Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (37)   Leave a comment

wij noemden het spel vroeger anders maar blijkbaar heet het busjekruit

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Toen wij jong waren (lang geleden, de dieren spraken niet meer dus relatief gezien valt het nog best mee) speelden we nog vaak op straat. Misschien waren de zomers in die tijd gewoon beter, al kan dat nooit een excuus zijn voor de huidige generatie kinderen die liever games spelen op hun computer dan te ravotten in de prachtige buitenlucht. Zoals ik hier al vaker aangaf, spraken we meestal twee straten verder af in de straat waar een aantal kameraden van ons woonden. Midden jaren ’80 (we waren pas aan onze middelbare schoolcyclus begonnen) was er zo bijvoorbeeld een balspel (waarvan mij de exacte naam die wij eraan gaven alweer ontgaat), maar die Nederlanders blijkbaar busjekruit noemen. Hoe zat het kort gezegd in mekaar? Er kwamen in die tijd niet zo gek veel auto’s voorbij in de straat, dus werd er een bal midden op de straat gelegd. Eén van onze vrienden mocht die bal (meestal keihard boerentip!) wegrammen waarna iedereen zich mocht gaan verstoppen. Eén persoon mocht daarna de bal gaan halen, de rest gaan zoeken, nadat hij de bal terug bij het vertrekpunt had gelegd. Wanneer hij iemand had gevonden moest hij terug naar de bal rennen en de naam van die persoon vernoemen. Die persoon was dan ‘af’ en mocht in de buurt van de bal gaan zitten. Als iedereen was gevonden was het spel afgelopen. Degene die als eerste was gevonden, mocht als volgende de rest gaan zoeken wanneer de bal weer was weggetrapt. Uren hebben wij ons daarmee geamuseerd. Zeker als het lot van de gevonden personen in handen lag van die ene persoon die nog niet was gevonden. Die kon namelijk de rest ‘verlossen’ als hij de bal ongezien terug kon wegtrappen. Wanneer dat gebeurde begon het spel weer van voor af aan. Niet zo leuk voor de zoeker, des te leuker voor de rest uiteraard! 😉 Soms eindigde het spel bij ons wel eens abrupt, wanneer één van de verstopten net iets meer belangstelling had voor het mooie buurmeisje, dan voor het spel. Het buurmeisje (dat meestal niet meedeed) zorgde er soms voor dat bepaalde mensen té snel werden gevonden omdat hun verstopplaats steevast dezelfde was. Later werden sommige mensen iets inventiever door gewoon naar binnen te gaan om ongestoord met het buurmeisje te kunnen praten. Zo werd het voor de verstopper een haast onmogelijke zaak om alle verstopten terug te vinden. Ik wil mij langs deze weg (meer dan dertig jaar na datum) nogmaals excuseren bij sommige zoekers voor het feit dat ik in die tijd zo vaak werd ‘afgeleid’. 😀

Advertenties

Posted 23/06/2018 by ambijans in Algemeen

Open VLD Zonhoven presenteert kieslijst voor 14 oktober   Leave a comment

het gros van de 27 kandidaten in oktober 2018

Er moest iemand het eerste zijn, dus besloot de Open VLD-afdeling van Zonhoven om uit te pakken met een volledige kieslijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober a.s.. Als grootste fractie in de gemeenteraad was hun huiswerk blijkbaar als eerste klaar, dus waarom langer wachten? Er doen waarschijnlijk zes partijen mee aan de komende gemeenteraadsverkiezingen. CD&V loste mondjesmaat al enkele namen van nieuwe kandidaten en ze lieten weten dat ze een kartel aangaan met Groen. Aan Zonshovenkant (de vroegere SP.A-afdeling) is het vooralsnog windstil, N-VA maakt haar volledige lijst bekend op 11 juli (héél toepasselijk in hun geval). Hoe het bij PLUZ en Vlaams Belang zit is mij nog onduidelijk. De kans dat ze een volledige kieslijst op de been krijgen is echter reëel.

De lijst van de liberalen zelf dan. Die telt net als in 2012 27 kandidaten. Er staan 12 nieuwe kandidaten op, zeven kandidaten zijn jonger dan 35 jaar. Drie kandidaten stonden in 2012 op de lijst voor een andere politieke partij. Lijsttrekker is huidig burgemeester Johny De Raeve en de top drie wordt verder vervolledigd door schepenen Ria Hendrikx en Bram De Raeve. Drie oudgedienden (Magda Hulsmans-Moons, Jules Achten en Henri Schraepen) zullen de lijst duwen. Cliché of niet, maar nogal wat kandidaten op de lijst hebben een zelfstandigenstatuut. Geen nood, zelfs voor ambtenaren (o.a. een leerkracht en een schooldirecteur) werd er een plekje vrijgehouden. Zo wordt aan iedereen gedacht! 😉 Op plaats 8 staat Katrien Hoebers, niet enkel een bekende Zonhovenaar (maar buiten onze dorps -en provinciegrenzen gekend onder haar alter ego Madam Confituur). Ze schreef al drie boeken over haar passie, straks komt daar misschien nog een hoofdstuk politiek bij. Wie graag eens een blik wil werpen op al die andere interessante kandidaten die de lijst bevolken, verwijs ik graag door naar de facebookpagina van Open VLD Zonhoven. Gewoon doen. Hé, ik zie daar precies een catchy verkiezingsslogan opdoemen!

Posted 22/06/2018 by ambijans in Politiek

De top 100 tv-series (57) The Royle Family (1998-2000)   Leave a comment

the royle family

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Royle Family’ is een Britse comedyserie, die tal van prijzen won, waaronder meerdere malen de BAFTA TV Award en de British Comedy Award. Het gaat om in totaal 22 prijzen en 14 nominaties. De hoofdrollen worden vertolkt door Ricky Tomlinson (vader James ‘Jim’ Royle), Sue Johnston (moeder Barbara Royle), Caroline Aherne (dochter Denise Royle), Ralf Little (zoon Antony Royle) en Craig Cash (Dave Best, de vriend en later man van dochter Denise). De serie bestond drie seizoenen met daarbij ook enkele (Kerst)specials. De inhoud? Het draait allemaal om het doodgewone gezin Royle, woonachtig in Manchester. Vader Jim is werkloos en hangt veelal voor de televisie, rookgrage moeder Barbara klust bij in een bakkerij, de tevens rookgrage dochter Denise is nogal lui, bazig en jaloers, zoon Antony (die altijd de pineut is bij het doen van allerlei klusjes, maar later in de serie een succesvol zakenman wordt) en Dave Best (de vriend en later man van Denise). De serie speelt zich vrijwel geheel af in de woonkamer van de familie Royle. Ook niet onbelangrijk om te vermelden: de scenario’s van deze reeks kwamen grotendeels van actrice Caroline Aherne, die in 2016 op 52-jarige leeftijd overleed aan longkanker. Een mooie, overzichtelijke trailer vinden is moeilijk, dus moeten jullie het doen met deze scène.

Absoluut te mijden op tv: ‘Wat nu weer!?’ (1995-1998)

Posted 21/06/2018 by ambijans in TV

Oorwurm van de week (106)   Leave a comment

clutch

Afgelopen zaterdag speelden wij de Zeekamelenquiz in Heist-op-den-berg, een quiz die stond aangekondigd als een B-quiz, maar die (te oordelen naar de kenners in de zaal) eerder een A-B quiz was. Als zelfs die het moeilijk vonden … Clockwork won met een straatlengte voorsprong op Hego, dat nipt voor MVC finishte. Zelf haalde ik met Happy Ending een 13de plek op 26 teams. Mijn verdienste hierin was zéér gering moet ik zeggen, al pufte iedereen bij ons aan tafel. Zeven ploegen haalden geen 50 %. Tussendoor hielden wij ons bezig met werken (vooral afvoeren!), wat WK-matchen bekijken en quizzen. Gisteravond ook een C-quiz in Heist-op-den-berg met slechts twaalf teams aan de start. Hier werden we vijfde. Op het werk zijn ze sinds maandagmorgen volop bezig met het plaatsen van airco. Hoera! In principe zouden ze donderdagavond klaar moeten zijn met hun werk. Laat die zomer nu maar komen. Hieronder onze selectie van deze week.

Gimme the keys – Clutch: wij herinneren ons deze band vooral van hun muzikale activiteiten in de jaren ’90 van de vorige eeuw. Toch bleven ze in de loop der jaren met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk muziek maken, al ging die dan geruisloos aan mij voorbij. Vandaag maken we het een beetje goed.

Cats in the cradle – Harry Chapin: onze classic hoorden we afgelopen weekend op de A-quiz van de Zeekamelen in Heist-op-den-berg. Wij waren meer vertrouwd met de cover van Ugly Kid Joe later, maar het origineel stamt uit 1974. Deze zanger leek op weg naar een mooie carrière als cineast én muzikant, ware het niet dat hij in 1981 op 38-jarige leeftijd verongelukte op weg naar een optreden.

Gold rush – Death Cab For Cutie: in augustus worden wij alweer verblijd met een nieuwe cd van deze Amerikanen. Die zal ‘Thank you for today’ heten. Liefhebbers bestellen best al een ticket voor hun doortocht in de Roma op 3 februari 2019.

A trick of the light – Villagers: ook één van onze favoriete Ierse songsmeden Conor O’Brien heeft binnenkort nieuw werk op de plank liggen. Na drie jaar pauze presenteert hij ons straks ‘The art of pretending to swim’.

Unfold – Ólafur Arnalds: we zijn niet meteen liefhebbers van het saaie, verdedigende voetbal van de Ijslandse voetballers, maar hun muziek staat gelukkig op een hoger treetje. Een instrumentaal nummertje waarin de Ijslander vocale hulp krijgt van Sohn blijkbaar. Volgende week zijn wij er opnieuw met nieuw materiaal!

Posted 20/06/2018 by ambijans in Muziek

‘Leven en laten leven’ (Hendrik Groen)   Leave a comment

hendrik groen

Nee, zijn immens populaire voorgangers (twee stuks), heb ik (nog) niet gelezen maar de opvolger sinds afgelopen weekend dus wél. Ik moet zeggen, leest lekker weg en is af en toe zelfs behoorlijk grappig. Maar waarover gaat het nu precies? Arthur Ophof had zich het leven toch anders voorgesteld. In plaats van spectaculaire reizen te maken naar verre landen, staat hij vier keer in de week in de file van Purmerend naar Breukelen én in de file van Breukelen naar Purmerend. Groots en meeslepend kun je zijn uitgebluste, kinderloze huwelijk en zijn autovrije hofje voor de deur niet noemen. En hij wordt vijftig, dus de tijd begint te dringen. Maar als zijn werkgever hem ‘helaas’ moet ontslaan en hij er een mooie ontslagvergoeding uit weet te slepen, openen zich onverwachts mooie perspectieven op een geheel nieuw leven … Hendrik Groen publiceerde zijn eerste dagboek in 2014. ‘Pogingen iets van het leven te maken’ werd een groot succes: er is een heuse Hendrik Groen-fanclub, de vertaalrechten zijn verkocht aan meer dan 35 landen, er is een tv-serie van gemaakt die werd uitgezonden door omroep MAX, het is bewerkt tot een theaterstuk door Bos Theaterproducties én het boek kreeg de NS Publieksprijs 2016. Hendrik Groen is een pseudoniem. Ook opvolger ‘Zolang er leven is’ was hetzelfde lot beschoren. Dit vermakelijke boek kan je kopen in de betere boekhandel of ontlenen in elke zichzelf respecterende bibliotheek.

Posted 19/06/2018 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (69) Helga Lovekaty   Leave a comment

helga lovekaty

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Helga Lovekaty (26) is een Russisch model (o.a. het gezicht van Philipp Plein) met een zéér ruime Instagramaanhang die ondertussen meer dan vier miljoen liefhebbers telt. Helga is 175 centimeter lang, 52 kilogram licht en de trotse eigenares van een natuurlijke 75D cupmaat. Haar enorme populariteit heeft haar ondertussen ook een modellencontract opgeleverd. Enkele jaren geleden koppelde Cristiano Ronaldo deze schoonheid aan zijn ex-ploegmaat James Rodriguez … maar die woonde op dat moment nog netjes thuis bij vrouw en kinderen. James Rodriguez is ondertussen gescheiden, maar ook zijn relatie met Helga was helaas geen lang leven beschoren. Bekoorlijke Helga heeft er geen problemen mee om haar troeven in de kijker te zetten. Véél of weinig textiel, het maakt haar weinig uit. In 2015 maakte ze ook haar filmdebuut in ‘Hardcore Henry’. Verder houdt ze heel erg van zingen, voetbalclub Zenit Sint-Petersburg, fitness en van haar twee konijnen.

Posted 18/06/2018 by ambijans in Babes

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (36)   Leave a comment

kwelduivel platt knikkert ons uit de wereldbeker in 1990

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Wanneer dit bericht verschijnt staan de Rode Duivels aan de vooravond van hun openingsmatch tegen Panama op het WK voetbal in Rusland, een team van garnalenvissers die ze ongetwijfeld van de mat zullen spelen. Toen wij jong waren (14 jaar) werden onze Rode Duivels ooit vierde op het WK 1986 in Mexico. Daarvoor moest je toen nog (in volle examentijd) in het holst van de nacht opstaan. Iedereen die het toen live meemaakte kan zich nog die legendarische wedstrijden tegen o.a. de SovjetUnie en Spanje voor de geest halen. Na Mexico barstte er zelfs een heus volksfeest los in ons land. Ik herinner me uit diezelfde zomer ook nog de dag dat Jean-Marie Pfaff naar Limburg kwam (Kelchterhoef als ik me niet vergis) om wat strafschoppen te komen stoppen en om handtekeningen uit te delen. En dan te denken dat ons land in 1986 op meerdere fronten succesvol was. Zo wonnen we slechts één keer het songfestival met Sandra Kim. Ook haar zagen we datzelfde jaar in het écht, toen ze op één of andere Radio 2 dag kwam optreden in de Maaseikse Heerenlaak. We zullen het maar toegeven: wij hadden toen een crush op Sandra Kim. Maar we gingen het hier over voetbal hebben zeker? Helaas maakten we ook kennis met de keerzijde van de voetbalmedaille. Héél recent (2014) nog ging ons land eruit tegen Argentinië. Dat was toen bitter, maar het kan absoluut niet concurreren met die zomer van 1990, toen het WK in Italië werd georganiseerd. We hadden een Rode Duivelstenue, we hadden vlaggen, we hadden toeters en bellen, een tv-toestel dat buiten in de tuin stond opgesteld, volle bakken bier, knabbels én een uitgelaten bende supporters die er helemaal klaar voor was. Onze tegenstander heette Engeland, een ploeg die onze Rode Duivels zeker aan konden. Sterker nog, gedurende de hele wedstrijd was België de betere ploeg maar pech stond een overwinning in de weg. Na 90 minuten stond het nog doelpuntenloos 0-0. Ook de verlengingen leken geen winnaar op te leveren, dus maakten wij ons al bijna op voor de strafschoppenreeks, altijd weer een loterij … al hadden wij met Jean-Marie een heuse strafschopkiller in doel staan. Laat ons zeggen dat het vertrouwen vrij groot was. Zenuwachtig ijsberend stonden we al in de buurt van het tv-toestel. Tijdens de pauze vóór de verlengingen hadden we al een vlag in de auto gehangen, zodat we bij winst onmiddellijk naar Zonhoven centrum konden rijden of naar Hasselt (wie zal het zeggen?), tot in die desastreuze 119de minuut de ingevallen David Platt alsnog anders besliste. Achtentwintig jaar na datum staat de naam ‘Platt’ bij mij nog steeds synoniem voor ‘totale deceptie’. Toen het gebeurde greep iedereen die erbij was naar zijn haardos, kreten van vertwijfeling, totaal ongeloof, bijna tot tranen bewogen … Je kan het nauwelijks geloven, zelfs niet als ze het doelpunt voor de 38ste keer herhalen en analyseren. De verslagenheid was m.a.w. immens groot. Ik herinner me van die avond dat we na de wedstrijd toch nog een pintje hebben gedronken om van alle emoties te bekomen en dat ik samen met een vriend toch nog eventjes in Zonhoven centrum ben geweest. Van pure frustratie hebben we later op de avond nog ergens een vlag van een vlaggenmast gehaald als een soort van trofee. Ons verdriet zijn we die avond niet kwijtgeraakt, maar het hielp toch een klein beetje met de verwerking ervan! 😉

Posted 17/06/2018 by ambijans in Algemeen