Babe van de week (28) Olga Katysheva   Leave a comment

olga katysheva, ook wel eens de sproetenbabe genoemd

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Olga Katysheva (27) is een Russische babe die bekend staat omwille van haar sproeten, al durf ik rechtuit zeggen dat ze er voor mij vooral uitspringt omdat ze een flinke bos hout voor de deur heeft. En dan niet het soort hout dat nodig is om je te verwarmen tegen ultrakoude winters. Sinds ze vier jaar geleden op Instagram foto’s begon te posten is haar fanbase ondertussen gestegen naar meer dan één miljoen volgers. Olga heeft donkerblond haar, ze meet 175 centimeter en ze heeft groene ogen. Veel gewichtige dingen kunnen we over haar niet vertellen, tenzij dan ze nogal sportief is aangelegd en dat ze in het bezit is van één of ander universitair diploma. Wat ze precies heeft gestudeerd is voor ons een groot raadsel, waarschijnlijk ook omdat onze kennis van de Russische taal eerder aan de povere kant is. Wij beloven informatieve beterschap voor ons volgende model. Wie kan googelen weet echter dat foto’s in dit geval meer zeggen dan woorden!

Posted 25/07/2017 by ambijans in Babes

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (31)   Leave a comment

en het blijft maar komen ...

Wat hebben we onthouden van de afgelopen dagen? Donderdagavond speelden we de Pelter Skelter zomerquiz (aan tafel bij Happy Ending) en dat leverde ons een verdienstelijke zesde plaats op. Een bij momenten pittig quizje, maar ik speel die eigenlijk het liefst omdat het wel goed zat qua tempo en afwisseling. De akoestiek zal het eeuwige euvel blijven, maar daar had elke ploeg evenveel last van. Zaterdagavond zag ik hoe Anderlecht (na een sterke tweede helft) de Supercup won tegen Zulte Waregem. Tussendoor was het voor ons bingewatchen qua tv-series: zo zijn we al een flink stuk gevorderd in seizoen twee van ‘Game of Thrones’ en we zijn ook bijna door het eerste seizoen van ‘Westworld’. En we zijn ook back on track voor wat betreft onze leeschallenge bij Goodreads. Wij besteden onze tijd vrij nuttig (vinden we zelf). Wie héél depressief wil worden doen we gegarandeerd een plezier met de tien songs hieronder.

301. Vlieg met me mee (naar de regenboog) – Paul De Leeuw : over zijn verdiensten als tv-persoonlijkheid gaan we hier geen maatschappelijk debat ontketenen, maar dit muziekje uit 1992 (een kwarteeuw oud ondertussen) geeft mij de kriebels. Ik wil dan spontaan mensen wurgen of ergens gaan braken in de bosjes (als we in de vrije natuur zitten).

302. Mmm mmm mmm mmm – Crash Test Dummies : luister naar dit schijfje uit 1993 en je hebt weer een uitstekend voorbeeld van een one hit wonder. Ik word trouwens gevolgd in mijn bewering dat dit een vreselijk lied is. Het stond ooit op nummer 15 in VH1’s ’50 most awesomely bad songs ever’ en het figureerde ook in een zelfde soort lijstje van muziekmagazine Rolling Stone.

303. Oh Julie – Shakin’ Stevens : deze Brit was de bestverkopende Britse musicus in de jaren ’80 en wij durven ‘m gerust ‘the poor man’s Elvis’ noemen zonder dat daar een zweem van dédain in doorklinkt omdat hij ook Elvis speelde in de gelijknamige musical. Wij gingen voor een hitje uit 1982, al klinken zijn andere riedeltjes veelal hetzelfde.

304. Endless love – Diana Ross & Lionel Richie : ik ben sowieso geen liefhebber van trage slepers (slows genoemd) omdat ze soms zo zeemzoet klinken dat je er spontaan een kleffe bek van krijgt. Voor de volledigheid: dit nummer was de titelsong van een film uit 1981.

305. Walk on water – Milk Inc. : verrekt moeilijke keuze om het allerslechtste van dit duo te spotten wegens het bezitten van een ‘volstrekt inwisselbaar oeuvre’. Linda Mertens is nochtans een plaatje, maar ze kan niet verhinderen dat dit in mijn lijstje komt. Het is gefabriceerd in 2000 zeggen we er nog even bij.

306. De Kabouterdans – Kabouter Plop : het is me altijd weer een raadsel waarom volwassen mensen zich tijdens feestjes volledig laten gaan bij het hersenloos entertainment van Studio 100. Dichter kan je niet meer bij het IQ van Eddy Wally zaliger (78!) geraken. Shocking people since 2000!

307. Als de nacht verdwijnt – Jan Smit : als uk van 12 brak hij door met een lied over zijn oma en daarna ging het van kwaad naar erger (al bestaan er mensen die dat ontkennen). Dit vehikel uit 2004 was nochtans geen bijster grote hit, maar blijft in eenieders geheugen hangen door het hoge meezinggehalte.

308. Dolce vita – Ryan Paris : ik mag mezelf toch wel het levende bewijs noemen dat je (wanneer je eindelijk tot de jaren van verstand komt) vanzelf een goeie muzieksmaak ontwikkelt. In 1983 (ik was amper 11!) was dit mijn allereerste single (van Italiaanse makelij) die ik ooit kocht. Ik had ook kunnen beweren dat het iets van Pink Floyd of Bonzo Dog Doo-Dah Band was, maar niemand zou mij hebben geloofd. 😉

309. Life – Des’ree : om één of andere reden dicht ik dit nummer uit 2000 een hoge Radio 2 factor toe. In andere woorden: dit nummer behoort tot de risicoloze eenheidsworst die deze radiozender zo kenmerkt. In 1998 stond deze Britse zangeres eventjes op één geparkeerd met dit nummer.

310. Mr. Blue – René Klijn : twee keer Paul De Leeuw voor de prijs van één. Deze cover van Yazoo werd in Nederland de bestverkochte single van 1993, de opbrengst ervan ging naar de AIDS-stichting. Klijn was lid van boysband Bam to Bam Bam, hij overleed datzelfde jaar op 31-jarige leeftijd aan de gevolgen van de ziekte.

Posted 24/07/2017 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (8) Memento   Leave a comment

Memento

Voor onze ‘beste film ooit’ belanden we deze week in het jaar 2000 (eind januari 2001 in de Belgische filmzalen), toen ‘Memento’ bij ons draaide. Het was een film die begon met het einde en die zo terug naar de beginsituatie leidde. Het verhaal? Leonard (Guy Pearce) is een onderzoeker voor een verzekeringsmaatschappij. Zijn geheugen is ernstig beschadigd na een poging in te grijpen bij de moord van zijn vrouw. Leonard is uit op wraak, maar door zijn slechte geheugen kan hij alleen behoorlijk functioneren door het constant maken van aantekeningen, tatoeages en het maken van polaroid foto’s. De regie was in handen van Christopher Nolan, die later nog een aantal andere filmkrakers aan zijn palmares zou toevoegen. In verdere rollen zien we o.a. Carrie-Anne Moss en Joe Pantoliano. De film werd 57 keer genomineerd voor allerlei filmprijzen en het won ook 55 filmprijzen.

Het feit dat het verhaal achterstevoren werd verteld (waardoor stukjes van de sowieso al ingewikkelde puzzel worden ingevuld) was voor een aantal filmliefhebbers al een reden om meteen af te haken. Wie destijds verder keek dan de volgende hersendode blockbuster in de bioscoop kreeg een knappe film voorgeschoteld, al moest je wél goed blijven opletten om helemaal mee te zijn. Wie meerdere kijkbeurten nodig had om ‘m te begrijpen moest zich niet eens dom voelen. De film zou niet half zo goed zijn, mocht ie in chronologische volgorde de revue passeren. Naast de sterke acteerprestaties doe ik ook mijn petje af voor de knappe soundtrack van David Julyan. Een onmisbare trailer, ook al zal die vrij chaotisch overkomen volgens mij.

Posted 23/07/2017 by ambijans in Film

Pukkelpop 2017 … voor wie door de bomen het bos niet meer ziet! (3)   Leave a comment

met alanah rae kan de derde pukkelpopdag niet meer stuk

Ook dit jaar gebruikte de Pukkelpoporganisatie opnieuw het goochelnummertje van de in eerste instantie uitverkochte tickets die zichzelf plots op wonderbaarlijke wijze vermeerderden met een duizendtal eenheden per dag. Dat zou dan helaas ten koste gaan van de combitickets, maar zoals iedereen weet was er daar nog wel een beetje marge om in te krimpen op het maximum aantal bezoekers. Onze zéér verre kennis Jezus zou dit nobele gebaar vast op een klein applausje hebben onthaald. Geen nood … als ons vermoeide lichaam de twee vorige Pukkelpopdagen overleeft, dan brengen onze voetjes ons misschien op de volgende tien stopplaatsen. Al zal het blokkenschema ongetwijfeld weer roet in het eten gooien! Of de special beers tent uiteraard …

Band of Horses : enkele jaren geleden op Rock Werchter al eens vanop een afstandje gadegeslagen, maar toen wilde de rest van ons gezelschap andere muzikale paden bewandelen. Herkansing dan maar?

BADBADBADNOTGOOD : jaren geleden ook al een keer gezien op Pukkelpop en dat is me toen zeer bevallen. Futuristische jazz én hiphop uitgevoerd door een bende Canadezen.

Tank and the Bangas : voor een portie funk en een goeie geut soul lekker en fijn moeten we bij deze band uit New Orleans zijn. Staat net iets té vroeg op de dag geprogrammeerd voor deze jongen, maar twintig jaar geleden had ik rechts vooraan gestaan in de tent. Die plek mogen jullie nu innemen.

The Afghan Whigs : één van de schaarse mogelijkheden om ons toch eens in de buurt van de mainstage te nestelen. Voor wie twijfelt: Greg Dulli en de zijnen zijn meestal een vat vol kwaliteit. Héél vooraan gaan staan is raadzaam, zeker met een hoop kwekkend volk in de buurt van de drankenstands. Ze komen niet voor de muziek maar om te zuipen … en dat is uiteraard toegestaan.

Car Seat Headrest : hun doortocht in de Botanique eerder dit jaar werd door een journalist van De Morgen op gemengde gevoelens onthaald, maar ik denk dat het een fout signaal zou zijn om mogelijk the next big thing te missen.

At The Drive In : in 2001 splitte de band (zich op), maar je kreeg toen ineens twee bands voor de prijs van één (The Mars Volta en Sparta). Sinds vorig jaar is deze post hardcoreband opnieuw actief. Mogelijk de fijnste reünie van het jaar!

Death Grips : het kan twee kanten uit met deze experimentele hiphop. Er bestaat een redelijke kans dat je geen songs meer kan ontwarren in hun heuse geluidsbrij, maar voor hetzelfde geld wordt hun doortocht even efficiënt als een harde, goedgerichte kopbal van Romelu Lukaku.

Floating Points : iets voor de categorie ‘spannende electronische muziek’. Sam Shepherd (de man achter dit project) is trouwens neurowetenschapper van opleiding én hij is tevens de favoriete dj van Jamie XX. Hij zal niet aan onbestaande knopjes draaien of naar mensen in het publiek zwaaien. Deal!

Hannah Faith : als ze in haar dagje is meet ze zichzelf een coupe Fellaini aan, maar laat ons vooral stilstaan bij haar muziek. Amper 23 maar ze mocht al in het voorprogramma aantreden van Kendrick Lamar. Een serieuze blijk van vertrouwen denken wij!

Ho99o9 : vooraleer jullie tong in een knoop ligt vertellen we dat hun bandnaam te lezen valt als Horror. In 2010 stonden ze in Rolling Stone’s lijstje van ’10 nieuwe artiesten die we dringend moesten ontdekken’. Zeven jaar later is er ook eindelijk een full cd. Is de cirkel eindelijk rond?

Pixx : dit synthpopnimfje schijnt in het échte leven Hannah Rodgers te heten. Nauwelijks 21 jaar jong, dus er is vast nog wat groeimarge aanwezig bij deze Britse singer-songwriter.

Posted 22/07/2017 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (7) The Fast Show (1994-2000)   Leave a comment

the fast show

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Fast Show’ was een Britse sketchshow die ook buiten het Verenigd Koninkrijk zeer populair werd. De naam zegt het eigenlijk zelf: het is een programma waar de sketches elkaar zeer snel opvolgen. De show won onder meer twee BAFTA’s. Typisch aan de reeks is dat alle sketches altijd met een voor die sketch specifieke pointe eindigen die iedere show dezelfde is. Enkele legendarische figuren zijn o.a. Ted & Ralph, Unlucky Alf, Chanel 9, Ken & Kenneth of een bekende catchphrase zoals I’ll get me coat. Het programma zorgde ook voor de definitieve doorbraak van o.a. Charlie Higson, Paul Whitehouse en de vorig jaar overleden actrice Caroline Aherne. De serie liep drie seizoenen maar er waren ook nog specials in 2000 en 2014.

Absoluut te mijden op tv: ‘Lebbegem’ (1999)

Posted 21/07/2017 by ambijans in TV

Oorwurm van de week (64)   Leave a comment

neil young

Laat mij eens eventjes kijken: gras gemaaid, lange woensdaguitleendienst afgewerkt, zomervakantie geboekt en ondertussen ook begonnen aan de tv-reeksen ‘Westworld’ en ‘Game of Thrones’. Een mooie mix tussen inspanning én ontspanning. Vanavond is er nog een zomerquiz in Neerpelt (aan tafel bij Happy Ending) en zaterdag openen kampioen Anderlecht en Zulte Waregem het voetbalseizoen met de strijd om de Supercup. Op die manier ligt de rest van de week al zo’n beetje in de juiste plooi. Hieronder gaan we verder met de oorwurmen van deze week.

Harvest moon – Neil Young: we starten met onze classic die ik toevallig hoorde als achtergrondmuziek in de zevendelige serie ‘Little Big Lies’. Het is de titeltrack van de gelijknamige cd uit 1992.

Deflect the light – Vessels: het debuut van deze Britten (2008) en de opvolger uit 2011 stond nog vol postrock, maar in 2015 evolueerde hun muziek richting dance en electronica. Ze trekken die lijn gewoon door op hun nieuwe cd ‘The Great Distraction’. Op deze track krijgen ze wat vocale hulp van The Flaming Lips.

Yuk Foo – Wolf Alice: eind september verschijnt de nieuwe cd van deze Britse alternatieve rockband, ‘Visions of a life’ getiteld. Na hun verrassend sterke debuut uit 2015 (‘My love is cool’) zijn de verwachtingen hooggespannen voor de opvolger.

Cellophane – METZ: noise rock uit Canada die geen enkele link heeft met het gelijknamige Franse voetbalteam. Nieuwe cd ‘Strange Peace’ verschijnt … in september uiteraard.

Machine – The Horrors: een nieuwe cd op stapel hebben staan is een goed argument om mijn lijstje terecht te komen (ook al eind september). Over een titel hebben deze Britten niet lang moeten nadenken: vijfde cd = ‘V’. Op 10 november concerteren ze trouwens in Het Depot in Leuven.

Posted 20/07/2017 by ambijans in Muziek

‘Warme melk’ (Deborah Levy)   Leave a comment

deborah levy

De net afgestudeerde Sofia probeert al jaren te ontdekken wat voor mysterieuze ziekte haar verlamde moeder heeft. Ze is meer met haar bezig dan met haar eigen toekomst. Wanneer ze een peperdure wonderdokter op het spoort komt, reizen moeder en dochter af naar zijn kliniek in een blakerend stadje aan de Zuid-Spaanse kust. Het wordt een zomer waarin alles verandert. ‘Na het lezen van deze koortsachtige coming-of-ageroman blijven de bizarre beelden nog lang hangen.’ Deze roman is van de hand van de Zuid-Afrikaanse schrijfster Deborah Levy, wiens boek werd opgenomen in de shortlist van de Man Booker Prize. Een literaire roman dus, die wellicht geen hapklare brok zal vormen die je gezellig kan lezen op het strand of aan het zwembad. Dat blijkt ook uit het feit dat haar vorige boek uit 2012 (‘Terug naar huis’) eveneens voor diezelfde literaire prijs werd genomineerd. Laat dat echter vooral geen belemmering vormen als je een liefhebber bent van ‘het betere boek’. Nu te koop in iedere zichzelf respecterende boekhandel, maar naar alle waarschijnlijkheid ook al terug te vinden in menig plaatselijk bibliotheekrek.

Posted 19/07/2017 by ambijans in Literatuur