‘Zuurstofschuld’ (Toine Heijmans)   Leave a comment

De dag dat Walter Welzenbach zijn eerste berg beklimt bepaalt zijn leven: nooit meer wil hij iets anders. Nu staat hij op zijn laatste top, een duizelingwekkende 8188 meter hoog en kijkt hij uit over zijn eenzaamheid. ‘Zuurstofschuld’ is het adembenemende verhaal van klimvrienden Lenny en Walter, die hun dromen najagen in de Alpen en de Himalaya en daarmee hun lot bezegelen. Ze dragen de verhalen van de grote alpinisten met zich mee en zoeken samen een manier om geschiedenis te schrijven. Maar in de ijle lucht gelden andere wetten. Tien jaar na het verschijnen van zijn veelbekroonde bestseller ‘Op zee’ neemt Toine Heijmans de lezer opnieuw mee naar een onverbiddelijke wereld, met een roman over vrijheid en vriendschap, storm en lawines en de gevolgen van radicale keuzes. Wat de bergen met de mens doen en wat de mens doet met de bergen, daar gaat het om. Auteur Toine Heijmans (1969) is schrijver en columnist van de Volkskrant. Als romancier debuteerde hij met de veelgeprezen besteller ‘Op zee’, dat werd verfilmd en waarvan vele vertalingen verschenen. De Franse vertaling van ‘Op zee’ werd bekroond met de prestigieuze Prix Médicis étranger, de Franse literaire prijs voor de beste vertaalde roman. Ook van ‘Pristina’ werden de vertaalrechten aan Frankrijk verkocht.

Posted 18/05/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (260)   Leave a comment

Over de afgelopen week vallen weinig bijzonderheden te melden. Dinsdagvoormiddag karden wij met de oudjes naar het UZ Leuven (oogonderzoek papa), namiddag zaten we alweer (rustig) te werken. De week werd wat ingekort (nu ja!) door een feestdag en een daaropvolgende brugdag. Bij ons werd die kadans wat doorbroken omdat we nog een weekendshift draaiden. Onze weekenddienst vloog trouwens voorbij (met een bijzonder goede zondaguitleen), daar hadden we dus geen klagen over. Zaterdagavond hadden we nog eens een online quiz om ons mee te amuseren: Quizza della casa (met de boys van Moordgat/WvA). Altijd gezellig om tussendoor te keuvelen met Frank, Tom en Kevin. Uiteindelijk werden we veertiende op deze toch wel pittige CD quiz. Al was de uitslag (zoals steeds) een beetje bijkomstig. Morgen komt iemand (als alles volgens plan verloopt) van Dalemans Interieur opmetingen doen. De rest van de week ligt weer maagdelijk blank. In coronatijd is er helaas weinig fun (ook al omdat wij ons eigen terras verkiezen boven dat van de horeca). Muziek dan maar?

Storm – Eefje De Visser: één van dé prettigste plaatjes van vorig jaar, die van deze Nederlandse zangeres. Ze had onlangs goed nieuws want ze blijkt zwanger te zijn. Van haar Belgische vriend Pieterjan Coppejans. Ze woont ondertussen al eventjes in ons land, dus het is een kwestie van tijd voor we haar definitief mogen claimen. 😀

Come and get your love – Redbone: onze classic pikten we deze week op in 1973. Deze Amerikaanse band van gemengde afkomst verwijst naar de (deels) Indiaanse afkomst van de groepsleden. De band werd in 1968 opgericht en bestaat nog steeds (weliswaar met slechts één origineel bandlid in de line-up.

Purge the poison – MARINA: wij waren al ‘fan’ ten tijde van haar & The Diamonds extra toevoeging. En we zijn ook weer danig onder de indruk van die eerste single uit ‘Ancient dreams in a modern land’ die begin volgende maand verschijnt.

Do not disturb – Ryan Adams: we kunnen het niet helpen, maar aan Adams kleeft nog steeds een #metoo label. Hoe lang moet iemand die zich onwelvoeglijk heeft gedragen tegenover vrouwen eigenlijk in quarantaine? Wie het weet mag het zeggen. ‘Big Colors’ verschijnt eveneens volgende maand.

The melting of the sun – St. Vincent: en we gaan eruit met het alter ego van deze Annie Clark. Wie wild is van stekelige pop met een rauw en sensueel randje of wie de perfecte soundtrack wil voor een mooie zomeravond, die is aan het juiste adres. ‘Daddy’s home’ is ondertussen al verschenen. Volgende week zijn we terug op post. Tot dan!

Posted 17/05/2021 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (56) ‘Full Metal Jacket’   Leave a comment

Ook onze volgende film zijn we in de jaren ’80 (1987) gaan zoeken. Het eerste deel van de film volgt een groep militairen die door Sgt. Hartman (R. Lee Ermey) op onmenselijke wijze klaargestoomd worden voor de Vietnamoorlog. Het tweede deel van de film laat zien hoe één van deze militairen, Joker (Matthew Modine), de oorlog verslaat als reporter tijdens het Tet-offensief. De regie was in handen van Stanley Kubrick. Het verhaal is gebaseerd op de roman ‘The Short Timers’ van Gustav Hasford. De filmtitel verwijst naar een bepaald type kogel waarin een loden kern omhuld wordt door een koperen coating: de zogenaamde volmantelpatronen. De film werd in 1988 genomineerd voor de Academy Award voor het beste bewerkte script, de BAFTA Awards voor beste geluid en beste special effects en een Golden Globe voor de beste mannelijke bijrol (R. Lee Ermey). Het overbekende nummer ‘Paint It Black’ van The Rolling Stones zit aan het einde van deze prent. Dit is geen film voor tere zieltjes zoals de trailer misschien al zal aantonen. 😉

Posted 16/05/2021 by ambijans in Film

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (gekleurde editie)   Leave a comment

We hebben ondertussen een exact zicht op het aantal edities dat we hier nog gaan presenteren. Dat gaan er na vandaag nog een drietal zijn. Hiermee hebben we meteen de zekerheid dat er ook aan de ‘niet mooie liedjes’ ooit een einde komt. Vanaf dan kunnen we ons terug richten op geprefereerde lijstjes. Naast deze hebben we ook al de selectie gemaakt van de hierna komende aflevering. De rest zijn zorgen voor binnenkort. Ik denk dat ik nog een drietal tracks nodig heb als ‘finishing touch’ en dan gaan we er met een ‘big bang’ of een klein vuurwerkje uit. Al is die bewering zéér relatief (zo beseffen we). Met een beetje creatieve Spielerei zijn we vandaag tot het volgende mengelmoesje gekomen.

True colors – Cyndi Lauper: we beginnen met deze ondertussen 67-jarige Amerikaanse zangeres die hiermee in 1986 een hit scoorde. Haar glorietijd situeerde zich in de jaren ’80 van de vorige eeuw. In 2016 kreeg ze een ster op de Hollywood Walk of Fame.

Black and yellow – Wiz Khalifa: en we hebben ook een hiphopnummer uit 2011 in de aanbieding. Wiz of moeten we nu Khalifa zeggen is een 33-jarige Amerikaanse rapper die behoorlijk succesvol is (like it or not). Gelukkig heeft onze radio een volumeknop.

Black widow – Iggy Azalea: en we blijven nog eventjes in een rayon rondhangen waar wij geen feeling mee hebben. Deze 30-jarige Australische rapper met een bloem als achternaam scoorde hiermee een hit in 2014. Ze kreeg zelfs vocale hulp van de Britse Rita Ora.

Black cat – Janet Jackson: en we hebben ook de twee telgen uit de Jacksonstal nog. Ik kan Janet eigenlijk best goed verdragen, maar enkel deze single uit 1990 vond ik een behoorlijke tegenvaller. Nee, dan liever die performance met Justin Timberlake uit 2004.

Black or white – Michael Jackson: wij zitten zeker niet in het kamp van de tegenstanders van Michael, tenzij het over dit nummer zou gaan uiteraard. 😉 In 1991 op de mensheid losgelaten, zelfs de parodie van Wim Oosterlinck uit 2005 vonden we beter.

Don’t it make my brown eyes blue – Crystal Gayle: wanneer deze artieste in de video wordt aangekondigd door Andy Gibb (gestorven in 1988), dan weet je dat er een ‘ouder’ nummer op jullie afkomt. De Amerikaanse uitvoerder zit sinds begin dit jaar op tram zeven. Dit is haar grootste succes uit 1977.

Love is blue – Paul Mauriat: en we hebben zelfs een nóg ouder nummer gevonden. In 1967 werd de vocale versie nog naar een vierde plaats gezongen op het Eurovisiesongfestival door Vicky Leandros. Een jaar later maakte de instrumentale versie vooral furore in de States. De Franse dirigent ervan overleed in 2006 op 81-jarige leeftijd.

99 red balloons – Nena: ik heb niets tegen de Duitse versie, maar de Engelse versie is pure crap. De oorspronkelijke versie kwam in 1983 uit, één jaar later gevolgd door een Engelse versie waar niemand op zat te wachten. Louter voor de statistieken: in maart werd Nena zestig jaar.

Purple rain – Prince: vandaag gaan we één keer keihard vloeken in de kerk, want de rest van ’s mans oeuvre is van een fabuleus hoog niveau. Deze rockballade met elementen uit de popmuziek, gospel en country werd in 1984 uitgebracht. Dit nummer is dus niet per se slecht, maar naar mijn bescheiden (persoonlijke) mening zijn ‘vervelendste’ nummer. Of ik ben geen fan van ballads, die bewering zit net iets dichter bij de waarheid.

Smuggler’s blues – Glenn Frey: dit nummer uit 1985 stond o.a. op de soundtrack van ‘Miami Vice’. Frey was (naast zijn solocarrière) vooral bekend als gitarist van The Eagles. Begin 2016 overleed hij op 67-jarige leeftijd aan de gevolgen van reumatoïde artritis, een acute dikkedarmontsteking en een longontsteking.

Posted 15/05/2021 by ambijans in Muziek

Corona 365 (2021 editie) (5)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

121. Sad cowboy – Goat Girl : deze Britse postpunkers ontleenden hun naam aan een personage van de overleden comedian Bill Hicks. Het is het hipstersnoepje van meerdere blogs en zichzelf respecterende kranten. Dus wij (mannen van middelbare leeftijd) die graag de vinger aan de pols houden kunnen haast niet anders dan de hype volgen.

122. Ashes to ashes – David Bowie : al meer dan vijf jaar moet de muziekwereld het wedden zonder The Thin White Duke. Gelukkig blijft zijn muziek tijdloos zoals deze single uit 1980 bijvoorbeeld. Voor altijd een muzikale held!

123. Turquoise Hexagon Sun – Boards of Canada : ons lijstje, onze all-time-favorites (of wat had je gedacht?). Experimenteel nummer van de Schotse broers Eoin. Misschien wordt het acht jaar na hun laatste worp ‘Tomorrow’s Harvest’ eindelijk tijd voor nieuw werk? Wat ons betreft mag het gewoon gebeuren.

124. Freedom – Pharrell Williams : wellicht de verrassendste keuze van deze editie. For old time’s sake gaan we nog één keertje in Ivanmodus, dus ik zeg dat eerlijk: ‘Happy en dit nummer storen mij absoluut niet’. Iedereen kan opgelucht ademhalen nu het hoge woord eruit is. 😉

125. The girls of porn – Mr. Bungle : we hadden nogal wat opties voor wat betreft dit zijproject van Mike Patton, maar we gingen voor een track uit 1991 die misschien het best de muzikale veelzijdigheid van de band laat horen.

126. Intruder – Gary Numan : nóg een Brit (63 ondertussen) die de new wave of de synthpop (jullie mogen zelf kiezen) een héél ander uitzicht gaven in de loop der jaren. Baanbrekend in het genre maar ook voor tal andere artiesten uiteraard. Hier is de titeltrack van zijn cd uit 2021.

127. Silver needle, golden nail – AmenRa : en we hoorden ook een stemmetje in ons hoofd deze track uit 2008 in mijn lijstje prijzen. In juni hebben deze Kortrijkzanen overigens nieuw materiaal in de aanbieding.

128. Hard drive – Cassandra Jenkins : één van die fijne ontdekkingen van de afgelopen weken is ongetwijfeld van de hand van deze Amerikaanse singer-songwriter. Haar debuut uit 2017 ging geruisloos aan ons voorbij, maar die tweede cd gelukkig niet.

129. Chuck E’s in love – Rickie Lee Jones : enkele dagen na de Classics 1000 uitzendingen hoorde ik deze single op Radio 1 voorbijkomen. De eerste én grootste hit van deze Amerikaanse singer-songwriter verscheen in 1979.

130. Fly away – Lenny Kravitz : in onze 2020 editie zagen we deze Amerikaan (met een mooie staat van dienst) nog helemaal over het hoofd, maar als goedmakertje staat hij vandaag in onze lijst geparkeerd met een single uit 1998.

131. Animal – Arsenal : op dit moment loopt op Canvas een driedelige poëtische documentaire van Arsenal-bezieler Hendrik Willemyns over de vraag ‘Wat is muziek?’ Op 30 april bracht de band ‘The Rhythm of the Band’ uit. Dit is meteen de openingssingle (met Felix Machtelinckx van Tin Fingers).

132. Weirdo – The Charlatans : een steengoede track uit de nineties (hier bijvoorbeeld 1992) laten we nooit liggen, dus staan ook deze Britten in ons lijstje. Hun eerste twee cd’s zitten zelfs in mijn persoonlijke cd-collectie. Toen die debuutplaat in 1990 uitkwam en ik ‘m kocht in Hasselt, bleek daarna mijn fiets te zijn gestolen.

133. False prophets – J. Cole : in tegenstelling tot generatiegenoten als Kendrick Lamar, Drake, Wiz Khalifa en andere  A$AP Rocky’s vind ik deze 36-jarige Amerikaanse rapper wél verteerbaar. Dit was een single uit 2016, deze maand verschijnt alweer een nieuwe cd van zijn hand.

134. This love affair – Naima Joris : ik kan het oeuvre van Rufus Wainwright best waarderen, maar ik ben een eerder koele minnaar van covers, tenzij ze een meerwaarde hebben. Ik zag deze zangeres enkele keren bij Isbells meespelen, waarna ze (voor mij althans) uit beeld verdween. Onlangs bracht ze trouwens een titelloze EP uit. Hopelijk een opstapje naar meer. Het origineel nummer dateert uit 2004, haar cover nam ze eind vorig jaar op.

135. Purge the poison – MARINA : Marina Lambrini Diamandis bracht tussen 2010 en 2015 drie cd’s uit voor ‘The Diamonds’ (haar fans). Sinds eind 2018 volstaat haar voornaam. Ik ken mensen die nachtmerries zullen krijgen van haar quirky vocals, maar ik kan die stuff wel diggen. Nieuwe cd staat ingepland voor volgende maand.

136. Victor should have been a jazz musician – Grace Jones : eind 2020 én begin 2021 bevielen twee nichtjes van een zoon. Ik wilde Leo (uit 2021) geenszins linken aan ‘Leo’ van Ria Valk of een nummer van Leo Sayer maar voor Victor uit 2020 kon er uiteraard wél een klein eerbetoon af. Van een Jamaïcaanse zangeres die later deze maand nog 73 wordt, maar die in 1986 een stuk jonger was.

137. The brick – Trent Reznor & Atticus Ross : onlangs zag ik de HBO-dramareeks ‘Watchmen’. De soundtrack daarvan is deels in handen van twee leden van Nine Inch Nails, die al serieus naam hebben gemaakt met het uitbrengen van OST’s.

138. The four horseman – Isolde : ik ben geen fan van Aphrodite’s Child (de oorspronkelijke uitvoerder uit 1972) en ik ben ook geen groot liefhebber van covers tenzij ze een meerwaarde hebben. Onder de noemer #ikluisterBelgisch en omdat het geen volledig mannelijke overheersing mag worden. En zeg nu zelf: een mens kan nooit genoeg Isolde krijgen, toch?

139. You shall see – G. Love & Special Sauce : ik heb altijd een stevige boon gehad voor de blues met een scheutje hiphop van deze Amerikanen. Wij gingen voor een nummer uit 1997.

140. Titanic risen – Weyes Blood : de Amerikaanse zangeres Natalie Laura Mering had nog een outtake liggen van haar vorige cd ‘Titanic Rising’ uit 2019. Ze haalde toen trouwens mijn muzikaal eindejaarslijstje. Ze zou bezig zijn aan een nieuw album dat we dit jaar nog mogen verwachten. We kijken er al naar uit!

Posted 14/05/2021 by ambijans in Uncategorized

De Tsundoku Top 100 (15) ‘Hotel New Hamsphire’ (John Irving) (1981)   Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Het relaas van het tumultueuze leven van het gezin Berry. Vader en moeder zijn de eigenaars van Hotel New Hampshire. Frank is hun oudste zoon, wiens leven beheerst wordt door zijn homoseksualiteit. Franny is het oudste meisje. John is het derde kind en de verteller van het verhaal. Zijn liefde voor Franny is een ware obsessie voor hem. Lily is de tweede dochter en zij lijdt aan dwerggroei. En dan is er nog Ei, het jongste zoontje. Op uitnodiging van zijn oude vriend Freud, die met zijn slimme beer Susie in Wenen woont, besluit vader met zijn gezin naar Wenen te verhuizen en daar een nieuw Hotel New Hampshire te openen … Ik ben persoonlijk wel een fan van John Irving, waarvan ik al meerdere titels heb gelezen. Alleen staat dit boek nog altijd op ons lijstje ‘voor de toekomst’. De kans dat deze Irving zou kunnen tegenvallen lijkt me vrij klein. De man is een meesterlijk verteller die excentrieke personages en extreme absurditeit tot leven weet te wekken (zoals hier in dit boek). Net zoals ‘The World according to Garp’ is ook dit boek verfilmd (in 1984). Was jij er ook zo wild van, laat het ons dan zeker weten.

Posted 13/05/2021 by ambijans in Literatuur

‘De overlevenden’ (Alex Schulman)   Leave a comment

De grote literaire bestseller uit Zweden. Een weergaloos en intens verhaal over een disfunctionele familie en de gevolgen van een groot trauma uit het verleden. Drie broers keren terug naar het vakantiehuis bij het meer waar twintig jaar eerder een ongeluk heeft plaatsgevonden dat hun leven voor altijd heeft veranderd. Ze hebben de as van hun overleden moeder mee om uit te strooien. Dat het hun moeders wens was om niet naast het graf van hun vader uitgestrooid te worden, ontdekken ze pas de avond voor de crematie via een brief die de broers in haar appartement vinden. Benjamin bestuurt de auto, Pierre zit naast hem en Nils zit op de achterbank. Het is een reis naar hun verleden, naar een tijd waarin ze als jongens door hun ouders volledig aan hun lot werden over gelaten. Nu zijn ze jongemannen, uit elkaar gegroeid, maar nog altijd verbonden door een gedeelde geschiedenis van strijd om de aandacht van hun vader en om de onvoorspelbare liefde van hun moeder. Door haar dood raakt alles in een stroomversnelling en de spanning tussen de broers loopt op. Welke tragedie heeft zich destijds precies afgespeeld? Vorig weekend een vijfsterrenrecensie in De Standaard der Letteren en gelukkig hebben we dit boek al in huis. Komt nu officieel op mijn ‘nog te lezen’ lijstje te staan voor zéér binnenkort. Auteur Alex Schulman (1976) is schrijver en journalist. Hij is de presentator van de populairste podcast in Zweden en schreef eerder vijf zeer succesvolle autobiografische boeken. ‘De overlevenden’ is zijn debuutroman. De vertaalrechten zijn na grote veilingen wereldwijd verkocht. No worries, wij lezen ‘m voor de gelegenheid gewoon in het Nederlands, niet in het Zweeds. 😉

Posted 12/05/2021 by ambijans in Literatuur

Kroostrijke gezinnen   Leave a comment

Enkele dagen geleden luidde een fait divers in de krant een bijzonder geanimeerd gesprek in ten huize Ambijans. Het gaat om het volgende bericht uit het West-Vlaamse Staden als ik me niet vergis. Gwenny Blanckaert en Marino Vaneeno verwelkomden onlangs hun elfde kindje. Een gezin met elf kinderen is op zich al heel uitzonderlijk, maar alle kinderen hebben ook nog eens dezelfde vier letters in hun naam. Alex (13), Axel (12), Xela (11), Lexa (10), Xael (9), Xeal (8), Exla (5), Leax (4), Xale (2) en Elax (1) hebben er met Alxe een kersvers zusje bij. ,”Af toe krijgen we negatieve reacties, maar daar trekken we ons niets van aan”, zegt hun moeder. “Wij houden van onze kinderen.” In dertien jaar tijd zette moeder Gwenny (31) liefst elf kinderen op de wereld. “Het is en blijft een magisch gevoel om nieuw leven te kunnen verwelkomen. We zouden graag twaalf kinderen hebben, dus we zijn er bijna. Of we voor de naam lang moesten zoeken? De mogelijke lettercombinaties zijn bijna op, dus de keuze wordt wel steeds beperkter. Nu zijn er nog een drietal over (strikt genomen zijn er nog zeven combinaties over, al zijn die niet allemaal even vlot uit te spreken). Zeker omdat we willen dat de naam toch nog valt uit te spreken. Het mag niet kwetsend zijn. We willen niet dat de kinderen gepest worden omwille van hun naam, op school kunnen kinderen zo hard zijn.”

Onze reactie op dit krantenbericht liep eigenlijk verschillende richtingen uit. Van ‘Wie wil er in deze tijd nog elf kinderen op de wereld zetten?’ tot ‘Voor het kindergeld alleen moeten ze het toch niet doen’ om te eindigen met ‘Ondertussen kunnen ze een eigen voetbalploeg maken, met eentje erbij hebben ze zelfs twaalf apostelen’. Ik betrok mijn moeder (eind dit jaar 85) in de discussie. Zij is zelf telg van een gezin van elf kinderen, weliswaar geboren in een totaal ander tijdsgewricht. Lang vóór de tv er was, lang vóór men überhaupt had gehoord van voorbehoedsmiddelen én in de tijd waarin de katholieke kerk nog verheven was boven de persoonlijke mening. Het woord ‘abortus’ (mocht men het al overwegen) durfde men helemaal niet uitspreken. De mening van meneer pastoor en zijn gevolg werd nog strikt opgevolgd. Na wat omwegen kwamen we bij het onderwerp ‘biechten’ uit. Mijn ouders dateren uit een tijd dat de biechtstoel nog gewoon in de kerk stond en dat ze daar wekelijks hun zonden moesten gaan opbiechten. Dat deed mij spontaan terugdenken aan die ene keer dat ik moest gaan biechten net vóór mijn plechtige communie. Wijlen kapelaan Luyten vooraan in de kerk, die voor hem een mandje had staan waarin hij even later een vuurtje zou gaan stoken. Wij mochten allemaal één van onze zondes op papier zetten en die daarna één voor één in het vuur vooraan gaan dumpen. Ik denk dat er die dag (op papier) nooit meer zusjes/broertjes zijn gepest dan ooit daarvoor. Zelfs de braafste kinderen uit onze klas, misschien zelfs de kinderen zonder broer of zus waren plots pesters geworden. Weinig creativiteit onder de twaalfjarigen destijds. Bijna veertig jaar na datum kunnen we er gelukkig smakelijk om lachen. Van het biechten gingen we naar de tien geboden (parate kennis uiteraard) én de aktes van berouw, van geloof én van liefde (mij totaal onbekend). De missen waren vroeger ook in het Latijn (jaja!) en men durfde al eens een weesgegroetje in het Frans debiteren, waarna mijn moeder meteen de daad bij het woord voegde en hardop begon voor te dragen.

Je vous salue Marie, pleine de grâce
Le Seigneur est avec vous.
Vous êtes bénie entre toutes les femmes
Et Jésus, le fruit de vos entrailles, est béni.
Sainte Marie, Mère de Dieu,
Priez pour nous pauvres pécheurs,
Maintenant et à l’heure de notre mort. Amen.

Omdat we zelfs met het geloof mogen lachen (anno 2021 kan dat!) vroeg ik daarna aan mijn moeder wat die arme vissers er eigenlijk mee te maken hadden in de Franse versie. Hard gelach. ‘Nee, in onze tijd hadden we een heilige schrik voor God en Jezeke‘. Niet alleen omdat hun vader (mijn grootvader) maar ook de pastoors er in hun preken vaak allusie op maakten. Toen mijn tante in 1981 overleed werd er vlak vóór de koffietafel ook een rozenkransje gebeden. Ik zie nog steeds die dames die ‘m kwamen voorbidden met hun paternosters. En dat bleef maar duren! Op zeker ogenblik kregen we van één van de familieleden de stille wenk om alvast aan de sandwiches te beginnen. Opluchting alom! Eigenlijk ben ik (achteraf gezien) vrij snel van mijn geloof gevallen. Oké, wij pikten nog wel eens een zondagsmis mee, maar zaten even vaak gewoon in Het Zonnehof een pint te pakken. Of we zaten ergens achteraan in de kerk te lachen. De allergrappigste herinnering blijft met voorsprong die keer dat bij het sieren voor de 18-jarige V. een zak hosties werd meegebracht door P. Die had door zijn tijd als misdienaar connecties in ons dorp. We hadden toen een klein feestje in de business club van Zonhoven VV aan het Eikenenpad (ondertussen uiteraard al lang verdwenen). Nostalgie! Vooral het moment dat we allemaal een hostie kregen bij ons versgetapt pintje was gewoon hilarisch. Het lichaam van Christus: amen! Priceless! En dan de dag erna sportdag op de Basvelden. Heerlijke tijd was dat. Méér straffe verhalen (er zijn er nog!) gaan we jullie besparen voor we hier van blasfemie worden beschuldigd. 😉

Posted 11/05/2021 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (259)   Leave a comment

Onze week verlof verliep in een ‘alles kan, niets moet’ sfeertje. Ik had vooraf geen grootse plannen gemaakt en achteraf gezien is er ook niets wereldschokkends gebeurd in al die dagen dat we thuis waren. Op het einde van de week kwam de zon een aantal keer piepen maar tot écht zwoele temperaturen kon de thermometer (de onze althans) niet worden aangezet. Moedertjesdag gisteren was al bij al nog de mooiste dag van allemaal. Ik vond het alvast een ideaal moment om de nieuwe Chinees in Zonhoven, Omai, een keertje uit te testen. Op vakantie in Spanje behoort het ondertussen tot de tradities om enkele keren bij de plaatselijke Chinees te gaan eten. Deze keer haalden we dat ‘vakantiegevoel’ eens naar Zonhoven. Ik moet zeggen: dat werd een heuse meevaller. Het Omaimenu voor drie personen besteld en daar kan je dan met een man of vijf van eten. De overschot na afloop was minimaal, nadat we hulp hadden gekregen van broer Bart en kleinkind Bavo. Morgen zit ik nog eens in het UZ in Leuven (oogonderzoek papa), donderdag en vrijdag zijn er twee feestdagen. In het weekend moet ik nog eens werken. Genoeg qua inleiding, over naar de muziek.

The first day – Villagers: we beginnen deze week met een nieuwe song van Conor O’Brien. Deze Ierse indiefolker staat altijd garant voor degelijke songs. Dat zal vast niet anders zijn op ‘Fever Dreams’ dat pas in augustus verschijnt.

Midnight horizon – Hannah Holland: deze dame haar carrière begon pas aardig te lopen in de noughties, toen ze wat vastere voet aan de grond kreeg in de dancescene. Ik had hiervoor nog nooit van haar gehoord eerlijk gezegd. ‘Tectonic’ is meteen haar debuut dat pas midden september uitkomt.

Zenith – Oslo Tapes: we hebben ook plaats voor Noorse avant-garde rock. Ook totaal nieuw voor mij. Hun debuutplaat ‘ØR’ komt al vrij vroeg aanwaaien, want begin volgende maand is het zover.

Burn it up – Beatmasters featuring P.P. Arnold: we gaan deze week voor een retecommerciële track uit 1989. The Beatmasters is een Brits team van songwriters, muzikanten en producenten op het gebied van dance, ze zijn één van de grondleggers van de hiphouse. Hun sidekick was toentertijd een getalenteerde Amerikaanse soulzangeres. Ondertussen is ze 74 jaar oud.

Whatever tomorrow – Chet Faker: wij gaan er deze week uit met een nieuw plaatje van Nick Murphy. Midden juli ligt ‘Hotel Surrender’ in de rekken. Wij gaan de tijd nu een achttal dagen rekken, daarna zijn we alweer terug van de partij voor een nieuwe portie oorwurmen.

Posted 10/05/2021 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (gevoelige editie)   Leave a comment

In de geschiedenis van de popmuziek zijn er héél wat deuntjes succesvol op de gevoelige plaat vastgelegd. Ook wij kregen wel eens een krop in de keel tijdens a sensitive song (lijst beschikbaar op speciale aanvraag). Wij zijn echter niet van het slag volk dat weke knieën krijgt wanneer bijvoorbeeld Céline Dion plots begint te kwelen. Nee meneer/mevrouw. Geen nood, die Zwitserse deerne is hier al lang geleden de revue eens gepasseerd dus we hebben vandaag andere artiesten in de aanbieding. We sluiten niet uit dat er hier of daar toch iemand in een onbedaarde huilbui zou kunnen uitbarsten (om God weet welke reden). Zoals dat vroeger zo mooi stond verwoord op de inkomtickets voor het voetbal bij Zonhoven VV (nu United): wij zijn niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen.

The fear – Ben Howard: we beginnen vandaag in 2012. Deze ondertussen 34-jarige Britse singer-songwriter en surfer pakte hier destijds nogal wat mensen mee in. Het nummer wordt gezongen vanuit twee verschillende oogpunten. Aan de ene kant is de zanger bezorgd over de ongerustheid van iemand anders. Aan de andere kant is hij ook bezorgd over bepaalde aspecten in zijn eigen leven. Uiteindelijk trekt hij de conclusie dat iedereen zich zorgen maakt. No worries, niet meer naar dit nummer luisteren en alle zorgen zijn voorbij.

Girls talk – Dave Edmunds: en wie kent dit deuntje uit 1979 nog? Deze Welshe rockgitarist, zanger en producer was zeer beïnvloed door de rock ‘n’ rollmuziek uit de jaren vijftig. Het nummer is nochtans van de hand van Elvis Costello maar toch word ik er niet vrolijker van. Edmunds werd onlangs 76.

Sonic boom boy – Westworld: misschien wel de ‘vreemde eend’ in de bijt, deze track uit 1987. Deze Britse rockabilly band was actief tussen 1986 en 1994. Eén van de leden was ooit gitarist bij Generation X, waarin o.a. Billy Idol actief was.

My one temptation – Mica Paris: deze Britse zangeres was pas 19 jaar oud toen ze deze single in 1988 lanceerde. Paris is een bezige bij want naast liefdadigheidswerk is ze ook radiopresentatrice, actief in de theaterwereld én schrijfster van boeken. Sinds vorig jaar behoort ze ook tot de vaste cast van de BBC-soap ‘EastEnders’.

Over 25 jaar – The Ramblers: muziek voor ‘oude vandagen’, deze Nederlandse bijdrage uit 1957. Dit jazzy dansorkest is al actief sinds 1926. Sinds 1992 sieren ze zelfs het Guinness Book of Records als oudste dansorkest ter wereld. Dat dan weer wél!

Atm-Oz-Fear – The Atmosphere featuring Mae B: Belgisch eurodanceprojectje dat volgens mij enkel bekend is van dit nummer uit 1990. Ik herinner me dat ze in mijn beginperiode van The Ritz (aan de Hasseltse Kanaalkom) daar tot vervelens toe werden geplugd. Voor de rest was dat een toptent trouwens, ook al is ze ondertussen uit het straatbeeld verdwenen.

Don’t mess with my man – Lucy Pearl: je komt zelfs iets te weten bij het opstellen van een lijst. Zoals bijvoorbeeld het feit dat  Raphael Saadiq (solo én bij Tony! Toni! Toné!) en Ali Shaheed Muhammad (A Tribe Called Quest) deel uitmaakten van deze supergroep. Zangeres Dawn Robinson zat dan weer bij En Vogue. Dit nummer verscheen in 2000.

Verblind door liefde – Joppe Steengoedt: naar ‘Blokken’ kijken kan de gezondheid ernstig schaden, anders was de herinnering aan dit nummer mij mooi bespaard gebleven. De échte naam van deze Leuvenaar is Peter Van Elderen en toevallig werd hij eergisteren 54 jaar. Deze single bracht hij uit in 1990.

Steentje – Brihang: als het kriebelt moet je sporten, als het jeukt moet je krabben dus als er een steentje in een schoen zit haalt elk weldenkend mens dat er gewoon uit. Alter ego van de in 1993 ergens in West-Vlaanderen geboren Boudy Verleye, die al sinds 2019 pijnlijke voeten heeft.

I’m lonely – Hollis P Monroe: dit dansbaar deuntje uit 1998 bevat naast samples uit andere nummers ook de stem van Terence Trent d’Arby. Deze Amerikaan (die tegenwoordig in Montreal woont) stak dit nummer in een uur of drie in mekaar. Genoeg om er een instant classic van te maken die het vooral goed deed in de underground scene.

Posted 09/05/2021 by ambijans in Muziek