Oorwurm van de week (250)   Leave a comment

Omdat er wat afwezigen waren op het werk (dat is al een tijdje zo), werden er vorige week wat herschikkingen gedaan. Het komt erop neer dat hetzelfde werk over iets minder koppen werd herverdeeld. Het was een beetje ‘business as usual’ om die uitdrukking nog eens te gebruiken, dus alles ging gewoon zijn gangetje. Vrijdagavond deed Moedige Missers mee aan de online editie van de Haute Quizine quiz van Frank en Tom (van Moordgat/WvA). Hanne, Saar, Kevin en ik namen de honneurs waar en het werd eigenlijk nog best een gezellige bedoening. Een pittige quiz (al viel ie ons minder zwaar dan in een zaaleditie) en we eindigden met onze 26ste plaats op 52 ploegen zelfs mooi midden in het pak. Bijna 84 %, maar dat kwam vooral om de conceptjes en het puzzelwerk ons onverhoopt extra punten opleverden. Eind deze maand doen we nog eens een Turnhoutse online coronaquiz, die voor de gelegenheid mag worden gespeeld met een onbeperkt aantal quizzers. Morgen hadden we normaal opnieuw een dinsdagmenu in de aanbieding (maar die verviel om de gekende redenen). Op vrijdag wordt normaal gezien onze loungeset, zweefparasol en terrastafel geleverd door Overstock. Op die manier nemen we al wat voorsprong mocht het plots toch terug mooier weer worden. Misschien kunnen we eventueel ook nog meegeven welke series we ondertussen alweer hebben gezien? We zijn door ‘Community’ (seizoen 3 en 4, ondertussen halfweg seizoen 5), ‘WandaVision’ (volledig), de twee lange ‘Euphoria’ specials Trouble don’t last always’ en ‘Fuck anyone who’s not a sea blob’ en ‘The Pembrokeshire Murders’ (EEN). We zitten nog volop in ‘Disenchantement’ (seizoen 3), ‘Archer’ (seizoen 9), ‘Beau Séjour’ (seizoen 2), ‘Shameless UK’ (seizoen 8), ‘Red Light’, ‘Fargo’ (seizoen 4), ‘Albatros’ en ‘The Undoing’. Zo, dan kunnen we nu verder naar de muziek.

Californian soil – London Grammar: vandaag starten we met Britse artrock. Ze kregen in 2013 voet aan de grond met de knappe single ‘Strong’. In 2017 volgde min of meer de bevestiging met hun volgende cd. Vandaag krijg je van ons de titeltrack van hun nieuwe cd die volgende maand verschijnt.

Unreal – An Pierlé Quartet: we hebben ook een plek voor een nachtegaaltje uit eigen land die in haar beste dagen wel eens werd gelinkt aan Tori Amos of Kate Bush. Samen met drie andere muzikanten vormt zij ondertussen een kwartet dat een mengeling van jazz en artrock brengt. Hier en daar hoor je echo’s van The Beatles, Radiohead en Laurie Anderson, die ongetwijfeld tot hun muzikale voorbeelden behoren. ‘Wiga Waga’ is ondertussen verschenen.

Seven seas – Echo & The Bunnymen: onze classic vonden we deze week in 1984. Dit nummer kwam uit ‘Ocean Rain’, misschien wel het allerbeste dat deze Britten ooit hebben gemaakt. Ze zaten altijd een beetje tussen de mainstream én het alternatievere circuit gewrongen maar ze gedijden daar goed want ze bestaan na al die jaren nog steeds.

Martha’s vineyard – Mackenzie Shivers: deze Amerikaanse singer-songwriter wordt in het folky hokje gestopt al horen wij ook duidelijk rockelementen weerklinken. Ook deze dame is o.a. beïnvloed door Tori Amos en Joni Mitchell. Haar vierde cd ‘Rejection Letter’ komt eraan begin april.

Mothra – Leon Vynehall: onze experimenteelste track komt deze week van deze Britse dj en producer. Zijn deephouse verschijnt op het hippe Ninja Tune label, dat meestal garant staat voor deftige releases. Ook zijn nieuwe plaat ‘Rare, Forever’ zou er moeten aankomen eind april. Zo, wij zijn er helemaal klaar mee (toch voor wat deze week betreft). Wat denken jullie? Binnenkort feestje plannen richting editie 300? 😉

Posted 08/03/2021 by ambijans in Muziek

‘Maison Beige’ (Elke Lenders)   Leave a comment

Een tijdje geleden had ik een eerder geanimeerde discussie op de onvolprezen facebookgroep van De Boekenjagers, een initiatief dat ooit door Veerle Nijs in het leven is geroepen. Ondertussen telt de groep bijna 69.000 literatuurliefhebbers, waaronder een flink aantal boekendroppers én boekenjagers doorheen héél Vlaanderen maar ook een actieve groep van mensen die gewoon de letteren een warm hart toedragen. Zij vinden op die plek een groep van gelijkgezinden (meestal!) die discussiëren over boeken. Je kan er aankondigen waar én wanneer je iets gaat droppen, maar discussies over auteurs en titels passeren eveneens de revue. Ik durf mezelf tot de categorie van ‘meelezende geïnteresseerden’ rekenen. Niet alleen omdat ik Veerle (en haar man Frank ken), maar ook omdat discussies over boeken een beetje deel uitmaakt van mijn werk in de bibliotheek. Ikzelf ben bijvoorbeeld verantwoordelijk voor de aankoop én de invoer van de boekenafdelingen volwassenen fictie en non-fictie. Ik moet de vinger aan de pols houden en in eer en geweten beslissen welk leesvoer onze leners zou kunnen interesseren. Er verschijnt jaarlijks héél veel in ons vakgebied dus moeten we zorgen dat we elk jaar een mooie dwarsdoorsnede krijgen van de nieuwe oogst. De verdeling uit de losse pols schat ik op ca. 65 % fictie en 35 % non-fictie op jaarbasis. Bij fictie noemen wij het gros van onze aankopen ‘onbekommerd leesvoer’ (daaronder vallen o.a. populaire thrillers, romantische, waargebeurde én historische titels), de rest is net iets literairder van inslag (dit zijn boeken die de jaarlijstjes halen van kranten en tijdschriften). Bij non-fictie ligt het zwaartepunt hoogstwaarschijnlijk bij de kookboeken. In meer dan 22 jaar bibliotheekwerk blijft die rubriek met voorsprong de allergrootste (zeker als we daar ook de sportboeken met recepten én de boeken over gezondheid en voeding zouden bijrekenen).

Op zeker moment was er een discussie over de waarde van ‘in eigen beheer’ uitgegeven boeken. Ook die verdienden een plaatsje onder de zon, zo oordeelde één van de forumleden. Ik repliceerde daarop dat er meestal een goeie reden was waarom de boeken in kwestie niet werden uitgegeven door een gerenommeerde uitgeverij: misschien waren ze gewoon niet goed genoeg? Dat werd door één dame uit de groep (op een beschaafde manier) betwist. Zijzelf had vijf jaar de tijd genomen om een boek ‘in eigen beheer’ te schrijven én uit te geven. Ze was er niet de uitgeversmarkt mee opgetrokken, maar heeft het manuscript eigenhandig uitgegeven. Dat vond ik wel een knappe prestatie dus ik probeerde mijn ogenschijnlijke ‘aanval’ terug iets rechter te breien. Dus vertelde ik dat het voor ons (als bibliotheek) makkelijk was om ‘normaal’ uitgegeven boeken te bestellen én in onze collectie te krijgen. Het is een stuk moeilijker om ‘in eigen beheer uitgegeven werk’ in een bibliotheekcollectie te krijgen wanneer het niet wordt verdeeld door de reguliere boekhandels. Als je je boek in pakweg de plaatselijke vestiging van Standaard Boekhandel kan slijten, dan vindt het (bij ons bijvoorbeeld) meestal wel zijn weg naar de bibliotheken (én een groter publiek). Zonder ISBN-nummer of goed werkend distributiekanaal is het vrijwel onmogelijk om véél buzz te creëeren rond jouw schrijfsels. Natuurlijk kan je (zeker als bibliotheek) boeken afnemen van mensen die er één uitgeven ‘in eigen beheer’, maar omdat het in dat geval niet via onze vaste boekenleverancier gaat moet er een bestelbon worden opgemaakt, die moet worden goedgekeurd op het College waarna verzending én betaling kunnen geschieden. In theorie lijkt dat een makkelijk concept, in praktijk is het nogal omslachtig. Dat begreep de jongedame (met wie ik de conversatie had) maar al te goed. Dus toen gebeurde er iets héél moois (zoals in sommige sprookjesboeken). Elke (want zo heette ze) vroeg me om haar in een persoonlijk bericht de gegevens van onze bib door te sturen, zodat ze haar boek naar ons zou kunnen opsturen. Dat deed ze omdat ze alle bibliotheken in ons land een warm hart toedraagt. Enkele dagen later zat het pakketje veilig én wel in onze brievenbus (waarvoor dank). Natuurlijk moest ik het boek daarna lezen (als een soort van wederdienst). Maar waarover gaat ‘Maison Beige’ nu eigenlijk?

Welkom in Maison Beige! Kom binnen – ‘t is hier gezellig – in dit luxeappartement aan de Gentse dokken. Inderdaad, da’s die vernieuwde site vol bruisende hotspots, voor de Gentlovers onder jullie. Hoe het er binnen de muren van Maison Beige aan toegaat, ontdek je hier vanop de eerste rij. Op elke verdieping ontmoet je hier intrigerende figuren met elk een eigen mysterieus verleden. Soms ronduit wonderlijk, jawel. En de inwoners van Maison Beige hebben blijkbaar meer gemeen dan hun
woonadres… Maar wat? Laat je vooral niet misleiden door de titel van deze roman. Je mag binnenkijken bij de meest
kleurrijke zielen. Een soort van mensjeskijken avant la lettre. Luidop lachen is trouwens toegestaan. Maar opgepast, je komt hier misschien je buren tegen. Wie weet ook jezelf. Kom nu, ga zitten en lees. Iets eten of drinken ondertussen? Wat ikzelf ervan vond? Positief: het boek heeft een prachtige cover en Elke weet héél beeldend te schrijven. Het geheel leest supervlot en zal (vooral door vrouwen dan) hoog gewaardeerd worden. Dat laatste is mijn persoonlijke interpretatie: toen ik het las zag ik vooral een geboeid publiek van lezende vrouwen voor mij (maar dat ligt uiteraard volledig aan mij). Wie een herkenbaar boek wil lezen, die wordt hier op zijn/haar wenken bediend. Als minpuntje denk ik dan aan het af en toe wat ‘gezwollen taalgebruik’. En ik ben blijkbaar allergisch voor kleine foutjes: o.a. ‘klinkten’ in plaats van ‘klonken’ en ‘Sidney’ in plaats van ‘Sydney’ (hoofdstad Australië). Conclusie: zeker niet slecht voor een eerste boek. Hoe graag ik zelf ook schrijf, ik zou dit niet voor mekaar krijgen. Véél mensen voelen zich geroepen, weinig mensen zijn uitverkoren én Elke … die deed het gewoon! Chapeau. Ik gaf er *** op ***** aan op Goodreads en Hebban. Het boek is te koop (via Elke zelf neem ik aan), maar ook uitleenbaar in de plaatselijke bib. Allen daarheen!

Posted 07/03/2021 by ambijans in Literatuur

‘De Bachelorette’ (Play4), aflevering 3   Leave a comment

Het is alweer tijd voor een terugblik op dit onvolprezen programma, dat helaas geen plek verdient in de televisiegeschiedenis als het om ‘verheven cultuur’ gaat. In dat geval zouden we commentaar moeten geven over pakweg de Koningin Elisabeth wedstrijd voor piano, doch daar bedanken we dan weer feestelijk voor. Net iets té high brow én uiteraard is er dan nog een groot manco aan kennis over de materie in kwestie. Zelfs wij hebben zo onze limieten. Over de afvaller van vorige week (Peter) was geen spoor meer terug te vinden in de nieuwe aflevering, dus die ‘gedumpte’ heerschappen worden na afvoer professioneel uit de overgebleven database van Elke gewist. Peter zit ongetwijfeld op een betere plek padel te spelen met één van zijn dierbaren zullen we maar denken/hopen. Zelfs na de derde aflevering hebben we weer een hoop déjà entendu gesprekken opgevangen, bijna alle kerels vallen in herhaling (of ze lijken elkaar alleszins na te bauwen wanneer het over hun gevoelens gaat). Op basis van wat we te zien krijgen lijkt het er soms op dat je met méér mannen uit dit bonte gezelschap geen écht goed gesprek kan voeren zonder de ‘grote clichés’ te vermijden. Te hunner verdediging wil ik nog aanvoeren dat het format niet écht veel ruimte laat om origineel uit de hoek te komen. Zullen we ons dan maar aan die derde aflevering wagen?

Het begint met een ochtendlijke koffieklets van enkele boys (Wouter, Ivan en Django), terwijl de rest ogenschijnlijk begonnen is aan hun dagelijkse portie mentaal droogneuken voor gevorderden. Nikias is (net zoals Peter) deskundig verwijderd als intruder, dus een eenvoudige rekensom leert ons dat er nog dertien mannen in de running zijn voor het zoete hart van Elke (Dominique Van Malder zijn woorden, niet die van mij). Ivan mag opnieuw de volgende proef voorlezen, eentje van fysieke aard dit keer. Met zijn rode petje had hij zo voor bpost kunnen gaan werken omdat hij sowieso altijd de eerste is om alle brieven te onderscheppen in de villa. De winnaar van de fysieke krachtproeven wint een romantische date met Elke (gezellig in een hottub). Voor de proeven trekken ze naar de Kempen. Jeffrey heeft geen sport nodig, want volgens zijn stappenteller heeft hij die dag al 10.000 stappen gezet. Al een stap in de goede richting, want zonder Jeffrey ligt winst voor eenieder onder hen voor het grijpen. De eerste proef is een soort van hindernissenparcours dat moet worden afgelegd. In deze proef vallen de twee slechtste tijden af, de rest gaat door naar de volgende ronde. Ivan geeft vooraf al aan dat dit zijn ding niet is: hij is meer van de been -en balsporten (whatever that means). Deelnemers van dienst: Jeroen, Vincent (Mr. Fitness), Ivan, Kevin, Nicolas en Gertjan. Iedereen geeft zich volledig, al valt Ivan enkel op omwille van zijn oranje shirtje en het feit dat hij méér ligt te zeveren met Elke dan wat anders. Zijn zwansfactor bereikt gedurende de hele uitzending een torenhoog niveau, zo zal later blijken. Uiteindelijk weten hijzelf én Vincent de torenhoge verwachtingen niet in te lossen, want zij vallen af na het eerste deel van de proef. De tweede proef is een soort van ballenoefening en iets met banden. Hier delft Gertjan het onderspit. In de finale (met drie) moet er om ter langst aan een balk worden gehangen. Jeroen valt het eerst af, vervolgens Kevin waardoor Nicolas als winnaar uit de bus komt. Hij mag samen met Elke champagne ploppen in de hottub. Een kolfje naar zijn hand, want hij blijkt horecaervaring te hebben. Elke is gekleed in stemmig Pamela Anderson Baywatchrood (maar dan met minder prominente boezem). Daardoor is er minder afleiding en onthouden we dat Nicolas zes maanden vrijgezel is en dat hij een zoontje van zeven heeft dat Noah heet. Hierna is er tijd voor een eerste reclameblok.

Na de pauze zien we hoe Vincent met hangende pootjes terugkeert in de villa. Daar wacht hem de walk of shame én een hoop hoongelach van zijn medevillabroeders. Er werd meteen een serieuze deuk geschoten in zijn ego of wat daar nog van overblijft. Nicolas begint dan Elke wat te plagen in het zwembad. Ook hij blijkt op zijn 21ste zijn vader te hebben verloren aan kanker. Hopelijk wordt dit geen rode draad doorheen de rest van de reeks. Nicolas gewaagt achteraf van een zéér geslaagde date, Elke was een andere mening toegedaan want ze kon ‘m niet goed lezen. Ons advies: probeer eens een goed boek, Elke! Terug in de villa doet Nicolas verslag. De rest twijfelt een beetje of die date wel zo voorspoedig verliep, omdat Nicolas geen roos kreeg van Elke. Die laatste zin klinkt hier héél gay, want sinds wanneer verlangen mannen eigenlijk naar rozen? Ivan was even ingedommeld, dus mag Kevin opdraven met een nieuwe envelop mét inhoud. Ivan mag morgenvroeg met Elke op date in een soort van ochtendlijke wandeling. Ivan blijkt een man van metaforen te zijn, want hij voelt zich als een magneet tot Elke aangetrokken. Hij blijkt van het voetballende soort te zijn (nóg meer gelijkenissen met Jelle Van Damme) én hondstrouw (get outta here!). Hij is met zijn 29 wél enkele jaren jonger dan Elke maar daar malen ze allebei niet om. Ivan droomt (niet enkel van Elke), maar ook van twee kinderen (maar die heeft Elke al). Om alvast aan het idee te wennen dartelen ze vervolgens hand in hand door een wei met beestjes. Én ze wagen zich ook nog aan een tapasschotel. Mocht Elke zeven jaar geleden Ivan zijn tegengekomen, dan zou het vast en zeker dikke mik zijn geweest, maar nu … Terwijl Dominique en Elke en kort onderonsje hebben, mogen de mannen zich alweer opkalefateren voor een nieuwe cocktailparty annex roosceremonie. We zien zelfzekere mannen, we zien twijfelende venten én venten die een soort je m’en foutisme aanhangen. Hierna komt de ravissante Elke met een belangrijke dienstmededeling. Van de twee dates die ze had, blijkt die met Ivan het allerbest te zijn verlopen. Dat levert hem een roos (lees ‘vrijstelling’) op voor de volgende aflevering. Dat gegeven valt vrij slecht bij Nicolas, die zich plots als een ‘ouwe zaag’ begint te gedragen. Hij wil ermee stoppen, hij voelt zich alsof ie een enorme kater heeft én hij wil mindfucken of net niet (die jolige Westvlamingen ook hè). Lieven staat superscherp (hij blijkt de grote verzoener van de groep te zijn, de man die graag lacht), maar toch laat hij de kaas van zijn brood eten door Gertjan, die aangeeft dat ie nog niet voldoende Elke-time kreeg toebedeeld. Zowaar een assertief trekje dat hem bonuspunten oplevert. Dat duurt niet lang, want al snel komt Vincent zijn oorlogswonden van de fysieke proef laten zien. Jeffrey komt hen net te laat stalken, want Elke heeft net daarvoor een zoentje gegeven op de zere plek. Ik dacht dat Michael een spraakgebrek had, maar hij blijkt gewoon uit Aalst te komen. We komen er ook achter dat hij in het verleden relationeel gekwetst geraakte en dat hij daardoor meer moeite heeft om zich te smijten. Ook Gertjan blijkt diep te hebben gezeten (en daarmee bedoelen we niet dat hij ooit nog mijnwerker was). Er zitten dus nogal wat mannen met een rugzakje uit het verleden. En je hebt mannen die geen gesprekjes met Elke aanknopen (iets wat wél vreemd is in een datingprogramma). Dat volstaat voor deel twee, over naar het beslissende moment uit deel drie.

Zoals reeds aangehaald zat Ivan al op rozen (figuurlijk). De eerste die daarna een roos krijgt is Jeroen (vanwege de geslaagde groepsdate), Devlin (kortweg ‘Dev’) krijgt er ook één, Django mag opgelucht ademhalen, net zoals Jeffrey (die uiteraard weer voor drie kussen gaat in plaats van eentje). Lieven raakt verlos van zijn stressje, daarna is het opgelucht ademhalen voor Kevin, Gertjan, Vincent, ‘mindfuck’ Nicolas én Wouter. Op die manier blijft de ultieme laatste roos een netelige kwestie tussen Mike en Michael. Voorlopig blijft het ‘Limburg boven!’ want Michael bijt uiteindelijk in het stof. Geen Aalst carnaval voor Elke, zoveel is duidelijk! Met Michael bleek er uiteindelijk té weinig diepgang. Hij had zijn exit niet zien aankomen, net zoals de rest van de groep. Allemaal blind (voor de charmes van Elke, voor de werkelijkheid, …), wie zal het zeggen! Volgende week lijkt het erop dat de mannen de keuken in trekken om daar iets bizars te doen met chocolade, maar daarover binnenkort meer. Wij merkten nog een vijftal andere dingen op in deze uitzending.

  1. Er zaten in deze uitzending nogal wat verdoken hints naar bekende muzieknummers (ongewild natuurlijk). Zo voelde Nicolas zich als een leeuw in een kooi (Willy Sommers) tijdens de fysieke proef, was Ivan zéér duidelijk over zijn gevoelens voor Elke (‘Ik wil je’ van De Kreuners), was er een connectie tussen Elke en Django (‘Connected’ van Stereo MC’s), bouwde Michael liefst een muurtje om zich heen (‘Niemand laat zijn eigen kind alleen’ van Willy & Willeke Alberti), ‘Breng die rozen naar Elke’ (Dominique Van Malder himself) én Elke zelf op het einde van de aflevering: ‘Droom een beetje van mij’ (‘Dream a little dream of me’ (van Doris Day).

2. Wie weet waarom ze een muziekje van Boards of Canada (‘Peacock tail’) gebruikten bij het uitdelen van de roos aan Lieven? Zou het één of ander easter egg kunnen zijn? Wie een deugdelijke verklaring heeft wint een coronaproof raveparty in één of ander Limburgs bos naar keuze.

3. Ook de familie Clijsters houdt duidelijk van woordspelletjes bij de naamgeving van hun kinderen. Zo blijkt Elkes dochter Cleo geen random naam te hebben gekregen. De C staat voor Clijsters en Leo is de naam van haar vader en klaar is Cleo.

4. De grootste opwinding viel te noteren tijdens de eerste pauze toen er een aankondiging kwam van Gilles De Coster, die vertelde dat het nieuwe Molseizoen (in Berlijn) op 21 maart van start zou gaan. Ganz toll! Bleef méér op mijn netvlies hangen dan ‘De Bachelorette’ (voorlopig).

5. Ivan blijkt een vat vol clichés en daardoor vooralsnog twee handen op één buik met Elke. ‘Ik ga een huis of appartement kopen binnenkort.’ ‘Oh ja, waar dan?’ ‘In de Limburg ergens’. ‘De Limburg’? Really? Allemaal too obvious én doorzichtig. Heeft er iemand toevallig nog een recente foto van Jelle Van Damme in zijn/haar bezit? Of hebben ze zijn Siamese tweelingbroer erin gestoken?

Posted 06/03/2021 by ambijans in TV

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (de allerlaagste landeneditie)   Leave a comment

Mensen met een méér dan gemiddeld goede smaak zullen ongetwijfeld hun hartje ophalen bij de jaarlijkse ‘Lage Landen’ hitlijst op Radio1, maar vandaag maken we graag nog één keer een onprettige uitzondering met onze eigen interpretatie van die hitlijst waarin de slinger doorslaat (maar dan in de verkeerde richting). In bepaalde omgevingen zullen deze nummers ongetwijfeld goed gedijen, maar laat dat vooral geen aanzet zijn tot buitensporige versoepelingen. Net als met het huidige coronavirus blijft voorzichtigheid ook hier geboden. Als ik goed heb geteld zijn er vandaag zes Nederlandse inzendingen en vier uit ons land, dus het is in dit opzicht een evenwichtige keuze. Al is ‘evenwichtig’ een term die de lading hier niet zo geweldig goed dekt. Ga het vooral zelf ontdekken zou ik zeggen. Voor iedereen die hier enkel pareltjes ziet in plaats van stinkers: de coloribus et de gustibus … Na corona drink ik met jullie evenzeer een frisse pint als met al de rest … 😉

Wat heb je vandaag op school geleerd – De Elegasten: we starten onze zoektocht in de jaren ’60, 1969 om exact te zijn. Eigenlijk was dit een B-kantje van deze Vlaamse kleinkunstenaars (die actief waren tussen 1964 en 1976), dat ongetwijfeld het bekendst is bij het grote publiek. Het is trouwens een cover van een Amerikaans folknummer uit 1964.

Waar en wanneer – Bob Benny: artiesten wiens naam uit twee voornamen bestaat blonken meestal niet in originaliteit (andere voorbeelden verkrijgbaar op aanvraag). Deze Vlaamse artiest scoorde er in 1963 zijn allergrootste hit mee. De melodie van het nummer was gebaseerd op iets uit een operette van Johann Strauss jr.. Bob (of was het nu Benny?) overleed in 2011 op 84-jarige leeftijd.

Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben – Joost Nuissl: in 1975 werd dit nummer door allerlei vrouwenkoren én de plaatselijke harmonie vreugdevol in de armen gesloten (dat kunnen we althans uit deze video afleiden). Na zijn muziekcarrière was deze Nederlandse kleinkunstenaar (75 ondertussen) nog actief in het theater.

Colorado – Xandra: lang vóór ze door Jos Brink zaliger liefkozend ‘kroepoekje’ werd genoemd in ‘Wedden, dat …?’ was Sandra Reemer muzikaal actief. Op 10-jarige leeftijd begon ze te musiceren met haar vader, iets dat in 1966 zou uitmonden in het duo Sandra & Andres. Hun samenwerking zal tot 1975 duren. Sandra ging vervolgens solo en begon aan een tweede carrière als presentatrice. In 1979 bijvoorbeeld mocht ze met dit lied naar het Eurovisiesongfestival in Israël. Dat leverde haar een twaalfde plek op. In 2017 overleed ze op 66-jarige leeftijd aan de gevolgen van borstkanker.

Vreemde vogels – Claire: een Vlaamse cover uit 1975 van een nummer uit 1974 (‘Rhinestone cowboy’) vertolkt door Claire Vanhonnacker. Ze zat een tijdje in een kleinkunstensemble maar in 1980 wierp ze de handdoek al in de ring, omdat ze haar draai niet kon vinden in het showbizzmilieu. In 1992 sloeg het noodlot toe, toen ze samen met haar man en een bevriend echtpaar om het leven kwam in een verkeersongeval. Ze was pas 39 jaar.

Shine – De Toppers: of deze drie Nederlanders erger zijn dan het coronavirus? Ik ben er nog steeds niet uit. Het zal alleszins een ‘close call’ zijn. Dat om maar te zeggen dat ik geen hoge pet op heb van deze drie carnavalpieten. Ten tijde van deze songfestivalinzending (voor de 2009 editie) bestond de band uit René Froger, Gordon en Gerard Joling. Joling zou er nog vóór Gordon uitstappen na een dispuut met hem (maar zou later weer terugkeren). Op die manier kwam Jeroen van der Boom erbij om te depanneren. Gordon stopte als muzikant in 2015, in zijn plaats kwam er een vierde topper in de persoon van Jan Smit.

Het kuikentje piep – Pulcino Pio: van oorsprong Italiaans zomerhitje uit 2012 dat in 2013 een Nederlandse coverversie kreeg. Het werd ingezongen door zangeres Nathalie Aarts, die blijkbaar actief was bij The Soundlovers, een Italiaanse eurodanceact waar ik persoonlijk nog nooit van had gehoord. Kon ik maar hetzelfde zeggen van deze snertplaat!

Habiba – BOEF: ook de populariteit van deze Nederlander gaat compleet aan ondergetekende voorbij. Het is meer iets voor de véél jongere generatie, dus nogal wiedes dat ik er mijn neus voor ophaal. Deze 28-jarige rapper met Frans-Algerijnse roots pakte hiermee uit in 2017.

Ik vind je lekker – De Kraaien: Nederlandse rapformatie die in 2012 dit onding in het Haags dialect produceerden, dat voor buitenstaanders zou kunnen klinken als een spraakgebrek. Het enige genietbare was dit keer het feit dat onze eigen Evi Hanssen in de videoclip opdook.

Winter memories – Yvan Guilini: dit instrumentaal niemendalletje kunnen sommige mensen misschien niet dadelijk plaatsen, maar luister er nog één keer naar … én huiver! Als Bruggelingen ons een loer kunnen draaien, laten ze die kans uiteraard niet liggen. Deze ondertussen 76-jarige Bruggeling wist er in 1976 meer dan 100.000 exemplaren van te slijten in ons land. Vooral iets voor de luisteraars wiens radio staat vastgeroest op Radio 2. 😀

Posted 05/03/2021 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (48) ‘Il Postino’   Leave a comment

De schuchtere visserszoon Mario (Massimo Troisi) woont op het eiland waar dichter Pablo Neruda (Philippe Noiret) zijn toevlucht zoekt. De eilandbewoners reageren enthousiast op Neruda’s komst en onthalen hem als een ware volksheld. Als het plaatselijke postkantoor de stapels brieven voor Neruda niet meer kan verwerken, krijgt Mario de eervolle taak om de brieven te bezorgen. Elke dag fietst de trouwe Mario naar het afgelegen huis van Neruda. Het valt de postbezorger op dat de stapels brieven bijna uitsluitend van vrouwen afkomstig zijn. Hij denkt dat Neruda voor vrouwen aantrekkelijk is vanwege zijn poëzie en daarom vraagt Mario hem op een dag hoe hij dichter kan worden. Neruda reageert aanvankelijk koel en afstandelijk, maar Mario blijft doorvragen. Gaandeweg groeien de twee tegenpolen naar elkaar toe. Deze film van regisseur Michael Radford uit 1994 is vermoedelijk de beste prent die hij heeft gemaakt en dat zag ik heus niet enkel en alleen omdat de bekoorlijke Maria Grazia Cucinotta toevallig meedoet. Deze betoverende film over de zin van poëzie en vriendschap raakt tot in het diepste van de ziel door zijn eenvoud en eerlijkheid. Hoofdrolspeler Massimo Troisi stierf kort nadat de opnames voltooid waren op 41-jarige leeftijd. De film is een ode aan zijn moed én aan zijn enorme talent. Ze weten ook de grote clichés, sensatie, vulgariteiten of melodramatiek vakkundig te vermijden. Een prachtige film verdient een trailer die toch al een klein beetje prijsgeeft van het geheel.

Posted 04/03/2021 by ambijans in Film

De Tsundoku Top 100 (5) ‘2666’ (Roberto Bolaño) (2004)   Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze nieuwe rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele  missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Vier literatuurfanaten, drie mannen en een vrouw, worden verbonden door hun gemeenschappelijk fascinatie voor het werk van Benno von Archimboldi, een mysterieuze Duitse schrijver. Ze maken een absurde bedevaart naar Santa Teresa, aan de grens van Mexico met de Verenigde Staten, waar Archimboldi zou zijn gezien. Eenmaal in Santa Teresa komen ze erachter dat de stad sinds jaren het decor vormt van een reeks afschuwelijke misdrijven. Op de vuilstortplaatsen van de stad worden met grote regelmaat levenloze lichamen van vrouwen aangetroffen. Allemaal vertonen ze sporen van meedogenloze verkrachting en marteling. Jaren geleden heb ik eens op het punt gestaan om deze vuistdikke roman van de helaas véél te vroeg overleden Chileense auteur Roberto Bolaño mee te nemen maar een aantal dingen weerhield mij toen: de ruim duizend bladzijdes doorploegen én de zwaarte van zo’n boek dat meestal niet zo aangenaam leest als je bijvoorbeeld in bed ligt. Dit is zo’n typisch gevalletje ‘had ik toen toch maar doorgezet én ervoor gegaan’. Heb jij dit boek ooit gelezen en vond je het een verbluffend mooi boek, laat het me weten. Mogelijk zorgt het ervoor dat ik daardoor de smaak alsnog te pakken krijg.

Posted 03/03/2021 by ambijans in Literatuur

‘Verwachting’ (Anna Hope)   Leave a comment

‘Verwachting’ van Anna Hope gaat over je weg vinden in het leven: als moeder, als dochter, als echtgenote en als goed mens. Wat is een zinvol leven en hoe bereik je dat? Voor de fans van Elizabeth Day. ‘Verwachting’ is de bejubelde roman van Anna Hope, die dit jaar op vele shortlists zal prijken. Voor fans van Zadie Smith, Sheila Heti en Sally Rooney. Hannah, Cate en Lissa zijn jong, ambitieus en onafscheidelijk. Ze wonen samen in een huis in Oost-Londen. Hun dagen zijn gevuld met kunst en activisme en staan bol van liefde en uitgelatenheid. Ze hebben hun hele leven nog voor zich. Tien jaar later is alles anders. Hannah is tevreden met haar leven en met Nathan, maar heeft een allesverzengende kinderwens. Cate is naar Canterbury verhuisd na de geboorte van haar zoon en voelt dat ze zichzelf kwijtraakt. Lissa staat op het punt om door te breken als actrice, maar privé gaat het slecht. Alle drie worstelen ze met dezelfde vraag: wat is een zinvol leven, en hoe bereik je dat? Auteur Anna Hope (1974) werd geboren in Manchester, studeerde aan de universiteit van Oxford en woont tegenwoordig in Sussex, Engeland. Naast romanschrijver is ze acteur. ‘Je voelt de consequenties van je beslissingen sterker wanneer je in de dertig bent,’ zegt ze in een interview, over haar beweegredenen bij het schrijven van ‘Verwachting‘.

Posted 02/03/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (249)   Leave a comment

Vorige week hadden we nog geen idee wat ons te wachten stond, maar we hebben er een vrij woelige week opzitten. In de nacht van zondag op maandag (rond 3u20) moesten we de MUG bellen omdat mijn vader plots hevige pijn had in de borststreek. Al vrij snel waren ze met vier personen (waaronder twee vrouwelijke dokters) ter plaatse. Na wat korte onderzoekjes, besloten ze dat het toch raadzamer was om hem met de ambulance mee te nemen naar het ziekenhuis. Dinsdagavond was mijn vader al terug thuis (na wat vermoedelijk een licht hartinfarct is geweest). Ze hebben hem ook een stent gezet. Woensdagmorgen kon mijn moeder ineens niet meer uit bed met hevige pijn in haar rug. Nadat de dokter in de namiddag was langs geweest kwam de diagnose: een verschot. Na een paar dagen medicatie slikken is ook daar de situatie onder controle. Dinsdagnamiddag heb ik thuis mogen werken om de bestellingen voor de maand maart te maken én door te sturen. Woensdagvoormiddag moest ik eventjes naar het werk omdat we een droneclip gingen opnemen ter gelegenheid van de start van de Jeugdboekenmaand. Voor volgende week staat de Haute Quizine quiz online editie van Tom en Frank op het programma. Voor Moedige Missers zijn Hanne, Kevin, Saar en ik de online quizzers van dienst. En vandaag komt er iemand van Siemens langs voor een klein probleempje met onze combioven. Dat lijkt me te volstaan, dus kunnen we nu over naar de muziek.

The ballad of Peter Pumpkinhead – XTC: we starten vandaag met een heuse classic uit 1992. Deze Britse band van zanger/gitarist Andy Partridge was tussen 1976 en 2006 actief. In al die jaren penden ze toch een aantal classics bij mekaar.

Aftermath – KRANKk featuring Amos: onze Belgische inzending is deze week een dansbaar plaatje geworden. Het trio debuteerde in volle coronatijd en kon daar helaas dus niet écht de vruchten van plukken. Ze krijgen nog wat extra vocale hulp van de zangeres van triphopduo A/T/O/S (wat voor ‘A Taste of Struggle’ staat), eveneens een electronicaproject uit ons land.

Stay up – WheelUP: onze experimentelere track komt deze week van Londenaar Danny Wheeler. Deze Brit klutst soul, nu-jazz, breakbeats, hiphop en dance op fraaie wijze bij mekaar en kijkt daarna welk resultaat daaruit wordt gedestilleerd. Dat is allemaal terug te vinden op zijn debuut ‘Good love’ die eind april zal verschijnen.

Narrator – Squid: met de regelmaat van de klok wordt bepaalde bands een prachtige toekomst voorspeld op basis van hun muziek, maar even vaak volgt daarna de ontnuchtering. Het is nochtans fijn om muzikanten te zien die compromisloos hun eigen ding mogen doen. Op het Warplabel krijgen ze gelukkig genoeg artistieke vrijheid om eraan te knutselen. Of hun debuut ‘Bright green field’ in mei genoeg vonken zal geven valt nog af te wachten.

Hopprock – Madlib: wanneer mij ter ore komt dat deze Amerikaanse hiphopper op zijn onlangs verschenen ‘Sound Ancestors’ samenwerkte met Four Tet was mijn aandacht meteen getrokken. Deze Amerikaan heeft een goed oor voor het betere samplewerk en mag verder worden bewierookt omwille van de variatie aan stijlen die hij op deze plaat laat horen. Volgende week streven we opnieuw naar de betere muziekjes.

Posted 01/03/2021 by ambijans in Muziek

Best music of 2021 (maart)   Leave a comment

Arab Strap ‘Here comes Comus!’ : Schotse indierockers Aidan Moffat en Malcolm Middleton maken al sinds 1995 af en aan muziek. Titel van hun nieuwe cd: ‘As days get dark’.

Judith Hill ‘Americana’ : deze Amerikaanse singer-songwriter die in het soul & funkvakje mag worden ingedeeld deed in het verleden ooit backing vocals voor o.a. Michael Jackson. Haar derde solocd heet ‘Baby, I’m Hollywood’.

Kaiti Jones ‘Gettin around to it’ : indiefolkzangeres uit Boston die goed tot haar recht komt in dagen als deze. Ze debuteerde in 2017, nu is er met ‘Vows’ eindelijk een opvolger.

Teenage Fanclub ‘Home’ : opnieuw Schotse oude getrouwen die al meegaan sinds 1989. In al die jaren waren er nogal wat bezettingswissels onder de muzikanten maar daar sleepten ze zich steeds door. ‘Endless arcade’ is alweer hun elfde full cd.

Electric Jalaba ‘Daimla’ : zes Britse muzikanten uit Londen die de Marokkaanse sound trachten te verweven tot één nieuw geheel. Hun debuut ‘El Hal / The Feeling’ ligt vanaf 8 maart in de winkel.

Guedra Guedra ‘Archetype’ : we hebben nóg meer Afrikaanse muziek in de aanbieding, want deze uit Casablanca in Marokko afkomstige band tracht tot een mooie symbiose te komen van hun wereldmuziek vermengd met electronica. Op ‘Vexillology’ kunnen jullie horen of ze daarin zijn geslaagd.

Lana Del Rey ‘Chemtrails over the country club’ : in 2019 maakte ze misschien wel dé cd van het jaar, dus het zal moeilijk worden voor deze 35-jarige Amerikaanse zangeres om met de titeltrack van haar nieuwe cd nóg beter te doen.

Bell Orchestre ‘V: Movement’ : deze zeskoppige Canadese instrumentale postrock- en indierockband herbergt een aantal leden van het véél bekendere Arcade Fire dus hun sound is vrij gelijkend. Het is geen nieuw project want ze bestaan al sinds 1999. Titel van hun nieuwe cd: ‘House music’.

New Bums ‘Tuned to graffiti’ : het volgende Californische duo zat eerst in andere bands (o.a. Six Organs of Admittance) alvorens tot samenwerking over te gaan. Ze debuteerden in 2013 maar nu is er ‘Last time I saw Grace’.

Saint Agnes ‘Repent’ : Britse garage rock die al eens buiten de lijntjes durft te kleuren. Zij debuteerden in 2019 maar ze komen nu op de proppen met een EP die ‘Vampire’ heet.

Clever Girls ‘Remember Pluto’ : veelal indierock dat de klok slaat deze maand, zo ook voor deze Amerikaanse band. ‘Constellations’ is ook een debuutplaat trouwens.

Verder mag je deze maand ook nieuw werk verwachten van o.a. Kings of Leon, The Vaccines, Charlotte Lawrence, Frank Leone & Teardrop Estates, Rob Zombie, Valerie June, Nubiyan Twist, Caribou, Nick Jonas, Lydmor, Sultan + Shepard, Tangent, The Horrors, Sting, Ringo Starr, A.A. Williams, Saxon, Black Honey, Otzeki, Loretta Lynn, Rivals, Nitin Sawhney, Arcade Fire & Owen Pallett, Serj Tankian, Veronica Swift, Harry Connick, Jr., Eyehategod, Neil Young, Mint Julep, Ben Howard, The Antlers, The Black Angels, Julia Stone, Evanescence, Chantal Acda, Tomahawk, L’Impératrice, Hannah Peel, Noga Erez, Suzi Quatro, Freestylers, Clark, Xiu Xiu, Tune-Yards, Daniel B. + Elko B., Loney Dear, Death From Above, Carrie Underwood, KANGA, Dijf Sanders en Real Estate. Tot volgende maand!

Posted 28/02/2021 by ambijans in Muziek

‘De Bachelorette’ (Play4), aflevering 2   Leave a comment

De vraag of ‘De Bachelorette’ nu een tof tv-programma is kunnen we zelfs na de tweede aflevering niet eenduidig beantwoorden. Een topformat zal het allicht nooit worden, daarvoor kabbelt het geheel té veel en wordt er vaak op pseudo-intellectuele manier over gevoelens gepraat (lees ‘oppervlakkigheid troef’). Na die allereerste aflevering konden wij al aardig inschatten wie het etiket ‘gezellig’, ‘topkerel’ of ‘aansteller’ kon worden opgekleefd. Ook de tweede aflevering bevestigde enkel maar ons vermoeden. Er zitten een aantal knappe mannen tussen (zowel fysiek als geestelijk), zo kan ik hier als ‘straight guy’ makkelijk opbiechten. Maar er zitten ook een aantal gevallen tussen waarvoor je een serieuze handleiding nodig hebt. Één kandidaat (Jeffrey) scoort zelfs het maximum op de Irritatieschaal van Ambijans. Ik denk dat in die gast zijn leven alles om winnen draait: het verste kunnen pissen, het meeste kunnen drinken, de luidste boer kunnen fabriceren of het snelste kunnen rijden met de wagen. In elk realityprogramma zit er wel iemand met een luide muil, maar Jeffrey spant toch écht wel de kroon. Ik mag bijna hopen dat hij hier af en toe wat acteert (geef die jongen een gepaste prijs, een ‘Gouden Kalf’ of zo!), want hij is bij momenten knap vermoeiend. Zouden er überhaupt nog vrouwen bestaan die de bubbel op een gegeven moment niet kunnen doorprikken? Voer voor discussie, op naar aflevering twee!

We zien meteen Django (de laureaat van de 24u date met Elke uit aflevering 1) keuvelen met zijn maten. Nu ja, we zouden het even goed zijn ‘concurrenten’ kunnen noemen. ‘Wie niet waagt, blijft maagd’ is na al die jaren nog steeds een veel gebezigde uitdrukking in West-Vlaanderen (zelfs zonder dat de kandidaten elkaars astrologische achtergrond kennen). Elke voelde alvast kriebeltjes voor haar eerste date. Zou Django haar hart kunnen wegkapen (zo klonk een inwendige stem in ons of het moet de voice-over van Dominique Van Malder zijn geweest). In de villa van de boys (waar een gezellige sfeer lijkt te hangen) wordt Django opgepikt door Elke. Op de oprit staat een Land Rover Defender mét daktent, dus elke goede verstaander weet dan al dat ze allebei gaan kamperen. Tijdens de rit naar hun slaapplaats babbelen de twee over ‘serieuze’ zaken. Zo leert Elke Django iets beter kennen. In de villa heeft ze al een extra paar ogen én oren in de persoon van Nikias. Zijn de mannen die achter het net vissen jaloers? You bet! In dat opzicht zijn ze exact hetzelfde als vrouwen. In de auto laat Elke ontvallen dat ze zelfs op haar ‘jonge’ leeftijd al slijtage heeft (o.a. artrose) en dat ze toevallig de week ervoor nog een osteopaat had opgezocht. Bij een kinesist als Django lijkt ze alvast in goede handen. Django is héél open, sociaal én helemaal zichzelf quoi! Misschien ook net iets té braaf maar dat hoeft in zijn geval geen nadeel te zijn. Ondanks de ronddartelende hertjes in de buurt van de tent, geeft Elke aan dat ze eigenlijk geen kampeermeisje is. Het zal dus ook voor haar een challenge worden. In de villa vindt Ivan dan weer een brief van Elke. Daarin staat een uitdaging voor een aantal mannen. Ze moeten zich bewijzen in de categorie ‘liefde voor huisdieren’. Het vijveretentje van Elke en Django leert ons ‘dat humor belangrijk is’ en dat ze allebei opnieuw iets willen opbouwen na hun scheiding. Hierna duiken de twee de sauna in. In de volgende sequentie heeft Elke een kistje met alvast een volgende roos (een rode dit keer) voor Django, zodat die als eerste verzekerd is voor de volgende ronde. ’s Avonds slaapt Elke (als een roos?) in haar tent, Django blijft braaf in zijn daktent (voor wat het waard is). Meteen het einde van deel één.

Het ziet er dus naar uit dat Django alweer een streepje vóór heeft op de rest. Elke drukt ‘m op het hart dat ie niet jaloers moet worden omdat ze ook de andere mannen graag wat beter leert kennen. Of ‘ik ga mij openstellen voor andere mannen’ in Opitter en omstreken schuttingstaal is voor ‘vieze manieren’? Ik zet nog eventjes mijn joker in. Ondertussen staan de bofkonten voor de tweede dierendate met Elke klaar. Nikias heeft ondertussen al doorgegeven dat Gertjan en Peter wat meer in het vizier van Elke moeten komen, omdat ze daar voorlopig de minste connectie mee heeft. Elke heeft zelf twee honden én een kat, dus wordt het dringend tijd voor de vraag ‘schuilt er een beest in jullie?’ We bevinden ons inmiddels op een soort van hondenterrein waar een zekere Walter hen een uitleg doet over een behendigheidsparcours dat ze in duo met een door henzelf gekozen hond mogen afleggen. Uit de winnaars van de duoloop moet Elke één persoon kiezen voor een kort privémomentje. De onvermijdelijke Jeffrey mag daarna nog eens debiteren dat hij bijna altijd wint als hij ergens aan mee mag doen. Jeroen en Kevin mogen met hun hond de spits afbijten. Hun hond doet het vrij aardig en ze zijn allebei héél lief voor het beestje. Bij Django en Wouter wordt al vrij snel duidelijk dat ze een totaal onbruikbare hond hebben geselecteerd. Ondanks hun kansloze missie blijven ze toch geduldig door doen. Devlin en Mike gingen voor de Dik Trom onder de honden, een stevige loebas met een hoge aaibaarheidsfactor. In het EHBO-boek voor honden stond als tip dat je ‘m onderweg voldoende moest voeren om de eindmeet te halen. Een raadgeving die beide heren probleemloos opvolgen. Jeffrey en Michael worden dan weer gekoppeld aan een supersonisch snelle hond die bijna door de geluidsmuur rent. De verwachte mop van Jeffrey ‘ik doe het graag op zijn hondjes’ blijft gelukkig achterwege. Het leek me nochtans een binnenkoppertje. Zoals te verwachten viel won het laatste duo, waarna Jeffrey ein-de-lijk zijn privémomentje krijgt. Op zijn wandeling met Elke breekt hij Django serieus af (wat ik niet zo héél collegiaal vond). Verder beloofde hij Elke ‘de kers op de taart’ als ze hem eens meenam op 24u date én bleef hij een stevig stukje doormemmen over haar 24u date met Django. Nu ja, hij voelde al aan dat hij sowieso een roos zou krijgen ’s avonds. Langzaam maar zeker kwam de nieuwe roosceremonie weer in zicht. De sfeer werd weer iets meer gespannen, maar ze kregen nog één keer de gelegenheid om in gesprek te gaan met een opgedirkte Elke. Dit keer neemt Mike het voortouw door als eerste bij haar aan te schuiven. Hij leent haar meteen als een heuse gentleman zijn jas en ontpopt zich daarna tot ballonkunstenaar. Meteen daarna komt Nicolas zijn momentje opeisen. Vervolgens zet zich opnieuw een aanschuivende karavaan in gang. Vincent blijft zichzelf door de coole kleding die hij draagt (maar lang kan hij niet teren op zijn prestatie) want zijn Siamese tweelingbroer Jeffrey staat niet veel later langs hem te dralen als een schoothondje. Op ogenschijnlijk professionele wijze kwam hij de boel weer afblokken. Of kwam hij aan Vincent vragen om hem een nieuwe pamper te steken? Die egoïstische move lijkt op diens systeem te werken. Hoe lang nog tot de bom eindelijk barst? Ook Ivan (de Jelle Van Damme lookalike uit de Decathlon) wilde nog eens op de voorgrond treden. Hij vertelde Elke dat zijn vader enkele jaren geleden was overleden aan kanker en dat hij daarna héél anders over het leven is beginnen denken. Dat gelijkenispuntje met Elke levert hem vast en zeker bonuspunten op. Mocht Elke hier en daar nog twijfels hebben, dan is er altijd nog Nikias to the rescue voor een klaar zicht op de zaak: Django is oprecht, Devlin leek hem zelfs de allerbeste kandidaat. Meteen de aanzet voor de ‘dienstmededeling’ die in deel drie moet worden gedaan.

‘Is Django boyfriend material?’ wil Dominique van Elke weten aan het begin van het laatste deel. Die geeft daar een bevestigend antwoord op. Dan komt het moment dat Nikias uit de (spreekwoordelijke) kast mag komen, figuurlijk dan toch. Hij lijkt zijn rol goed te hebben gespeeld, want nogal wat mannen reageren verbaasd. Na nog wat korte formaliteiten kan er eindelijk worden overgegaan naar het rozenritueel. De eindstrijd om Elke haar hart wordt hierna in een nieuwe plooi gelegd. Iedereen zenuwachtig, enkel Django mag relax (alweer figuurlijk) achteroverleunen. Er zijn nog twaalf rozen te verdelen onder dertien mannen. Vincent wordt dit keer als eerste uit zijn lijden verlost en ook Gertjan, Ivan, Wouter, Devlin en Nicolas mogen op beide oren slapen. In de volgende sliert namen zitten die van Mike, Jeroen, Michael, Kevin én Jeffrey. Dat betekent dat het gaat tussen Peter en Lieven, twee heren die relatief weinig uit de verf zijn gekomen totnogtoe. Peter moet uiteindelijk roosloos door het leven, maar hij lijkt het sportief op te nemen. Iets met ‘genoeg vissen in de zee’ en ‘leven na de dood’. Eigenlijk een huizenhoog cliché in dezelfde ordergrootte als ‘deelnemen is belangrijker dan winnen’. Wie zegt zoiets? Iemand die vooraf al weet dat ie nooit ofte nimmer zal winnen. Elke hield het op een diplomatisch ‘onze karakters matchten niet’. Peter gaf zichzelf een 11 op 10 op de Teleurstellingsschaal van Van Malder. Het enige dat wij konden opmaken uit de aflevering van volgende week is iets vaags met een soort van fitnessparcours. Als Jeffrey überhaupt al mag meedoen van de rest, dan maakt ie ongetwijfeld weer een dikke kans om te winnen. Of niet, stel je voor! Wij zagen nog een vijftal andere puntjes.

1. Jeffrey beweert ergens in een opschepperige bui dat hij er na een eerste date met Elke wel een strikje rond zou doen. Wie het strikje rond zijn nek wat strakker zou durven aantrekken, verdient eigenlijk ook een prijs. Wie van jullie wil er graag een jaar of acht naar Leuven Centraal?

2. Dé flater van de aflevering wordt toch wel geslagen door Wouter (of moeten we nu Woutertje zeggen?). Woutertje zal zich vast een piepklein kaboutertje hebben gevoeld toen hij deze beelden terugzag (veronderstel ik), want wie zegt er nu in een datingsprogramma waarvoor hij zichzelf heeft ingeschreven dat ‘zij eigenlijk zijn type niet is’. Come again? Dat is hetzelfde als in een vol Lotto Park (binnenkort) verkondigen dat je eigenlijk stiekem supporter bent van Standard. Zei daar iemand ‘not so smart move’?

3. Peter tekende volgens mij zijn ‘exitpapiertje’ toen hij tijdens zijn onderonsje met zijn padeltussenkomst kwam aanzetten. Als een dreinend kind vroeg hij aan Elke of ze zin had om een padelwedstrijdje met hem te spelen. ‘ik heb mijn sloffen al aan’ sprak hij terwijl hij zijn benen de lucht in gooide. Kijk vriend, zelfs al stond je daar in een flashy tennistenuetje met je tennisballen in de aanslag, dan nóg zou het antwoord klaar én duidelijk NEE zijn geweest.

4. Wanneer Django zich net vóór zijn saunasessie met Elke laat ontvallen ‘er zou meer kunnen groeien van mijn kant’, dan moet ik altijd verdomd véél moeite doen om het niet té sterk te visualiseren. Mannen én dubbelzinnigheid hè, geraken ze daar nog ooit van verlost? 😉

5. Iemand moet mij toch eens uitleggen wat de volgende zinsnede van Dominique Van Malder betekent: ‘talk of the match’. Ik heb het alleszins nergens teruggevonden. Wie het juiste antwoord weet en het ons doorgeeft, kan zeker ‘the talk of the town’ worden met onze volgende mooie hoofdprijs: hij/zij mag zichzelf de baard/snor laten afdoen/waxen door Jelle Van Damme himself.

Posted 27/02/2021 by ambijans in TV