Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (3)   Leave a comment

pukkelpop 1990

In deze nieuwe rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Nu Pukkelpop 2017 op zijn einde is gelopen (en ik mijn persoonlijk relaas van drie dagen PKP heb neergepend), nemen wij de gelegenheid te baat om eens te vertellen over onze allereerste Pukkelpopeditie die ook niet zonder slag of stoot verliep. We waren 18 jaar in 1990 en we gingen samen met een aantal Zonhovenaars (o.a. mijn broer en naamgenoot/vriend Bart) naar het terrein van Sanicole in Hechtel rijden. Ter plaatse zouden we nog bekenden treffen. Dat was althans het oorspronkelijke plan. De dag ervoor was er namelijk iemand op het onzalige idee gekomen om 18-jarigenvaten te geven in ons toenmalige stamcafé Bolero (waar tegenwoordig kledingzaak Cartouche zit). Er werd daar uiteraard weer meer gedronken dan goed was voor een modale medemens die daags nadien naar een festival moest. Conclusie: chauffeur Bart had een knoert van een kater zodat zijn moeder ons naar Hechtel zou rijden, mijn vader zou ons na afloop komen oppikken aan het festivalterrein. Tijdens The Paranoiacs en Mudhoney heb ik mijn roes uitgeslapen en dat was ook nog het geval bij Beasts of Bourbon (dat The Creeps verving die last minute nog cancelden). Hierna werden we op nogal brutale wijze wakker gebruld door een kleerkast genaamd Henri Rollins. Er waren die dag ongeveer 10.000 bezoekers en het was nog te doen op één podium. Vluchten naar elders was dus uit den boze. Billy Bragg en The Buzzcocks lieten bij mij geen onuitwisbare indruk, maar Faith No More deed dat dan weer wél. Mike Patton vroeg om schoenen naar hem te gooien en tussendoor leerden we de harde wereld van het pogoën kennen. We werden fans voor het leven (wat FNM betreft dan toch). In de laatste eindspurt zagen we nog de gekkigheid van The Cramps en de virtuositeit van het afsluitende Nick Cave & The Bad Seeds. Het jaar erna zou het festival neerstrijken in Kiewit (eenmalig in de buurt van de kinderboerderij als ik me niet vergis). Wij keken al reikhalzend uit naar het optreden van Limbomaniacs (o.a. bekend van ‘Porno’ en ‘Butt funkin’), maar helaas zegden zij af. Ze werden vervangen door het ons totaal onbekende Nirvana. Eén maand later kwam ‘Smells like teen spirit’ in heavy rotation door op MTV. Iedereen kent het vervolg …

Posted 21/08/2017 by ambijans in Algemeen

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (35)   Leave a comment

als zelfs die van GOT het al zeggen

De Pukkelpopverslagjes volgen achteraf nog, maar in afwachting krijg je van ons al een andere ‘populaire’ muziekrubriek opgediend. De afgelopen dagen werden weer overgeschaduwd door een aantal IS-aanslagen (Barcelona, Wuppertal, Cambrills, Turku, …) en ik heb er donderdag toch eventjes bij stilgestaan: eind volgende maand loop ik zelf rond op die ramblas in Barcelona. Op televisioneel gebied ploegden wij ons enkele dagen geleden door drie seizoenen ‘Rectify’. Het minder goede nieuws hebben we hieronder bondig samengevat.

341. If only I could – Sydney Youngblood : Amerikaan die in 1989 kortstondig succes boekte in Europa, maar tegenwoordig zou hij nog actief zijn in het schnabbelcircuit (vooral in Duitsland) met covers van andere artiesten.

342. Con te partiro – Andrea Bocelli : misschien dat Italianen stijf van bewondering staan bij deze hit uit 1995, maar ik heb die heisa nooit begrepen. Deze blinde tenor scoorde achteraf nog wat hits, maar liefhebbers moeten dat maar eens googelen.

343. I got 5 on it – Luniz : zwaar overroepen Amerikaans rapduo dat o.a. in Nederland een hit scoorde met deze stinker uit 1996. Hoewel ze nog steeds bestaan bleef het hierna verdacht stil dus laat dat in dit geval het positieve nieuws zijn.

344. Save the best for last – Vanessa Williams : geen slecht woord over haar acteercarrière of over haar looks, want Vanessa werd Miss America 1984 (al werd die titel haar ontnomen toen er naaktfoto’s uitlekten). In die tijd werd daar nog bijzonder zwaar aan getild. Haar grootste hit scoorde ze in 1992, na 2009 heeft ze geen muziek meer gemaakt.

345. Nine million bicycles – Katie Melua : je zou haast respect verwachten voor iemand die alle fietsen in Peking is gaan tellen in 2005, maar wij blijven het een nutteloos quizweetje vinden. Katie Melua zelf is wél een plaatje. That’s a fact!

346. When will I be famous? – Bros : dé bekentenis van deze week zal me vast heel wat street credibility kosten, maar ik heb ooit de lp van Bros in huis gehaald via ECI. Een ongelofelijke blunder uiteraard! We schrijven 1987 en ik was 15 jaar maar toch had ik (zelfs toen al!) beter moeten weten … mea maxima culpa!

347. Drop it – Scoop : deze flauwekul katapulteerde in 1999 naar de top van de hitparade in België en Nederland. Het werd gemaakt door Belgen, o.a. door Jan Vervloet (Fiocco) die we ook al geen kwaliteitslogo kunnen toekennen.

348. St. Elmo’s fire (Man in motion) – John Parr : tweede bekentenis, want ook dit gedrocht ontsiert mijn singlescollectie. In 1985 kwamen mensen nog weg met smakeloze singles en dito kapsels, met een beetje geluk werd je zelfs genomineerd voor een Grammy.

349. Sweat (la la la la la long) – Inner Circle : bij goeie Jamaicaanse reggae denken wij o.a. aan Bob Marley en Peter Tosh zaliger, de keerzijde is deze single uit 1992 die bijvoorbeeld vijf weken de nummer 1 positie in Nederland bezet hield.

350. Close to you – Maxi Priest : een Britse import Jamaicaan, wiens oom toevallig de zanger was van Inner Circle hierboven. Wij gingen voor een single uit 1990 omdat zijn andere hits covers waren van respectievelijk Robert Palmer en Cat Stevens. Volgende week nieuwe kansen!

Posted 20/08/2017 by ambijans in Muziek

Pukkelpop 2017 (dag 3)   Leave a comment

Peta, een diervriendelijke dame op dag 3

Dag 3 in de categorie ‘topsport voor muziekliefhebbers’, evenwel zonder kans op eremetaal (voor ondergetekende dan toch). Onze pijp was al een tijdje uit, dus wij beperken ons hier gewoon tot wat namen roepen: Car Seat Headrest, First Aid Kit, Preoccupations, HO99o9, At The Drive In, The Afghan Whigs en Band of Horses. Totaal uit den boze: Bear’s Den (omdat ik geen geitenwollen sokken in huis heb) en Mumford & Sons (omdat ik al blaren aan mijn voeten heb, blaren krijgen door het lasso werpen zou helemaal een domper zijn).

UPDATE

Onze Pukkelpopzaterdag kunnen we nog het best omschrijven als de dag waarop we vooral moesten voortgaan op ‘losse indrukken’. Het was (wat mij betreft) zeker geen grootse zaterdag, al werd die ruimschoots gecompenseerd door de sfeer én gezelligheid op de wei. Onze tocht begint bij Car Seat Headrest in de Club (mét een Aperol Spritz in de hand), maar na een nummer of vier geef ik er de brui aan. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond het behoorlijk saai. Een paar cavaatjes aan de boilerroom, een beetje veel eten en zelfs een half uur aanschuiven voor een gin tonic, op zaterdag kon het allemaal. Hierna zouden we de alcohol naar het achterplan verwijzen. We moesten nog heelhuids met de auto thuis geraken, weet je wel … Oké, terug muziek! Ook Afghan Whigs wist mij niet zo erg te bekoren (waarom maakten ze er geen ‘greatest hits’ momentje van?). Bij First Aid Kit stond té veel volk, maar daar zat het wel snor volgens mij. Bij Billy Talent werd ik opnieuw verenigd met Inge & Erwin & co. Hoewel BT niet meteen mijn ding is, vond ik hun set best goed klinken. Hierna proberen Inge en ik (omdat Bear’s Den off limits is) Ho99o9 (één nummer) en Floating Points (twee nummers) om vervolgens in de Booth (met Aperol Spritz in de hand) te merken dat Rachel Green daar een aardig dansbaar setje draait. We zien daarna At The Drive In van buiten de tent, willen naar Death Grips (maar komen Martien en Gert tegen), waardoor het in no time alweer 23u is. Rise Against nog eventjes gadegeslagen van buiten de tent en onze laatste act netjes opgedeeld in twee: de eerste helft van Band of Horses (klonk wel lekker!) en een tweede helft Gruppo di Pawlowski. Omdat de dranktenten in razend tempo zijn afgesloten verkassen we nog snel naar de dancekant om onze laatste bonnetjes op te souperen. Een fluim als Flume laten we wijselijk aan ons voorbijgaan. Nog een laatste wandeltochtje naar de auto, fluks naar huis (wéér trage slakken op de baan!) en constateren dat ik nu ook een blaar aan mijn rechtervoet heb. Niets meer gewoon, die oudere jongeren! Volgend jaar opnieuw Pukkelpop? Als er wat meer aandacht wordt geschonken aan deftige headliners vast en zeker wel. Op dat gebied moet het festival zich toch herbronnen. Het publiek dat Pukkelpop ‘groot’ heeft gemaakt wordt anno 2017 zelden of nooit meer bediend. Dus ik voel me eerlijk gezegd een beetje in de steek gelaten. Ofwel moet ik herbronnen en mijn muzikale spectrum verleggen. We hebben een jaar om erover na te denken.

Posted 19/08/2017 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2017 (dag 2)   Leave a comment

blond bier en bridgette b op dag 2

We zullen er hier gemakshalve van uitgaan dat we de allereerste Pukkelpopdag succesvol hebben afgesloten. Na een klein beetje nachtrust zouden we klaar moeten zijn voor een volgende dosis decibels en dancebeats. Naast een basismenu bestaande uit friet, hotdog en ander heerlijk fastfood zouden we vandaag ook terug te vinden kunnen zijn bij o.a. Forest Swords, Clark, The Shins, de Gordiaanse knoop Perfume Genius/Tycho/Julia Jacklin (lijnrecht tegenover mekaar geprogrammeerd), The Flaming Lips, Mount Kimbie, Elbow, SamphaNicolas Jaar en Stuff. Tenzij dat weer- en andere goden flink wat roet in het eten zouden gooien uiteraard. Ten strengste verboden vandaag: Tove Lo (haar tieten hebben net zoveel om het lijf als haar muziek) en Bastille (omdat het origineel van 14 juli 1789 véél revolutionairder was). Een terugblik volgt na de bestorming (van het terrein).

UPDATE

De tijd dat wij het tijdens Pukkelpop op een ongebreideld zuipen zette dateert al van toen Daft Punk er eens mocht afsluiten, hierna braken voor mij de jaren van verstand aan. Ik fietste of buste de afgelopen jaren vrijwel bloednuchter huiswaarts. Waarom dan niet een keer met de wagen? Gemakkelijker gezegd dan gedaan, tenzij je (with a little help from my friends Inge en Erwin) kan parkeren op wandelafstand in de Luchtvaartstraat. Dat is ook een stuk wandelen, maar wél weten dat je makkelijk thuisraakt. Onze voorspelling om vanaf Forest Swords op de wei te zijn lukte hierdoor helemaal. Prima vrijdagopener volgens ons. Bij het naar buiten komen zie ik Luc Haekens (VIER) in gesprek met enkele fans. Een kwartier later valt er een ware stortbui. Bij Tove Lo staat de dance hall plots vol, maar niet omwille van haar bubblegumpop, maar door klimatologische omstandigheden. Ik vlucht de boiler room in en laat mij inspireren door Mefjus featuring Maksim MC. We doen een stukje Clark en stappen daarna snel door naar The Shins in de Marquee. Hun doortocht was in orde en naast ‘Simple song’ viel het mij vooral weer op wat een prachtnummer ‘Saint Simon’ blijft na al die jaren. Geen tijd te verliezen, want ons dilemma van de dag komt eraan. We proberen gewoon Julia Jacklin (haar eerste nummer uitgezeten, maar dat voelde als een 45-toerenplaat die op 33 toeren draaide), dus loop ik door naar Tycho. Daar blijkt men geluidsproblemen te hebben, dus na een tijd wachten enkele nummers gehoord. Ik werd erop geattendeerd omdat men parallellen trok met o.a. Boards of Canada, maar mij werd al snel duidelijk dat de genialiteit die BOC kenmerkt bij hem totaal ontbrak.

The Flaming Lips rekenen we dan weer tot de hoogtepunten van onze vrijdag ook al was het geluid van achter de pa waar wij stonden bij momenten lamentabel. Toch weten Wayne Coyne & co mij steeds te charmeren: van confettikannon tot een ritje op zijn eenhoorn of een tribute aan David Bowie (‘Space Oddity’), waar ik zelfs door werd ontroerd ook al was de stem van David Bowie op de achtergrond te horen. Na dit optreden spotten wij het nieuwbakken BV-koppel Jan Paternoster (Black Box Revelation) en StuBru-presentatrice Eva De Roo. Wij hebben geen tijd voor handtekeningen uit te delen dus wandelen we door naar Mount Kimbie die van ons het predikaat ‘zeer degelijk’ krijgen. Tweede hoogtepuntje van de dag (ik vind o.a. Inge en Erwin terug) is het optreden van Elbow. Dat was van voor tot achter ‘fantastisch’. ‘The bones of you’, ‘Magnificent (she says)’, ‘Little fictions’, ‘Lippy kid’ en ‘One day like this’ bijna aan het eind brachten enkel good vibes in een overvolle Marquee. Eigenlijk had deze band een headlinerstek verdient op de main stage, maar wie ben ik natuurlijk! Omdat Sampha ons net iets té veel aan rustige slaapkamermuziek doet denken proberen we Newmoon in de Lift, maar die zitten net aan hun laatste nummer. Geen nood, Nicolas Jaar gaat ons redden. En dat deed hij ook! Tweede hoogtepuntje van de dag, al was zijn setlist er eentje voor mensen die geduldige opbouw en sfeerschepping kunnen waarderen in een festivaltent. Nog een halve set van Stuff om te eindigen (vooral omdat onze arme rug flink begint op te spelen) en we mogen naar huis. Met de wagen ging dat aardig snel moet ik zeggen, al tuften bepaalde chauffeurs tegen 50 km/u huiswaarts wat eigenlijk ook geen zicht is. Dronken? Té veel mist? Of toch nog iets anders. Wie zal het zeggen …

Posted 18/08/2017 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2017 (dag 1)   Leave a comment

geen zon op Pukkelpop, daarom maar Romi Rain

Tegenwoordig trapt Pukkelpop steeds af op woensdag, al moeten we die zogezegde line-up niet al te ernstig nemen. Het is meer een soort van inpilsen alvorens het échte werk begint de dagen erna. Wat je daar te zien krijgt hoort dus meer thuis in de categorie ‘kindermatinee’ of bestaan er nog mensen die pakweg Boef of Kraantje Pappie ernstig nemen? Ik ken ze alleszins niet! Na één jaar onderbreking is ondergetekende terug van de partij (in vol combiticketformaat nog wel). Op dit moment bekruipt het festivalvirus me nog niet écht (weinig of geen prospectie gedaan vooraf, dus ik vertrouw maar op mijn intuïtie) maar dat zal wel veranderen eens we de wei hebben betreden. Exacte voorspellingen doen over ons te volgen blokkenschema is altijd een beetje koffiedik kijken, maar wij doen een wilde gok door hier o.a. Ray BLK, Cypress Hill, Intergalactic Lovers, Ryan Adams, Vince Staples, PJ Harvey, Interpol, Ty Segall en Mac DeMarco op te werpen. Ik heb mijn huisarts wél moeten beloven dat ik Tamino (neerslachtige gevoelens opwekkend) en Editors (té voorspelbaar) van mijn lijstje zou afstrepen. Komt helemaal goed (hopen we!).

UPDATE

Hier zijn we eindelijk met de terugblik op onze Pukkelpopdonderdag die we aftrapten bij Ray BLK. Al liep het meteen fout omdat wij aan de Booth stonden in plaats van in de Lift. Wij pikken een nummer of drie mee waarvan o.a. een cover van Roberta Flack’s ‘Killing me softly with his song’. Goeie stem, maar niet meteen mijn ding. Onze eerste tussenspurt richting special beers geeft ons de gelegenheid om de laatste nummers van Enter Shikari te horen. Van daaruit pikken we ook een stuk Girls in Hawaii mee en die deden het vrij aardig eerlijk gezegd. Onze landgenoten die hierna in de Marquee speelden (Intergalactic Lovers) deden het trouwens uitstekend. Net daarvoor waren we collega Hanne tegengekomen tijdens Cypress Hill. Dat was eigenlijk pure fun. Classics als ‘When the shit goes down’, ‘How I could just kill a man’ en ‘I ain’t goin’ out like that’ gingen erin als zoete koek. Niet meteen wereldschokkend, maar absoluut op niveau. Ondertussen is ook Rozemie op de wei en samen met haar zie ik vervolgens Ryan Adams van jetje geven. Die deed dat bijzonder goed, al had men de man beter geprogrammeerd in een ongetwijfeld volle Marquee. Ook van buiten de tent merkten we vervolgens dat ook PJ Harvey de wei wist te begeesteren, al blijf ik meer een fan van haar vroegere werk. Gelukkig zaten ook ’50 ft queenie’ en ‘Down by the water’ of het meesterlijke ‘To bring you my love’ in haar setlist. Ik verlaat mijn vrouwelijk gezelschap (na enkele frisse pinten en wat sociale gesprekken) en zorg ervoor dat onze muzikale wegen zich nu scheiden. Ik zie vrijwel het hele concert van Interpol (plays ‘Turn on the bright lights’) en ik vind die doortocht beter dan die van de vorige keer.

Misschien wel hét concert van mijn donderdagparcours volgt hierna: Ty Segall zorgt voor een schitterende doortocht in de Club. Oké, zijn songs waren bij momenten nogal lang uitgesponnen, maar de muzikanten soleerden dat het een lieve lust was. Ik vond het écht ijzersterk. Nog een laatste keer richting special beers (omdat we op vrijdag geen main stage zullen zien!) en daar de laatste rechte lijn van Editors meegemaakt (terwijl ik aan het socializen ben uiteraard). We doen hierna nog een snuifje Moderat (hun allerlaatste optreden naar het schijnt) en we gokken eens niet op The XX (wegens enkele keren gezien!), maar gaan dus voor Mac DeMarco. Dat leek in eerste instantie een voltreffer te zullen worden, maar dat bleef helaas niet duren. DeMarco zette het op een stevige zuippartij (whiskey!) en ging daarna tot vervelens toe ouwehoeren met zijn collega-muzikanten zodat de vaart helemaal verdween. Hij gooide zijn gitaar nog in het publiek en toen was het helemaal om zeep. Ondanks ludieke intermezzo’s met daarin o.a. Vanessa Carlton’s ‘A thousand miles’ en het irritante ‘Gypsy woman’ van Crystal Waters. De staande ovatie van het jonge publiek na afloop was dus ietwat overdreven. Het werd zelfs nog erger toen er ook geen bus richting Zonhoven te bespeuren viel rond half 3. Dat betekende vijf kilometer huiswaarts wandelen. Dat leverde me één blaar op én pijnlijke voeten. Het was duidelijk: voor dag twee had ik absoluut een plan B nodig.

Posted 17/08/2017 by ambijans in Concert, Muziek

‘Het bewijs van een lichaam’ (Alexandria Marzano-Lesnevich)   Leave a comment

marzano-lesnevich

Binnenkort begint mijn jaarlijkse zomervakantieperiode dus stoppen we enkele rubrieken eventjes veilig weg in het diepvriesvak, dus ook onze wekelijkse literaire tip. No worries, het duurt slechts enkele weken. Waarover gaat ons boek van deze week? Als Alexandria begint aan haar zomerbaan bij een advocatenkantoor in Louisiana, weet deze advocatendochter precies wat haar standpunt is: ze is fel gekant tegen de doodstraf. De confrontatie met de zaak van kindermoordenaar en pedofiel Ricky Langley ondermijnt echter haar overtuiging. Alexandria graaft in de zaak en ontdekt tot haar schrik parallellen met haar eigen leven. Een emotionele thriller over een misdaad, familiegeheimen en de zoektocht naar de complexe waarheid. Auteur Alexandria Marzano-Lesnevich woont in Boston en geeft les aan Grub Street en Harvard’s Kennedy School of Government. Haar boek kreeg lovende kritieken bij o.a. Buzzfeed, Huffington Post, Goodreads en Entertainment Weekly. Het boek is terug te vinden in de betere boekhandel, maar je kan het uiteraard ook ontlenen in een plaatselijke bibliotheek naar keuze!

Posted 16/08/2017 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series (11) Life On Mars (2006-2007)   Leave a comment

life on mars

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Life on Mars’ is een Britse sciencefiction- en politieserie van de BBC die zich afspeelt in Manchester in 1973. De serie telde twee seizoenen. De titel is ontleend aan het nummer Life on Mars? van David Bowie, dat in 1973 als single verscheen. De hoofdpersoon van de serie is hoofdinspecteur (DCI) Sam Tyler van het Greater Manchester politiekorps, die in 2006 wordt aangereden door een auto en wakker wordt in 1973. Daar blijkt hij als inspecteur werkzaam te zijn onder leiding van DCI Gene Hunt, die er weinig zachtzinnige opsporingsmethoden op na houdt. Het is de vraag of Sam gek is geworden, in coma ligt of echt terug is gegaan in de tijd. In de belangrijkste rollen zien we o.a. John Simm, Philip Glenister en Liz White. Al té veel introductie heb je eigenlijk niet nodig, dus wij vonden een korte inleiding om meteen mee te zijn.

Absoluut te mijden op tv: ‘Hallo België’ (2003-2005)

Posted 15/08/2017 by ambijans in TV