‘De luiaards in de vruchtbare vallei’ (Albert Cossery)   Leave a comment

albert cossery

Cossery’s personages beheersen in hoge mate de kunst van het nietsdoen en slaan het schouwtoneel van het dagelijks leven geamuseerd en afstandelijk gade. De slaap is een staat van genade, verder is er nutteloos bedrijf, nietsontziende wreedheid en hartverscheurende domheid. Wie verstandig is zal zich aan het gewoel onttrekken en zich onderdompelen in weldadige rust. In ‘De luiaards in de vruchtbare vallei’ heeft Rafiek dat het best door, zijn nietsdoen is een bewuste keuze. ‘De menselijke domheid was onmetelijk. Waarom maakten ze zich toch zo druk, eeuwig prikkelbaar en ontevreden, terwijl de enige waarheid juist gelegen was in een onverschillige, passieve houding? Het was toch zo eenvoudig. Dat kon de eerste de beste bedelaar nog begrijpen!’ Albert Cossery (1913-2008) schreef in het Frans, maar dacht in het Arabisch. Hij heeft zichzelf altijd nadrukkelijk beschouwd als een Egyptisch schrijver. Hij heeft nooit een Frans paspoort willen aanvragen. Zijn stijl wordt gekenmerkt door de spanning tussen de compacte syntaxis en de rake adjectieven van de verhalende passages afgewisseld met levendige dialogen. Cossery is altijd zeer kritisch geweest op zijn eigen zinnen: ieder woord doet ertoe. Te koop bij de betere boekhandel, maar ook zeker terug te vinden in de rekken van jouw plaatselijke bibliotheek. Vergeet je mondmasker niet! 😉

Posted 16/07/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (216)   Leave a comment

Op het gezond verstand van de modale Vlaming rekenen? We wisten dat we er dan vroeg of laat aan zouden zijn voor de moeite. Nog eventjes kunnen zij zich laten gaan in dit ‘versoepelde regime’ maar je kan er donder op zeggen dat het straks weer ‘terug naar af’ zal zijn. Voor ieder van ons! Om het met Flip Kowlier te zeggen: ‘een welgemeende fuck you voor wie ons straks weer mee de dieperik in heeft helpen duwen’. Optimisten leven langer (naar het schijnt) maar er zijn dagen dat het moeilijk is om positief te denken. In de ideale wereld hadden we eergisteren bijvoorbeeld in Paleis 12 gezeten bij het concert van Diana Ross. Volgende week vrijdag trouwt collega Anouk met haar Thomas in Bree (ook dat feestje zien we aan onze neus voorbijgaan). Het is niet fijn als alle leuke en gezellige dingen in een ‘no go zone’ veranderen, maar dat geldt voor iedereen. Tot nader order houden we er de moed maar in (tegen beter weten in misschien). Wij blijven hopen op betere tijden. Temperatuurgewijs komen die al vrij snel onze kant uit, al de rest is op dit moment één groot vraagteken. De vijf oorwurmen hieronder (voor de cadeauverpakking moet je zelf zorgen) zijn gelukkig wél een zekerheid!

Cosmonauts – Fiona Apple: na een afwezigheid van acht jaar keert deze Amerikaanse singer-songwriter terug door de grote poort (zo lijkt het althans). Hoe anders kunnen we verklaren dat Pitchfork dit album met een tien bedenkt? ‘Fetch the bolt cutters’ heet die cd trouwens. Ik geef het maar even mee voor de lijstjesfetisjisten.

Monsters – SAULT: één van de fijnste muzikale ontdekkingen van dit jaar is ongetwijfeld deze Britse funk en soulband, waarvan niemand goed weet wie er nu exact achter zit. Vroeg of laat komen we er waarschijnlijk achter, ook al wisten ze vorig jaar twee full cd’s te releasen zonder dat het geheim werd blootgelegd. Spotifyadepten en fijnproevers moeten ‘Untitled (black is)’ eens uitchecken, hun derde cd. You won’t regret it!

The fireman – Angelo Badalamenti: onze classic track (niet in de ware zin van het woord, maar enkel als ‘ouder nummer’) is ook deze week van nog vrij recente datum, 2017 om precies te zijn. Toen zat het in de OST van de nieuwe Twin Peaksreeks. Het komt voorbij in de geniale achtste aflevering ‘Gotta light?’

Time to walk away – Washed Out: ze stonden nog ooit aan de wieg van het zogenaamde chillwave genre, maar geen weldenkend mens gebruikt die term tegenwoordig nog volgens mij. Achter dit eenmansproject zit de Amerikaan Ernest Greene, wiens vierde cd ‘Purple noon’ in augustus moet uitkomen.

Straight to the ground – Grant-Lee Phillips: in 1999 gaf zijn band Grant Lee Buffalo er de brui aan, één jaar later begon de zanger aan zijn solocarrière. Die duurt ondertussen alweer twintig jaar. In die periode maakte de man tien soloalbums, waarvan ‘Lightning, show us your stuff’ begin september een release zal krijgen. Volgende week doen we weer een redelijke poging om vijf oorwurmen bij mekaar te krijgen en ze te delen met de rest van de mensheid. Als we op die manier onze hemel kunnen verdienen? Why not!

Posted 15/07/2020 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (75) ‘Gimmick!’ (Joost Zwagerman) (1989)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Discotheek Gimmick vormt het trefpunt van een groep ‘postmoderne’ kunstenaars. Hun leven wordt beheerst door drugs, drank, seks, geld en de moderne media. In deze verloederde wereld probeert de jonge, succesvolle schilder Walter van Raamsdonk, kortweg Raam genoemd, zich staande te houden. Zijn hunkerende liefde voor zijn ex-vriendin Sammie lijkt hem daarbij tot steun te zijn, maar wanneer blijkt dat hij haar niet terug kan krijgen, keert deze obsessie zich tegen hem. Niet meer in staat nieuw werk te maken, glijdt Raam in hoog tempo zijn eigen ondergang tegemoet … ‘Gimmick!’ is een typisch verhaal over de jaren 80, over drugsgebruik, over liefdesverdriet en over inspiratie. Een verhaal dat zo wordt verteld zodat je vanaf de eerste bladzijde in het verhaal zit. Het leest snel, zit vol humor en het blijft boeiend. Misschien miste het hoofdpersonage een beetje ontwikkeling maar toch vormt dit boek een leuke karaktertekening van een tijdperk, een levenswijze. Joost Zwagerman behoorde (net zoals o.a. Ronald Giphart) tot de schrijvers die in de stijl van Herman Brusselmans schreven, al denk ik dat het niveau van die eerste een stuk hoger lag. Ik ben in 1992 (door connecties met mensen binnen CCHA) samen met een vriendin gratis naar de uitverkochte Saint-Amourvoorstelling kunnen gaan kijken (boven vanaf het balkon gezien) en later ook nog backstage geraakt waar we o.a. oog in oog kwamen te staan met de grote Hugo Claus die een geanimeerd gesprek voerde met Tom Lanoye. Sweet memories!

Laat deze kelk passeren: ‘Ik hou van Parijs’ (Lindsey Kelk) (2010)

Posted 14/07/2020 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (168) Seefeel   Leave a comment

Seefeel is een Britse postrockband die in 1992 werd opgericht door een viertal muzikanten waarvan Mark Clifford (gitaar en sequencers) en Sarah Peacock (zang en gitaar) nog steeds tot de originele bezetting behoren. De band wordt verder aangevuld door Shigeru Ishihara (basgitaar) en Iida Kazuhisa (drums). Het mooie van de band is dat ze gitaargeoriënteerde dreampop en shoegaze afwisselen met stukken die naar ambient, techno en electronica neigen. Ze beginnen op het Too Pure label maar maken in 1994 de switch naar Warp. In 1997 neemt de band al een serieuze pauze, waardoor alle muzikanten een zee van tijd hebben om zich om hun andere muziekprojecten te kunnen bekommeren. Vanaf 2008 zet Seefeel zich langzaam terug in beweging. Toch is hun discografie vrij behapbaar met slechts drie EP’s, vier full cd’s en één verzamelaar.

1. ‘Polyfusion’ (uit ‘Quique’, 1993)

2. ‘Charlotte’s mouth’ (uit ‘Quique’, 1993)

3. ‘Filter dub’ (uit ‘Quique’, 1993)

4. ‘Extract’ (uit ‘Succour’, 1995)

5. ‘Fracture’ (uit ‘Succour’, 1995)

6. ‘Vex’ (uit ‘Succour’, 1995)

7. ‘Hive’ (uit ‘CH-VOX’, 1996)

8. ‘Dead guitars’ (uit ‘Seefeel’, 2011)

9. ‘Making’ (uit ‘Seefeel’, 2011)

10. ‘Airless’ (uit ‘Seefeel’, 2011)

Posted 13/07/2020 by ambijans in Muziek

50 mooiste vrouwen 2020 nationaal (6-10)   Leave a comment

rose bertram

Welkom terug bij deze vaste rubriek, die zijn tweede week ingaat met dames uit eigen land. Een plezant geschenk zo na die ongetwijfeld lange viering van onze Vlaamse feestdag gisteren. Niet dat er véél te vieren viel overigens (in my humble opinion), dus een beetje compensatie van mijn kant kan in dit geval geen kwaad. Ook vandaag gingen we onze laureaten weer zoeken op diverse locaties: we hebben een model, een basketbalspeelster, twee actrices én zelfs iemand die ooit deelnam aan Temptation Island (een programma dat ik nog nooit heb gezien!), dus eigenlijk drie actrices (als we eerlijk zijn). Maar een catch phrase als ‘Ik ben Jill en ik krijg altijd wat ik wil!’ blijft uiteraard hangen. Het is achteraf helemaal goed gekomen met haar (op die overvloed aan tattoo’s na dan). 😉

6. Rose Bertram

25-jarig Belgisch model wiens vader Belgische en Schotse roots heeft, haar moeder heeft dan weer Angolese, Portugese en Senegalese kenmerken. Op haar dertiende rolde ze in het modellenwereldje, op haar zestiende tekende ze voor Dominique Models. Ze was de eerste landgenote die de cover van Sports Illustrated haalde. Ze is samen met de Nederlandse voetballer Gregory van der Wiel met wie ze een dochter heeft.

7. Kim Mestdagh

30-jarige Belgische basketbalspeelster die (na omzwervingen door Spanje, Frankrijk en Turkije) ondertussen actief is in de WNBA bij Washington Mystics. Ook haar vader Philip (coach) en knappe zus Hanne (Namen) zijn actief in het basketbal. Ze deed dit jaar mee aan de Container Cup op VIER.

8. Romy Louise Lauwers

25-jarige actrice die deel uitmaakt van het Kuiperskaaicollectief, dat ze samen met o.a. de Zonhovense Lisaboa Houbrechts oprichtte. Ze maakte ooit haar debuut in ‘Little Black Spiders, maar was ook te zien in ‘Chaussée d’Amour’ en ‘Vermist’. Vader, moeder en broer zijn allemaal actief in de theaterwereld.

9. Veerle Baetens

42-jarige Vlaamse actrice, regisseuse, scenariste en zangeres die ondertussen al een indrukwekkend palmares heeft opgebouwd. Vermoedelijk komt haar verfilming van ‘Het Smelt’ (de debuutroman van Lize Spit) in 2021 in de bioscoopzalen.

10. Jill Huygens

28-jarige Kempense die (ik moet er écht een willekeurige gooi naar doen!) in 2016 meedeed aan Temptation Island (als verleidster). Tot zover het negatieve nieuws! Nu heeft ze haar eigen zaak Piu Bella Beauty & Academy in Laakdal, waarin ze als schoonheidsspecialiste actief is. Ze heeft ook een vaste vriend, dus haar wilde jaren/haren is ze ondertussen kwijt.

jill huygens

Posted 12/07/2020 by ambijans in Algemeen, Babes, Kunst

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (Standard editie)   Leave a comment

lachen met standard

We plannen nog één keer een voetbaleditie in en daarna zullen de toekomstige edities terug ‘serieuzer’ van inslag zijn (wat dat ook moge betekenen). Als rasechte Anderlechtsupporter bevinden onze ‘natuurlijke vijanden’ zich veelal in West-Vlaanderen (Club Brugge vorige week) of in de provincie Luik (Standard). Dus mochten ook de Rouches hier niet ontbreken. Wat voor de Bruggesupporters onder mijn vrienden geldt, is (voorlopig dan toch!) ook nog van kracht voor mijn vrienden die Standardminded zijn: daar zitten (raar maar waar!) toch toffe mensen bij. 😉 Omdat er (zelfs in coronatijden) al genoeg gelachen wordt met Anderlecht, richten wij ons vizier op teams die vroeger lager stonden in de hiërarchie dan het onze. Toch hoop ik dat de Brusselaars snel de woorden van ons aller Arnold Schwarzenegger mogen bovenhalen: ‘I’ll be back!’ Maar we gingen het over Standard hebben zeker? Over een Waalse ploeg op onze Vlaamse feestdag, gewoon omdat het kan!

Stop! – Frank Valentino: we beginnen onze lijdensweg ergens in 1995, toen deze Vlaamse zanger besloot een cover van Jimmy James & The Vagabonds (uit 1976) te maken. Frank Valentino is (saillant detail!) een ondertussen 62-jarige Bruggeling/Bruggesupporter zelfs (jaja!) die al sinds 1981 muzikaal actief is. Voor alle Bruggesupporters doe ik er als extraatje graag een link naar zijn Wikipage bij.

My own worst enemy – Lit: terug de iets ernstigere toer op met deze Amerikaanse rockband die in 1999 met dit nummer uitpakte. Tevens hun allergrootste hit. Zijn al actief bezig sinds 1988 en vooralsnog alive and kicking in de muziekscene. Niet meteen mijn ding (nogal wiedes!), maar misschien roept het hier en daar wat nostalgie op!

In the year 2525 – Zager & Evans: elke rechtgeaarde voetballiefhebber herinnert zich vast dat ze in Luik ongeveer elke 25 jaar eens een landstitel binnenhalen. Diep vanbinnen mag het van ons zelfs nóg iets langer blijven duren. 😉 Het was in 1968 in ieder geval de debuutsingle van dit Amerikaanse duo en ook hun allergrootste hit.

Wij zijn goe bezig – De Planckaerts: omdat we het niveau best zo laag mogelijk houden, opteren we ook voor dit misbaksel uit 2003. Vermoedelijk een restant van in de tijd dat ze op VTM nog een eigen docusoap hadden die drukbekeken werd door iedereen die het Oost-Vlaams (of een variant daarop) machtig was of die fan was van ex-wielrenner Eddy Planckaert en zijn nageslacht.

Missing the young days – Jean Beauvoir: voor de volgende songsmid konden zijn twee allerbekendste singles eigenlijk dienstdoen in deze rubriek. Met ‘Feel the heat’ hadden we een mooie verwijzing naar de hel van Sclessin kunnen leggen. Wij gingen echter voor zijn andere single uit 1986, die nostalgie naar vroeger (lees ‘betere tijden’) uitademt. Beauvoir is een Amerikaanse muzikant van Haïtiaanse afkomst die ondertussen een jaar of zestig oud moet zijn. Ik heb vooral zijn mohawkkapsel onthouden, zijn muziek is eerder iets om snel te vergeten …

Twee ogen zo blauw – Kees Pruis: mijn volgende close encounter met de Hell Side uit Luik zou best dit cadeautje kunnen opleveren, maar ik roep andermaal ‘het is maar om te lachen, hè mannen’. Deze populaire revuezanger (1889-1957) die vooral populair was tijdens het interbellum bracht het nummer uit in 1935, in de tijd dat de dieren nog konden praten m.a.w.

Ctrl.Alt.Delete – Noisecontrollers: laat ons eerlijk zijn: hardstyle kunnen we bezwaarlijk muziek noemen. Omdat ik geen kenner van het genre ben heb ik geen idee of deze lui eigenlijk populair zijn/waren. Het nummer werd in 2009 gemaakt door twee Nederlanders, vanaf 2013 bleef er nog maar eentje over die solo verder ging.

Ik kan geen kikker van de kant afduwen – Lowland Trio: uiteraard hebben we ook een nummer uit de sixties in de aanbieding. In 1968 kwam deze Nederlandse noveltygroep met dit nummer in the picture. Na 1982 werd er niets meer van deze heren vernomen.

Maybe tomorrow – Stereophonics: ik ben nooit een échte fan geweest van deze Britse band uit Wales die al actief is sinds 1992. Dus zochten we een titel uit hun repertoire die mooi te linken viel met Standard. Het nummer werd in 2002 opgenomen, maar belandde in 2003 in de hitparade.

Toy soldiers – Martika: en we gaan er deze week uit met een nummer uit 1989. God, is dat alweer zó lang geleden ondertussen? De Amerikaanse zangeres die het zong was destijds amper twintig jaar oud, ondertussen is ze 51. Ze maakte overigens ook een paar deftige nummers (met wat hulp van wijlen Prince), maar we hebben achteraf weinig meer van haar vernomen.

Posted 11/07/2020 by ambijans in Muziek

‘Het lichaam zwijgt’ (Jo Baker)   Leave a comment

jo baker

Een jonge schrijfster verlaat Londen en verhuist met haar zoontje naar een afgelegen plaats in het noorden van Engeland, waar ze een baan heeft gekregen als docent creatief schrijven aan een provinciale universiteit. Ze heeft het geld nodig maar wil vooral de herinnering ontvluchten aan een gewelddadige aanranding waarvan ze drie jaar eerder het slachtoffer was. Hoewel ze voldoening put uit het lesgeven, is het werk veeleisend, zeker wanneer er in haar klas een verhit debat uitbreekt over geweld tegen vrouwen. Bovendien begint één van haar studenten romanfragmenten te schrijven waarin de grens tussen fictie en werkelijkheid wel erg dun aanvoelt. Wanneer ze ten slotte zichzelf herkent als hoofdpersonage in het verontrustende werk van de jongeman, vreest ze niet meer te zullen ontkomen aan het gruwelijke lot dat hij haar heeft toebedacht. ‘Het lichaam zwijgt’ is een ijzingwekkende en psychologisch vernuftige campusroman die ons op een onthutsende manier laat zien hoe diep de patronen van seksisme en geweld zijn geworteld in onze maatschappij. Auteur Jo Baker is een Britse romanschrijfster. Ze heeft zes boeken op haar naam staan, waaronder de bestseller ‘Longbourn’. Na haar studies aan Oxford University verhuisde ze naar Lancaster.

Posted 10/07/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (215)   Leave a comment

Na enkele coronavrije dagen (na de ‘mysterieuze’ Covid-19 test) togen wij afgelopen donderdag opnieuw aan het werk (in minimumbezetting). Zo’n beetje de voorbode op de traditionele zomerperiode. Vrijdag konden we ook in alle rust werken. Donderdag en vrijdag waren eigenlijk best goeie dagen qua bezoekersaantallen. Ik mocht ook eindelijk nog eens een weekend werken. Voor de rest hebben we daar bitter weinig over te melden. Wat we wél nog kwijt kunnen is het aantal tv-series dat we de afgelopen tijd aan ons kennersoog voorbij zagen komen. ‘White Lines’ (Netflix), ‘Modern Family’ (bijna door het allerlaatste seizoen 11 heen), ‘Run’ (HBO), ‘Homeland’ (achtste en laatste seizoen volledig gezien), ‘The Summerdahl Murders’ (NPO) en ‘The Brokenwood Mysteries’ (EEN), ‘The truth about the Harry Quebert Affair’ (FOX), ‘Killing Eve’ (seizoen 2), ’13 reasons why’ (seizoen 3 en 4), begonnen aan ‘Dark’ (derde en laatste seizoen), ‘I may destroy you’ (HBO) en ‘Cardinal’ (seizoen 1 op Canvas). Over naar de muziek!

American cars – Annie: we starten deze week met een Noorse blondine, gewoon omdat het kan! Exact elf jaar na haar laatste cd ‘Don’t stop’ sloeg ze de raadgeving die in de titel zat helemaal in de wind. ‘Dark hearts’ mogen we ergens midden oktober verwelkomen.

Je t’aime encore – Yelle: van een Noorse blondine naar een Franse brunette, het is in dit geval maar een kleine stap. Ze debuteerde in 2007 met ‘Pop up’ en haar vierde cd ‘L’Ère du verseau’ ligt begin september in de rekken. Voor liefhebbers van pop en electronica.

Cosmic dancer – T. Rex: onze classic komt deze week uit 1971. We kunnen zelfs zeggen dat er een goeie aanleiding is om dit nummer in onze oorwurmlijst te zetten. In september verschijnt namelijk ‘AngelHeaded Hipster’, een cd waarop andere artiesten wijlen Marc Bolan coveren. Dit nummer krijgt daar een uitvoering mee van Nick Cave, verder maken o.a. ook Devendra Banhart, Lucinda Williams, U2 featuring Elton John, Father John Misty en Nena hun opwachting.

Together – Jon Gurd: omdat we er ook vaak een iets eclectischere track bij willen hebben, zijn we deze week uitgekomen bij een langharige Britse dj. Zijn debuutcd ‘Lion’ mogen we midden augustus verwachten.

A hero’s death – Fontaines D.C.: en we gaan er dit keer uit met deze Ierse rockers. Stonden onlangs nog in de line-up van het online festival van Focus Knack, dat werd gecureerd door Kate Tempest. Je krijgt van ons het titelnummer van een fijn plaatje. Tot volgende week!

Posted 09/07/2020 by ambijans in Muziek

‘Zomergasten’ (NPO 2)   Leave a comment

zomergasten 2020

Vanaf zondag 19 juli is het eindelijk weer zover! Presentatrice Janine Abbring ontvangt dan weer zes weken na mekaar enkele razend interessante praatgasten die zullen zorgen voor een avondvullend programma. Het programma interviewt al sinds 1988 interessante sprekers aan de hand van hun favoriete televisiefragmenten. Hier en daar zit er al eens een gast bij waarin het gesprek minder vlot verloopt of waarbij het wat schuurt maar véél vaker weet hij/zij de kijker in zijn/haar leefwereld mee te zuigen. In Vlaanderen heeft ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ met Thomas Vanderveken op Canvas ongeveer dezelfde insteek, alleen duurt dat programma niet zo lang. Op zondag 19 juli gaan ze van start met een geëngageerde rapper, Typhoon. Je kan een avond verwachten waarover het zal gaan over racisme, afkomst en privacy. Eén week later is het de beurt aan strafpleiter Inez Weski, een nogal opvallende verschijning in het medialandschap. Nóg een week later is het dan weer de beurt aan schrijfster en actrice Nazmiye Oralwiens persoonlijke theatervoorstellingen vaak gaan over de tegenstellingen tussen Turken en Nederlanders. Omdat de actualiteit er ons haast toe dwingt werd er ook een viroloog en epidemioloog gevonden in de figuur van Jaap Goudsmit. Hij is hoogleraar aan de Amerikaanse universiteit Harvard en hij ontwikkelde vaccins tegen aids, ebola en griep. Of politiek ook sexy kan zijn? Daarover kan vicepremier en minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Carola Schouten vast en zeker een aardig woordje meespreken. Dat ze van de Christenunie is zien we in dit geval graag door de vingers. Op 23 augustus eindigt het programma met een literaire klepper. Deze keer klopt mijn hart een paar tikken sneller wanneer ze aan tafel gaan met schrijver Ilja Leonard Pfeijffer. Veelbekroond, véél gelezen ook (zowel in Nederland als bij ons). Ik verwacht alleszins een zinvol gesprek over migratie en de vloek van het (massa)toerisme. Kijken kan dus vanaf zondag 19 juli. Wie geen écht zittend gat heeft laat die avonden best zijn digicorder gezellig snorren om het programma later in meerdere etappes te degusteren. Enjoy!

Posted 08/07/2020 by ambijans in Algemeen, Kunst, Literatuur, Politiek, Reizen, Theater, TV

De top 100 boeken (74) ‘De koperen tuin’ (Simon Vestdijk) (1950)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Nol Rieske is de zoon van de plaatselijke rechter. Nol lijdt aan het conflict tussen de verstandsmens en de gevoelsmens. Dit conflict probeert hij in de liefde en de muziek op te lossen. In zijn jeugd belandt Nol in de Tuin, de plaats waar de burger gaat wandelen, waar hij muziek luistert en waar hij zich vermaakt. Omdat Nol iets vreemds ondergaat komt in hem de gevoelsmens naar boven. Door het horen van de muziek van de dirigent Cuperus en de dans met Trix, de dochter van Cuperus verandert Nol. Vanaf dat moment krijgt de gevoelsmens in Nol de overhand en zal hij een strijd voeren om met de burgers om hem heen, maar vooral met de burger in hem zelf af te rekenen. Ik neem aan dat het oeuvre van Vestdijk tegenwoordig nauwelijks nog wordt gelezen door ‘het grote publiek’ en eigenlijk is dat best jammer. Misschien wordt het tijd om deze schrijver te herontdekken? Zijn personages zijn prachtig uitgewerkt, de opbouw van het verhaal zorgt ervoor dat het naast een tijdloze liefdeskroniek tevens een coming of age roman wordt. Het zou kunnen dat dit een taai boek is als je weinig affiniteit hebt met klassieke muziek, maar daar heb ik zelf persoonlijk weinig hinder van gehad toen ik het destijds las.

Laat deze kelk passeren: ‘De geur van koffiebloesem’ (Ana Veloso) (2005)

Posted 07/07/2020 by ambijans in Literatuur