‘Het meisje met de Leica’ (Helena Janeczek)   Leave a comment

helena janeczek

Vandaag zetten we een boek in de kijker dat al diverse literaire prijzen won zoals o.a. de Premio Strega 2018 en de Premio Bagutta 2018. Verder haalde dit boek ook de shortlist van de Premio Campiello 2018. Het is een bijzondere historische roman over de eerste vrouwelijke oorlogsfotografe: Gerda Taro, de vrouw achter de schuilnaam Robert Capa. Gerda Taro was de eerste vrouw die als fotografe in oorlogsgebieden werkte. In 1937, op de dag dat ze zeventwintig jaar zou worden, stierf ze aan het front tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Helena Janeczek brengt Gerda Taro op unieke wijze tot leven. Aan de hand van haar foto’s schetst Janeczek een weergaloos portret van een bijzondere vrouw en haar nimmer aflatende strijd tegen het fascisme. In 1933 verspreidt ze als jonge twintiger antinazipropaganda in haar woonplaats Leipzig. Ze wordt opgepakt, maar weet een jaar later te vluchten naar Parijs. Daar ontmoet ze fotograaf Endre Friedmann. Hij wordt hopeloos verliefd, en leert haar zijn Leica-camera te gebruiken. Ze besluiten om hun foto’s te publiceren onder de schuilnaam Robert Capa. Auteur Helena Janeczek (1964) werd geboren in München, maar verhuisde in de jaren tachtig naar Italië. Ze schreef eerder drie zeer goed ontvangen romans. Ze is redacteur van het literaire tijdschrift Nuovi Argomenti. ‘Het meisje met de Leica’ betekende haar definitieve doorbraak bij het grote publiek.

Posted 23/04/2019 by ambijans in Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (69)   Leave a comment

trop is te veel

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

De meeste mensen die op vakantie gaan, nemen het er serieus van op alle vlakken. Ze liggen meer dan goed is met hun wit velletje in de zon te braden, hun alcoholverbruik vervierdubbelt zich en als er een all-you-can-eat formule in hun reispakket zit, maken ze ook daar gretig gebruik van. Herkennen jullie jezelf hierin? Geen nood, de meerderheid van de vakantiegangers haalt eruit wat erin zit. Ik kan me bijzonder weinig vakanties herinneren waarin soberheid heerste ten huize Ambijans, tenzij dan die keer dat ik in april 2008 samen met nicht Marleen voor twee weken naar Japan ging waar we de belangrijkste bezienswaardigheden van Honshu gingen bekijken. Op die manier zaten Tokyo, Kyoto, Nara, Nikko, Kamakura en Nagoya in ons reispakket. Het was voor het eerst dat ik buiten Europa reisde. Ik had me vooraf geen verplichting opgelegd om ginds als een pater te gaan leven, maar mijn nicht is de veganistische/macrobiotische keuken genegen dus bij de keuzes van restaurants bleef ik haar solidair volgen. Ik heb me slechts één keer in een puur vlees modus moeten onderdompelen en we zijn ook één keer bij een Indiër gaan eten. Voor de rest heb ik ginds als een asceet geleefd. Ik heb er zelfs leren theedrinken. Toen ik na veertien dagen thuiskwam was het eerste wat mijn moeder zei ‘Jij bent precies afgevallen?’ Thuis op de weegschaal bleek die redenering te kloppen: -4 kilogram op veertien dagen. Lang heeft dat gewichtsverlies echter niet standgehouden. Voor het andere uiterste (jezelf eens serieus laten gaan) moeten we iets verder terug in de tijd, al staat de avond zelf me nog zéér levendig voor de geest. Ik weet zelfs nog de precieze datum (5 maart 1996), omdat die avond Barcelona-PSV werd gespeeld (maar daarover dadelijk meer).  In de vooravond ging ik samen met een oom én een neef iets eten bij Sombrero op de Genkersteenweg in Hasselt. Ik vermoed dat ze daar zoveel jaar na datum nog steeds zo’n ‘all you can eat menu’ voor een zacht prijsje aanbieden? Anyways, de avond begon rustig maar hoe langer de maaltijd vorderde hoe meer ondergetekende zichzelf liet gaan. Dat was mijn nonkel niet ontgaan, want toen ik het uiteindelijk bij de desserts serieus binnen de perken hield moedigde hij mij aan. ‘Tiens, geen ijs? Ginds staat nochtans ook nog chocomousse én taart?’ Een normaal mens zou dan zeggen: ‘Jaja, ik weet het maar ik denk dat ik ruim voldoende heb gegeten.’ Dat deed deze jongen dus niet, want héél parmantig stapte hij opnieuw met zijn bord richting desserts. Alsof mensen thuis via Unibet erop hadden gewed dat ik nog wat extra desserts zou binnenspelen en zo wat extra cash konden verdienen. Na afloop liet ik (toen nog) lachend mijn lege bord aan mijn tafelgenoten zien. Alleen het tevreden boertje ontbrak nog. De avond was nog jong, dus besloten we er een sportieve activiteit aan vast te koppelen: gaan bowlen bij Olympia. Nadat we het juiste schoeisel hadden gevonden trokken we naar de baan. Boven ons hing niet alleen een scorebord waarop we onze naam en resultaat konden invullen, maar er was ook een groot tv-scherm waarop de wedstrijd Barcelona-PSV live werd uitgezonden. Deze wedstrijd dus waarin een glansrol was weggelegd voor medezonhovenaar Luc Nilis. Ons spelletje was nauwelijks begonnen of ik voelde mij al snel loom. Meteen daarna kreeg ik last van buikkrampen en kon ik ternauwernood onderdrukken dat het ruften laten mij nader stond dan het lachen. Je kan al raden dat mijn bowlingspel die avond waardeloos was, tot groot jolijt van mijn medebowlers. Om mijn gedachten wat te verzetten concentreerde ik mij (zo goed en kwaad als het ging!) op die bewuste voetbalmatch. Om het geheel nóg wat erger te maken speelden we niet één maar twee partijtjes bowling die avond. Het spreekwoord ‘zijn ogen zijn groter dan zijn maag’ werd die avond glansrijk door mezelf in beeld gebracht. Mijn advies aan iedereen: niet doen! 😉

Posted 22/04/2019 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (148)   Leave a comment

bob marley en zijn maten

Wat deden wij de afgelopen tijd en wat zullen we de volgende dagen nog allemaal doen? Afgelopen dinsdag was er bijvoorbeeld het optreden van LABtrio in CCHA, woensdagavond was er een thuisquiz van David in Kiewit en vrijdagavond zegden wij héél last minute nog toe om deel te nemen aan de Molvocquiz. Omdat het zo laat dag was verschenen we met slechts vier in plaats van zes spelers aan de aftrap. Dat leverde een verdienstelijke tweede plek op aan tafel bij Dorstige Laven. Gisteravond was er de Cosmoquiz (aan tafel bij Happy Ending). Prima quiz met opnieuw een tweede plaats (op één schamel puntje van Calabria). En dat in de wetenschap dat de winst voor het grijpen lag. Klein beetje zuur, maar anderzijds was de quiz zéér deftig. De ontgoocheling viel dus mee. Vanavond trekken we met D.A.M. voor een verre verplaatsing naar Stekene. Hoe dat afliep lezen jullie hier ongetwijfeld volgende week. Volgende week oogt nog vrij blanco met slechts één quiz, die van Schoot Sport (na lang nog eens aan tafel bij Moordgat/WvA). En dan hebben we nog een kleine opsomming van tv-series die wij zagen/zijn beginnen kijken. O.a. ‘Modern Family’ (seizoen 6), ‘After Life’ (van Ricky Gervais) en ‘Studio Tarara’ (op VTM). Ons jaarlijks gratis maandje Play More van Humo zorgt ervoor dat we helemaal mee zijn met ‘Game of Thrones’ (seizoen 8), ‘Geub’ (hele seizoen gezien), ‘Grenslanders’ en ‘Barry’ (seizoen 2). Genoeg gezeverd, over naar de muziek!

Three little birds – Bob Marley & The Wailers: we starten deze week meteen met onze classic waar wij altijd instant vrolijk van worden. Het plaatje is tevens een ode aan de fantastische prestatie van Ajax Amsterdam in de CL afgelopen week. Nadat ze Real Madrid eerder uitschakelden was het deze keer Juventus Turijn dat de duimen moest leggen. De halve finale is mogelijk zelfs niet eens het eindpunt van de Amsterdammers nu ze in de halve finale Tottenham Hotspur treffen. Dit nummer uit 1977 schalt tijdens de rust steeds door de Johan Cruijff ArenA. Een échte oorwurm wat ons betreft.

Dive – The Soft Cavalry: wat is er mooier dan een echtpaar dat als duo een debuutcd uitbrengt. Het gaat in dit geval om Steve Clarke (o.a. actief bij Tank en in de band rond het The Office typetje van Ricky Gervais) en zijn lieftallige echtgenoot Rachel Goswell, frontvrouw van Slowdive. Hun titelloze debuut mag je ergens in juli verwachten.

Zexor – Zomby: ons electronicadeuntje is deze week van Britse makelij en zal volgende maand op het EP’tje ‘Vanta’ terug te vinden zijn. Deze Brit is nochtans niet geheel onbesproken. Zo werd hij eind 2011 van plagiaat beschuldigd (zowel hijzelf als zijn platenlabel gaven de andere artiest uiteindelijk de credits hiervoor) en in februari vorig jaar kwam hij in een #metoo stormpje terecht toen een vrouwelijke muzikante hem seksuele intimidatie aanwreef.

Teenage birdsong – Four Tet: wanneer Kieran Hebden met iets nieuws op de proppen komt, spitsen wij steeds onze oren. Zijn laatste full cd dateert alweer van 2017, maar hij liet onlangs weten dat hij volop bezig is aan nieuw materiaal. Iets om naar uit te kijken!

Pirate punk politician – Perry Farrell: zijn band Jane’s Addiction bestaat anno 2019 nog steeds, maar dat belet hun frontman niet om ook nog eens solowerk uit te brengen. Het vorige werk stamt alweer van 2001, maar in juni mogen we ‘Kind heaven’ verwachten. Farrell kreeg onlangs trouwens een nieuwe voordeur, want hij werd zestig. Tot volgende week!

Posted 21/04/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (1) ‘De verborgen geschiedenis’ (Donna Tartt) (1992)   Leave a comment

donna tartt

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favourites leeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Schrijfster Donna Tartt volgt in haar erudiete en bedwelmende debuutroman enkele studenten die door hun eigen morele hoogmoed ten val komen. Richard Papen, een ingetogen jongen van eenvoudige afkomst, wordt tot zijn verbazing opgenomen in een groepje arrogante en excentrieke studenten, dat zich – in de ban van een leraar – op de bestudering van de Griekse beschaving heeft gestort. In het tweede semester raakt hij betrokken bij een drama dat zich tussen hen heeft afgespeeld. Een drama met grote gevolgen voor iedereen. Wat kan ik hier nog aan toevoegen? ’t Is een spannend boek dat leest als een trein. 544 pagina’s, maar daar stond ik eigenlijk nooit bij stil. Al vrij snel werd gezegd dat de filmrechten van dit boek door iemand waren gekocht. Tot op heden heb ik echter niets meer over de verfilming gehoord. Iemand anders wél?

Laat deze kelk passeren: ‘De celestijnse belofte’ (James Redfield) (1993)

Posted 20/04/2019 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (146) Cinematic Orchestra   Leave a comment

cinematic orchestra

The Cinematic Orchestra is een Britse jazzgroep gesticht door Jason Swinscoe (electronica en keyboards) in 1999 in Londen. Rond die tijd zat Swinscoe al bij Ninja Tune waar hij verantwoordelijk was voor de export van het label. Na het ronselen van een groepje jazz-spelers komt TCO met hun debuutalbum ‘Motion’ in 1999. De huidige band bestaat verder uit: Luke Flowers (drummer), John Ellis (piano), Phil France (contrabas), Tom Chant (saxofonist) én PC aka Patrick Carpenter (draaitafel), die vroeger bij DJ Food actief was. In de loop der tijden hebben de bandleden (naast eigen werk) écht van alles gedaan van soundtracks tot compilaties. Ook stonden ze tal van andere muzikanten bij door samen te werken of remixes te maken. Die goede samenwerkingen in de muziekbizz zorgen ervoor dat ze weinig moeite moeten doen om sterke gastmuzikanten te vinden voor hun eigen werk. Toch oogt hun discografie nog vrij bescheiden met vier full cd’s en twee soundtracks.

1. ‘Ode to the big sea’ (uit ‘Motion’, 1999)

2. ‘Diabolus’ (uit ‘Motion’, 1999)

3. ‘All that you give’ (uit ‘Every Day’, 2002)

4. ‘Man with a movie camera’ (uit ‘Every Day’, 2002)

5. ‘All things to all men’ (uit ‘Every Day’, 2002)

6. ‘Music box’ (uit ‘Ma Fleur’, 2007)

7. ‘As the stars fall’ (uit ‘Ma Fleur’, 2007)

8. ‘Breathe’ (uit ‘Ma Fleur’, 2007)

9. ‘To believe’ (uit ‘To believe’, 2019)

10. ‘A promise’ (uit ‘To believe’, 2019)

Posted 19/04/2019 by ambijans in Muziek

‘De zaak Tom’ (Frank Heinen)   Leave a comment

frank heinen

Wanneer Bob Persoon besluit zijn dove, zwijgende broer Tom uit diens instelling mee naar huis te nemen, verandert het leven van de twee mannen ingrijpend. Geholpen door Nina, een meisje uit de bibliotheek waar Bob dagelijks komt en een vluchteling – beiden hebben hun eigen redenen om met hen op pad te gaan – neemt Bob zijn broer mee op reis. Deze reis verandert al snel in een vlucht, die in alle media onderwerp van gesprek wordt en een nationale woede ontketent. Bob komt er langzaam achter hoe ingewikkeld het is om werkelijk het goede te doen voor een ander in een wereld waarin altruïsme niet meer is dan een verkapte vorm van eigenbelang. ‘De zaak-Tom’ is een roman over de ultieme poging iets voor een ander te betekenen, zonder daarvoor iets terug te willen. Frank Heinen neemt de lezer mee op een verrassende, geestige en vaak ook ontroerende roadtrip die alleen maar slecht kan aflopen. Deze auteur (° 1985) studeerde in 2012 af in de Moderne Letterkunde. Hij schrijft columns, verhalen, interviews en artikelen voor onder meer De Volkskrant, Vrij Nederland, nrc.next, De Speld, Hard/Hoofd, De Optimist, Hard gras, Das Magazin en HP/De Tijd. In 2009 ontving hij de Hard gras prijs voor beste sportjournalistiek. Hij publiceerde eerder ‘Uit koers’ en ‘De Kleine Heinen’, over wielrennen. Dit is zijn romandebuut.

Posted 18/04/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series (100) Black Books (2000-2004)   Leave a comment

black books

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Black Books’ is een Britse komische televisieserie, geproduceerd door Channel 4. De serie wordt deels geschreven door Dylan Moran, die er tevens de titelrol in vertolkt. De reeks won zowel in 2001 als 2005 een BAFTA voor de beste sitcom; in 2001 kreeg ze eveneens, op het Rose d’Or-festival te Montreux, de bronzen roos toegekend. De serie draait om een boekhandel in het Londense Bloomsbury, die geëxploiteerd wordt door Bernard Black (vertolkt door Dylan Moran), een bijzonder norse, sarcastische, vuilgebekte Ierse zuiplap. Hij is het prototype van de misantroop. Zijn enige personeelslid is Manny (gespeeld door Bill Bailey), een langharige, ietwat schuchtere en gezette man die Bernards slaafje is. Manny is stukken sympathieker dan Bernard. Het derde vaste personage is buurvrouw Fran (gespeeld door Tamsin Greig), die het goed met Manny kan vinden, tot Bernards onmetelijke ergernis. Fran is een alleenstaande vrouw die Bernard geregeld hard aanpakt. Het bijzondere aan de serie is de bizarre werkelijkheid waarin alles zich lijkt af te spelen: in tegenstelling tot de meeste sitcoms poogt ‘Black Books’ absoluut niet realistisch te zijn. Absurde, surreële taferelen ontstaan voortdurend en de dialogen zijn soms nogal experimenteel. Jullie hebben van ons enkel nog een trailer te goed.

Absoluut te mijden op tv: ‘Drie mannen onder één dak’ (1989-1994)

Posted 17/04/2019 by ambijans in TV