Pukkelpop 2017 (dag 1)   Leave a comment

geen zon op Pukkelpop, daarom maar Romi Rain

Tegenwoordig trapt Pukkelpop steeds af op woensdag, al moeten we die zogezegde line-up niet al te ernstig nemen. Het is meer een soort van inpilsen alvorens het échte werk begint de dagen erna. Wat je daar te zien krijgt hoort dus meer thuis in de categorie ‘kindermatinee’ of bestaan er nog mensen die pakweg Boef of Kraantje Pappie ernstig nemen? Ik ken ze alleszins niet! Na één jaar onderbreking is ondergetekende terug van de partij (in vol combiticketformaat nog wel). Op dit moment bekruipt het festivalvirus me nog niet écht (weinig of geen prospectie gedaan vooraf, dus ik vertrouw maar op mijn intuïtie) maar dat zal wel veranderen eens we de wei hebben betreden. Exacte voorspellingen doen over ons te volgen blokkenschema is altijd een beetje koffiedik kijken, maar wij doen een wilde gok door hier o.a. Ray BLK, Cypress Hill, Intergalactic Lovers, Ryan Adams, Vince Staples, PJ Harvey, Interpol, Ty Segall en Mac DeMarco op te werpen. Ik heb mijn huisarts wél moeten beloven dat ik Tamino (neerslachtige gevoelens opwekkend) en Editors (té voorspelbaar) van mijn lijstje zou afstrepen. Komt helemaal goed (hopen we!).

Posted 17/08/2017 by ambijans in Concert, Muziek

‘Het bewijs van een lichaam’ (Alexandria Marzano-Lesnevich)   Leave a comment

marzano-lesnevich

Binnenkort begint mijn jaarlijkse zomervakantieperiode dus stoppen we enkele rubrieken eventjes veilig weg in het diepvriesvak, dus ook onze wekelijkse literaire tip. No worries, het duurt slechts enkele weken. Waarover gaat ons boek van deze week? Als Alexandria begint aan haar zomerbaan bij een advocatenkantoor in Louisiana, weet deze advocatendochter precies wat haar standpunt is: ze is fel gekant tegen de doodstraf. De confrontatie met de zaak van kindermoordenaar en pedofiel Ricky Langley ondermijnt echter haar overtuiging. Alexandria graaft in de zaak en ontdekt tot haar schrik parallellen met haar eigen leven. Een emotionele thriller over een misdaad, familiegeheimen en de zoektocht naar de complexe waarheid. Auteur Alexandria Marzano-Lesnevich woont in Boston en geeft les aan Grub Street en Harvard’s Kennedy School of Government. Haar boek kreeg lovende kritieken bij o.a. Buzzfeed, Huffington Post, Goodreads en Entertainment Weekly. Het boek is terug te vinden in de betere boekhandel, maar je kan het uiteraard ook ontlenen in een plaatselijke bibliotheek naar keuze!

Posted 16/08/2017 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series (11) Life On Mars (2006-2007)   Leave a comment

life on mars

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Life on Mars’ is een Britse sciencefiction- en politieserie van de BBC die zich afspeelt in Manchester in 1973. De serie telde twee seizoenen. De titel is ontleend aan het nummer Life on Mars? van David Bowie, dat in 1973 als single verscheen. De hoofdpersoon van de serie is hoofdinspecteur (DCI) Sam Tyler van het Greater Manchester politiekorps, die in 2006 wordt aangereden door een auto en wakker wordt in 1973. Daar blijkt hij als inspecteur werkzaam te zijn onder leiding van DCI Gene Hunt, die er weinig zachtzinnige opsporingsmethoden op na houdt. Het is de vraag of Sam gek is geworden, in coma ligt of echt terug is gegaan in de tijd. In de belangrijkste rollen zien we o.a. John Simm, Philip Glenister en Liz White. Al té veel introductie heb je eigenlijk niet nodig, dus wij vonden een korte inleiding om meteen mee te zijn.

Absoluut te mijden op tv: ‘Hallo België’ (2003-2005)

Posted 15/08/2017 by ambijans in TV

Babe van de week (31) Thandie Newton   Leave a comment

thandie newton

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Thandie Newton (44) is een Britse actrice die je zou kunnen kennen van rollen in o.a. ‘Interview with the vampire’, ‘Crash’ (waarvoor ze o.a. een BAFTA Award voor beste vrouwelijke bijrol won), ‘ER’ en ‘Westworld’. Haar vader was een Brit, haar moeder een Zimbabwaanse. Ze heeft een universitair diploma archeologie en antropologie op zak, maar ze richtte zich uiteindelijk op haar acteercarrière. Thandie is in 1998 getrouwd en ondertussen de trotse moeder van twee dochters en één zoon. Ze is 160 centimeter groot en 51 kilogram licht. Naast acteren dook ze ook al eens op in reclamespots. Ze is een heuse gezondheidsfreak die naast haar dagelijkse portie yoga ook verzot is op gezonde sapjes. Ze heeft zichzelf al eens geout als een overtuigde veganiste die ook de milieuproblematiek ernstig neemt. Zo ruilde ze ooit haar gloednieuwe BMW X5 in voor een Toyota Prius nadat iemand van Greenpeace er een sticker op had geplakt die aangaf dat haar wagen bijdroeg aan de klimaatopwarming. Voor de rest moeten jullie alleen maar weten dat ze vaak in lijstjes opduikt die haar tot de mooiste vrouwen ter wereld rekent. Quod erat demonstrandum!

Posted 14/08/2017 by ambijans in Babes

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (34)   Leave a comment

maar vandaag maken we graag een uitzondering

Vandaag hebben we nog een werkdag voor de boeg, maar daarna dienen zich twee vrije dagen aan. Woensdagnamiddag is dan officieel onze laatste werkdag, waarna we kunnen gaan genieten van een welverdiende vakantie, die zich vanaf donderdag en de dagen erna in eerste instantie op de Pukkelpopwei zal afspelen. Daarna roept het zonnige zuiden! Maar da’s dus voor later. De afgelopen dagen was het redelijk rustig qua gebeurtenissen. Gisteren gingen wij alvast langs de kapper voor een frisse zomercoupe, we zagen de allerlaatste afleveringen van ‘Girls’  (Play More) en op dvd zijn we ook door het eerste seizoen van ‘Mr. Robot’ geraakt. Tel daar nog wat flarden voetbal bij (JPL en Premier League) en we hebben het gehad. Voor wat ‘we hebben het gehad!’ betreft: dat kan ook worden gezegd van de tien singles hieronder. 😉

331. Feel it – The Tamperer featuring Maya : eerste van vier nummers vandaag die dateren van 1998. De uitvoerders ervan komen uit Italië, al hebben ze eigenlijk weinig verdienste aan een single die grotendeels teruggrijpt naar een sample uit ‘Can you feel it’ van The Jacksons. Blijkbaar scoort dit collectief later nog twee hits (eentje gebaseerd op een Madonna sample, de andere op een sample van ABBA). In 2000 is het sprookje gelukkig voorbij.

332. Diggi-Loo Diggi-Ley – Herreys : onze Songfestivalbijdrage van vandaag komt van Zweden, drie broers die in 1984 het beruchte festival winnen in Luxemburg. Af en toe draven de broers nog eens op, om hun eendagsvlieg ergens ten gehore te brengen doch niet zo héél vaak want overdaad schaadt in dit geval!

333. Een barg die hé un krul in de steert – De Aal : carnavalskrakers én niveau gaan gewoon niet samen in één volzin, zelfs niet als dit nummer (uit 1980) wordt uitgebracht door een man die in het dagelijkse leven parodontoloog is. Ik hoop dat zijn job niet half zo vermoeiend is als deze onzin.

334. Would you …? – Touch and Go : Britse jazzpoppers die in 1998 deze bedenkelijke hit scoorden waarin eveneens een irritante saxofoon voorkomt. Ze waren vooral huge in Oost-Europa (Rusland met name), waardoor ze er jaarlijks een vijftigtal keer konden optreden. Put(a)in (en andere krachttermen!).

335. One day (Vandaag) – Bakermat : men neme een sample uit de wereldberoemde ‘I have a dream’ toespraak van Martin Luther King, laat iemand saxofoon spelen in de achtergrond en zet er een beat onder en klaar is kees. Kees is in dit geval een zekere Lodewijk Fluttert, een jonge Nederlandse dj die hier in 2013 mee uitpakt.

336. Iris – Goo Goo Dolls : Amerikaanse rockers die in de bijzonder lange rij ééndagsvliegen en one hit wonders thuishoren. Wij willen ze alleszins de kost niet geven, de lui die hierin figureren. Geloof het of niet, maar in 1998 stond dit liefst 18 weken (!) op nummer één in de States. Voor de quizzers onder ons: dit stond op de soundtrack van ‘City of angels’, een film die ik met veel plezier aan mij voorbij liet gaan.

337. Lily was here – Dave Stewart featuring Candy Dulfer : de helft van Eurythmics aangevuld met een knappe 20-jarige Nederlandse blondine die saxofoon speelt. Ziedaar een succesvolle combinatie die in 1989 een internationale hit scoort. Voor de quizzers onder ons: dit stond op de soundtrack van ‘De Kassière’, een film die ik met veel plezier aan mij voorbij liet gaan.

338. Ghetto Supastar (that is what you are) – Pras Michel : deze Amerikaanse rapper zat ooit in Fugees en hij is blijkbaar ook een neef van Wyclef Jean. Samen met wijlen Ol’ Dirty Bastard en R&B zangeres Mýa scoorde hij hier in 1998 een nummer 1 hit mee.

339. Bring me to life – Evanescence : Amerikaanse nu-metalband die met Amy Lee nochtans een bekoorlijke zangeres in hun rangen hebben, maar dat is voor mij van geen tel hier. Ik koos voor hun eerste single uit 2003, die in onze contreien de hitparades haalde.

340. Mother earth – Within Temptation : de band mag dan mateloos populair zijn bij veel mensen, mij doen ze bijzonder weinig al vind ik zangeres Sharon Den Adel wél een charmante verschijning. De band begon ermee in 1996, deze single stamt uit 2002.

Posted 13/08/2017 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (2)   Leave a comment

toen voetbal en alcohol nog goed samen gingen

In deze nieuwe rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We gaan terug naar onze allereerste voetbalherinneringen die we hebben. Ik ben als kind eens ooit met mijn grootvader (die langs het ouderlijk huis hier woonde) aan het handje dwars door het veld van een plaatselijke boer (waarin toen koeien op veilige afstand stonden te grazen) gewandeld om daarna terecht te komen achter het doel van de ondertussen ter ziele gegane plaatselijke voetbalclub Zonhoven SK. Ze speelden net als het Nederlands voetbalelftal in oranje shirts en witte broekjes. Ik moet toen een jaar of negen zijn geweest (dus alleszins begin jaren ’80). Later ging ik met een nonkel (die elke zondag met mijn tante van Lommel naar Zonhoven afzakte) vrijwel elke thuiswedstrijd van Zonhoven SK kijken. In de kantine mocht ik drinken wat ik wilde, deed ik me te goed aan kauwgum, een chocoladen reep of een chocoladewafel. De hemel op aarde voor een kind! Diezelfde oom was ook verantwoordelijk voor mijn allereerste échte voetbalwedstrijd op Zonhovense bodem: Zonhoven VV-Lommel SK in 1980 (ik was acht jaar). Hijzelf had jaren bij Zonhoven VV gespeeld en in zijn gloriejaren geraakte hij zelfs tot bij Winterslag in tweede nationale. Het was die namiddag alleszins een topwedstrijd, héél veel volk langs het veld (ook veel Lommels groenwit trouwens!) en beide teams speelden toen in bevordering (het equivalent van de tweede amateurklasse tegenwoordig zullen we zeggen). Ik denk dat Lommel SK dat jaar kampioen speelde in de reeks, ze wonnen die namiddag met 0-2 en mijn liefde voor het voetbalspelletje was ontloken (ondanks het verlies). Een andere oom supporterde ook voor Zonhoven VV, dus hierna was het al ZVV wat de klok sloeg. Bij elke thuiswedstrijd trok ik richting Zavelstraat om van daaruit te voet richting Eikenenpad te wandelen. Ik kocht een muts, een sjaal, een toeter en later kwam daar nog een geelblauwe vlag bij. Als we na de wedstrijd bij mijn grootouders (langs moeders kant) gingen eten, was het elke week rond kwart voor zes tijd voor de nationale voetbaluitslagen op de radio. Samen met enkele nonkels en een oudere neef doken we dan de wagen in om te gaan luisteren. Na het intromuziekje moest iedereen muisstil zijn, zodat alle voetbaluitslagen duidelijk zouden doorkomen. Wie tijdens dat intiem voetbalmoment durfde praten deed een beetje aan heiligschennis. Maar het typeert wel de rest van de jaren ’80 en een stuk van de jaren ’90. Jaren later ben ik op een zondagavond nog eens toevallig rond 18u45 bij het voorlezen van de voetbaluitslagen terechtgekomen (volgens mij nog steeds met dezelfde tune van vroeger, al ben ik daar niet meer zo zeker van). De magie van vroeger was weg, maar het feit dat het nog steeds bestond gaf voor mij de gewichtigheid van het voetbal mooi weer. Na al die jaren nog steeds de belangrijkste bijzaak ter wereld!

Posted 12/08/2017 by ambijans in Algemeen

Keek op de Week (185)   Leave a comment

Romelu Lukaku verruilde Everton voor Manchester United

In deze woelige tijden heb ik eieren voor mijn geld gekozen en besloten om toch nog eens een Keek in mekaar te flansen, ook al bestrijkt die alweer een kleine fractie van wat er in die laatste bijna anderhalve maand is gebeurd. Om alle Lukakuhaters te jennen gebruiken we hem vandaag als uithangbord. Na veel vijven en zessen verkaste Big Rom een tijd geleden van Everton naar Manchester United voor het mooie bedrag van 85 miljoen euro. Hiermee wordt hij meteen de duurste Belgische speler aller tijden. Nu komt het erop aan om het in hem gestelde vertrouwen volledig waar te maken. In de voorbereiding kwam hij al enkele keren tot scoren en ook in de Supercup tussen CL-winnaar Real Madrid tegen zijn nieuwe club wist hij de weg naar het doel te vinden. Toch zag de neutrale supporter dat er een enorm niveauverschil bestaat tussen beide teams. Real won makkelijk al laat de 2-1 eindstand iets anders vermoeden. Komend weekend beginnen ze hun Premier League seizoen tegen West Ham. Vanaf dan zal hij écht gaan moeten vlammen om zijn reputatie waar te maken.

We zullen ineens de rest van het positieve nieuws ook maar vermelden. Duitsland won de Confederations Cup, Nederland won het EK damesvoetbal, Chris Froome won zijn vierde Tour, Open Vld’er Geert Versnick bracht zijn ‘last night in Bangkok’ door, Paul Weller werd voor de achtste keer vader, het homohuwelijk werd goedgekeurd in Malta, Roger Federer en Garbiñe Muguruza wonnen Wimbledon en de Limburgse seksuologe Kaat Bollen werd moeder van een gezonde tweeling. Nafi Thiam mocht zich de eerste Belgische noemen die het WK atletiek won, er komt dit jaar opnieuw geen nieuwjaarsconférence van Geert Hoste, Anthony Vanden Borre ging voor de tweede keer met voetbalpensioen, Alberto Contador hangt straks zijn fiets aan de haak en bij STVV ontsloegen ze hun Spaanse trainer Bartolomé Márquez. Ik ga hier niet beweren dat hun Japanse overnemer er voor iets tussenzit, maar het allemaal afwentelen op communicatieproblemen lijkt me iets te simpel. Waarom neem je überhaupt een trainer in dienst die enkel zijn landstaal kan spreken? Hebben ze hem misschien aangeworven op basis van beelden op een oude VHS-videocassette? Oh ja, we zouden nog bijna vergeten te vertellen dat Peter Maes opnieuw trainer is geworden bij Sporting Lokeren. Jonas De Roeck mag depanneren bij STVV.

En we reserveren nog één kolom voor wat slechte nieuwsberichten. Zo was er de roetfilterfraude, 18 doden bij een ongeval met gepensioneerde Duitse vakantiegangers, een aardbeving op Kos, de ticketscreening van Tomorrowland die kritiek te verduren kreeg, ernstige hersenschade voor Ajaxspeler Nouri, Zuid-Europa kreunde onder een hittegolf, er is op dit ogenblik veel aandacht voor de fipronilcrisis in ons land, de Verenigde Staten trekken mogelijk ten oorlog tegen Noord-Korea, Prins Laurent vierde de verjaardag van het Chinese leger en hij riskeert hierdoor zijn dotatie te verliezen en enkele belangrijke Duitse autoconstructeurs maakten onderling prijsafspraken. Ook nogal wat bekende dode medemensen de afgelopen maand: de Nederlandse presentator Tom Blom (70), de Franse muziekpionier Pierre Henry (89), de Chinese mensenrechtenactivist Liu Xiaobo (61), auteur Miep Diekmann (92), sportcommentator Marc Stassijns (78), de Iraanse wiskundige Maryam Mirzakhani (40), filmregisseur George A. Romero (77), Linkin Park zanger Chester Bennington (41), scenarist en acteur Sam Shepard (73), actrice Jeanne Moreau (89) en zanger Glen Campbell (81). En we stippen ook nog even het drama van acteur Stefaan Degand aan die zijn vrouw én ongeboren kind verloor. Ook niet zo handig: een brasserie in Ieper die zichzelf ‘Iepereat’ wilde noemen. Er was ook nog een Zweeds muziekfestival dat ermee stopt omdat er nogal wat vrouwen ter plekke slachtoffer werden van seksueel geweld. We mochten ook een beetje lachen met een uitspraak van politica Maya Detiège en het daaropvolgende crowdfundingidee om haar te steunen bij de aankoop van een nieuwe Porsche (kwam helaas niet van de grond). Om te eindigen nog twee berichten in de marge: Gary Meskill, zanger van de Amerikaanse hardcoreband Pro-Pain werd in Brussel op straat overvallen en zwaar toegetakeld (de dader werd vrij snel opgepakt) en er heerst ook een serieuze crisis bij uitgeverij Atlas-Contact na het vertrek van één van haar sterkhoudsters. Een verschil in toekomstvisie heeft daar ondertussen een wig gedreven tussen het management en een aantal auteurs uit hun stal. Onze volgende editie komt er ongetwijfeld pas aan ergens rond midden september (gokken we), tenzij een onbekende oogziekte én een enkelband ons aan ons thuisadres gekluisterd houden. In dat geval hebben we zeeën van tijd om ons de actualiteit te laten voorlezen door een familielid. Hierna komen we blind typend vanzelf bij aflevering 186 uit. Tot de volgende keer dan maar?

Posted 11/08/2017 by ambijans in Algemeen