express te doen, om de supporters een beetje te jennen. Josué Sa, Antonio Milic, Jevhen Makarenko, Kenny Saief, Andy Najar, Alexander Chipciu, Landry Dimata, … het zijn maar enkele namen die ofwel waardeloos waren of langdurig in de lappenmand belandden. En dan houden we nog zedig onze mond over enkele dure vedetten die werden binnengehaald, maar wiens prestaties omgekeerd evenredig waren aan de resultaten die ze voor ogen hadden. Dat is zo’n beetje de constante bij de club: ze halen véél spelers binnen die het niveau onmogelijk halen, ze betalen die overroepen helden véél te royaal én als ze dan een keer spelers met naam of faam binnenhalen schieten ze binnen de kortste keren in een blessurekramp omdat ze bij hun vorige clubs al niet aan de bak kwamen. Je zou dat brute pech kunnen noemen (als je een onverbeterlijke positivo bent), maar voor hetzelfde geld kunnen we hier spreken van archislechte scouting (als je een pessimist bent … of een realist?). Nu ja, we blijven supporter hè, in goede én kwade dagen zoals dat ook bij een huwelijk gaat. Zelfs als we de komende vijf jaar moeten aanmodderen. Zo positief als Michael Verschueren kan ik helaas niet zijn. Je kan een visie dan wel mooi verpakken in holle slogans of visionaire vooruitzichten, het blijft toch pure marketing richting supporters. Nu ook Adrien Trebel straks vermoedelijk een knieoperatie zal ondergaan komt er nog een extra speler voor de ziekenboeg bij: ze kunnen daar onderhand een gameclub der revaliderenden oprichten denk ik. Club Brugge (ondertussen de stabielste club van ons land) heeft ook jaren lopen zwalpen, tot ze de Vlerickboys aan boord haalden. In het begin werd daar wat lacherig over gedaan, maar op termijn heeft men daar wél een visie ontwikkeld én een scoutingcel die voor gerichte transfers moest zorgen. Ik stel voor dat men bij Anderlecht eens bij hen in de leer gaat of bijvoorbeeld eens gaat kijken hoe men bij Ajax het niveau serieus heeft opgekrikt. Het is niet voldoende om wat extra ex-spelers aan te werven, er moet in Brussel ook wat voetbalknowhow bijkomen. Als dat niet snel gebeurt zullen we nog een tijdje door het stof moeten en op tijd en stond eens worden geblameerd. Ik ben alvast benieuwd hoe het zal evolueren!

Posted 23/01/2020 by ambijans in Sport

De top 100 boeken (46) ‘Wij’ (Elvis Peeters) (2009)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Aan het begin van de zomer trekt een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – naar een viaduct voor een onschuldig experiment. De meisjes zwaaien naar de auto’s terwijl ze hun rokjes steeds uitdagender optillen, de jongens kijken toe. Aanvankelijk heerst er teleurstelling over het resultaat: slechts enkele automobilisten toeteren of slingeren. Maar de volgende dag is het raak. De meisjes veroorzaken een fatale kettingbotsing. In deze roman ontdekken acht jongeren hoe machtig hun lichaam is. Ze spelen, manipuleren, hoereren. Zelfs wanneer één van de meisjes de steeds verdergaande, perverse experimenten niet overleeft, biedt de normloosheid houvast. Tot ook die gaat vervelen. Dit is zo’n boek waarin de moraal soms zéér ver te zoeken is (zowel bij de schrijver als bij de karakters die hij beschrijft). Sadistische spelletjes spelen of seks hebben met elkaar: het wordt gortdroog én fraai in boekvorm gegoten door Elvis Peeters. De waarschuwingssticker op het boek staat er met een reden: sommige lezers zouden wel eens gedegouteerd kunnen zijn na afloop. Soms is het echter de kerntaak van goede literatuur om te verontrusten, om een geweten te schoppen of om een bepaald tijdsbeeld te schetsen. De auteur houdt ons een spiegel voor, zonder zelf te oordelen over goed en kwaad. Voor mij is dit boek een aanrader, al zullen teergevoelige zieltjes een sterke maag moeten hebben om erdoor te geraken.

Laat deze kelk passeren: ‘Dalí en ik’ (Stan Lauryssens) (1998)

Posted 22/01/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (189)   Leave a comment

In onze terugblik op de afgelopen dagen keren we in eerste instantie terug naar woensdagavond. Toen speelden we met Moedige Missers de Sound of C editie Koen Verjans en daarin werden we 21ste op 25 ploegen. Vrijdagnamiddag had ik een afspraak bij de oogarts. Ik mag binnenkort met een voorschriftje naar de opticien voor een nieuwe bril en binnen vier maanden uit voorzorg een nieuwe afspraak bij de oogarts. Zaterdagavond was er de Quiztige Schuitquiz in Herk-De-Stad, een deftig georganiseerde D quiz voor een groot publiek. De ex-aequoregeling zorgde ervoor dat Moordgat/WvA derde werd met even veel punten als De Vier Wijzen, dat werd voorafgegaan door Calabria met twee punten bonus. Gisterenvoormiddag startte de makelaar dan met de eerste bezichtigingen van ons huis. In ons nieuwe appartement zijn de verfwerken dan weer netjes afgewerkt. We hebben ook al een afspraak gemaakt met Telenet voor het inleggen van telefoon en internet binnenkort dus stapje per stapje werken we ons nieuwe stulpje verder af. Dit weekend heb ik enkel X-Mosquiz in Lummen opstaan (nog eens onder Moedige Missersvlag). Tijd om over te schakelen naar de muziek?

Black squalls – Thundercat: we starten met een artiest die in april zijn nieuwe album zal releasen. ‘It is what it is’ zal dat schijfje heten. Op dit nummer krijgt hij bovendien de medewerking van Steve Lacey en eightiesicoon Steve Arrington.

Lotus – R.E.M.: onze classic zijn we deze week aan het einde van de nineties van de vorige eeuw gaan zoeken, 1998 om exact te zijn. Ik vond deze Amerikaanse band tot op zekere hoogte best oké (vooral hun ouder werk), maar dingen à la ‘Losing my religion’ wierpen dan weer een smet op hun oeuvre.

Prism – Cold Beat: op James Murphy’s DFA label zit ook deze vier leden tellende Amerikaanse band. Ikzelf had er nog nooit van gehoord, maar toch verschijnt eind februari alweer hun derde full cd, ‘Mother’ genaamd.

Need your love – Tennis: misschien wel de allerinteressantste inzending deze week, dit Amerikaanse indiepopduo. In het dagelijkse leven zijn ze dan ook nog eens man en vrouw, wat hun samenwerking waarschijnlijker intenser zal maken. Ze leerden elkaar tijdens hun studies kennen en ze maken sinds 2010 samen muziek. Hun vijfde cd ‘Swimmer’ verschijnt op Valentijntjesdag, mooi toch!

Volcano – Guided by Voices: en we zorgen deze week voor een lo-fi outromuziekje. Robert Pollard stichtte de band in 1983, zoveel jaar na datum zijn ze nog steeds actief. Sterker nog: het blijft releases regenen bij deze heren, vorig jaar zelfs drie stuks. ‘Surrender your poppy field’ komt volgende maand uit. Wij zijn volgende week opnieuw op de afspraak.

Posted 21/01/2020 by ambijans in Muziek

‘Mohawk’ (Richard Russo)   Leave a comment

richard russo

Het debuut van Pulitzerprijswinnaar Richard Russo nu eindelijk vertaald! Mohawk, New York, is één van die kleine plaatsen die aan de verkeerde kant van het spoor liggen. Dallas Younger, ooit topatleet op de middelbare school, beweegt zich er nu alleen nog maar van café naar gokspel terwijl hij steeds meer geld verliest en, onvermijdelijk, weer een paar kunsttanden. Zijn ex-vrouw Anne zit volledig vast in de strijd met haar moeder om haar zieke vader. En hun zoon Randall verwaarloost met opzet zijn huiswerk omdat slim zijn in een plaats als Mohawk je nergens brengt. In ‘Mohawk’ zien we al Russo’s talent voor de tragikomische kanten van het leven van losers en kleine helden. Dit eerste werk mag daarom niet ontbreken in Nederlandse vertaling. Auteur Richard Russo (1949, Johnstown) woont met zijn vrouw aan de kust van de Amerikaanse staat Maine en in Boston. Zijn romans Empire Falls (Signatuur 2004) en Brug der zuchten (Signatuur 2008) kwamen allebei op de bestsellerlijst terecht. Voor Empire Falls won hij de prestigieuze Pulitzer Prijs. Zijn roman Het inzicht van Griffin verscheen in 2010 bij Signatuur en Schadevolle jaren in 2011. In 2013 verschijnt Ergens anders, een hartverscheurend mémoir over zijn moeder. Het werk van Russo wordt zeer lovend ontvangen door de internationale en de nationale pers. Russo’s specialisme is grote verhalen over families, het leven in small-town Amerika en de verborgen maatschappij die Amerika nog steeds is. Zijn boeken zijn omvangrijk, zijn verhalen ontvouwen zich in gestaag tempo en zijn schrijfstijl is van een hoog niveau. Drie van zijn romans zijn verfilmd, waaronder Empire Falls met o.a. Ed Harris, Philip Seymour Hofmann, Helen Hunt, Robin Wright-Penn en Paul Newman.

Posted 20/01/2020 by ambijans in Literatuur