Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (20)   Leave a comment

monsters of rock 1991

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Straks (in the near future!) licht Pukkelpop een tip van de festivalsluier maar wij keren terug naar iets langer geleden. We beschrijven de zomer van 1991. Nadat we in 1990 onze eerste Pukkelpopeditie meemaakten op de wei van Sanicole in Hechtel, hadden we in 1991 net iets meer geluk toen Pukkelpop zowat in onze achtertuin werd georganiseerd. Omdat 1990 ons zo goed was bevallen was het een uitgemaakte zaak dat we opnieuw tickets zouden kopen voor het festival. Het waren de jaren dat er maar één podium stond en dat iedereen het hele festival nog kon meemaken (gesteld dat hij niet té veel dronk). In 1993 experimenteerde het festival met een Marqueetent, het jaar erop werd het dancegedeelte eraan toegevoegd. We kunnen de geschiedenis niet veranderen, maar oorspronkelijk gingen we o.a. voor openingsact Limbomaniacs naar Pukkelpop, maar die werden last minute nog vervangen door Nirvana. ‘De rest is geschiedenis’ zeggen ze dan. Zeker in de wetenschap dat niemand hierna nog ooit wat over Limbomaniacs heeft gehoord. Stonden verder nog op de affiche: Ride, An Emotional Fish (achteraf gezien een ‘one hit wonder’), Dinosaur Jr, The House of Love, Sonic Youth (en ja, wij hadden toen een zwak voor Kim Gordon), The Pogues (geen enkel groepslid stond nuchter op het podium!) en Ramones. Zéér strakke affiche, al zeg ik het zelf (want het lag helemaal in ons straatje). En door een gigantisch toeval werd die zomer nóg mooier. Omdat het Pukkelpopterrein beschikbaar was kwam er een extra festival bij. Een kennis van mijn ouders werkte als ambtenaar bij de stad Hasselt. En iedereen die daar werkte had een gratis toegangskaart gekregen voor Monsters of Rock, dat eenmalig op de Kiewitsite neerstreek. Die kennis had nog een aantal tickets geritseld bij een paar collega’s van haar die niet zo muziekminded waren, maar toen ze ermee thuis kwam bleek geen van haar kinderen interesse te hebben. Haar zoon was amper elf jaar (té jong) en haar dochter van zeventien was niet bepaald into metal. Ook de vriendjes én vriendinnetjes hadden er geen trek in. Dus konden zij en haar man zich de trip naar Kiewit beter besparen. Tot ze op het lumineuze idee kwam om de tickets gewoon weg te geven aan échte muziekliefhebbers. Eén telefoontje later (naar een zekere Ambijans in Zonhoven) en de deal was beklonken. Ik kreeg een vijftal tickets voor het festival cadeau, maar ik moest ze wél zelf nog komen oppikken in Hasselt. Ik zou liegen als ik hier vertel dat ik een hardrocker was (al had ik toen ongetwijfeld lang haar), maar één van de twee headliners vonden we best top. Queensrÿche en Motley Crüe kenden we uiteraard van clips op MTV of NBC Superchannel, maar Metallica hadden we twee jaar daarvoor leren kennen op een CM-vakantie in Espalion. En we hadden horen vertellen dat de show van AC/DC magnifiek was. Het zou sowieso een win-winsituatie worden: een gratis muziekfestival (in de tijd dat ‘gratis’ nog een modewoord moest worden) én enkele topoptredens. Na jaren van zwaar drankmisbruik kan ik me wel niet meer juist herinneren of mijn broer überhaupt is meegegaan die dag (ik denk eerlijk gezegd van wél) en naast mijn beste kameraard zijn er volgens mij ook twee ‘verre’ buurjongens van onze kliek (uit de Stenenkruisweg) met ons meegegaan. In die tijd moest je nog met de telefoon mensen opbellen of er met de fiets langs rijden om te vragen of ze zin hadden in een dagje festivallen. Anyways, onze tickets hadden snel een nieuwe eigenaar. Ik weet dat ik die dag stevig heb genoten van Metallica en dat AC/DC inderdaad een geweldige show op poten zette met hun opblaastoestanden. Soit, drie dagen later was iets minder leuk want toen begon het nieuwe schooljaar alweer. Het spreekwoord dat ‘mooie liedjes niet lang duren’ klopte toen al!

Advertenties

Posted 17/01/2018 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (84)   Leave a comment

sigrid

Vorige week leek een vrij luwe week met slechts drie activiteiten: maandagavond zaten we in de bioscoop voor een schitterende film (‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’), woensdagavond zagen wij een meer dan degelijke monoloog in CCHA en vrijdagavond was er het personeelsfeest van de gemeente. Deze week is wat dat betreft nóg rustiger, want ik heb helemaal niets gepland (zelfs geen quiz). Dat sparen we op voor de laatste week van deze maand. Op die manier gaan we extra tijd hebben om naar wat series te kijken. Om een idee te geven: op dit moment zijn we bezig met het begin van seizoen 3 van ‘Narcos’, het begin van seizoen 5 van ‘Orange is the new black’, we zitten over halfweg in seizoen 4 van ‘Suits’ én we moeten nog enkele afleveringen zien van seizoen 5 van ‘The Americans’. Als aardig tussendoortje hebben we ook ‘The end of the f***ing world’ gezien omdat die reeks slechts acht afleveringen van nauwelijks 25 minuten bevatte. Maar we gingen het hier dus over muziek hebben.

Strangers – Sigrid: om onze hipsterstatus hoog te houden moeten we gewoon vermelden dat de Britse openbare omroep BBC deze 21-jarige Noorse popnimf (die voluit Sigrid Sollbak Raabe heet) dit jaar heeft naar voor geschoven als dé revelatie in muziekland. Om in de gaten te houden dus, mogelijk al op Pukkelpop 2018!

Deep pockets – Gaz Coombes: ik denk dat er nogal wat mensen schrokken toen Supergrass ermee kapte in 2010, al is hun zanger ondertussen al een tijdje bezig aan een solocarrière. In mei komt ’s mans derde soloalbum ‘World’s strongest man’ op de markt.

Lonesome town – Ricky Nelson: onze classic deze week hebben we ergens diep opgedolven want het nummer is van 1958. Hij zat o.a. in de hierboven reeds genoemde serie ‘The end of the f***ing world’. De zanger van dit nummer was bij het verschijnen ervan nauwelijks 18 jaar oud. Hij kwam in 1985 op 45-jarige leeftijd om het leven bij een vliegtuigcrash tijdens een tournee in de States.

Nobody gets what they want anymore – Aldous Harding & Marlon Williams: vorige week hoorde ik ’s avonds op Radio 1 dit wondermooie duet. De presentator van het programma wist te melden dat ten tijde van de opnames Harding en Williams nog een koppel waren. Hun relatie eindigde even later abrupt, waarna beide artiesten solo een doorbraak wisten te forceren. Zo zagen wij Marlon Williams vorig jaar bijvoorbeeld eventjes aan het werk op Best Kept Secret.

Watch you, watch me – Suuns: ook deze Canadese band volgen wij altijd met meer dan gewone belangstelling. Hun vierde album ‘Felt’ komt er begin maart aan. Volgende week zijn wij weer trouw op post voor een kakelverse lading oorwurmen!

Posted 16/01/2018 by ambijans in Muziek

Babe van de week (47) Chrissy Teigen   Leave a comment

chrissy teigen

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Chrissy Teigen (32) is een Amerikaans model en presentatrice. Ze is 174 centimeter groot, heeft een 34C cup en ze weegt 55 kilogram. Ze was al enige tijd bezig als model toen ze begin 2008 een relatie begon met zanger John Legend. Ze figureerde in één van zijn videoclips waarna de vonk spontaan oversprong. In 2011 kondigden ze hun verloving aan, in 2013 werd er getrouwd. In 2014 kwam hun dochter ter wereld, eind vorig jaar kondigde het koppel aan dat er een tweede kind op komst was. Chrissy heeft zowel Thais (moeder) als Noors (vader) bloed door haar aderen stromen. In 2010 stond ze voor het eerst in de badpakkeneditie van Sports Illustrated en daarna ging haar carrière in stijgende lijn. Ze werd ooit ontdekt door een fotograaf toen ze aan het werk was in een surfshop. Toen haar modellencarrière begon te boomen kreeg ze ook diverse aanbiedingen om dingen te presenteren op tv. Zo kwam in 2013 naar voor dat ze ook bekendstond als een foodie. Dat resulteerde dan weer in haar eigen kookboek in 2016. Chrissy eet bijzonder graag, maar ze doet ook voldoende aan sport om haar gewicht te behouden. Een beetje zoals ons (in het diepst van onze gedachten). 😉

Posted 15/01/2018 by ambijans in Babes

De top 100 tv-series (33) The Good Wife (2009-2016)   Leave a comment

the good wife

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Good Wife’ is een Amerikaanse televisieserie die zeven seizoenen werd uitgezonden door televisiezender CBS. In elke aflevering behandelt de serie één of meer juridische vraagstukken. Daarnaast speelt op de achtergrond de politiek een belangrijke rol. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Julianna Margulies, Josh Charles, Christine Baranski, Matt Czuchry, Archie Panjabi, Alan Cumming en een terugkerende rol voor acteur Chris Noth. ‘The Good Wife’ onderscheidt zich van andere producties van CBS, omdat de afleveringen niet procedureel zijn. De serie maakt namelijk gebruik van verhaallijnen die meerdere afleveringen of zelfs een geheel seizoen spelen. Gemiddeld keken er ruim 10 miljoen mensen naar deze reeks. De serie richt zich op Alicia Florrick (Julianna Margulies) en haar gezin. Echtgenoot Peter Florrick (Chris Noth) is een voormalige officier van justitie en verblijft in de gevangenis vanwege een openbaar seks- en corruptieschandaal. Alicia keert terug in de advocatuur om haar twee kinderen te kunnen onderhouden. In de loop van de serie ontdekt Alicia echter dat de geschiedenis van haar echtgenoot zowel voor- als nadelen met zich meebrengt in haar dagelijkse leven. In de loop der jaren won ‘The Good Wife’ een aantal tv-prijzen. Wij gaan eruit met een trailer die je kan zien als een korte introductie.

Absoluut te mijden op tv: ‘As the world turns’ (1956-2010)

Posted 14/01/2018 by ambijans in TV

Hoe Pukkelpop 2018 er zou kunnen/mogen uitzien!   Leave a comment

Pukkelpop 2018

Voor het vierde jaar op rij (dag op dag één jaar na onze vorige prognose!) spelen we opnieuw waarzegger voor de volgende Pukkelpopeditie, al zetten we er elk jaar uiteraard ook dingen tussen die we zelf graag zouden willen zien, maar die daarna toch nooit worden geboekt. Tussen droom en daad staan namelijk wetten in de weg en praktische bezwaren zoals schrijver Willem Elsschot ooit dichtte in lang vervlogen tijden. Hieronder volgen 30 artiesten die de heilige grond van Kiewit en omgeving mogelijk onder hun voeten zullen mogen voelen. Met een eindscore van 10 op 30 zullen wij waarschijnlijk weer genoegen kunnen nemen, al zijn die namen die effectief zullen opduiken daarom niet noodzakelijk de dingen die wij graag zouden willen zien.

1. The War On Drugs : volgens ons een certitude dit jaar … omdat zanger Adam Granduciel het zelf vertelde aan een aantal journalisten. Wat ons betreft een fijne boeking, maar zet ze dan opnieuw in een tent en niet op de main stage.

2. Boards of Canada : na de certitude geven we een naam vrij waarvan we 100 % zeker weten dat het een utopie zal zijn. BOC is totaal onbekend bij het brede publiek (can you blame them?) én ze spelen vrijwel nooit live. Ook dat laatste helpt niet meteen om hen naar Hasselt te halen … Bazart en Oscar en zijn roedel wolven daarentegen …

3. Twenty One Pilots : niet meteen mijn meug, maar vraag het aan mensen die tussen de 15 en 25 jaar oud zijn (wiens muzikale smaak zich nog volledig moet ontwikkelen) en je krijgt wellicht een andere insteek.

4. Dijf Sanders : omdat de affiche toch een hele hoop Belgen bevat proppen wij er meteen een naam tussen die ons wel zou aanspreken. Als tegengewicht tegen de hier reeds genoegde Bazarts en Oscars dezer wereld …

5. Foo Fighters : de tijd dat wij hier wild van werden ligt alweer enkele jaren achter ons, maar voor het gros van het festivalpubliek heeft dit een hoge ‘OEH’ en ‘AAH’ factor. Waarom? O.a. omdat ze nog niet geboren waren toen Nirvana op de main stage mocht openen.

6. Brockhampton : volgens Focus Knack een boysband voor hipsters of iets van die strekking. Omdat Pukkelpop steeds de vinger aan de pols blijft houden is er een redelijke kans dat ze hier potentieel in zien. Ik zou Foo Fighters en Twenty One Pilots alleszins ditchen, mochten ze tegenover mekaar worden geprogrammeerd.

7. Imagine Dragons : ik heb al mensen horen zeggen dat dit headlinerpotentieel zou kunnen zijn voor Pukkelpop 2018. 13 miljoen fans op hun facebookpagina schijnbaar, maar zoveel mensen hoeven er in augustus niet naar Kiewit af te zakken! Don’t believe the hype, ik ga hier niet naar kijken!

8. LCD Soundsystem : maakten één van dé cd’s van 2017, vandaar dat ik hen dit jaar verwacht. Het zou mij alleszins kunnen bekoren, al weet ik uit ondervinding dat het niet meteen een grote publiekstrekker is …

9. Son Lux : in de categorie ‘daar zou ik dan wél naar gaan kijken’. Hebben straks een nieuwe cd in de aanbieding en dat zou bijvoorbeeld een meerwaarde kunnen zijn voor een plekje op de affiche.

10. The Killers : wellicht ook headlinersmateriaal te oordelen naar hun staat van verdienste in het verleden. Of het jonge grut écht op hen zit te wachten is weer een andere vraag, maar die moeten hun hartje dan maar ophalen bij o.a. 3, 5, 6 én 7 uit mijn lijst.

11. Fleet Foxes : mensen die nog steeds véél last hebben van hevige koortsdromen sinds Mumford & Sons vorig jaar (achtervolgingen met huifkarren begeleid door banjo’s bijvoorbeeld!), die kan voor dit antiserum gaan.

12. Protomartyr : ‘Relatives in descent’ draaide overuren ten huize Eppo Janssen, dus ik denk dat hij voor de rechtgeaarde meerwaardezoeker dit cadeautje met graagte zal aanbieden. Die grote strik errond was niet écht nodig!

13. Björk : ten tijde van Sugarcubes en zeker aan het begin van haar solocarrière nog goed te pruimen. Anno 2017 sta ik in dubio. In lang vervlogen tijden (september 1993) ooit eens live gezien op het ter ziele gegane festival Rockwood in Lommel.

14. Nick Cave & The Bad Seeds : gedroomd headlinermateriaal, al vrees ik er eerlijk gezegd voor. Wie zekerheid wil schaft zich beter een ticket aan voor Rock Werchter. Nick kent nochtans de weg naar de wei!

15. Fever Ray : ooit gezien op de laatste indoor Pukkelpopeditie in 2009 (Polsslag heette dat geval) dus misschien is het gepermitteerd om dit anno 2018 nog eens dunnetjes over te doen.

16. Tool : wij hopen er al een aantal jaar stilletjes op, dus ooit moet het er eens van komen. In het verleden al gezien op de Pukkelwei en eveneens op het hier reeds genoemde Rockwood in Lommel. Nog eventjes en wij gaan hier ‘vroeger was het beter!’ scanderen.

17. Amenra : hun kleine clubconcerten verkopen overal razendsnel uit. Zijn ondertussen misschien al enkele maatjes te groot voor ons Belgenlandje, maar laat Pukkelpop dan maar de uitzondering op die regel zijn …

18. Arctic Monkeys : men verwacht dit jaar een nieuwe cd van deze heren dus dat opent perspectieven voor dit festivalseizoen. Ik juich hun komst alleszins toe en ik denk spontaan terug aan één van die zondvloededities van Pukkelpop toen wij dapper bleven kijken aan de main stage.

19. The National : zéér zeker een reëele kanshebber voor een prominente plaats in de late uren ergens op het hoofdpodium. Het zal nochtans dringen worden met al die andere grote namen uit mijn lijstje. 😉

20. Kendrick Lamar : voor mij moet dit niet zo nodig, ook al schreeuwen vooraanstaande critici dat zijn cd’s TOP zijn. Uit ervaring weten we dat Pukkelpop elk jaar iets verrassends uit de hoge hoed tovert. Wij zetten ons geld op deze kerel!

21. Unknown Mortal Orchestra : ik ben erin geslaagd om UMO nog nooit ‘live’ te zien, ook al lagen er mogelijkheden. Laten we afspreken dat we die ultieme herkansing in 2018 met beide handen zullen grijpen.

22. Arcade Fire : de grote massa mag dan komen voor ‘die grote hit waarvan we de titel liever niet meer uitspreken’, wij zullen wel genoegen nemen met de rest van hun ijzersterke oeuvre. Hun ABBA-hit als slotnummer graag, dan kan ik iets makkelijker van de wei geraken na afloop.

23. Kevin Morby : zijn aanwezigheid zal wat mij betreft heel erg worden gesmaakt. Mag worden geprogrammeerd in een tent naar keuze, dan kan de rest van het volk blijven genieten van hun koude pintjes aan het hoofdpodium.

24. Slowdive : enkele jaren geleden geskipt op dezelfde wei omdat ik toen gezellig aan het socialen was, silly me! Met ‘dé cd van 2017’ onder de arm zullen wij zonder fout weten waar we heen moeten die dag. Pure magie met Goswell en Halstead for the win!

25. Run The Jewels : omdat hip hop écht een hip genre is hebben we er minstens één dosis van nodig op Pukkelpop 2018. Als ze komen zal ik zeker eens gaan piepen, maar wanneer het alternatief naar de naam Eminem luistert zullen wij rustig ergens onze drankbonnen opmaken op respectabele afstand.

26. Benjamin Clementine : ik mag hopen dat ‘eclectisch’ geen vies woord is deze editie. In dat geval maakt deze singer-songwriter een redelijke kans om de affiche te halen. En ach, als hij toevallig in een package deal zou zitten met pakweg The Chainsmokers zal ik voor één keer een oogje dichtknijpen.

27. James Holden & Animal Spirits : wij zagen Holden ooit eerder op de wei, o.a. in een set met een live drummer. In welke gedaante hij in augustus opduikt vinden wij niet zo belangrijk … als hij maar komt.

28. St. Vincent : ook haar eventuele komst wordt ten huize Ambijans bijzonder geapprecieerd. Zorg gewoon dat ze in de timetable samenvalt met dingen waar pubers dol op zijn, dan komt dat helemaal in orde.

29. Grizzly Bear : nadat we hen eind vorig jaar in de Ancienne Belgique aan het werk zagen, spraken wij al de stille wens uit dat ze naar Pukkelpop 2018 zouden komen. Voor iedereen die het toen niet heeft gehoord: Grizzly Bear op PKP18 zou een bijzonder goed idee zijn!

30. King Krule : als ik zo eens terugkijk op mijn 30 namen, dan mag minstens de helft ervan naar de Pukkelpopdriedaagse komen. Dat credo geldt dus ook voor deze Archy Marshall, een man die na al die jaren nog steeds wordt omschreven als ‘een grote belofte’. Wij zouden graag de bevestiging willen horen dat daar geen woord van gelogen is. Merci!

Posted 13/01/2018 by ambijans in Muziek

‘Een natuurtalent’ (Ross Raisin)   Leave a comment

ross raisin

Het volgende boek dat eraan moet geloven in mijn reading challenge 2018 is dit ‘voetbalboek’. Waarover gaat het? Tom heeft altijd geweten wat hij wilde worden: een succesvolle voetballer. Een man om naar op te kijken. Maar na een veelbelovend begin van zijn carrière speelt hij op zijn negentiende voor een kleine club in een stadje waar hij niet eerder van had gehoord. Op zoek naar erkenning biedt een onverwachte en opwindende ontmoeting hem de mogelijkheid om verder te komen. Tom wordt gedwongen te onderzoeken of zijn onderdrukte gevoelens zijn dromen van succes op het veld niet in de weg staan. ‘Een natuurtalent’ beschrijft het leven bij een professionele voetbalclub: de druk, de eenzaamheid, de kans op een schandaal, de kwetsbaarheid van het lichaam en de strijd, op en buiten het veld en de opofferingen die moeten worden gedaan om aan het beeld dat er van je bestaat te voldoen. Auteur Ross Raisin debuteerde in 2008 met ‘God’s Own Country’, het verhaal van een jongeman en diens hellevaart naar de krankzinnigheid. De Britse pers prees het boek de hemel in. Ook ‘Een natuurtalent’ vergaarde vijfsterrenrecensies. Verwacht evenwel geen roman à la Alan Hollinghurst of Edmund White, waarschuwde The Guardian. Wie zich bij de gedachte aan pikante seksscènes in de handen wrijft, zal van een koude kermis thuiskomen. Toch leunt de fictie soms dicht aan bij de rauwe werkelijkheid. In 1990 was Justin Fashanu de eerste Engelse stervoetballer die voor zijn homoseksualiteit uitkwam. Anti-homospreekkoren op de tribunes maakten een einde aan zijn loopbaan in de hoogste klasse. Acht jaar later hing hij zich op. Hij was 37 jaar. Lord Alfred Douglas, de minnaar van Oscar Wilde, schreef in 1894 in een gedicht over ‘the love that dare not speak its name’. In 2017 is dat soort liefde in de voetbalwereld nog altijd een onaantastbaar taboe.

Posted 12/01/2018 by ambijans in Literatuur

Keek op de Week (186)   Leave a comment

Suzy Cortez verwelkomt Coutinho

Half augustus verscheen hier op onze blog de allerlaatste editie van onze Keek op de Week. Het wekelijks publiceren van een nieuwsoverzicht sputterde al sinds maart vorig jaar, dus legden we onszelf als morele verplichting op om het nog uit te zingen tot editie 200. Die belofte zullen we vanaf vandaag tot aflevering 200 proberen in te willigen. Omdat het al zolang geleden is gebruiken we opnieuw een rondborstige deerne als eye catcher voor onze ‘come-back’. Ik kan helaas niet beloven dat het de laatste keer zal zijn dat we zo’n openingsbeeld gebruiken, wetende dat er straks ook aan onze babesrubriek een einde zal komen. Soit, de dame hierboven heeft ongetwijfeld al wat herstellingswerken laten uitvoeren aan haar lichaam. Iedereen die haar eens van naderbij bekijkt zal zien dat ze goed is voorzien van poten en oren. Ik dacht bijvoorbeeld dat zij, de Braziliaanse Suzy Cortez dus, een jaar of veertig zou zijn. Blijkbaar heeft ze slechts 27 lentes op de teller staan. Waar zouden liefhebbers van vrouwelijk schoon haar van kunnen kennen? In 2015 won zij naar het schijnt de Braziliaanse Miss Bumbum verkiezing, een schoonheidswedstrijd die een licht laat schijnen over vrouwen met een verrukkelijk achterwerk. De winst leverde haar een slordige 22.000 dollar op én héél veel media-aandacht. Suzy is namelijk ook een grote fan van voetbalclub FC Barcelona en van Lionel Messi in het bijzonder. Meer dan eens prijkte ze op foto’s in Barcelona outfit, de ene keer in een écht voetbaltenue, de andere keer in een gebodypainte versie. Nu haar landgenoot Philippe Coutinho van Liverpool naar Barcelona verkast, wilde ze zijn komst meteen een beetje luister bijzetten. Coutinho wordt na Neymar en Mbappé trouwens de derde duurste transfer aller tijden. Eén ding is zeker: Coutinho zal Barcelona uiteraard naar een nóg hoger niveau kunnen stuwen, in de wetenschap dat ze dit seizoen al bijna ongenaakbaar zijn in La Liga.

Het jaar is nog pril, maar toch konden wij al enkele trends spotten. Zo vrezen wij dat de #metoo hetze nog wel een tijdje zal aanhouden. Regelmatig duiken er her en der nog verhalen op over misbruik in het wereldje: onlangs kregen regisseur Paul Haggis en acteur James Franco ermee te maken. Zij werden aangeklaagd door een aantal vrouwen. Er is ook een tegenbeweging die vindt dat het soms meer wegheeft van een hysterie. Chris Lomme (wereldberoemd in Vlaanderen) en Catherine Deneuve (ook bekend daarbuiten) vinden bijvoorbeeld dat we niet moeten overdrijven (al zeggen ze dat uiteraard in iets andere bewoordingen). Over de strapatsen van die zwaar over het paard getilde Nederlandse rapper die zich Boef noemt spreken we ons niet eens uit. Zijn IQ is omgekeerd evenredig met zijn succes in het jongerenwereldje. Een andere trend die we konden waarnemen: steeds meer mensen nemen hun drastische nieuwjaarsvoornemens meteen ter harte. Zo stopten F1 piloot Lewis Hamilton én aanstaande royalty Meghan Markle al hun social media activiteiten. De eerste deed dat omdat hij die kanalen enkele keren had gebruikt op een nogal onhandige manier, de tweede wil zich al volledig toeleggen op haar leven in de hogere kringen. Als ze haar acteercarrière in de toekomst toch moet terugschroeven, kan ze maar meteen die lijn doortrekken naar haar online leven. En de laatste trend past een beetje bij de tijd van het jaar: sommige wintersportliefhebbers zaten een tijdje vast in hun skigebieden. Ons land had af te rekenen met stormweer, maar dat viel ongetwijfeld in het niets bij het winteroffensief dat dezer dagen in de States aan de gang is. Als er bij ons nog maar een beetje sneeuw valt ligt het verkeer helemaal lam, de wintergekte in de Verenigde Staten was van een iets andere orde. In het zuiden van Australië (waar het nu volop zomert) hebben ze dan weer last van zware bosbranden.

Nu we toch bezig zijn nog enkele andere minder prettige nieuwsfeiten. Vlaams Belang blijft tot nader order met grote voorsprong onze ranzigste politieke partij. In hun nieuwe campagnebeeld roepen ze op om voor meer nageslacht te zorgen. Telkens als je denkt dat het niveau daar niet verder meer kan zakken, duiken ze toch weer onder de fatsoensnorm. Ons land maakte zich al enkele keren flink belachelijk in het Eurostadiondossier. Ook nu kreeg het dossier weer over de hele lijn een negatief advies mee. Is er iemand die er eindelijk de stekker durft uit te trekken? Enkele bekende dode medemensen: auteur Aharon Appelfeld (85), Kinderen Voor Kinderenpionier Jack Gadellaa (75) en de Franse zangeres France Gall (70). Dat Donald Trump een wekelijkse nieuwsrubriek op zichzelf kan vormen is al lang geen nieuws meer. ‘Even bad publicity is publicity’ lijkt zijn devies wel te zijn. Wanneer hij niet met ex-medewerkers in de clinch ligt of met de Koreanen, dan is er altijd nog een omstreden boek over hemzelf dat uit de rekken moet worden gehouden. In eigen land had Theo Francken het niet onder de markt, maar tijdig realiseerden enkele regeringsleden zich dat ‘Theo en de Soedanaffaire’ (ik zie daar een serieuze Vlaamse stripreeks in!) toch geen regeringscrisis waard was. Al zal de boude uitspraak van Antwerps burgemeester Bart De Wever ook niet in dovemansoren zijn gevallen. Waarmee nog maar eens is bewezen dat het huidige beleid grotendeels wordt gedicteerd vanuit ’t Schoon Verdiep. Beleven ook niet meteen hun ‘finest hour’: de klanten van Proximus, die het een tijdje zonder klank én beeld moesten doen door storingen. Nóg een stuk erger: de serieuze H&M blunder in hun recentste modecampagne. Zet een donker jongetje op een reclameaffiche in een trui met daarop de tekst ‘coolest monkey in the jungle’ en de poppetjes gaan natuurlijk aan het dansen. Romelu Lukaku tweette nog diplomatisch een tegenzet, maar artiest The Weeknd zegde zijn medewerking met de modeketen per direct op. En dan zullen we maar zwijgen over de reacties die er kwamen op de eerste Oostenrijkse babyfoto. Omdat de moeder ‘toevallig’ een hoofddoek droeg was dat meteen het sein voor mensen (met een pindanoot als brein!) om hun primaire basisinstincten naar boven te laten komen. Denk aan de commentaarsectie bij het gemiddelde artikel in Het Laagste Nieuws en je kan er jezelf perfect een voorstelling bij maken. En tot slot doen we er ook nog snel een pornovaststelling bij. Tegenwoordig vallen er nogal wat dodelijke slachtoffers in het wereldje. In november stierf de Canadese Shyla Stylez op 35-jarige leeftijd (doodsoorzaak nog steeds niet vrijgegeven), in december volgden Yurizan Beltran (31) na een overdosis en August Ames (23) na zelfmoord. Deze maand was het de beurt aan de nog relatief onbekende Olivia Nova (20) wiens vriend in april vorig jaar ook al uit het leven stapte.

Gelukkig kunnen we toch ook een aantal positieve berichten onder de aandacht brengen. Zo won Zwitserland de Hopman Cup, kondigde de Brugse supportersclub Blue Army aan dat ze er na twintig jaar de brui aan zullen geven, kreeg Waasland-Beveren een nieuwe trainer (Sven Vermant), werd ‘Manchester by the sea’ door filmcritici verkozen tot beste film van 2017, is de koopjesperiode weer volop aan de gang, werden ‘Big Little Lies’ en ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ de grote winnaars van de Golden Globes, werd er druk gespeculeerd over de hartverwarmende speech van Oprah Winfrey, werd Michèle Sioen verkozen tot manager van het jaar en bestaat er een redelijke kans dat de in Nederland bijzonder populaire Museum jaarkaart ook naar bij ons zal overwaaien. Ook niet onbelangrijk: na ‘Dagen zonder vlees’ en ‘Tournée Minérale’ wordt nu ook ‘Dagen zonder klagen’ gelanceerd. Zelf doe ik daar niet aan mee omdat ik vrij goed kan inschatten dat het waarschijnlijk een maat voor niets zou worden. En tot slot nog enkele feiten waar we het liever niet over willen hebben. Mocht The Muppet Show nog verlegen zitten om een nieuw Statler & Waldorf duo dan kan men daarvoor misschien terecht bij de heren Conte en Mourinho, respectievelijk trainer bij Chelsea en Manchester United. Er was wat animo rond de nieuwe VRT-woordvoerster Jihad Van Puymbroeck, Radiohead had een akkefietje met Lana Del Rey (het ging echter over credits krijgen, niet over een plagiaatkwestie), Ryanair komt met een nieuwe bagageregeling en acteur Filip Peeters zou politieke ambities koesteren voor de burgemeesterssjerp in Boechout. Mijn enige ambitie is om volgende week opnieuw een Keek in mekaar te steken. Tot dan zeker?

Posted 11/01/2018 by ambijans in Algemeen