Stuwende bassen en pompende beats in Z.   Leave a comment

het nieuwe Lotje wandelpad wordt weldra geopend

Het is weer zover! Gisteravond werd Zonhoven Trapt Door editie 2017 (kortweg ZTD) op gang getrapt in het centrum van Zonhoven. Wie wil weten wat er allemaal te beleven valt kan best eens gaan kijken op het facebookevent. Vrijdag in de vroege namiddag werden de bewoners van het centrum al opgeschrikt door loeiharde beats en zware bassen (de soundcheck vermoeden we?), dus iedereen die aan een terroristische vergeldingsactie van IS dacht mag terug rustig op beide oren slapen. Gisteravond was er een gezellige braderie in het centrum, maar wij verkozen om te gaan quizzen in het verre Merksplas. Ook de volgende dagen zijn voor ons een ‘no go’, want zondag staat er een etentje op het programma. Anyways, een mens wil toch graag wat reclame maken voor eigen winkel (omdat ik ze ook niet allemaal naar Genk On Stage wil sturen!): morgen is er de opening van het nieuwe Lotje wandelpad. Hierboven staat een afbeelding waarop de belangrijkste uitleg reeds is gegeven. Op onze facebookpagina staat er iets meer uitleg. Een aantal vrijetijdsdiensten heeft er weer flink wat tijd én moeite ingestoken dus het zou hartverwarmend zijn als jullie daar morgen massaal aanwezig zouden kunnen zijn (eventueel in het gezelschap van een hele hoop kinderen). Zeker een aanrader denken we!

Posted 24/06/2017 by ambijans in Algemeen, Literatuur

De top 100 tv-series (3) The Singing Detective (1986)   Leave a comment

the singing detective

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Singing Detective’ is een door de critici toegejuichte BBC televisieserie, geschreven door Dennis Potter, met in de hoofdrol Michael Gambon. Het verhaal draait om de detectiveschrijver Philip E. Marlow, die net in het ziekenhuis is opgenomen. Zijn arthritis psoriatica (een chronische huid- en gewrichtsaandoening) heeft zijn hoogtepunt bereikt en uit zich in huidafwijkingen en zweren die zijn hele lichaam bedekken en beschadigt in het bijzonder zijn handen en voeten ernstig. Als gevolg van de onophoudelijke pijn, de door de toestand veroorzaakte koorts en zijn weigering om medicijnen in te nemen, komt Marlow in een fantasiewereld terecht die te maken heeft met zijn Chandler-achtige roman, ‘The Singing Detective’, een escapistisch avontuur over een detective (die ook “Philip Marlow” heet), die in een danszaal zingt en klusjes aanneemt, waar “de jongens die niet zingen” zich niet voor zouden lenen. Behalve vanwege de duistere thematiek, is de serie ook opmerkelijk door het gebruik van muziek uit de jaren veertig, vaak tot een geheel samengesmeed met surrealistische muzieknummers. De serie telt slechts zes afleveringen, maar die zijn dan ook allemaal van uitstekende makelij!

Absoluut te mijden op tv: ‘Safety First’ (2013-2014)

Posted 23/06/2017 by ambijans in TV

‘Ik tel tot tien’ (Linda Green)   Leave a comment

Green_Ikteltottien_WT02.indd

Omdat er bij ons op het werk nu volop wordt ingezet op ‘onbekommerd leesgenot’ toch ook maar eens een titel die in deze categorie thuishoort. Ikzelf zal dit boek hoogstwaarschijnlijk niet lezen, maar er bestaat vast een doelpubliek voor. Lisa Dale speelt in het park verstoppertje met haar dochtertje Ella (4). Ze telt tot honderd maar wordt afgeleid door een telefoontje. Als ze zich omdraait is Ella weg. Verstopt op een hele goede plek, denkt Lisa nog. Maar al gauw blijkt dat Ella echt verdwenen is en begint de nachtmerrie van elke ouder; je kind is meegenomen door iemand. Linda Green (1970) zet met dit gegeven een snoeihard verhaal neer met zoveel opgebouwde spanning dat je je moet beheersen om niet even de laatste pagina te lezen. De hoofdstukken zijn vanuit verschillende karakters geschreven, daardoor denk je te weten hoe het zit maar het blijkt toch anders. Hoe loopt dit af? Het kan alle kanten op en Green slaagt erin alle opties open te houden. Weer echt een boek dat je moet uitlezen vanaf het moment dat je er aan begon. Zo luidt althans de commentaar van één van de lezeressen. 😉

Posted 22/06/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (60)   Leave a comment

jamiroquai

Hoe gaan we vandaag de intro vollullen zonder het over de extreme droogte te hebben of over het warme weer? Wij doen toch een kleine poging. Maandagmiddag werd er namelijk weer een heel pakket met nieuwe boeken geleverd op het werk en dat stemde ons uitermate vrolijk. Het merendeel van de fictieboeken hiervan kunnen we plaatsen in de categorie ‘onbekommerd leesgenot’ zoals wij dat zo mooi noemen. Met de zomermaanden in aantocht hebben sommige leners graag licht verteerbare literaire kost en wij bedienen hen uiteraard graag op hun wenken. Ook de rest van onze week begint stilaan vorm te krijgen. Donderdagavond speel ik nog eens een editie van de Boerenhofquiz in Tielt-Winge, vrijdagavond zoeken we het nóg verder van de deur met een tentenquiz in Merksplas. Zondagavond is dan weer voorbehouden voor een etentje in familieverband. Voor fijne muziekjes daarentegen, slechts één adres!

Hooked up – Jamiroquai: voor onze classic moeten we terug naar 1993, toen de Britse Jay Kay zijn debuutcd ‘Emergency on planet earth’ lanceerde. Het zou deze Londenaar inspireren om ook daarna nog een aantal pareltjes af te leveren.

Get lost – Washed Out: vorige week hadden we hier met Toro Y Moi ook al een adept van de chillwaverage van een aantal jaar geleden. Deze week vissen we opnieuw in hetzelfde vijvertje voor het alter ego van Ernest Greene. Eind volgende week ligt zijn nieuwe cd ‘Mister Mellow’ in de rekken.

This light – Girls in Hawaii: Sinterklaasdag 2014 zagen wij een puik optreden van onze Waalse muzikale vrienden in CCHA. Vier jaar na hun vorige cd is er eindelijk nieuw werk op komst (eind september). ‘Nocturne’ zal die heten.

Boyfriend – Marika Hackman: voor nogal wat muziekliefhebbers was deze Britse jongedame afgelopen weekend een aangename last-minute toevoeging aan de line-up van Best Kept Secret. Hopelijk wordt ze in de toekomst een beetje bekender.

Gold junkies – Melanie De Biasio: in december vorig jaar zagen wij onze landgenote nog schitteren in de Genkse C-Mine. Liefhebbers moeten wél nog een klein beetje geduld oefenen want haar nieuwe cd ‘Lilies’ ziet pas begin oktober het levenslicht.

Posted 21/06/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (23) Elisabeth Giolito   Leave a comment

elisabeth giolito

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Elisabeth Giolito is een Amerikaans model met Italiaanse roots, maar dat was de aandachtige lezer hier vast al opgevallen. Ze stond in zowat elk modeblad met enige naam en faam. Ze benadert (naar onze bescheiden mening) bijna de perfectie. Een rijzige 178 centimeter lang, bruine ogen en een 32 C cup. Er is helaas bijzonder weinig bekend over haar ravissante persoonlijkheid, doch geen nood: wie louter op zoek is naar fotomateriaal komt ruimschoots aan zijn trekken (no pun intended) op het wereldwijde web. Ze staat bijvoorbeeld in juli/augustus editie van Playboy. Een goede verstaander …

Posted 20/06/2017 by ambijans in Babes

‘L’amant double’ (François Ozon) @ Roxy   Leave a comment

françois ozon

Het is écht een hele poos geleden dat wij ons nog eens écht in het pluche van een bioscoopstoeltje nestelden dus breken we vanavond nog maar eens met die slechte traditie. Het ligt eigenlijk ook niet aan ons, maar er waren de afgelopen maanden weinig films die mij konden bewegen om richting bioscoopzaal te trekken. Doch niet getreurd, want vanavond staat ‘L’amant double’ van François Ozon op het programma. Ik ken de regisseur uiteraard wel, maar kon me niet meteen voor de geest halen of ik al andere dingen van hem had gezien. Slechts één van zijn films heb ik blijkbaar gezien: ‘8 Femmes’ uit 2002, niet meteen zijn meest geïnspireerde film (ben ik bijna geneigd te denken). De inhoud van de film van vanavond? Chloé is een fragiele, jonge vrouw die kampt met een depressie. Ze besluit om psychotherapie te volgen en wordt vervolgens verliefd op haar psychiater, Paul. Een paar maanden later besluiten de twee samen te gaan wonen, maar Chloé ontdekt echter dat haar geliefde een deel van zijn leven verborgen heeft gehouden voor haar. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Marine Vacth, onze landgenoot Jérémie Renier en Jacqueline Bisset. Een trailer kan hier ook een serieuze meerwaarde betekenen.

UPDATE

Het minste wat je kan zeggen is dat Ozon een intrigerende film heeft gemaakt. Hij doet niets vernieuwend, maar hij heeft vooral goed gekeken naar Brian De Palma en Alfred Hitchcock. De film is trouwens losjes gebaseerd op een boek van Joyce Caroll Oates. Het openingsshot is legendarisch en ook daarna houdt de film moeiteloos stand door de goeie cast. Voor wie zijn films graag heeft ‘met een serieuze hoek af’, dan is dit vast jouw ding.

Posted 19/06/2017 by ambijans in Film

Best Kept Secret 2017 (zondag)   Leave a comment

BKS 2017

Straks is het zover: ons (zon)dagje (letterlijk én figuurlijk) Best Kept Secret 2017 komt eraan. We zitten dan wel niet in een kerk, toch voelt dit een beetje als de hoogmis in het Nederlandse festivallandschap. Hoe bochtig en hobbelig ons parcours is geweest zullen we maandag of zo wel ondervinden als we er nog eens op kunnen terugblikken. Wat kan er vandaag mogelijk allemaal op het programma staan? Arab Strap, Strand of Oaks, Cass McCombs, Thundercat, Soulwax, James Blake en Radiohead (just to name a few!). Al sluiten we niet uit dat er nog andere onontgonnen pareltjes aan het oppervlak zullen verschijnen. Wij laten ons met veel plezier leiden en we hopen alvast op een boeiende dag (in alle mogelijke facetten).

UPDATE

Wij raakten al helemaal in de juiste mood nadat we onze USB-stick met een playlist van 2017 inplugden toen we naar Retie reden (om van daaruit tot in Hilvarenbeek te rijden). O.a. Iron & Wine, J. Bernardt, Kevin Morby, Little Dragon, Mogwai, Perfume Genius, Ride, Run The Jewels en Sampha maakten de heen -en terugrit een stuk aangenamer. Wanneer we op de wei arriveren is er al een aanzienlijke menigte aan het wachten tot de boel wordt opengegooid. Omdat het middaguur net is gepasseerd nemen Bart en ik meteen een frietje om de ergste honger te stillen. Met onze friet in de hand trekken we naar de FIVE, waar de drie jonge Friezen van The Homesick de boel vrij aardig op gang schieten. In ‘Half Aryan’, ‘Saint Boniface’ en ‘Mattheus’ horen wij regelmatig echo’s van Preoccupations doorsluimeren. Hun set bevat genoeg variatie om tot het einde te boeien. Omdat we voldoende indrukken willen opdoen stappen we meteen door naar TWO waar singer-songwriter Ry X het publiek aardig weet te bespelen door gewoon zichzelf te blijven. Zijn songs bouwden soms tergend traag op, maar verraadden tonnen vakmanschap. En ik geef het graag toe: met ‘Berlin’ had hij mij compleet bij de lurven. Of het moet zijn dat mijn eerste Kornuit van de middag (ook wel eens grappend aangeduid als onze meergranensmoothie) er bijzonder goed bij smaakte, dat zou ook nog kunnen.

Geloof het of niet, maar na Ry X slaat ons tweede hongertje al toe, dus gaan we ter hoogte van ONE eerst een beefburger inslaan samen met een drankje. Als achtergrondbehang fungeert muziek van Marlon Williams, die een goed in het gehoor liggende mengeling van country en folk brengt. Terwijl onze maaltijd verteert, trekken we terug naar TWO voor het Noorse popnimfje Aurora (in haar nachtkleed omdat haar koffer niet tijdig was gearriveerd), die vooral in eigen land behoorlijk succesvol is. Lang zal dat niet duren, want een goedgevulde tent sluit haar liefdevol in de armen. Volgens het programmaboekje was haar sound verwant aan die van Florence + The Machine, maar ze hadden even goed Lorde, Dua Lipa of Lykke Li als referentiepunt kunnen nemen. Zonder te dralen stappen we door naar FIVE waar het Zwitserse Zeal & Ardor speelt: ze maken een crossover van blues, black metal en negrospirituals. Niet voor eenieders bek, ook niet voor de onze trouwens. Na afloop houden wij het op ‘een gimmick’ die iedereen nog vóór begin 2018 compleet vergeten zal zijn. Wedden? Dan maar vliegensvlug naar TWO voor de reünie van Arab Strap, wiens project bijna tien jaar in het vriesvak had gezeten. Het feit dat hun zanger Aidan Moffat aardig wat bier verstouwt tijdens het optreden zou één van de mogelijke redenen kunnen zijn. Het optreden op zich valt best mee, sterker nog … de instrumentale momenten in hun setlist klinken zelfs meer dan degelijk.

‘Tijd voor pizza!’ (smeekt vooral onze arme maag meteen daarna) waarna we nog snel naar FIVE trekken om het slot van Cass McCombs mee te pikken. O.a. ‘Cry’‘You saved my life’ en afsluiter ‘Run sister run’ deden ons alleszins vermoeden dat het helemaal snor zat. Wie het graag iets experimenteler wilde moest daarna in de THREE zitten waar Henry Wu presents The Kamaal Williams Experience aantrad. ‘Funky jazz met een modern sausje’ en toch zeker ook een ware demonstratie van enkele getalenteerde muzikanten. Al leek een deel van het aanwezige volk op de zitbankjes er eerder te zitten om de ongenadig brandende zon een beetje te vermijden. Terwijl wij gewoon blijven drinken (‘op doktersadvies uiteraard’), begint James Blake eraan op de ONE voor een propvolle wei. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat minstens 80 % van de mensen er dan al zit om op de grote doortocht van Radiohead te wachten. Iemand die zichzelf op een groot podium moet verkopen met enkel een piano: het is voorwaar geen cadeau! Zeker niet als de toeschouwers uit onbeleefde, luid kwekkende lui bestaat. Probeer dan maar eens fragiele songs als Feist cover ‘Limit to your love’, ‘Life round here’, ‘Retrograde’ en ‘Modern soul’ op een serieuze manier aan de man/vrouw te brengen. Bij voorbaat een kansloze onderneming dus! De organisatoren hadden Blake beter geprogrammeerd in de TWO en de heren van Soulwax in de ONE.

Want wie in de TWO getuige was van de doortocht van Soulwax waande zich (zeker het eerste kwartier!) in een waanzinnig uitgelaten, kolkend voetbalstadion. De enige verschroeiende keuze van de dag ‘Soulwax of Thundercat?’ werd beslecht in het voordeel van onze landgenoten. De Dewaele broers deden het met een opstelling van drie live drummers en een batterij electronica die oud en nieuw werk in de mix gooide. Zo kreeg je herwerkte versies van o.a. ‘Heaven scent’, ‘Conditions of a shared belief’ en ‘Miserable girl’ te horen. Soulwax had het gekwaak voor het hoofdpodium gegarandeerd laten verstommen, zeker weten! Tijdens de set van Radiohead werden we geconfronteerd met lustige babbelaars (vooral tijdens de rustige pianointermezzo’s) en een kettingrokend groepje van vijf dat net voor ons stond. Dit buiten beschouwing gelaten kwam de pracht van Tom Yorke & co naar boven in o.a. ‘Daydreaming’, ‘All I need’, ‘Pyramid song’, ‘Idioteque’, ‘Street spirit (fade out)’ en ‘Paranoid android’. Zonder deze irritante randverschijnselen was het absoluut een vijfsterrenconcert. Wij handelen ‘het teruggeven van onze lege bekertjes’ nog af op onze terugweg naar de wagen en gelukkig zitten we vrij snel in de auto op weg naar huis. Het is exact twee uur ’s nachts wanneer wij moe maar voldaan onze wagen in de garage kunnen parkeren. Best Kept Secret 2018? Met een deftige line-up zeggen wij absoluut geen nee!

Posted 18/06/2017 by ambijans in Concert, Muziek