De top 100 boeken (10) ‘American Psycho’ (Bret Easton Ellis) (1991)   Leave a comment

bret easton ellis

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Hoe ben ik in aanraking gekomen met deze schrijver? Eén van mijn vrienden had blijkbaar al zijn (tot dan in Nederlandse vertaling verschenen boeken) gekocht en leende ze begin jaren ’90 aan mij uit met de woorden ‘Lees dit maar eens, je zal het waarschijnlijk goed vinden’. Hij bleek warempel gelijk te hebben. Zodoende ben ik elk nieuw verschenen boek van Bret Easton Ellis hierna gaan lezen. Net zoals dit boek zijn ook een aantal andere boeken van hem achteraf verfilmd. Wie niet graag leest, zou zich dus aan de film(s) kunnen wagen (al raad ik uiteraard de boeken aan). Rond deze tijd verschijnt zijn eerste non-fictiewerk ‘Wit’, waar ik eigenlijk best nieuwsgierig naar ben. De eerste recensies die ik las waren alvast lovend. Maar waarover gaat ‘American Psycho’ nu? Patrick Bateman is een aantrekkelijke jongeman die een vermogen verdient op Wall Street. Overdag bezoekt hij dure, trendy restaurants en brengt hij zijn lichaam in perfecte conditie in de sportschool. Maar onder dit dunne laagje oppervlakkigheid lijkt een heel ander persoon te zitten, die op het punt staat om uit te barsten. Ellis schrijft nogal beschrijvend, dus je zou je kunnen ergeren aan de uitgebreide beschrijvingen van de kledingsstukken die personages dragen. Dat geldt ook voor de beschrijvingen van de martelpraktijken, al zorgen die er net voor dat het boek zo goed is. Hoewel er nogal wat wordt afgemoord betrap je jezelf erop dat het gegeven op zich haast hilarisch wordt. ‘Gruwelijk geniaal’ zou een mooie tagline zijn voor dit boek! Wie van Ellis’ gevoel voor humor houdt zou er een zwarte komedie in kunnen zien, maar het is natuurlijk ook een aanklacht tegen de huidige, nihilistische maatschappij waar schone schijn en materialisme overheersen. Of Bateman zijn slachtoffers effectief heeft gedood of dat het gewoon donkere hersenspinsels zijn die zich enkel maar in zijn hoofd afspelen moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken.

Laat deze kelk passeren: ‘De Venusberg Variaties’ (Isabelle Rotsaert & Paul Verhaeghen) (1999)

Posted 16/06/2019 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (156)   Leave a comment

plaid

Onze terugblik is dit keer aan de nogal korte kant (maar als er weinig te melden valt, dan is het zo hè). Afgelopen zaterdag speelde ik aan tafel bij Happy Ending de ‘Lier Feest’ quiz. In een zaal met bijna 80 ploegen aan de aftrap deden we nooit mee voor de knikkers. Ik denk dat we zo ongeveer hebben postgevat rond plek 12 telkens. Onze superronde (29/30), de allerbeste van de hele kliek (als we mijn gok hadden gevolgd was het zelfs 30/30 geweest) katapulteerde ons uiteindelijk nog naar een mooie vijfde plaats. Maandagnamiddag (een feestdag zowaar!) gingen wij tussen twee regenbuien door wandelen op de Teut (ongeveer 45′) en dat deed deugd. Woensdagvoormiddag bij de dokter geweest (voor mezelf) en namiddag naar de tandarts in Eindhoven (voor papa, dacht ik in eerste instantie). Diens tand werd in recordtijd uit zijn mond gefloept. Dat ikzelf door overdreven knarswerk een volledige tand in de vernieling had gekauwd had ik al wel opgemerkt. Dus kreeg ik een kroontje aangemeten (niet op mijn hoofd, voor alle duidelijkheid!). Mijn weekend is dit keer maagdelijk blank, ik verwacht geen spectaculaire dingen. Volgende week dinsdag doe ik mezelf een vrije dag cadeau, woensdag ga ik naar de kinesist (o.a. voor relaxatieoefeningen en ademhalingstechnieken), daarna moet mama voor één dag ter observatie naar het ziekenhuis (een gevolg van haar lelijke val in mei vorig jaar). Volgens mij staat er opnieuw geen quiz op de planning. Hiermee is onze openingsalinea wellicht langer geworden dan gewoonlijk (ook al hadden we niets te melden). Wat valt er te zeggen over de muziek?

Dancers – Plaid: het leek er precies op alsof de heren Handley en Turner de laatste jaren hun finesse wat kwijt waren in het maken van tegendraadse electronica. Na de eerste twee gelekte nummers uit hun nieuwste cd ‘Polymer’ had ik er eerlijk gezegd geen al te goed oog in, maar kijk daar … het allereerste nummer dat een heuse videoclip kreeg aangemeten klinkt meteen weer vintage Plaid. Voor wat het waard is: onze oren geven hier een kwaliteitskeurmerk aan.

Superbike – Jay Som: Melina Mae Duterte aka Jay Som is een 25-jarige Amerikaanse die DIY bedroom pop maakt als we haar bio mogen geloven. Dat ze ontegensprekelijk talent heeft bewijzen de goeie recensies die ze al kreeg op tal van hippe weblogs en (online) muziekzines. In augustus verschijnt ‘Anak Ko’, iets om naar uit te kijken denken wij. Waarom? Omdat haar vorige cd ‘Everybody works’ uit 2017 ons eindejaarslijstje haalde.

Hot motion – Temples: één van onze favoriete hedendaagse Britse retrogroepen brengt in september hun nieuwe (alweer derde) full cd uit, waaruit wij de titeltrack kozen. Ook live zijn deze heren zeer te pruimen zo konden wij op Pukkelpop én Best Kept Secret aan den lijve ondervinden.

Kids in the dark – Bat For Lashes: als je ons de komende dagen zou tegenkomen met een kamerbrede tandpastasmile, dan zou dat kunnen zijn omwille van het feit dat het alter ego van Natasha Khan straks een vijfde cd zal uitbrengen, ‘Lost girls’ getiteld (begin september). Mooi om naar te kijken én om naar te luisteren!

Kiss on my list – Daryl Hall & John Oates: en we gaan er deze week uit met onze classic, die (zoals wel vaker het geval is) werd gemaakt in de wonderbaarlijke jaren ’80, 1981 om precies te zijn. Beide heren begonnen hun muzikale samenwerking ergens in 1969, dus ze werken ondertussen een halve eeuw samen. Graag tot volgende week voor een nieuwe lading luisterplezier!

Posted 15/06/2019 by ambijans in Muziek

Dinsdagmenu’s najaar 2019-voorjaar 2020   Leave a comment

ElisabethTimmermans-copyright Carmen De Vos (6)

Nu alle zichzelf respecterende culturele centra in ons land alweer volop hun brochures hebben uitgestuurd (al dan niet in digitale vorm), wordt het misschien ineens tijd dat ook wij eens een berichtje posten over onze dinsdagmenu’s voor de komende maanden (in ons geval het najaar van 2019 én het voorjaar voor 2020). Snelle planners kunnen op die manier al wat gaatjes vullen in hun dichtslibbende agenda’s. Zoals steeds zitten een aantal toekomstige activiteiten nog in de denkfase/aanloopperiode, maar als we iets concreter weten, dan passen we onze informatie hier nog aan. Sommige activiteiten plannen we autonoom, een aantal dinsdagmenu’s loopt in samenwerking met GC Tentakel.

Wij starten in principe met twee dinsdagmenu’s die week op week doorgaan in oktober. Die staan allebei in het teken van de Digitale Week, een initiatief dat ondertussen op nationaal niveau blijkbaar al een stille dood is gestorven. Soit, ons eerste dinsdagmenu vindt plaats op 22 oktober a.s. Dan komt Elisabeth Timmermans (uit het naburige Heusden-Zolder, maar ondertussen in Nederland residerend) iets meer vertellen over haar eerder dit jaar verschenen boek ‘Liefde in tijden van Tinder’. Het gaat o.a. over daten en de rol van sociale media hierin. De week nadien op 29 oktober is het de beurt aan een andere blondine, de Zonhovense Jolien Durwael. Zij komt een boekje opendoen over ‘storytelling’. In principe volgt er in november of december nog een auteurslezing/boekvoorstelling. Het onderwerp kennen we, maar we hebben nog geen exacte datum geprikt. Als we een beetje ‘valsspelen’ dan rekenen we in januari de komst van Sandra Bekkari naar GC Tentakel ook als een soort van menu de luxe (want zij schreef boeken die allemaal in onze collectie zitten). Zij komt op donderdag 16 januari de Sana methode uit de doeken doen. Voor haar lezing moet je wél tickets bestellen via GC Tentakel. Op 11 februari 2020 hebben we dan weer actrice/voice-over/coach/schrijfster Ann Ceurvels te gast. Zij schreef het boek ‘Etiketjes’, over de impact van labels die tegenwoordig op kinderen worden geplakt. Een aanrader voor alle ouders, maar ook voor andere geïnteresseerden. Op 10 maart tot slot komt Elisa Veronesi langs. Zij is met haar bedrijf genomineerd voor de X² Award, waarvoor je trouwens nog eventjes kan stemmen. Naar alle waarschijnlijkheid gaat de lezing o.a. over gendergelijkheid op de werkvloer. Voilà, dat was ‘m voorlopig. Mochten er nog dingen wijzigen, dan zorgen wij uiteraard tijdig voor een update!

Posted 14/06/2019 by ambijans in Babes, Culinair, Kunst, Literatuur

‘Florida’ (Lauren Groff)   Leave a comment

lauren groff

In haar nieuwe boek neemt Lauren Groff de lezer mee naar een wereld die zowel huiselijk als ongetemd is – een plek waar de dreigingen van de natuur altijd op de loer liggen, maar waar het grootste gevaar nog altijd gevormd wordt door de mens met zijn psyche en zijn emoties. Een korte vakantie kan worden verstoord door een panter op zoek naar voedsel, of door een geheime seksuele uitspatting. De verhalen in Florida worden bevolkt door een stel door hun ouders verlaten zusjes, een jongen die in alle eenzaamheid opgroeit, een rusteloos echtpaar, een dakloze vrouw en een onvergetelijk en terugkerend personage: een echtgenote en moeder in tweestrijd. De verhalen in deze bundel beschrijven uiteenlopende personages, stadjes, decennia (en soms zelfs eeuwen), maar Florida – met zijn landschap, klimaat, geschiedenis en unieke temperament – blijft altijd het middelpunt. Pijnlijk precies en effectief weet Groff te schrijven over de momenten en keuzes die de loop van een mensenleven bepalen. Lauren Groff is de auteur van drie New York Times-bestsellers: ‘Fates and Furies’ (het favoriete boek van Barack Obama in 2015), ‘The Monsters of Templeton’ en ‘Arcadia’. Daarvoor verscheen de bundel ‘Delicate Edible Birds’. Groffs verhalen zijn bekroond met de Pushcart Prize en de PEN/O. Henry Award. In 2017 werd ze door Granta verkozen tot één van de beste jonge Amerikaanse schrijvers.

Posted 13/06/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (55)   Leave a comment

yuk, weg ermee

Vandaag staan er tien nieuwe tracks ongeduldig te trappelen om hun intrede te doen in ‘het rijk van de wansmaak’. Ze zijn alweer met zorg uitgeselecteerd, al zeg ik het zelf! Hoe overleef je deze muzikale selectie nu het best? Ik heb het maandagnamiddag eens uitgetest tussen twee buien door. Blijkbaar voorkomt een frisse neus halen in de bossen (op de Teut of elders) al een hele hoop onheil. Ook yoga en tai chi schijnen probate middelen te zijn, al heb ik die tot op heden nog niet zelf in de praktijk kunnen testen. De allerbeste oplossing is uiteraard om bepaalde radiozenders te vermijden. Staat je radio vastgeroest op een informatieve zender of op Klara dan zit je sowieso safe, durf je in de auto al eens zappen in het zenderaanbod, dan staan we niet in voor de eventueel catastrofale gevolgen. Bonne chance!

541. Sex bomb – Tom Jones & Mousse T : enkele dagen geleden werd deze Welshman 79 jaar oud, dus hij behoeft (omwille van zijn rijkgevulde carrière) geen verdere introductie. Zijn sidekick is een ondertussen 52-jarige Duitse dj van Turkse afkomst. In 1998 was hij nog ‘horny’, twee jaar later vond ie een seksbom.

542. Do that to me one more time – Captain & Tennille : voormalig Amerikaans popduo (destijds ook een koppel) die in de jaren ’70 en begin jaren ’80 succesvol waren. Hun huwelijk hield stand tot 2014, begin 2019 overleed de mannelijke helft van het duo aan de ziekte van Parkinson. Het door ons zo gehate schijfje werd in 1979 uitgebracht.

543. Jesus he knows me – Genesis : kenners (waaronder ik mezelf niet reken wegens nog té jong op dat ogenblik) beweren altijd dat deze band goed was ten tijde van Peter Gabriel, maar dat het bergaf ging toen ene Phil Collins zich met het beleid ging bemoeien. Ik ben geneigd om hen te geloven, door het simpele feit dat er toch een aantal tenenkrommende singles werden gelanceerd ten tijde van Collins. De grens der stupiditeit werd in 1991 ruimschoots overstegen door deze single.

544. Go West – Pet Shop Boys : ik heb niet per sé iets tegen deze band, maar dit nummer uit 1993 valt me anno nu nog steeds zwaar op de maag. Zelfs de uitstekende Danny Boffin remix kan niet verdoezelen dat dit kitsch van de bovenste plank is.

545. How many times – Lori Spee : ondertussen 72-jarige Amerikaans-Nederlandse zangeres die sinds 1970 in Geleen woont met haar echtgenoot. In 1982 scoorde ze met dit nummer in onze contreien een stevige hit. Het nummer kwam ook voorbij op Avro’s Toppop.

546. Beautiful – Christina Aguilera : ondertussen 38-jarige popzangeres wiens debuut uit 1999 voor haar grote doorbraak zorgde. Ze won o.a. ook zes Grammy Awards. Dit nummer (uit 2003) dat mij altijd aan één of andere chirurgische realityshow (‘Make me beautiful’?) doet denken teisterde toentertijd de hitlijsten.

547. California love – 2Pac featuring Dr. Dre : samenwerking tussen twee Amerikaanse rappers eind 1995. Het was blijkbaar Tupac’s comebacksingle na zijn vrijlating uit de gevangenis. Een jaar later werd hij op straat doodgeschoten. Hij werd slechts 25 jaar oud.

548. Loco in Acapulco – The Four Tops : er is niets mis met deze band, maar wél met dit nummer dat in 1988 voor hen werd geschreven door Phil Collins, die we daarnet ook al zijn tegengekomen. Mocht de Brexit garant staan voor een totaalverbod op Phil Collins, ik zou ook volmondig ‘ja’ hebben gezegd. Het stond blijkbaar op de soundtrack van de film ‘Buster’ waarin … jawel Phil Collins de hoofdrol speelde. Hoeveel pech kan een band hebben?

549. Shout, shout, knock yourself out – Rocky Sharpe & The Replays : Britse doo-wop en rock and roll revival band die succesvol werd aan het eind van de jaren ’70. Hun grootste hit scoorden ze in 1982, één jaar later gaven ze er de brui aan nadat er bij de frontman MS was gediagnosticeerd.

550. King of my castle – Wamdue Project : de song bevat blijkbaar een verwijzing naar een theorie van Sigmund Freud, al klinkt het nummer uiteraard een stuk platter. In 1997 oorspronkelijk uitgebracht als een downtempo nummer, maar het scoorde pas écht goed toen er in 1999 een dansbaardere remix van werd uitgebracht. Stay tuned voor méér muziek … die je na het lezen van mijn blogberichten eigenlijk zo snel mogelijk zou moeten vergeten! 😉

Posted 12/06/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (77)   Leave a comment

vandaag een dooddoener

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

De allereerste dode die ik ooit zag in familiekring was een tante die in februari 1981 overleed aan de gevolgen van ALS, al had men er in die tijd nog geen exacte benaming voor. Ik hoorde mijn moeder ’s morgens vertellen dat ze in de ouderlijke woonst (aan de overkant van onze straat) was overleden in haar ziekbed. Ik ben toen ’s morgens voorzichtig over de oprit langs het raam gewandeld en daar zag ik haar vredig liggen. Omdat ik het toch maar akelig vond, ben ik toen maar snel doorgelopen. Enkele jaren later (in 1983) overleed mijn grootmoeder (aan vaders kant) op 83-jarige leeftijd. Zij was al jaren dement en overleed ook in het kamertje waar wij haar wel eens gingen opzoeken als kind. De laatste jaren van haar leven kon je eigenlijk weinig zinnige conversaties met haar voeren. Ze herkende geen familieleden meer of ze verwarde mensen met ander volk die zij ongetwijfeld heeft gekend toen ze zelf jong was. Ik ging wel eens met kameraden (die in de buurt woonden) bij haar op bezoek. Na verloop van tijd begon ze dan liedjes te zingen uit lang vervlogen tijden (‘de tijd van toen’ van Jan Theys, zoiets!), wij schoten dan als jonge kinderen vaak in de lach. Meestal gingen we niet lang daarna terug naar huis. De avond dat ze stierf zat ik (waarschijnlijk samen met mijn broer) bij mijn andere grootouders aan de overkant van de straat naar ‘Q&Q’ te kijken dat toen (ongetwijfeld al in herhaling) liep op de Nederlandse televisie. Toen mijn grootvader (toen al een krasse negentiger) me vroeg of ik al bij bomma was geweest om een kruisje te gaan geven antwoordde ik ontkennend. ‘Maar waarom ga je niet kijken?’ vroeg hij teleurgesteld. ‘Ik ben bang, ik durf niet naar dode mensen te gaan kijken’ zei ik met licht bevende stem. Waarop mijn grootvader een heel exposé afstak over de oorlogsjaren (hij was oudstrijder en maakte zowel WOI als WOII van dichtbij mee). Hij had zoveel dode mensen gezien dat hij de tel was kwijtgeraakt. ‘Ik heb er toen ook niet om gevraagd om al die dode mensen in de oorlog te zien, maar ik heb het toch allemaal ondergaan. Je moet écht een kruisje gaan geven aan bomma, da’s het laatste wat je nog voor haar kan doen’ sprak hij met een snik in zijn stem. Dat gesprek met mijn grootvader opende in zekere zin mijn ogen want ik raapte al mijn moed bij mekaar, stak schuin de straat over en wandelde bij mijn grootouders binnen. Daar zaten enkele familieleden waaronder mijn aangeslagen grootvader rond het bed. Toen ik iets dichterbij kwam zag ik bomma héél vredig in bed liggen, net alsof ze in een diepe slaap was terechtgekomen. Het was niet akelig, het was niet vreemd, het voelde eigenlijk heel gewoon aan. Nadat ik nog kort even afscheid nam van iedereen, ging ik terug naar huis. ‘Ik zie niet graag dode mensen’ of ‘Ik kan daar niet tegen’ stond vanaf dan niet meer in mijn woordenboek. Wat niet wegneemt dat ik bij sommige dode familieleden of kennissen toch nog hevig geëmotioneerd ben geraakt. Ik heb toen in 1983 geleerd dat de dood iets is waar we allemaal door moeten, vroeg of laat.

Posted 11/06/2019 by ambijans in Algemeen

Beste. Film. Ooit. (22) ‘Big Fish’   Leave a comment

big fish

Vandaag hebben we een film uit 2003 van regisseur Tim Burton in de aanbieding. In deze rubriek hadden meerdere films van deze man gepast, door het simpele feit dat hij van de meeste van zijn films een échte belevenis kan maken. Waarover gaat ‘Big Fish’? Will Bloom is de ongeloofwaardige verhalen over de avonturen van zijn vader Ed grondig beu. Een ruzie over Eds legendarische levensloop op de avond van zijn huwelijk zorgt er zelfs voor dat Will drie jaar lang niet meer met zijn vader praat. Wanneer hij echter ontdekt dat zijn vader terminaal ziek is en niet lang meer te leven heeft, keert Will terug naar huis. Hij is vastberaden de échte Ed Bloom te leren kennen. Door al diens fantasierijke verhalen onder de loep te nemen, probeert Will het leven van zijn vader in kaart te brengen en de feiten van de mythes te onderscheiden. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Ewan McGregor, Albert Finney en Billy Crudup. Wat moet je van deze film onthouden? Die heerlijke magische sfeer, die momenten flink wordt aangedikt, de soundtrack van Danny Elfman, het fijne camerawerk, een paar bekende acteurs die opdraven in kleine bijrollen, de schitterende decors, leuke humor maar af en toe ook best ontroerend. Desondanks haalde de prent slechts één Oscarnominatie. Dat vraagt om een trailer!

Posted 10/06/2019 by ambijans in Film