Oorwurm van de week (255)   Leave a comment

Deze week hebben we weinig om op terug te blikken. Onze werkweek werd met één dagje ingekort omdat we op Paasmaandag vrij hadden. We maakten daar gretig gebruik van door onze elektrische step eens te testen op weg naar het werk. Daar gingen we de inleverbus snel leegmaken. Het was wél een beetje opletten tijdens die regenachtige voormiddag. Een step is namelijk spatwaterbestendig, maar je kan ‘m beter niet gebruiken tijdens zware regenbuien. Om ‘te oefenen’ in ecostand naar ginds gereden aan een gezapig tempo van 18 km/u. Op de terugweg de sportstand eens getest. Met lichte tegenwind haalden wij toch 23 km/u. Je moet er een beetje aan wennen, maar bij normale temperaturen gaat het een gezellig tijdverdrijf worden (hoop ik). Toch was ik vrijdagavond moe na een toch wel redelijk drukke week. Dat de paasvakantie volop bezig is zal daar zeker mee te maken hebben. Ook de komende week is (voor sommige mensen) een vakantieweek. Wij blijven echter trouw op post. Enkel dinsdagnamiddag lossen wij de rol even want dan moeten we terug naar Dalemans Interieur in Maasmechelen om te zien wat ze op papier hebben gezet voor de inrichting van onze muur. En na de regen van de afgelooen dagen wordt het meteorologisch gezien terug wat zachter. Dus misschien is er een mogelijkheid om de step nog eens uit te halen. Zo, dan kunnen we ons dadelijk op de muziek smijten.

Mine forever – Lord Huron: vandaag trappen we af met prettig in het gehoor liggende Amerikaanse indiefolk. De heren zijn ondertussen ruim een decennium bezig en ze hebben met ‘Long Lost’ volgende maand een vierde full cd in de aanbieding. Iets om naar uit te kijken!

Parade – Lydia Ainsworth: in 2014 nestelde haar debuutplaat ‘Right from real’ zich in mijn eindejaarslijstje. Ondertussen zit deze Canadese componist alweer drie albums verder in haar carrière. Haar nieuwe cd ‘Sparkles & Debris’ verschijnt trouwens op exact dezelfde dag als de plaat van de mannen hierboven.

Dirt – Alice in Chains: onze classic zochten we deze week in de grunge scene van de early nineties van de vorige eeuw. Seattle was toentertijd zo’n beetje de hotspot waar het allemaal gebeurde. Dat liep helaas niet altijd even vrolijk af. In 2011 stierf hun bassist aan een overdosis, maar in 2002 was zanger Layne Staley al op exact dezelfde manier om het leven gekomen. Hij woog bij zijn dood slechts 39 kg voor een man 180 centimeter groot. De band bestaat nog steeds, weliswaar in gewijzigde bezetting.

Church girl – Laura Mvula: deze Britse deerne van Caraibische afkomst doet al enige tijd haar ding in het R&B én soulsegment. Ze trekt haar bewondering voor Nina SimoneJill Scott, Erykah Badu en Lauryn Hill door in haar eigen muziek. Begin juli verschijnt haar derde cd ‘Pink noise’.

Manners, mood & attitude – Soul Clap: en we gunnen de mensen met dansbenen een extra verzetje deze maandag. Dit Amerikaanse dj duo koppelt jazz aan een aantal andere dansbare genres en dat levert een knap resultaat op. Onlangs verscheen hun ‘World’ EP. Wij zijn helemaal rond (figuurlijk dan) en broeden op nieuwe plannen waarvan je binnen exact één week het resultaat zal zien. Tot dan!

Posted 12/04/2021 by ambijans in Muziek

Corona 365 (2021 editie) (3)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

61. Nikes – Frank Ocean : een artiest als Frank Ocean zou ik normaliter minder snel oppikken ware het niet dat hij opdook in o.a. HBO-reeks ‘Euphoria’. Omdat ik een interessante tv-reeks nóg meer cachet vind hebben met een dito soundtrack komt dit nummer uit 2016 hier ook in mijn lijstje terecht.

62. Against the tide – Stubborn Heart : ik ben razend benieuwd naar de tweede cd van deze Britten die begin juni wordt verwacht. Dit was voor mij alvast één van dé oorwurmen van het eerste kwartaal van 2021.

63. Cucurrucucu paloma – Caetano Veloso : de jaarlijkse Classics 1000 op Radio 1 ging weer van start. Ergens onderaan (op plek 982) bengelde deze ondertussen 78-jarige Braziliaanse muzikant. Het originele Mexicaanse lied dateert al van 1954, Veloso’s versie van 1995 (als we ons niet vergissen). Het kwam o.a. voorbij in Pedro Almodóvar’s ‘Hable con ella’ uit 2002.

64. Tout oublier – Angèle featuring Roméo Elvis : het getalenteerde geslacht Van Laeken (broer en zus) kon hier uiteraard niet ontbreken met een sterke single uit 2018. Misschien voelen zij de crisis in de muziekindustrie net iets minder maar dat mag geen belemmering zijn om hen hier te negeren.

65. Thank U – Alanis Morissette : ik zal me hier vandaag niet outen als een fan van deze Canadese zangeres, maar als ik één nummer van haar moet noemen dat ik wél héél goed vind, dan toch wel dit nummer uit 1998.

66. Black soul choir – 16 Horsepower : nóg zo’n topband (actief tussen 1992 en 2005) die vooral dreef op de klasse van frontman David Eugene Edwards. Ooit live gezien op Pukkelpop, het wordt zelfs nog beter want zijn andere band Woven Hand zag ik in 2012 in CCHA.

67. Desires are already memories – A Winged Victory for the Sullen : mocht je ooit de kans hebben om het duo O’Halloran/Wiltzie aan het werk te zien, dan moet je écht niet twijfelen. Voor mij persoonlijk was dat het geval in april 2014 en december 2015 (telkens in CCHA). Mag ik hier zeggen dat ik het pluche van de culturele centra mis?

68. Where did our love go – The Supremes : we kunnen onmogelijk de golden sixties (in dit geval 1964) negeren als we een zo divers mogelijke afspeellijst willen maken in coronatijd. Omdat een meidengroep als K3 hier geen optie is, was onze keuze snel gemaakt. 😉

69. Perpetual motion – Max Cooper : eind 2018 zag ik deze man al eens performen in CCHA in een bijzondere voorstelling waarin voor één keer de toeschouwers op de bühne mochten rondlopen, terwijl de muzikanten musiceerden vanuit de zaal in een soort van multidimensionaal spektakel.

70. Blue period – The Smithereens featuring Belinda Carlisle : zanger Pat DiNizio is al sinds eind 2017 niet meer onder ons, dus deze single uit 1990 mag als een eerbetoon worden gezien. Carlisle (62 ondertussen) zat op dat ogenblik zo’n beetje op haar hoogtepunt in haar solocarrière.

71. Muim – Murcof : onze meest experimentele track is van Mexicaanse makelij gemaakt door een heerschap dat naar de naam (geloof het of niet!) Fernando Corona luistert. Dit prijkte op zijn debuut ‘Martes’ uit 2002. Bijzonder interessant, weliswaar enkel voor de liefhebbers. Een gewaarschuwd man/vrouw …

72. O Pastor – Madredeus : in diezelfde Classics 1000 (plek 973) volgde er ook een blij wederhoren met misschien wel Portugals bekendste exportproduct op muzikaal vlak. Ik was alweer bijna vergeten hoe goed dit eigenlijk is!

73. Boy from Michigan – John Grant : voor de muziekquizzers onder ons is het misschien interessant om te weten dat Grant ooit bij The Czars zat, al is enkel zijn solocarrière voor mij bekend terrein. Zo staat ‘Marz’ (van zijn solodebuut uit 2010) in mijn straffe muzieklijst. De titeltrack van zijn nieuwe cd (juni 2021) laat alleszins weer het beste vermoeden. Uitchecken die handel!

74. See you – Depeche Mode : één van die bands die mijn interesse in synthpop serieus heeft aangescherpt. Ik denk dat deze single uit 1982 mij via de BRT Top 30 destijds al goed op weg heeft gezet. Het was de tijd waarin wij met een radiocassetterecorder volop muziek begonnen te tapen. Je kan je nu haast niet meer voorstellen hoe ongelofelijk hip dat toen was.

75. Angels – DAAN : toen Daan Stuyven in 2002 ‘Bridge Burner’ uitbracht betekende dat meteen de grote doorbraak. Hij verzamelde een heuse band rond zich (o.a. Isolde Lasoen op drums), de rest is geschiedenis.

76. I wish – Stevie Wonder : in een allesomvattende muziekgeschiedenis kan je onmogelijk om deze 70-jarige Amerikaanse zanger heen (winnaar van 25 Grammy Awards) wiens ‘Songs in the Key of Life’ uit 1976 tot het allerbeste van dat decennium behoort.

77. As tears go by – Marianne Faithfull : in 1964 scoorde deze Britse zangeres een hit met een nummer dat werd geschreven door de heren Jagger en Richards van The Stones. Het jaar daarna brachten die het ook uit met hun band.

78. Scratchyard lanyard – Dry Cleaning : als zelfs de muziekredactie van Focus Knack gewaagt van één van de allerbeste debuutplaten uit 2021, wie zijn wij dan om die stelling te weerleggen? Integendeel, wij kunnen enkel maar goedkeurend meeknikken én bevestigen.

79. Dancin’ fool – Frank Zappa : eind 2023 zal Zappa alweer 30 jaar dood zijn, bijna niet te geloven maar hij overleed dan ook al op zijn 52ste. Ik moet eerlijk toegeven dat ik in het begin dat ik ‘m leerde kennen niet écht ‘mee’ was, maar naarmate je muzieksmaak evolueert én verbreedt komt dat meestal wel goed.

80. Heads or tales – Neven : deze Belgische band brak nooit écht door bij de grote massa, maar ik vond dat ze eigenlijk wel potentieel hadden. Ooit in mijn ‘langdurige studententijd’ live gezien op Bloedserieus in de Leuvense Alma. Die avond o.a. ook op de affiche: Nemo en Bettie Serveert. Legendarisch (niet alleen omdat we die avond door de drank ‘goed bien’ waren), maar ook door de sfeer die er hing.

81. Cantaloupe Island – Herbie Hancock : morgen wordt deze Amerikaanse jazzpianist én componist 81 jaar oud. Vorig jaar stonden mijn broer en ik op het punt om tickets te bestellen (voor Gent Jazz als ik me niet vergis), maar iedereen weet ondertussen hoe dat is afgelopen. Een pionier van de 20ste eeuwse jazz scene wiens nummer uit 1964 een heuse classic is.

82. Darko (Tommy Trash remix) – Cubic Zirkonia : Amerikaanse electronicaband die één van hun tracks in 2012 van een dansbare remix liet voorzien. De Australische dj Tommy Trash liet zich ooit in met commerciële dj’s als TiëstoDavid GuettaSwedish House MafiaAfrojack en Laidback Luke (lui die ik liever skip als persoonlijke voorkeur), maar in dit geval valt het resultaat best mee.

83. Max Wells-Demon – Otzeki : één van die fijne ontdekkingen van 2021. Organische electronica uit Groot-Brittannië die in 2018 geruisloos (voor mij althans) debuteerden. Iets om in de gaten te houden. Zeg dat Ambijans het gezegd heeft!

84. 99.9 F – Suzanne Vega : ook altijd een stevige boon gehad voor deze Amerikaanse zangeres, zeker ten tijde van dit nummer (1992). En zeker deze week (bij een gebrek aan vrouwen in dit lijstje) een absolute must. Niet dat we in eindeloze discussie willen belanden maar we streven toch een mooie mix na (zowel qua gender als qua genre).

85. The suburbs – Arcade Fire : we hebben hun de serieuze uitschuiver ‘Everything now’ ondertussen vergeven (vergeten doen we ‘m uiteraard niet!), maar deze Canadezen staan vooralsnog op een goed blaadje bij ondergetekende.

86. Lady shave – Fad Gadget : doet mij weer mijmeren naar de jaren ’90 van de vorige eeuw toen wij dit nummer vrijwel wekelijks hoorden in The Ritz aan de Kanaalkom. Een club die (met de komst van de Blauwe Boulevard) helaas uit het straatbeeld verdween. Als oude zakken hun favoriete zinnetje ‘vroeger was alles beter’ bovenhalen, dan weet je dat ze dit soort herinneringen in hun hoofd hebben zitten.

87. Verdronken vlinder – Boudewijn De Groot : ‘Waar blijft de kleinkunst?’ vraagt iemand zich misschien af? We doen er graag nog een lied uit 1967 bij. Tot begin 2020 was de ondertussen bijna 77-jarige Nederlander actief bij Vreemde Kostgangers, maar corona stak een stokje voor een mooier afscheid. BDG blijft een monument!

88. Hope you’re doin’ better – Mndsgn : als we deze zomer eens écht willen chillen op ons terras, dan moeten we véél naar dit soort muziek luisteren. Niet alleen omdat wij er goedgezind van worden, maar ook omdat het gewoon goedgemaakte muziek is van deze Amerikaanse ‘mind designer’.

89. Tragedy for you – Front 242 : een coronatop maken zonder onze Belgische trots uit de EBM-scene is gewoon uitgesloten. In ons eerste deel van corona 366 (oktober 2020) hoopten we dat DrieSS Van Langenhove geen fan zou worden van deze band. Ondertussen hopen we héél andere dingen (maar die zijn niet geschikt voor publicatie).

90. Washer – Slint : wij zijn blij dat ‘Duyster’ op StuBru een doorstart kreeg in 2021. Het komt niet enkel de kwaliteit van het gemiddelde StuBru-programma ten goede, maar het weet soms ook ‘vergeten’ pareltjes aan de oppervlakte te brengen. Ik leerde deze Amerikaanse postrockband bijvoorbeeld kennen na het zien van de controversiële film ‘Kids’ (1995) van Larry Clark. Ik kan iedereen alvast ten zeerste hun ‘Spiderland’ plaat uit 1991 aanbevelen. Zonder dank!

Posted 11/04/2021 by ambijans in Muziek

‘De Bachelorette’ (Play4), aflevering 8   Leave a comment

Na deze achtste aflevering hoopten wij stiekem even flabbergasted achter te blijven als alle meteorologen die na een aantal zomers aanvoelende lentedagen plots een serie sneeuwstormen op hun bordje kregen. Spanning, suspens, een paar spannende cliffhangers of een aantal plotwendingen die de kijkers niet zagen aankomen? Nee, daar doen ze bij ‘De Bachelorette’ helaas niet aan mee. Mik op de doelgroep die elke week watertandend uitkeek naar ‘Temptation Island’, ‘Love Island’ én andere ‘Ex on the Beaches’ en het zal al interessant genoeg zijn zeker? Later op de avond zou op dezelfde zender trouwens de finale van ‘Big Brother’ (wie keek daar überhaupt naar?) voorbijkomen terwijl op EEN ‘Één jaar gratis’ in een definitieve plooi zou vallen. Het zal zeker geen toeval zijn geweest in die helse jacht naar de top van de kijkcijferparade. Deze aflevering was ongeveer even spannend als de huidige vaccinatiecampagne: wachten op wat komen ging, maar achteraf niet veel wijzer achterblijven. Men overliep snel nog eens de manier waarop Jeroen vorig week (figuurlijk) aan zijn einde kwam, waarna Dominique Van Malder offscreen waarschuwde dat de mannen vandaag écht uit hun comfort zone zouden worden gehaald. Gelukkig konden wij lekker achteroverleunen tijdens deze aflevering.

Deel één begint met Devlin die de volgende opdracht mag voorlezen. Elke scheen nogal into spirituele mumbo jumbo te zijn, dus nam ze enkele mannen mee op date die hun aura’s mochten laten lezen én hun chakra’s konden laten ordenen in een soort van onthullende healingsessie. Klinkt totaal onnozel en guess what: voor absolute non-believers als mezelf was het dat ook. Ook de boys die mee mochten (Ivan, Devlin en Vincent) dachten er op dat ogenblik ongeveer hetzelfde over. Ivan droomde bijvoorbeeld van wierook en een relaxerende massage achteraf en Vincent zei al grappend dat ze zijn gevoelige kantjes naar boven zouden halen in deze goeroeshit. Gertjan had geen mening hierover (of die kwamen we althans niet te weten), maar Django had hier graag bij geweest omdat hij hier als kinesist ook ervaring mee had. Hij demonstreerde meteen hoe zoiets ongeveer in zijn werk ging. Enkel Wouter (een nuchtere Limburger weet je wel?) gaf aan geen liefhebber te zijn van dit soort zweverige toestanden. Daardoor werd Wouter een man naar ons hart deze aflevering. In de villa zijn de overblijvers aan het sporten. Altijd maar aan het sporten. Het moet zijn dat de programmamakers weten dat men de drie thuisblijvers moeilijk een potje kan laten klaverjassen, omdat zoiets zo mogelijk nóg saaier zou uitpakken. Het jaloerse tikje van Django wordt uitgelicht terwijl hij samen met Gertjan op de rollers zit. In Gertjan ziet hij een (op dit moment nog) kansloze medekandidaat die hem een luisterend oor biedt. Het pikt vooral dat concurrent Ivan weer een dot van een kans krijgt om zich te bewijzen bij Elke. Gertjan spreekt troostende maar oh zo klare taal: ‘onthoud vooral het positieve, het is een groepsdate dus daar worden de kansen al serieus door gereduceerd’. Maar goed, we zaten dus bij die spirituele date waarbij een zekere Ilse orakelde dat het de bedoeling was om ‘in sync met jezelf te komen’. Haar woorden, niet de mijne! ‘Probeer de energie van je hart open te zetten’ was haar volgende goede raad. Zou Vincent vandaag kraken of straks weer bittere krokodillentranen plengen? Genoeg gezeverd, over naar de diepste zielenroerselen van de drie mannen. In eerste instantie moesten ze elk afzonderlijk een beetje doen alsof ze elkaars energievelden aan het aftasten waren. Ze stonden daar wat vreemd tegen mekaar aan te leunen. Bij deze eerste oefening ervaren de heren alvast de intense energie en de emoties die daarmee gepaard gaan. Het was moeilijk uit te leggen vertelden ze. Ivan kreeg het enkel warm. Het bekende gezegde ‘If you can’t stand the heat, stay out of the kitchen’ kon in dit geval helaas niet worden toegepast. Ook in de villa belegt Django een soort van spirituele sessie, weliswaar iets gemoedelijker. Of onnozeler (dat zou ook van toepassing kunnen zijn). Gertjan voelde alleszins al een stevige luchtverplaatsing borrelen in zijn buik. Thuis noemen ze zoiets gewoon een scheet, maar soit! En we zaten weer terug bij Elke. Daar moeten de deelnemers nu over ‘het moeilijkste moment uit hun leven’ praten. Devlin mag de spits afbijten. Hij vertelt het verhaal van zijn tweelingsbroer die een nierprobleem bleek te hebben gehad. Hierdoor kwam hij te weten dat ‘familie’ zéér belangrijk was. Een emotioneel momentje, maar Elke drukt hem op het hart dat het niet erg is om emoties te tonen. Meteen het einde van het eerste deel.

Deel twee geeft méér van hetzelfde. Nu mag Elke vertellen over het palliatieve verhaal van vader Lei. Samen met een vriendin verzorgde ze hem tijdens die laatste momenten van zijn leven. Dat ze daar ook goeie momenten uit had gehaald vond ze wel belangrijk. Ivan herkende een aantal elementen uit haar verhaal omdat zijn vader ook drie jaar chemo had gehad waarna hij aan kanker was gestorven. Ivan had (in tegenstelling tot Elke) geen positieve ervaringen gehad met die vreselijke ziekte. Allemaal kommer en kwel. Na de dood van zijn vader had hij zichzelf beloofd om zijn emoties niet meer te tonen maar om vrolijk door het leven te gaan. Weliswaar als ‘flauwe plezante’ maar ach, je kan niet alles hebben. Vincent had dan weer een zware jeugd gehad én een moeilijke relatie met zijn ouders. Zijn moeilijkste moment was de dood van zijn (op dat ogenblik) zes maanden oude zoontje tweeënhalf jaar geleden. De goedgebekte Vincent komt hierna moeilijk uit zijn woorden. Dat verdiende een knuffeltje (van Elke). Omdat twee van de drie mannen al een solodate met Elke hadden gekregen, besluit ze de solosaunadate eerlijk aan Devlin te schenken. Met Devlin is het dan rustig en ontspannen over koetjes en kalfjes praten. In de villa wordt de rest hierna bijgepraat over de nogal intense groepsdate. Volgens Ivan zou deze date iedereen in de groep hebben gekraakt, zelfs Django. Wouter heeft ineens wél spijt dat hij geen emotionele connectie met Elke heeft kunnen maken. De avond valt, iedereen kan bekomen. Een nieuwe dag breekt aan, nieuwe kansen voor de overgebleven mannen want ze mogen allemaal hun sportieve capaciteiten aan Elke tonen in een partijtje padel. Bijna iedereen (op Vincent en Gertjan na) is vertrouwd met padel. Gertjan wordt een beetje als pispaal gebruikt, maar hij bijt ondertussen al meer van zich af. Iedereen lijkt het er uiteindelijk goed vanaf te brengen (voor wat het potje padel betreft). Ivan heeft zijn lolbroek vandaag aan, dus écht ernstig verliep de sessie niet. En ook Wouter voelt zich weer eventjes kind wanneer hij Elke een handtekening op zijn arm laat plaatsen. Langzaam maar zeker wordt er weer naar die vermaledijde roosceremonie toegewerkt. Maar eerst is er uiteraard een cocktailparty die nog kort wordt vooraf gegaan door het onderonsje Dominique-Elke. Elke (voor de gelegenheid in stemmig wit) geeft aan dat ze vanavond nog twijfels heeft over de ‘weg te sturen persoon’. Ongetwijfeld aan het nadenken over die rugzakmetafoor van Dominique. Meteen het einde van dit tweede deel.

Zo komen we alweer strompelend in het laatste deel terecht. De groep wordt steeds kleiner, de sfeer alsmaar intenser. Wie vindt de juiste weg naar Elkes hart en wie kan de stress zo lang mogelijk op afstand houden. Elke monstert alle mannen en ze komt tot de conclusie dat alle heren proper op hun eigen zijn en dat ze allemaal sympathiek zijn. Ivan is de allereerste die een privémomentje met Elke krijgt. Voor het eerst lijkt hij ernstig te zijn, redenen genoeg voor Elke om hem nog net niet uit te lachen. Gertjan geeft daarna toe dat hij altijd wat tijd nodig heeft als hij nieuwe mensen leert kennen, maar dat het allemaal in orde komt eens hij op zijn gemak is. Devlin heeft daarna weinig woorden nodig. Alles wat hij wilde kon hij kwijt in de privédate die hij tijdens deze aflevering had. Voor Vincent woog deze aflevering zwaar, maar hij had dan ook een hoop onverwerkte emoties. Wouter spreekt voor het eerst échte interesse in Elke uit. Hij is nog niet écht verliefd (dat heeft wat tijd nodig), maar het begint langzaam te komen. Elke mag zelfs haar blonde haarkleur houden. Roos rijmt op broos, dus dé vraag van de avond luidt: wiens geluk is straks héél broos waardoor hij naar huis moet? Zes overblijvende mannen, slechts vijf rozen in de aanbieding. Ivan is de eerste gelukkige, gevolgd door Django. Vincent kan opgelucht ademhalen, net zoals Wouter. Dat wil zeggen dat de wanhoop vanavond zal toeslaan bij Devlin of Gertjan. Gertjan mag deze week in de villa blijven, Devlin kan terug naar zijn familiezaak in Bilzen. Elke zag Devlin uiteindelijk meer als een grote broer en dat is uiteraard geen stabiele basis voor succes. Volgende week lijken de heren op de vragen van Proust te moeten antwoorden en staat er ook een jeeptocht op het programma. De winnaar daarvan mag volgens mij samen met Elke op date in een boot. Misschien wel gezellig varen langs het Quartier Bleu in Hasselt? Dat zien we volgende week wel weer. Nog een vijftal extra opvallende conclusies na de vorige aflevering hieronder.

  1. Ik krijg steeds meer sympathie voor Gertjan omwille van zijn mensenkennis. En de manier waarop hij met mensen omgaat. Hij is (voor de groep) de ideale man om tegen te ventileren omdat hij steeds paraat staat met een simpele oplossing. En hij is intelligent genoeg om te zien dat Vincent soms de man is van het betere amateurtheater (‘huilen op commando’) en dat Ivan het er vaak té dik op legt (‘overkill is niet de manier om vrouwen te veroveren’), al lijkt Elke in het kamp te zitten dat nog moet worden overtuigd.

2. Na die eerste kus (‘het begin van een relatie’) is Django een beetje in overdrive geschoten. Op zo’n momenten denk én handel je niet altijd helder. Zo vindt hij Ivan bijvoorbeeld grappig. Really? Of hij denkt dat Elke Ivan grappig vindt en hij vindt de gedachte daaraan niet zo gezellig. Ivan maakt daar uiteraard handig gebruik van door telkens speldenprikjes uit te delen.

3. Nu we toch bezig zijn over Ivan: die heeft van de flierefluitersmodus ondertussen zijn levensmotto gemaakt. Onbegrijpelijk trouwens dat wij pas na deze achtste aflevering op zijn stopzinnetje zijn gestoten: ‘Ik zeg dat eerlijk’. Minstens zo opvallend als dat triggeren van Jeroen onlangs. Ik zeg dat eerlijk, let er volgende aflevering maar eens op.

4. Muzikaal gezien raakte ‘De Bachelorette’ de laatste weken in een serieuze impasse, al meende ik wél ergens een glimp van Stuff. te hebben opgevangen. En Wouter nam eventjes het woord ‘placebo-effect’ in de mond. Gelukkig was het niet zijn bedoeling om de beeltenis van Brian Molko op te wekken, maar ging het om zijn ervaring met de spirituele groepsdate van de andere mannen.

5. Vraag van de week (antwoorden op een gele briefkaart is niet nodig!): ‘hoe lang gaat het duren eer ‘Django’s Grote Karamellenverzenboek’ officieel in de boekhandel zal liggen?’ Ik heb véél sympathie voor Django maar dat gerijm én gedicht verdient onderhand een stevige muilpeer op zijn gezicht. En dan nu onze vraag: wat zal er het eerst gebeuren? Een volgend keutelrijmpje of een stevige oorveeg? Roept u maar!

Posted 10/04/2021 by ambijans in TV

De Tsundoku Top 100 (10) ‘Onderweg’ (Jack Kerouac) (1957)   Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Sal Paradise en zijn aan alcohol, seks, drugs en muziek verslaafde vriend Dean Moriarty, reizen liftend of in gestolen auto’s kriskras door de Verenigde Staten. Hun levenswijze is anti-intellectueel, zonder binding en zonder moraal en ze zetten zich af tegen de gevestigde normen en waarden: ze kiezen voor een ongeremd en onaangepast bestaan. Zoals er in de jaren twintig van de twintigste eeuw de lost generation is geweest, zo was er in de jaren vijftig de beat generation. De bijbel van die generatie was deze roman die Jack Kerouac in 1957 publiceerde: ‘On the Road’. Ik ben er ooit één keer aan begonnen maar omdat ik toen niet in ‘de juiste stemming’ was heb ik het boek maar terug ingeleverd. Jack Keroauc claimt acht jaar ‘On the road’ te zijn geweest en dit boek in drie weken te hebben geschreven onder invloed van allerlei soorten drugs. Of dit in overeenstemming is met de werkelijkheid valt te betwijfelen. Schrijvers hebben al eens de neiging om ‘de waarheid’ naar hun hand te zetten. Marketinggewijs klinkt het uiteraard goed om zoiets te poneren zodat er interesse wordt opgewekt. Los hiervan stel ik dezelfde wekelijkse vraag: heb jij dit boek gelezen en was je onder de indruk (of zwaar ontgoocheld, want dat kan natuurlijk ook!), geef het ons dan mee als geheugensteuntje.

Posted 09/04/2021 by ambijans in Literatuur

‘Brommer op zee’ (Canvas)   Leave a comment

Het heeft een tijdje geduurd maar vanaf zondag 18 april is er op Canvas eindelijk opnieuw een boekenprogramma te zien. Voor sommige werkende mensen wél weer op het ontieglijk late tijdstip 22u. In Nederland zenden ze het op dezelfde dag uit op NPO 2 om 19u25. Ruth Joos en Wilfried de Jong zijn de presentatoren van dienst. In dit programma interviewen ze wekelijks schrijvers en dichters over hun werk. De programmatitel verwijst naar het bekende verhaal van de schrijver J.M.A. Biesheuvel. Online gaat ‘Brommer op zee’ verder als leesclub. Samen met een maandelijks wisselende host lezen kijkers een boek en gaan daarover met elkaar in gesprek. Ruth Joos is in Vlaanderen al jaren toonaangevend in haar interviews met schrijvers uit binnen- en buitenland. Ze had een eigen cultuurmagazine, is veelgevraagd op literaire festivals en presenteert om de week De ochtend: het dagelijkse, journalistieke ochtendprogramma van de VRT op Radio 1. Wilfried de Jong presenteerde al verschillende televisieprogramma’s voor de VPRO waaronder Pakhuis De Jong, Holland Sport en Fotostudio De Jong. Hij was drie jaar de interviewer bij Zomergasten en is één van de vaste presentatoren van Met het oog op morgen. Hij schrijft boeken (fictie/non-fictie) en heeft een wekelijkse column in NRC. Een klein tipje van de sluier gelicht? De Vlaamse acteur Josse De Pauw zal worden geïnterviewd over zijn nieuwe autobiografische boek ‘In open veld’. Ook jong talent krijgt aandacht, want Sofie Lakmaker is de tweede gaste. In de maand april staat haar roman De geschiedenis van mijn seksualiteit centraal in de online boekenclub van het boekenprogramma. Nu heb ik dat laatste boek toevallig gelezen: een héérlijk boek dat lekker wegleest. Voor mij alleszins al een uitstekende reden om regelmatig eens naar dit programma te kijken. Interessant omdat ik zelf in de sector werk, maar eveneens een must see omdat er sowieso nood is aan voldoende cultuur van een zeker niveau.

Posted 08/04/2021 by ambijans in Literatuur, TV

Beste. Film. Ooit. (52) ‘Garden State’   Leave a comment

Vandaag presenteren we jullie een film uit 2004 in een regie van Zach Braff, die zelf ook één van de hoofdrollen in de film speelt. Andrew Large (Zach Braff) keert terug naar zijn familie om ze bij de begrafenis van zijn moeder bij te staan. Hij wordt weer opgenomen in de wereld die hij al lang achter had gelaten en hem depressief maakte. Na lange tijd antidepressiva te hebben genomen stopt hij hiermee. Dit omdat hij Samantha (Natalie Portman) ontmoet en zij een natuurlijker middel tegen zijn somberheid vormt. Een ogenschijnlijk feel good niemendalletje dat erin slaagt iets te doen dat zeer weinig films in de filmgeschiedenis zó treffend is gelukt; spreken namens een generatie. Daar waar pakweg ‘The Graduate’ sprak namens onze ouders, daar doet Garden State dit voor een generatie opgroeiende twintigers (bijna veertigers ondertussen). ‘Thuis komen’ is het thema van dit ‘Garden State’. Verbinden met oude vrienden. Het ontdekken van de geneugten des levens. Én uiteraard de liefde van je leven tegenkomen. Het is waarschijnlijk ook de eerste keer dat Natalie Portman in mijn vizier kwam. En een soundtrack met daarop o.a. Nick Drake, Iron & Wine, The Shins én Zero 7. Rest ons niets anders dan jullie nog een trailer mee te geven.

Posted 07/04/2021 by ambijans in Film

‘Het ontsterven’ (Anne Boyer)   Leave a comment

‘Het ontsterven’ is het Pulitzer Prijswinnende boek van Anne Boyer. Een week na haar eenenveertigste verjaardag wordt bij haar een zeer agressieve vorm van borstkanker vastgesteld. Voor Boyer, een alleenstaande moeder die maar net de eindjes aan elkaar weet te knopen, betekent de diagnose zowel een crisis als een inwijding in een nieuwe wereld: die van ziekte, sterfte en gendergerelateerde ziekenhuispolitiek. In deze memoires put ze uit een rijk scala aan bronnen om die ervaring te onderzoeken, van Romeinse droomdagboekschrijvers en kankervloggers tot het werk van Audre Lorde en Susan Sontag. ‘Het ontsterven’ is tegelijk het verwoestende verhaal van een overlever, een 21e-eeuwse evenknie van ‘Ziekte als metafoor’, een vlijmscherpe kritiek op de ‘kankerindustrie’ en een diepmenselijke verkenning van wat het betekent ziek en gezond te zijn in onze moderne wereld. Auteur Anne Boyer (1973) is essayist en dichter. Eerder schreef ze onder meer ‘A Handbook of Disappointed Fate’ en meerdere bekroonde dichtbundels. Ze doceert Creative Writing aan het Kansas City Art Institute. In 2021 verscheen bij Atlas Contact ‘Het ontsterven’, dat werd bekroond met de Windham-Campbellprijs en de hierboven reeds genoemde Pulitzerprijs. Het boek is te koop in de betere boekhandel, maar uiteraard ook te leen in een bibliotheek naar keuze.

Posted 06/04/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (254)   Leave a comment

De afgelopen week zagen we vooral weer het contrast tussen het mooie lenteweer én de snerpende kou die weer zéér winters aanvoelde. Wij prefereren uiteraard het eerste, maar nu de maartse buien (huh?) zijn gepasseerd is het nog tijd voor wat aprilse grillen. Vorige week had ik via Hubo een kussenbox besteld voor ons tuinmeubilair, maar omdat ze die in Zonhoven niet hadden bestelde ik ze maar in Tongeren. Click & collect in Zonhoven bleek geen optie, dus zullen we deze week naar Tongeren moeten karren om ‘m op te pikken. Vrijdagnamiddag werden onze vliegenramen netjes geplaatst. Zaterdag passeerde mijn broer met de rest van de gezinsleden. Een ideale gelegenheid om mijn elektronische step eindelijk eens deftig in werking te zetten. Vermoedelijk is het gelukt, dus ik ga ‘m binnenkort (op een iets zonnigere dag) zeker eens uitgebreider testen. Vandaag (Paasmaandag) hebben we een dagje vrij, de rest van de week is het werken geblazen. Oh ja, de Classics 1000 op Radio 1 start deze week. Wie tijd én zin heeft om eens lekker achterover te leunen, luister hier misschien eens naar. Ik word daar meestal zen én goedgezind van (tenzij ze Meat Loaf laten horen). Die heeft de selectie van vandaag gelukkig alweer niet gehaald. Wij gingen deze week voor de volgende vijf platen.

Moon phase – Bowerbirds: niets gezelligers dan de week te beginnen met een folky deuntje. De gevederde prieelvogels tref je enkel aan in Australië, Nieuw-Guinea en enkele andere kleine eilanden. De gelijknamige Amerikaanse band is net iets makkelijker te spotten. Eind deze maand releasen ze hun nieuwe aanwinst ‘becalmyounglovers’.

A changed man – Beach Youth: ik heb ook nog een fijn Frans debuut in de aanbieding. De vier Fransozen leerden elkaar in 2015 kennen via het internet nadat één van de bandleden een oproep plaatste voor liefhebbers om samen te musiceren. Na enkele EP’s is het deze maand eindelijk tijd voor debuutplaat ‘Postcard’.

Mirrors – Max Richter: omdat een streepje klassieke piano er altijd wel in kan zo aan het begin van een nieuwe werkweek posten we ‘m gewoon. Richter mag zichzelf ondertussen één van de allerbekendste hedendaagse neoklassieke componisten noemen. ‘Voices 2’ verschijnt deze week.

Lavender – Marillion: ik denk dat mensen van mijn leeftijd (zo rond de 50) zich ongetwijfeld hun LP-cover van ‘Misplaced Childhood’ uit 1985 kunnen herinneren omwille van de prachtig getekende hoes. In die tijd zei de term ‘progressieve rock’ me waarschijnlijk weinig of niets. Omdat we de progrock niet stiefmoederlijk willen behandelen geven we ze vandaag een faire kans.

HNDI – Sasha: en we gaan er vandaag uit met de Brit Alexander Coe, wiens ‘Airdrawndagger’ uit 2002 nog steeds een verademing is in de dancescene. Hij brengt nu in mei ‘LUZoSCURA’ uit, een soort van verzamelalbum met daarop verschillende artiesten waaronder hijzelf. Wij zijn klaar, nu straks de overschot van de chocoladen paaseieren nog opeten. 😉

Posted 05/04/2021 by ambijans in Muziek

Corona 365 (2021 editie) (2)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

26. Miss you – Trentemøller : Deense electronica uit 2008 die ik nog eens voorbij hoorde komen in een aflevering van ‘Iedereen Beroemd’ op EEN. Voor mij roept het nostalgie en weemoed op.

27. It’s all over now – The Rolling Stones : deze Britse rock ‘n’ roll track werd in 1964 een succesverhaal voor deze band. Het nummer kwam voorbij in de openingsaflevering van de tv-reeks ‘Big Sky’.

28. Keep moving – Jungle : nieuw werk van dit Londense soulcollectief stemt mij altijd vrolijk, dus wij hunkeren nu al naar midden augustus. Dit had niet misstaan op pakweg Pukkelpop 2021, but let’s not try to jinx it!

29. Bruise violet – Babes in Toyland : Courtney Love was ooit eventjes lid van deze Amerikaanse damesrockband, tot ze er na de zoveelste ruzie uitgebonjourd werd. Hierna zou ze Hole oprichten. Ten tijde van dit nummer (1992) was ze daar al lang weg.

30. Skin deep – The Stranglers : één van onze commerciële uitjes werd in 1984 op single uitgebracht door een Britse rockband die meerdere topnummers in zijn repertoire heeft zitten.

31. Black venom – Sick of it All : in onverdachte tijden (2018) gezien op Rock Herk, nu kunnen we alleen maar dromen dat er ooit betere tijden zullen aanbreken. Hardcore punk is niet mijn geprefereerde genre, maar het is wél één van de muziekstromingen waarin alle remmen makkelijk los kunnen worden gegooid.

32. Spirit of the dark horse – Goose : op hun nieuwe cd slaan ze blijkbaar een ‘nieuwe’ richting in, dus wij zijn wel een beetje benieuwd. Desalniettemin nog steeds één van de interessantste bands uit eigen land om een keertje ‘live’ mee te pikken.

33. Tuck, the man – Hallo Venray : de eerste (haast vergeten) Nederlandse rockband die we vandaag een forum geven. Ik leerde ze kennen door programma’s als ‘Onrust’ op de VPRO (aan het einde van de 80’s, begin 90’s). Helaas wordt dat soort programma’s niet meer gemaakt tegenwoordig.

34. Still life – The Horrors : Britse band die zichzelf al enkele keren muzikaal heruitvond. Ze brachten onlangs een EP uit, maar wij opteerden voor een single uit 2011.

35. Une autre vie – Iliona : afgelopen zondag na járen nog eens een uitzending van ‘De Zevende Dag’ uitgezeten. Omdat we in deze rubriek niet aan politiek willen doen, gaan we maar meteen naar de ontdekking van de 20-jarige Brusselse artieste Iliona Roulin. Hou haar in de gaten!

36. She moves in her own way – The Kooks : hun debuutplaat (toch alweer 15 jaar geleden) wist vooral een hoop jonge tienermeiden te charmeren, maar laat ons wel wezen: daar is totaal niets mis mee. Deze Britten klinken misschien niet wereldschokkend, maar ze lanceerden toch enkele goed in het gehoor liggende singles.

37. The last man on earth – Wolf Alice : en we blijven in Groot-Brittannië hangen bij een band die ik zelf wél dik oké vind. Je kan ze hoofdzakelijk in het rockvakje steken, al is de openingssingle van hun binnenkort te verschijnen nieuwe single voor de verandering een ballad (al is dat soms een lelijk woord).

38. Autobahn – Kraftwerk : voor het nieuwe Molseizoen op Play4 zitten ze in Duitsland, dus moest er wel eens een stuk van dit nummer uit 1974 in de tweede aflevering voorbijkomen. Deutsche Gründlichkeit ftw!

39. Lost boys and girls club – Dum Dum Girls : omdat je nooit genoeg vrouwen in een muziekrubriek kan proppen steken we er ook dit viertal in. In 2013 zag ik hen passeren in de Box van Muziekodroom. Eén jaar later propten ze dit op hun (voorlopig) laatste full cd.

40. Wreckin’ bar (Ra Ra Ra) – The Vaccines : in volle vaccinatietijd kunnen we uiteraard niet anders dan een serieuze verwijzing maken naar ons (mogelijke) redmiddel. Dan komt deze ultrakorte Britse indietrack goed van pas.

41. Een heel zwaar leven – Brigitte Kaandorp : zo’n typisch nummer dat ze zouden moeten laten horen aan bevoorrechte mensen die voortdurend lopen te zeuren over hun ‘luxeproblemen’. Het devies is dus eigenlijk: ‘minder zagen, minder klagen’, leren relativeren en blij proberen te zijn met de dingen die je wél hebt. Iedereen trapt al eens in die val, daarom hebben we soms een reminder nodig.

42. Kwibus – Stuff. : ook één van onze betere Belgische bands heeft straks een nieuwe plaat in de aanbieding die ‘T(h)reats’ zal heten. Voor een wonderlijke kruisbestuiving van jazz en electronica moet je bij deze heren zijn.

43. Well baby – Fatal Flowers : (bijna) vergeten Nederlandse bluesrockband die vooral furore maakte tussen 1984 en 1990. Niet dat wij in nostalgische momenten willen blijven hangen, maar af en toe eens mijmeren over ‘vroeger‘ is hier wel gepermitteerd zeker?

44. I’m the princess, you’re the woods – Drums are for Parades : deze heavy band zagen we ooit ‘live’ performen op Play in Muziekodroom. Als ik de beelden zie, hunker ik alweer spontaan naar een festivalwei of een concertzaal voor een stevige gig. Ik ben vast niet de enige …

45. Emmylou – First Aid Kit : doen we er ook twee Zweedse folkzusjes bij? Het zal wel zijn! Ooit vóór hun grote doorbraak gezien in de Club van Pukkelpop (2014), in 2017 zat de tent méér dan nokvol. En die zaten daar heus niet allemaal om aan de verzengende hitte te ontsnappen.

46. Mr. Destroyer – Monster Magnet : dit nummer lijkt precies geschreven voor dit coronadebacle en dat zou best kunnen want het staat te blinken op de gloednieuwe cd van deze Amerikanen, volgende maand verkrijgbaar via diverse kanalen.

47. I’m a man – Black Strobe : nóg een nummer uit de pilot van ‘Big Sky’. Deze Italiaanse electroclashers namen het nummer van Bo Diddley uit 1955 onder handen om er in 2007 een eigen versie van te maken.

48. Ik wil dansen – Froukje : daar waar 2020 absoluut hét jaar was van Eefje De Visser zou 2021 wel eens hét jaar van deze jongedame kunnen worden. I’m not the dancing kind maar als Pukkelpop 2021 zou kunnen doorgaan wil ik gerust eens een gemeende poging wagen! 😉

49. Chasing the tail of a dream – The Coral : we moeten vaak aan Pukkelpop refereren deze editie maar ook dit stond ooit in 2003 op de wei. Ik vond dat toentertijd een gezellig bandje en dat is zoveel jaar later nog steeds het geval.

50. Locked in the trunk of a car – The Tragically Hip : voor de betere nineties stuff komen we deze week bij de Canadese band rond wijlen Gordon Downie uit. Omdat we The Hip vorig jaar over het hoofd zagen komt ie dit jaar in ons lijstje.

51. Albatros – Lennert Coorevits & Pieter Van Dessel : een uitstekende tv-reeks van eigen bodem verdient uiteraard ook een dijk van een openingstrack. Die werd vakkundig in elkaar geknutseld door de zanger van Compact Disk Dummies én de zanger van Marble Sounds.

52. Dirge – Death in Vegas : via een bepaalde kronkel ook bij deze band terechtgekomen. Het openingsnummer van ‘The Contino Sessions’ uit 1999 was meteen de aanzet naar de rest van deze absolute topschijf. ‘Dirge’ zou later vaker voorbijkomen als song in films of tv-series.

53. Attack of the ghost riders – The Raveonettes : deze Deense rockband rond zanger/gitarist Sune Rose Wagner en zangeres/bassist Sharin Foo maakt noise pop met invloeden van onder andere The Velvet Underground en The Jesus and Mary Chain. Deze kraker uit 2002 blijft een toppertje.

54. John L – black midi : ons hart bloeit helemaal open bij bands die de platgetreden paden liefst zoveel mogelijk trachten te vermijden. Op het nieuwe spannende experiment van deze Amerikanen is het eveneens wachten tot mei.

55. Fragile – Sting : de tweede commerciële track van de dag is eveneens van Britse makelij. De frontman van The Police bracht in 1987 zijn derde solocd uit waarop dit nummer prijkt. Ik heb dat album ooit op vinyl gehad, dus ik was wel fan. Zelfs van dit soort nummers.

56. Queen of mine – 2 Belgen : quizmaat Gabri werd onlangs voor het eerst vader van een flinke dochter, die de naam Lena meekreeg. Toevallig ook één van die grote Belpophits uit de jaren ’80. Voor ons alvast genoeg reden om één van die andere nummers van deze band uit te pikken. Ooit op single gekocht in de jaren stillekes.

57. Daddy’s gone – Glasvegas : ik denk dat een ander nummer van deze Schotse band (in december 2008) bij de allereerste muziekjes zat die ik op deze blog postte. Dit stond toevallig op hetzelfde album.

58. Now you found me – Tsar B : Justine Bourgeus was in een vorig muzikaal leven ooit violiste bij School is Cool, maar is ondertussen toch al enige jaren solo aan de weg aan het timmeren. Als ik een nummer zoals dit hoor overvalt mij een gevoel van vaderlandse trots op talent van eigen bodem.

59. This is the end – Grouplove : de laatste recente track van vandaag is van Amerikaanse makelij. Hun voorlaatste cd brachten ze vorig jaar uit ten tijde van de eerste lockdown in ons land. Daardoor raakte die plaat wat ondergesneeuwd. Vorige maand kwam uit het niets hun nieuwe cd ‘This is This’ plots aanwaaien.

60. Everybody’s gotta live – Arthur Lee : wanneer je af en toe een glimp opvangt van ‘Dag dokter’ op Play4 dan kan je niet voorbij aan deze tune die tussendoor regelmatig passeert. In 1972 bracht de frontman van de band Love dit nummer uit.

Posted 04/04/2021 by ambijans in Muziek

‘De Bachelorette’ (Play4), aflevering 7   Leave a comment

Vroeger waren aprilgrappen én grollen niet weg te denken uit alle vaderlandse krantenkaternen, dus deden wij donderdagochtend een poging om er één terug te vinden in onze eigen krant. Dat Kedist Deltour bijvoorbeeld was gekroond tot kersverse Miss België was niet zo grappig. Al was het maar omdat zij actief is in de zwaar getroffen kapperssector. Nee, met zo’n bericht kweek je daar absoluut geen goodwill. Omdat er in deze duistere coronatijden weinig reden tot pret en jolijt was kon zelfs La Boum in het Brusselse Ter Kamerenbos voor wat afleiding hebben gezorgd maar de taferelen die we daar zagen opdoemen deden soms denken aan het einde der tijden. Of wat denken we van de gevleugelde uitdrukkingen ‘Waar is da feestje?’ of ‘Fuck corona’ die door enkele honderden zwakzinnigen om ter hardst werden meegebruld. Mocht dat laatste nu een herwerkte versie zijn geweest van ‘My Sharona’ van The Knack, dan hadden we er nog iets kunstzinnigs in teruggevonden. Nee, als deze generatie straks onze pensioenen gaat moeten betalen mogen we ons nog vasthouden aan de takken van de bomen. Het kon haast niet anders of dé grap van de dag kwam omstreeks 20u30 op ons scherm voorbij: de zevende aflevering van ‘De Bachelorette’. Nu ja, grappig? Het blijkt daar nog steeds bittere ernst te zijn, zelfs nu de goedlachse Kevin vorige week de villa moest verlaten. Daar hangen nu nog zeven kerels rond die in de running zijn om ‘de nieuwe man van Elke Clijsters‘ te worden. Vóór de aflevering uit de startblokken schoot gaf Jeroen mee dat ie héél véél nadacht en laat dát net ‘not done’ zijn als je meedoet aan dit programma.

De aflevering begon dus met een soort van ‘veekeuring’ zoals vroeger bij Miss België (maar dan zonder het badpakkendéfilé) en dat was maar goed ook. Wouter las de brief waarin er gewag werd gemaakt van een nadere kennismaking met mensen die dicht bij Elke stonden. Die keuring gebeurde door twee mensen die Elke nauw aan het hart lagen: mama Els én pluspapa Jan. Dé vraag die menig mannelijk kandidaat zich stelde: moeten we deftig op de afspraak verschijnen of is de casual look ook gepermitteerd? Ivan opperde meteen dat ie niet té lief zou zijn, niet meteen zijn brightest idea van de dag. Straks de Jelle Van Damme van Dunaldi interviewen was niet meteen hun droommoment. Het eerste slachtoffer van dienst is Vincent, die zichzelf meteen begon aan te prijzen als een volleerde marktkramer die zo snel mogelijk van zijn inferieure brol verlost wilde zijn. ‘Twee keer beste salesman geworden’ zei ie in zijn sollicitatiegesprek dat veelal over zichzelf bleek te gaan. Sinds Jeffrey eruit ligt, heeft Vincent véél van diens streken overgenomen vind ik (of zou het dan toch ooit een Siamese tweeling zijn geweest?). Mama Els verwoordde het kort maar krachtig: ‘té druk’. Wouter onderstreepte zijn Limburgerschap (van Alken) en zijn vaderschap (tweeling van vijf), maar mama Els dacht dat er niet meteen een fysieke klik was met haar dochter. De schuchtere/nuchtere Gertjan blijkt teamleader te zijn bij bpost en hij oogde dit keer minder zenuwachtig. Hij zal nooit een tafelspringer worden, maar dat kan best wel eens in zijn voordeel werken. Hij zou dé ideale schoonzoon kunnen worden, maar is net iets té braaf. Devlin werd niet rijp genoeg geacht, Django kon vooral Jan enthousiasmeren maar ook Els denkt dat haar dochter bij deze man stabiliteit zal vinden. Jeroen had het over ‘de harmonie herstellen’ en ‘emotionele stabiliteit brengen’ alsof hij als monteur zware onderhoudswerken diende te gaan uitvoeren. Ook zijn beroepsleven was vrij vaag, volgens Jan klonk het allemaal ‘nogal zweverig’. Losbol Ivan kwam als laatste aan de beurt en hij zag er toch wat zenuwachtig uit. We hoorden dat hij bediende was bij een chill bureau. Makkelijk te combineren met het voetbal (op zéér bescheiden niveau). ‘Qua uiterlijk de beste match voor Elke’ sprak mama Els, maar ze had sterke twijfels of hij wel de geschikte vent was. Toen ‘koppigheid’ als zijn slechtste eigenschap boven water kwam leek het spreekwoordelijke kalf (pun intended) helemaal verdronken. Meteen het einde van het eerste deel. We krijgen alvast een aankondiging van de traantjes die Elke zal laten in het tweede deel én een ontboezeming van Django.

We vallen meteen met de deur in huis: Elke zit samen met haar ouders om te horen hoe zij de heren hebben gewikt én gewogen. Tijdens die familieraad wordt elke man nog eens snel doorgelicht. Vooral Ivan wordt eigenlijk serieus afgeserveerd door mama Els, die zelf een aardig potje kan tennissen. ‘Hij stond nog niet ver genoeg in het leven’. Elke kreeg meestal bevestiging van hetgeen ze zelf al dacht, dus hun tussenkomst was zeker verhelderend geweest. De volgende date was alweer voor Django (een beetje op basis van zowel haar ouders als zijzelf gearrangeerd). Hierdoor zit de spanning er weer in bij de heren die in de villa moeten blijven. Dat Django de finale zal halen lijkt een uitgemaakte zaak, maar toch twijfelen sommige mannen aan zijn missie. Om het met Shakespeare te zeggen: ‘to kiss or not to kiss, that is the question’. Django zal initiatief moeten nemen, anders zou het wel eens ‘game over’ kunnen zijn. Volgens sommige heren in de villa dan. Django begint al goed aan zijn date want hij heeft toch al bloemetjes voorzien. Daarbij hoort uiteraard ook een nieuw karamellenverzengedicht waar wijlen Herman De Coninck nog een stevige punt aan had kunnen zuigen. Elke deed een tegenzet met een Engels versje, ook uit karamel vervaardigd. ‘Tenenkrommend’ was het eerste woord dat mij te binnen schoot. Hun date zal uiteindelijk een soort van reis met de teletijdmachine worden, want ze worden allebei teruggekatapulteerd naar hun jeugdjaren. Dat tienergedoe ontstaat nadat ze wat puberaal beginnen flikflooien met blozende wangetjes. Na wat ditjes én datjes hengelt Django naar zijn allereerste ‘serieuze’ kus. Hij krijgt een positief antwoord, waarna een zedig kusje volgt. Niets hemelschokkends, maar zij (wij ook trouwens!) wanen zich na dit schattig momentje terug twaalf jaar oud. Op zeker ogenblik biecht hij zelfs zijn ontrouw op. Dat had het feestje nog serieus kunnen verpesten, maar Elke vond dat net een sterk moment. Sterker nog: dat verdiende een bloemetje (in dit geval een roos). Django keert in ‘gematigde’ modus terug naar de villa: trots dat hij alvast een roos op zak heeft, maar toch ook weer niet het achterste van zijn tong laten zien om ambras te vermijden. Elke had trouwens al aangegeven dat ze ook de rest van de bende een faire kans wilde geven. Nochtans wordt de stress bij de overblijvende mannen plots weer zichtbaar. Hier en daar weerklinkt nog strijdvaardige taal bij enkele mannen die Django alsnog van zijn troon willen stoten. Of pompen ze zichzelf vruchteloos moed in? Niet veel later zit Elke (voor de gelegenheid in tijgeroutfit) weer klaar voor haar wekelijks dialoogje met Dominique. Meteen het einde van deel twee.

Figuurlijk tandjes bijsteken wordt nóg belangrijker nu de groep steeds meer uitdunt. Django is on a roll, Vincent wordt net onzekerder. Vooral Ivan heeft nood aan een snel één-op-één gesprek, na de nogal koude vibes die zijn potentiële schoonfamilie hem daags voordien had bezorgd. Wouter wilde enkel een knuffel (deze vent is snel content!), Devlin heeft voor de allereerste keer geen zenuwen, Django verklaart dat de bromance nu voorbij is, hij gaat enkel nog voor Elke, Gertjan lijkt te zijn opengebloeid en opnieuw Django gaat (just in case) eventjes met Elke babbelen. Django moet enkel opletten dat ie niet overmoedig wordt (zelfs al lijkt ie à l’aise). Sommige mannen zitten in de gevarenzone, maar vooral Vincent wil vechten tot de laatste roos (figuurlijk mogen we hopen). Ook wij cutten hier verder de crap en schakelen meteen door naar de roosceremonie. Django zat al vroeg safe (wie er vanavond weg moet interesseert hem matig) en we kunnen hem daarin volgen. Devlin krijgt de eerste roos, Ivan de volgende, Gertjan die daarna, ook Wouter haalt de laatste zes. Dat wil zeggen dat Jeroen of Vincent tot het volgende kransje afvallers zal behoren. Vincent trekt uiteindelijk aan het langste eind, dus dat betekent het einde voor Jeroen. Hij mag zijn biezen pakken en terug naar Waregem koerse(n). Jeroen geeft Elke als afscheid nog een goede raad: ‘Maak de juiste keuze, succes ermee én go for it!’ Een vaag advies dat Jeroen helemaal kenmerkt. Zijn perfectionisme én het feit dat hij wat mysterieus bleef deden hem uiteindelijk de das om. Wat heeft volgende week in petto? We zien o.a. een jankende Vince die moet worden getroost door Elke én een padelwedstrijdje waarin Ivan zich blijkbaar interessant wil maken. Weinig kans dat hij daarin slaagt, maar soit! En komen er barstjes in de relatie tussen Elke en Django of wil men ons op het verkeerde spoor zetten? Deze vijf dingen vielen ons verder nog op deze aflevering.

  1. Wouter doet op zeker moment een Jeroentje (remember dat tantraweekend van vorige week): nadat bekend wordt dat Elke familie uitnodigt om de mannen te keuren: ‘Het gaat dieper’. Moeilijk om daar geen seksuele connotatie in te zien … of ligt dat nu aan mij? Dat doet me eraan denken: wie is nu de échte Jeroen? Die is precies nooit aan de oppervlakte gekomen. Vincent deed overigens een Nicolasje: een potje mindfucken.

2. Het belangrijkste relatieadvies dat deze aflevering werd gegeven: ‘Wees vooral jezelf’. Maar zal dat volstaan of verwachten ze net iets meer? Voor wie nog in dubio staat wat deze kwestie betreft: Jeroen heeft (nu hij naast Elke heeft gegrepen) terug massa’s tijd om jou naar een higher performance te coachen. Jeroen is makkelijk te googelen of terug te vinden via Linkedin. Waar wachten jullie nog op?

3. Karamellenverzen schrijven én voorlezen kan de gezondheid ernstige schade toebrengen. Zo lijkt Django zichzelf deze week helemaal vast te rijden in zijn eigen rijmelarij. Hij krijgt het rijmpje van Elke bijna niet gelezen (slecht handschrift? Te diep in het glas gekeken? Leesbril vergeten? Woordblindheid?) Conclusie: zijn leesniveau is gezakt tijdens corona. Hopelijk gaan de scholen snel terug open!

4. Zou onze regering Django in dienst hebben genomen ondertussen? Het is mij namelijk opgevallen dat hij héél dikwijls in wielerjargon praat om zijn strijd voor Elke te schetsen. Begrijpelijk taalgebruik is dezer dagen zó ontzettend belangrijk. Viroloog Steven Van Gucht won in 2020 de Wablieftprijs voor duidelijk taalgebruik. In 2021 maakt Django een serieuze kans.

5. Sommige kandidaten gebruikten in deze aflevering weer metaforen die rechtstreeks naar bekende songtitels verwezen. ‘De laatste kus, die moet je mij nog schenken’ (Vincent). In het origineel is het uiteraard een dans, maar we vonden ‘m toch mooi gevonden. Daardoor wordt Vince vanzelf ‘de onverbiddelijke zoener’ (Lamp, Lazerus & Kris). En Vincent nóg een keertje om te eindigen (net nadat hij in de race blijft): ‘Zij gelooft in mij’ (wijlen André Hazes). Overdrijven is ook een kunst, eentje die Vincent wel goed lijkt te beheersen.

Posted 03/04/2021 by ambijans in TV