500 nummers die ik liever niet meer wil horen (77)   Leave a comment

Ruim een week werd deze rubriek stiefmoederlijk in een ver hoekje geduwd, omdat we andere prioriteiten (lees ‘Pukkelpoppret’) op ons programma hadden staan. We hebben genoeg energie getankt om ons terug te laven aan die schaduwzijde van de muziekbizz: de rubriek ‘liedjes die niet deugen, omdat je er in hippe kringen om wordt uitgelachen’. ‘Niet zo erg!’ hoor ik sommige mensen al denken. Omdat IK mijn imago én mijn reputatie in stand wil houden wil ik de consument keer op keer weer waarschuwen voor de gevaren die om de hoek kunnen loeren als je muziekkeuze niet ‘je dat’ is. Dankbare pispalen zijn deze week o.a. Eurosongschijfjes, de huifkarrenneefjes van Mumford & Sons, sportlui die na hun carrière ‘proberen’ te zingen en iets ‘Auf Deutsch’. In die taal zingen is altijd ‘tricky’, binnenkort komt er trouwens een hele Duitslandeditie aan, maar daarvoor moeten jullie enkele weken geduld oefenen.

761. Irresistible – Stéphanie : haar moeder (Grace Kelly) was een absolute beauty, haar zus Caroline mocht er wezen en zelf had ze ook een mooi snoetje. Wie haar dan op het bizarre idee bracht om te gaan zingen? Al sla je me dood! Vermoedelijk een jeugdzonde, want ten tijde van deze single in 1986 is ze amper 21 jaar oud. Na 1992 is de wijsheid binnengesijpeld en doet ze er het zwijgen toe. Vanaf dan gaat alle aandacht terug naar haar woelige liefdesleven.

762. De vriendschapsband – X!nk : eerste Eurosongbijdrage, voor kids weliswaar. Uit 2003, toen het nog ukkies waren. Hun carrière zou nog worden verlengd tot 2009. Hierna komen er andere, belangrijkere dingen op hun weg (in serieuzere groepjes gaan spelen bijvoorbeeld).

763. Ponte a cantar – José Feliciano : 73-jarige blinde Puerto Ricaanse zanger met een aantal wereldhits op zijn erelijst. Onze keuze viel op iets uit 1988 met net iets minder internationale weerklank.

764. Found love – Double Dee featuring Danny : Italo dancemuziek uit Bologna die in 1990 wat stof deed opwaaien. Beide heren zouden nog steeds actief zijn in de muzieksector. In 2013 brachten ze nog een remix uit van dit nummer. Op die manier willen scoren is meestal een veeg teken …

765. Like the wind – Vanessa Chinitor : ondertussen 42-jarige Vlaamse zangeres die nog steeds muzikaal actief is. Ooit ontdekt door John Terra, mocht ze in 1999 naar het songfestival voor ons land. Internationaal wordt het geen hit, in Vlaanderen wél. Ze schakelde vrij snel over van Engels naar Nederlandstalig repertoire.

766. Damn I wish I was your lover – Sophie B. Hawkins : ondertussen 54-jarige Amerikaanse singer-songwriter wiens handelsmerk ‘expliciete seks’ zou worden (tekstueel gezien dan). Ik ben voor haar (voor mij althans) bekendste nummer uit 1992 gegaan. In die tijd nog controversieel op MTV omwille van de erotische clip, die ook een gekuiste versie kreeg. Ze werd op vrij late leeftijd nog moeder van twee kinderen, al blijft ze hier en daar muzikaal actief. For old times’ sake zullen we maar zeggen.

767. Howzat – Sherbet : één van Australië’s beste rockbands uit de jaren ’70 volgens hun bio met misschien wel hun bekendste hit uit 1976. Twee ex-leden overleden ondertussen vrij kort na elkaar aan de gevolgen van kanker.

768. Agape – Bear’s Den : in 2012 opgerichte Britse folkrockband wiens debuutsingle uit 2013 meteen blijkt aan te slaan. Je schijnt met hun muziek ook kraaien te kunnen verjagen én ik ken iemand die met het cd-doosje ooit een mug vakkundig naar het hiernamaals wist te meppen. Volstrekt nutteloos als het ware …

769. Not the dancing kind – Ruud Gullit : de straks 57-jarige Amsterdammer was een begenadigd voetballer die o.a. bij Oranje, PSV en AC Milan schitterde, een muziekliefhebber ook maar zelf muziek maken? Dan krijg je zo’n duffe reggaesingle zoals hij in 1984 op ons losliet. Waarom Ruud?

770. Allein allein – Polarkreis 18 : Duitse popgroep wiens synthpop een hoogtepunt bereikte in 2008, wanneer ze met deze single vijf weken lang op één staan in hun thuisland. Sinds 2012 staat de band op non-actief en er bestaan geen concrete plannen om het opnieuw aan te zwengelen. Een wijs besluit! Of een nieuwe editie van deze reeks afwachten ook een wijs besluit is zal zich nog moeten uitwijzen.

Posted 20/08/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (165)   Leave a comment

We starten met een terugblik op de afgelopen week. Zo had ik maandagavond een beetje een vreemde afspraak bij de kinesist, waar net vóór aanvang plots de elektriciteit uitviel. Geen licht? Dan kunnen we altijd de deur open laten staan. Geen elektriciteit? Oeps, dan kunnen we de massagetafel niet op de juiste hoogte zetten, dus dat wordt een beetje improviseren. Woensdagavond ben ik met familie gaan eten bij Mano to eat or not to eat, donderdagavond zat ik in de bioscoop voor de lichtjes fantastische ‘Once upon a time … in Hollywood’ van Quentin Tarantino en de afgelopen drie dagen stonden in het teken van Pukkelpopplezier. Wat staat er in de steigers deze week? Vanavond een sessie kinesitherapie, dinsdag karren we naar de tandarts in Eindhoven, vrijdagavond is er de Vragen Zonder Vlees quiz in Mol (aan tafel bij Moordgat/WvA), zaterdagavond vermoedelijk de Svarabhaktiquiz in Mariakerke (aan tafel bij D.A.M.) en zondagnamiddag rijden we dan weer naar Van der Valk in Stein-Urmond voor de zeventigste verjaardag van ome Paul. Tussendoor proberen we ook nog wat te werken. Maar eerst een portie muziek!

Graduate – Third Eye Blind: en we gaan onmiddellijk van start met onze classic deze week. Die werd geproduceerd in het illustere jaar 1997. Anno nu bestaat deze Amerikaanse rockband uit San Francisco nog steeds, sterker nog: in oktober verschijnt hun nieuwe cd ‘Screamer’.

In the air – Allah-Las: Californische rockband die aangename, zomerse deuntjes maakt en die daardoor ontzettend goed past in onze selectie deze week. Op hun nieuwe cd ‘LAHS’ is het nog wachten tot in oktober. Nog eventjes geduld dus …

Blasphemy : a prophecy – Kayo Dot: ook voor eclectische avant-gardemuziek met een snuifje rock houden we deze week graag een plaatsje vrij. Hun debuutcd verscheen ooit op John Zorn’s Tzadik Records. Zanger Toby Driver zegt dat hij o.a. The Cure, Björk en Scott Walker tot zijn inspiratiebronnen rekent. ‘Blasphemy’ is vanaf begin september verkrijgbaar.

Titanium 2 step – Battles: we zijn ook blij dat deze experimentele New Yorkers straks een nieuwe cd zullen uitbrengen, die ‘Juice B Crypts’ zal heten. Nadat ze in het verleden al eens frontman Tyondai Braxton zagen vertrekken, gebeurde ondertussen hetzelfde met gitarist/bassist Dave Konopka. Het duo dat overblijft (gitarist en drummer) krijgt hier en daar hulp van gastvocalisten.

May Cannan – Trixie Whitley: dat Trixie geen eendagsvlieg zou zijn, daar waren wij jaren geleden al van overtuigd. Tal van keren heb ik haar als voorprogramma zien passeren voor andere artiesten (o.a. bij Sioen), maar ondertussen kan ze zichzelf als een waardige headliner beschouwen (zoals o.a. vorig jaar op Pukkelpop bleek). Haar cd ‘Lacuna’, die al een tijdje uit is, kunnen we een aanrader noemen. Volgende week zijn we terug op post!

Posted 19/08/2019 by ambijans in Muziek

Pukkelpop 2019 (dag 3)   Leave a comment

Genoeg mooi volk op de wei, geef af en toe ook je ogen de kost

Als we Billie Eilish vandaag halen, dan zitten we helemaal op schema (vermoed ik). Dat wordt ongetwijfeld ‘bakvissenalert’ straks, maar als de hype terecht is (wij denken van wél) dan krijgen we misschien zelfs een fantastisch optreden voorgeschoteld. Verder nog in onze planning: Durand Jones & The Indications, de hartverscheurende keuze tussen Anna Calvi en Kate Tempest, nóg een serieuze clash tussen Anderson .Paak en Weval, Kikagaku Moyo en Yeasayer kunnen eventueel ook worden uitgecheckt. Na drie dagen weten wij weer hoe vermoeiend zo’n festival kan aanvoelen. Maar wij zullen niet versagen, al zullen we maandagmorgen op de werkvloer ongetwijfeld worden aangetroffen in ‘oude pekes modus’. In dat geval: don’t be to hard on bompa! 😉

UPDATE

In tegenstelling tot mijn voorafgaande vrees bleek het op maandagmorgen bijzonder goed mee te vallen met mijn fysieke gezondheid. Over mijn geestelijke gezondheid zijn de meningen vooralsnog verdeeld, voer voor psychologen m.a.w. Vooraf had ik deze dag ingecalculeerd als ‘de minst sterke’ van de drie, een vermoeden dat achteraf werd bevestigd. Geen slechte dingen gezien nochtans, maar ook geen échte uitschieters. We zijn nog ruim op tijd aan de main stage om de kleine volksverhuizing mee te maken die de doortocht van Billie Eilish vandaag op gang brengt. Te oordelen naar het decibelgehalte van de krijsende meiden heeft ze de wind alvast in de zeilen met een setlist die start met ‘Bad guy’ en die toepasselijk zal eindigen met ‘Bury a friend’. Ook de rest (het middengedeelte so to speak) heeft bij mij geen ergernissen losgeweekt. Nog iets té licht voor een vijfsterrenrecensie, maar toch minstens *** zou ik denken. Ze is amper zeventien, geef haar nog vijf extra jaren op de teller plus twee extra cd’s op haar palmares en geef haar dan een herkansing: ze zal héél dicht aan die vijfsterrenrecensie raken denk ik. Wie er nu nog om lacht, zit tegen dan misschien ook in het believerskamp? ’t Is nooit te laat om van mening te veranderen, Eilish is nu al dé stem van een hele generatie tieners! Hierna is het tijd voor een beetje Anna Calvi (was wel oké) en in iets mindere mate Kate Tempest, wiens ‘Firesmoke’ ik o.a. hoor voorbijkomen. Kameraden die buiten stonden waren zéér duidelijk in hun oordeel: ‘pokkesaai’. Ik ben geneigd hen daarin te volgen, ook de zéér goed gevulde Castello reageerde ongeveer zo loom als mijn beenspieren na een nachtje Pukkelpoppen. Nee, dan Anderson .Paak met zijn begeleidingsband. De zon begon er spontaan bij te schijnen. Songs als ‘Heart don’t stand a chance’, ‘Come down’ en ‘Tints’ kwamen hierdoor nóg meer tot hun recht. Zonder twijfel bij het beste wat ik op zondag te horen kreeg. Omdat ik toch ook benieuwd ben naar Weval trek ik nog eens naar de Castello. Iets meer dan een halve (weliswaar enthousiaste) tent ziet hen ook ‘op niveau’ acteren waarvan ik o.a. wereldsong ‘Someday’ nog meepik.

Kelis zou je (indien je van slechte wil bent) een has been kunnen noemen, maar dat neemt niet weg dat ze toch een aantal classic tracks op haar naam heeft staan waaruit ze gretig put: ‘Caught out there’, ‘Trick me’, ‘Baby, I got your money’, Richard X zijn ‘You’re the finest’ (dikke schijf met Human League sample!) en andere ‘Milkshake’ referenties. Ik behoor tot categorie twee (van goede wil wegens diverse keren ‘live’ gezien). Dat ze even later de populaire toer opgaat met nummers die niet van haar zijn (o.a. Nirvana en Whitney Houston) bedekken we hier graag met de mantel der liefde. De zon schijnt nog steeds, het publiek amuseert zich te pletter dus ach … waarom niet! Voor iets meer ernst moeten we in de Club zijn waar Yeasayer voor een halfvolle tent mag aantreden. Het contrast met dik tien jaar geleden (een overvolle tent aan de Club tegenover de main stage) kon haast niet groter zijn. Desalniettemin vond ik het resultaat nog vrij behoorlijk met o.a. opener ‘Madder Red’, ‘Henrietta’, ‘2080’, topschijf ‘O.N.E.’ en ‘I’ll kiss you tonight’ alvorens ze er met ‘Ambling Alp’ een einde aan breiden. Terwijl ik Matt Berninger van The National al fluks door het scherm zie floepen moet ik nog bonnen opmaken. Twee cava’s, een aperol spritz en ettelijke watertjes will do the trick. Probleem: het pissende pony syndroom treedt in werking. Na elke twee nummers van The National moet ik een spurtje richting toilet trekken. We besluiten nog een nummer of vijf van Johnny Marr mee te pikken (o.a. The Smiths classic ‘Bigmouth strikes again’). Voldoende om te zien dat de man aan een strakke set bezig is. Mijn Pukkelpopapp maakt me er dan attent op dat ik straks nog wat vuurwerk mag verwachten. Omdat ik de afgelopen dagen genoeg muzikaal vuurwerk heb gezien, beslis ik om rustig terug te wandelen richting auto. Zo sta ik vlak vóór middernacht terug aan mijn voordeur. Netjes! Het eindrapport van Pukkelpop 2019 krijgt van mij bijna ‘onderscheiding’. Iets minder fletse hiphop (waar de ‘jeugd’ zo zot van is), vis noch vlees popnimfjes met anderhalve hit én een goedboerend Instagramaccount en nóg meer échte muzikanten die een deftig instrument kunnen bespelen (o.a. Kamaal Williams, Ezra Collective en The Comet Is Coming en het door mij gemiste Brass Against) en die 35ste verjaardag wordt volgend jaar vast en zeker opnieuw een topeditie. Ik dartel dan alleszins (wéér een jaartje ouder én wijzer) ergens in de buurt rond in dat geval …

Posted 18/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2019 (dag 2)   Leave a comment

Met onze tijd mega(a)n, dus dat spatje regen overleven we ook wel

Wanneer we dag één probleemloos overleven, surfen we op pure adrenaline door naar dag twee. Het hoofdpodium lonkt bij Royal Blood (misschien) en Tame Impala (vrijwel zeker). Het wordt kiezen tussen Ezra Collective of Pond, Mini Mansions, Whitney, Mike D (dj-set), Eels, Ross From Friends en SOHN smeken verder ook nog om aandacht. Paul Kalkbrenner kom ik vandaag liever niet tegen, maar omdat die pas laat aan de dancekant staat geprogrammeerd is het risico op een encounter verwaarloosbaar klein. Vooraf goed plannen voorkomt al veel narigheid. Voor de rest hebben wij niet al te veel bezwaren. We houden het graag droog én we hopen dat er niet té veel geluld wordt bij concerten die een aandachtig publiek verdienen. En avant!

UPDATE

Onze regenachtige dag (op dat moment nog draaglijk) begon bij Whitney in de Marquee. Ideale openingsact als je bloedmooie nummers als ‘Golden Days’, ‘No woman’ en ‘Giving up’ in de aanbieding hebt. Goed begonnen, half gewonnen? Met Ezra Collective kregen we opnieuw een fijn feestje voorgeschoteld met jazz die flink buiten de lijntjes durfde te kleuren. De dj-set van Mike D (Beastie Boys) was voer voor de zware nostalgici onder ons, naar tijden die helaas niet meer terugkomen. Hoeveel mensen in de tent zouden de Beastie Boys ooit effectief hebben gezien op Pukkelpop? Zéér weinig denk ik. Anyways, tof om eventjes terug in de tijd te worden gezwierd, maar het had geen échte meerwaarde. De set van Jorja Smith was griezelig perfect. Zó perfect dat het verdacht was. Het leek haar allemaal zo makkelijk af te gaan, daar op dat podium. Ik denk dat zij een succesrijke carrière tegemoet gaat. Als haar neef Kemar Roofe (de nieuwe, geblesseerde spits van Anderlecht) straks ook zo’n brokken maakt, dan dwingen we zeker Europees voetbal af volgend seizoen. 😉 Ross From Friends bracht een zeer dansbare gig in de Castello, maar ook weer niet van die aard dat wij plots lyrisch werden. En wat we van het Luikse Cocaine Piss moeten denken weten we nog steeds niet. Het klonk als de Atari Teenage Riot van de rockmuziek. Een zangeres die lang met de micro tussen het publiek stond en op het einde ermee buiten de tent trok. Meteen het einde van hun set. Brutus zat niet écht in mijn planning, maar ik ging er toch naar kijken. Bij ‘Drive’ draaide het even in de soep, maar ze bleven verbeten doorgaan met o.a. ‘War’, ‘Distance’ en ‘All along’ liet weer blijken dat dit één van ’s lands betere bands is.

Bij Eels zie ik buiten de regen al serieus plenzen. Gelukkig staan er in de buurt enkele Nederlanders die de tijd van hun leven hebben. Ook actrice Joke Emmers zat vlak voor mij te shaken. Ook hier Princecover ‘Raspberry Beret’ en verder o.a. ‘Flyswatter’, ‘That look you give that guy’ (steeds weer kippenvel!), ‘Today is the day’ en ‘Novocaine for the soul’. Allemaal bijzonder overtuigend! En we blijven kwistig met goeie punten strooien want ook SOHN deed de Castello daveren. Wie van James Blake houdt (zoals ondergetekende), die vindt ook hier zijn gading. ‘Signal’, ‘Bloodflows’, ‘Lessons’, ‘Conrad’ en ‘Artifice’ kregen topuitvoeringen mee. Op een drafje door de regen naar The Streets, waar (vermoedelijk) meer schuilende medemensen dan fans zitten, al kan ik ze in dit geval goed volgen. Het regent ondertussen oude wijven (en misschien zelfs iets méér!). Ik hoor o.a. ‘Let’s push things forward’ en ‘It’s too late’ maar duwende mensen in mijn rug achteraan vond ik weinig comfortabel. Daarom maar snel naar Altin Gün in de Lift. Nog net in de tent geraakt, maar wanneer naast mij nog een koppel de ene sigaret na de andere sigaret meent te moeten paffen is mijn zin alweer over. Via de special beers wandelen we een doodse main stage over voor dé hoofdact (misschien wel van de hele editie) Tame Impala. Bijna twee uur in de regen staan trekt ons niet in normale omstandigheden, maar voor de Australiërs maken we graag een uitzondering. Meteen aftrappen met prijsbeest ‘Let it happen’, het getuigt van véél zelfvertrouwen. Het zou de opmaat zijn naar een fantastisch optreden met o.a. ‘Patience’, ‘Led Zeppelin’, ‘The moment’, ‘Elephant’, ‘Borderline’, ‘Why won’t you make up your mind’ en het heerlijke ‘Eventually’. De regen zorgde voor apocalyptische effecten die nog werden versterkt door hun lasershow. De lichteffecten, de gemoedelijkheid van zanger Kevin Parker (na Lennon & McCartney nu al één van dé songsmids van de 21ste eeuw), het confettikanon en de ongelofelijke strakke manier waarop alles in de juiste plooi viel. Grote klasse! Voor mij één van de allerbeste afsluiters in jaaaaaaren op Pukkelpop! Ze gingen eruit met een andere classic ‘The less I know the better’ en ‘New person, same old mistakes’. Wie dit nog wil overtreffen op dag drie zal van goeden huize moeten zijn. De strontregen van zaterdagavond had goed gepast bij Martin Solveig, maar trof helaas de verkeerde band daags nadien. Zij die erbij waren zullen het zich zeker niet hebben beklaagd! Onze kalvarietocht lag plas, beek en middelgrote vijver verliep gelukkig voorspoedig. Wél kletsnat uiteraard, maar dat verzinkt in het niets na alweer een fijne festivaldag!

Posted 17/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2019 (dag 1)   Leave a comment

het is eigenlijk weer om een boek te lezen, maar ik draai de bladzij om en ga voor muziek

Op de weergoden zullen we dit jaar niet écht moeten rekenen, als we het zo eens meteorologisch bekijken. Hopelijk is het muzikaal geweld straks van dien aard dat we al onze bezwaren aan de kant kunnen schuiven. Nilüfer Yanya staat wellicht nog wat té vroeg geprogrammeerd voor mij, maar Frank Carter & The Rattlesnakes lijkt me wel goed haalbaar als openingsact.  Mijn hele Pukkelpopparcours valt onmogelijk te voorspellen, maar ‘bochtig en grillig’ zouden wel eens de kernwoorden kunnen worden. ‘Must sees’ zouden best wel eens Big Thief, Idles, Sharon Van Etten en Jon Hopkins kunnen zijn. James Blake, Kamaal Williams en The Comet Is Coming lijken me ook dik de moeite. Te mijden op vrijdag: de main stage (o.a. Kraantje Pappie, Post Malone en Martin Solveig). Nee, ik dacht het niet … Marquee, Club, Dance Hall, Lift en Castello: dát zijn de spannendste Pukkelpopplekken vandaag. Prove me wrong, kids! 😉

UPDATE

Niet dat we onze doelstellingen altijd zullen halen, maar de challenge van gisteren was alvast a piece of cake. Nilüfer Yanya (alleen met haar gitaar op een podium) was wat mij betreft een aardige binnenkomer. Met een hele band erbij had het wellicht wat voller geklonken, maar ook nu klonk het allemaal zoals in haar laatste nummer ‘Heavyweight champion of the year’. In de Marquee doet Bono’s jongste zoontje vervolgens zijn stinkende best om zijn band Inhaler aan het (grote) publiek te tonen. De looks en het stemtimbre van zijn vader, maar nog geen écht goeie songs om het geheel boven de middelmaat uit te tillen. Ik denk dan spontaan aan de zoon van Sting, wiens Fiction Plane een beetje ziek bleek in hetzelfde bedje. Omdat het iets spannender mag, trekken we naar de Lift voor Plague Vendor. Een zanger met branie en lef, een stevige portie gitaren. Meer moet dan soms niet zijn … al mag het natuurlijk altijd. Frank Carter & The Rattlesnakes spelen bijvoorbeeld al enkele divisies hoger. Hij droeg bijna elke song op aan bepaalde doelgroep, maar vergat daarbij niet dat het wél gezellig moest blijven. Met een kopstoot als ‘Crowbar’ in de setlist is de wedstrijd half gewonnen. Big Thief was onze volgende halte: het was misschien niet écht de topper die vooraf werd ingecalculeerd (daarvoor klonk het bij momenten iets te rommelig), maar dat neemt niet weg dat pakweg ‘Orange’, ‘Contact’ en ‘Not’ topsongs zijn. Ze zien er niet uit (qua looks), maar muzikaal is het absoluut de moeite! Even de oversteek maken voor de hiphop van Flohio blijkt niet zo’n goed idee. Ik had altijd wat problemen met mc’s die iets té nadrukkelijk om publieksparticipatie vragen. Toen de jongedame na véél vijven en zessen ook ten tonele verscheen werd mijn voorgevoel nog versterkt: geen spek voor mijn bek! Nee, doe ons dan maar de nagenoeg perfecte gig van Sharon Van Etten. Die oogste massaal bijval met bijvoorbeeld ‘Seventeen’ of het ingetogen ‘Every time the sun comes up’. Ik ben geen fan van leren broeken, maar die van Sharon zat zo strak als haar hele setlist. Perfect optreden!

White Lies in de Marquee dan maar. Ik blijf dat een vreemde band vinden. Ze hebben een neus voor aanstekelijke nummers zoals ‘Time to give’ en ‘Farewell to the playground’ (héél vooraan in hun setlist), maar na verloop van tijd vind ik dat alles wat op mekaar begint te lijken en treedt er bij mij een gewenningseffect op. Nee, dan word ik vééél blijer van het potje jammen dat Kamaal Williams in de Castello ten beste geeft. Het gaat zowat alle muzikale richtingen uit en men tovert de tent om in een intiem feestje. Een snelle oversteek naar Slowthai in de Lift dan maar. Twee rappende heren in nauwelijks meer dan hun ondergoed, eentje met het perfecte wasbordje. Als hun muzikale kwaliteiten hiermee moesten worden verdoezeld dan zijn ze er wat mij betreft aardig in geslaagd. Misschien leuk voor die jongedames op de eerste rijen, maar voor de rest nogal simpel. De vier eerste nummers van The Comet Is Coming zijn bijzonder sterk, ’t is bijna een logisch vervolg op de goeie vibe waarin Kamaal Williams vertoefde. Hierna hoop ik in een kolkende Club terecht te komen bij Idles, maar die houdt net een betoog over de Europese Unie (Anuna De Wever, waer bestu bleven?). Het publiek het refrein van ‘Raspberry beret’ laten meekwelen leek wat op een zwaktebod. Ook de stem van de zanger leek me niet écht top te zijn. Een dikke gemiste kans m.a.w. Voor het eerst trek ik naar de dancekant waar Jon Hopkins zijn ding doet in de dance hall. Die setlist is redelijk dansbaar al kakt het hier en daar wel eens in. Een ideale gelegenheid om tijdens de eerste regenbui van de dag (voor mij dan toch!) eens te gaan kijken hoe The National het doet. Van net buiten de tent klinkt dat behoorlijk vertrouwd. Nog snel kijken wat James Blake ervan bakt? Mét begeleidingsband kiest hij voor de experimentelere aanpak. Ik hoor mensen bij het naar buiten gaan zuchten dat het ‘boring’, ‘saai’ of ‘langdradig’ is, maar ik kan het wel appreciëren als er wat buiten de lijntjes wordt gekleurd. Pas na het door Leslie Feist uitgebrachte (maar door hem populairder gemaakte) ‘Limit to your love’ besluit ik het voor gezien te houden (toch voor wat dag één betreft). Op de terugweg naar de wagen hoor ik toch nog wat Martin Solveig doorkomen. Er is zeker een publiek voor, maar ik ben blij dat a rain check (letterlijk én figuurlijk) heb genomen. Hopelijk kunnen we ons ook amuseren op die druilerige tweede dag.

Posted 16/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

‘Once upon a time … in Hollywood’ (Quentin Tarantino) @ Roxy   Leave a comment

once upon a time in ... hollywood

Het is alweer schandalig lang geleden (eind februari), dat ik nog eens de vertrouwde bioscoopomgeving opzocht dus dringend tijd om daar nu verandering in te brengen. We konden wellicht geen betere prent uitkiezen dan de (allerlaatste?) film die regisseur Quentin Tarantino zal draaien. In Humo meteen goed voor vierenhalve ster. Dat laat dus het beste vermoeden. We pikken ‘m nog net mee vóór de grote Pukkelpopdrukte van de komende dagen. Waar gaat de film over? De zomer van 1969. Rick Dalton (Leonardo DiCaprio), een acteur op zijn retour, voelt aan dat zijn dagen als leading man in tv-westerns stilaan geteld zijn. Hij vindt troost bij zijn rechterhand en stuntman, Cliff Booth (Brad Pitt) genaamd, die tevens zijn chauffeur en klusjesman is. Rick ziet met lede ogen aan hoe Hollywood een nieuw tijdperk ingaat, waarin het toeval wil dat Daltons huis zich vlak naast dat van de beroemde Poolse regisseur Roman Polanski en diens mooie vrouw Sharon Tate (Margot Robbie) bevindt. Je krijgt er van ons nog een mooie trailer bij, ons eigen eindoordeel geven we na afloop!

UPDATE

Ondanks de lange zittijd (ruim tweeënhalf uur!) heb ik me geen moment verveeld tijdens de film die aan een gezapig tempo de tijd neemt om alle protagonisten aan ons voor te stellen. Azijnpissers die op zoek zijn naar ‘the bigger picture’ blijven ongetwijfeld op hun honger zitten, want het gaat in deze prent meer om het scheppen van de juiste sfeer in een bepaald tijdsgewricht. Dat een geslaagde soundtrack al de helft van het werk doet vind ik in dit geval mooi meegenomen (voor mij is de juiste muziek al een troefkaart voor een film). En voor de rest kunnen we het vat met superlatieven alweer opentrekken wat mij betreft. Daar waar ik ‘The Hateful Eight’ een serieuze afknapper vond, is het dit keer weer een schot in de roos. De aankleding, de muziek, de fake trailers, posters en bioscooptitels, de ferme sixtiesbakken waarmee ze rijden, de acteerprestaties. Ik vond Margot Robbie al een knap kind, wat mij betreft was ze perfect gecast als Sharon Tate (toch één van de mooiste vrouwen aller tijden, ook al mocht ze helaas maar 26 jaar oud worden). Het laatste half uur is vintage Tarantino. Heerlijk hoe hij een bepaald segment uit de geschiedenis een héél andere invalshoek geeft. Zoals hier al gezegd kan ik me voorstellen dat sommige Tarantinofans ontgoocheld kunnen zijn over het eindresultaat van deze film, maar daar is weinig reden toe. ‘Once upon a time in Hollywood’ is namelijk een prima te verhappen werkstuk geworden dat de cinefielen onder ons wellicht zal plezieren.

Posted 15/08/2019 by ambijans in Film

‘Mijn ware verhaal’ (Karin Bloemen)   Leave a comment

karin bloemen

In haar autobiografie ‘Mijn ware verhaal’ vertelt cabaretière Karin Bloemen voor het eerst het aangrijpende verhaal van haar jeugd, die getekend is door misbruik, mishandeling en angst. Haarscherp brengt ze in beeld wat het met een jong meisje doet als de personen die je moeten beschermen het op je hebben voorzien. Karin Bloemen laat echter ook zien hoe ze ondanks deze traumatische ervaringen de vrouw is geworden die ze nu is: sterk, liefdevol, succesvol, open voor iedereen en voor niemand bang. ‘Mijn ware verhaal’ is een hartverscheurende ode aan het leven; een boek dat je de adem beneemt en dat je in één ruk uitleest. ‘Vanuit een diepgewortelde schaamte wordt alles ontkend en doodgezwegen. Met die schaamte wil ik afrekenen. Schaamteloos zijn, eerlijk zijn. Schaamteloos eerlijk.’ Auteur Karin Bloemen (1960) is zangeres, cabaretière en actrice. Sinds 1983 treedt ze op. Ook is ze regelmatig in Nederlandse musicals, speelfilms en televisieprogramma’s te zien en te horen op de radio. Karin Bloemen won diverse prijzen, waaronder de Gouden Harp, een Edison en de Annie M.G. Schmidtprijs. In 2011 is ze benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.

Posted 14/08/2019 by ambijans in Literatuur