Beste. Film. Ooit. (6) Donnie Darko   Leave a comment

donnie darko

Vandaag besteden we een beetje aandacht aan een prent uit 2001, die niet enkel een doorbraak vormde voor regisseur Richard Kelly, maar die tevens een soort van lanceerplatform zou worden voor de destijds 21-jarige Jake Gyllenhaal. ‘Donnie Darko’ is zo’n typische film die je een soort WTF-gehalte bezorgt, waardoor je de film eigenlijk nog eens opnieuw wil bekijken om daarna op andere dingen te gaan letten. Dat was althans mijn ervaring toen. 2 oktober 1988, een gewone dag in het leven van de verwarde 16-jarige Donnie Darko. Dan valt er vanuit het niets een vliegtuigmotor door het dak van z’n huis, recht in zijn kamer. Gelukkig ligt Donnie niet in bed, aangezien hij hiervoor in een visioen gewaarschuwd is door een twee meter lang konijn. Terwijl Donnie het leven en de liefde begint te verkennen ontdekt hij de geheimen van het universum waardoor hij de mogelijkheid krijgt om de tijd en zijn lot te veranderen.

Ik kan me voorstellen dat bij menigeen zo’n verhaallijn eventjes moet bezinken. Niet elke kijker is gefascineerd door tijdreizen, wormholes, lotsbestemming e.d. Bij het uitkomen in 2001 konden we de film ook niet meteen een kaskraker noemen, maar na de dvd-uitgave werd het uiteindelijk wél een heuse cultkraker én terecht. De regisseur maakte met ‘Donnie Darko’ een intelligente en imponerende combinatie van thriller, drama, sci-fi en fantasie. Zijn verteltechniek is dromerig, sfeervol, humoristisch en enigszins cynisch. Zijn personages zijn anders dan anderen en lijken niet te kunnen aarden in hun omgeving, omdat ze zich onbegrepen voelen. Met snelle montagetechnieken en cinematografische trucjes verbeeldt Kelly een surrealistische wereld. Een broodnodige trailer voor iedereen die nog eens een écht goede film wil bekijken.

Posted 25/06/2017 by ambijans in Film

Stuwende bassen en pompende beats in Z.   Leave a comment

het nieuwe Lotje wandelpad wordt weldra geopend

Het is weer zover! Gisteravond werd Zonhoven Trapt Door editie 2017 (kortweg ZTD) op gang getrapt in het centrum van Zonhoven. Wie wil weten wat er allemaal te beleven valt kan best eens gaan kijken op het facebookevent. Vrijdag in de vroege namiddag werden de bewoners van het centrum al opgeschrikt door loeiharde beats en zware bassen (de soundcheck vermoeden we?), dus iedereen die aan een terroristische vergeldingsactie van IS dacht mag terug rustig op beide oren slapen. Gisteravond was er een gezellige braderie in het centrum, maar wij verkozen om te gaan quizzen in het verre Merksplas. Ook de volgende dagen zijn voor ons een ‘no go’, want zondag staat er een etentje op het programma. Anyways, een mens wil toch graag wat reclame maken voor eigen winkel (omdat ik ze ook niet allemaal naar Genk On Stage wil sturen!): morgen is er de opening van het nieuwe Lotje wandelpad. Hierboven staat een afbeelding waarop de belangrijkste uitleg reeds is gegeven. Op onze facebookpagina staat er iets meer uitleg. Een aantal vrijetijdsdiensten heeft er weer flink wat tijd én moeite ingestoken dus het zou hartverwarmend zijn als jullie daar morgen massaal aanwezig zouden kunnen zijn (eventueel in het gezelschap van een hele hoop kinderen). Zeker een aanrader denken we!

Posted 24/06/2017 by ambijans in Algemeen, Literatuur

De top 100 tv-series (3) The Singing Detective (1986)   Leave a comment

the singing detective

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Singing Detective’ is een door de critici toegejuichte BBC televisieserie, geschreven door Dennis Potter, met in de hoofdrol Michael Gambon. Het verhaal draait om de detectiveschrijver Philip E. Marlow, die net in het ziekenhuis is opgenomen. Zijn arthritis psoriatica (een chronische huid- en gewrichtsaandoening) heeft zijn hoogtepunt bereikt en uit zich in huidafwijkingen en zweren die zijn hele lichaam bedekken en beschadigt in het bijzonder zijn handen en voeten ernstig. Als gevolg van de onophoudelijke pijn, de door de toestand veroorzaakte koorts en zijn weigering om medicijnen in te nemen, komt Marlow in een fantasiewereld terecht die te maken heeft met zijn Chandler-achtige roman, ‘The Singing Detective’, een escapistisch avontuur over een detective (die ook “Philip Marlow” heet), die in een danszaal zingt en klusjes aanneemt, waar “de jongens die niet zingen” zich niet voor zouden lenen. Behalve vanwege de duistere thematiek, is de serie ook opmerkelijk door het gebruik van muziek uit de jaren veertig, vaak tot een geheel samengesmeed met surrealistische muzieknummers. De serie telt slechts zes afleveringen, maar die zijn dan ook allemaal van uitstekende makelij!

Absoluut te mijden op tv: ‘Safety First’ (2013-2014)

Posted 23/06/2017 by ambijans in TV

‘Ik tel tot tien’ (Linda Green)   Leave a comment

Green_Ikteltottien_WT02.indd

Omdat er bij ons op het werk nu volop wordt ingezet op ‘onbekommerd leesgenot’ toch ook maar eens een titel die in deze categorie thuishoort. Ikzelf zal dit boek hoogstwaarschijnlijk niet lezen, maar er bestaat vast een doelpubliek voor. Lisa Dale speelt in het park verstoppertje met haar dochtertje Ella (4). Ze telt tot honderd maar wordt afgeleid door een telefoontje. Als ze zich omdraait is Ella weg. Verstopt op een hele goede plek, denkt Lisa nog. Maar al gauw blijkt dat Ella echt verdwenen is en begint de nachtmerrie van elke ouder; je kind is meegenomen door iemand. Linda Green (1970) zet met dit gegeven een snoeihard verhaal neer met zoveel opgebouwde spanning dat je je moet beheersen om niet even de laatste pagina te lezen. De hoofdstukken zijn vanuit verschillende karakters geschreven, daardoor denk je te weten hoe het zit maar het blijkt toch anders. Hoe loopt dit af? Het kan alle kanten op en Green slaagt erin alle opties open te houden. Weer echt een boek dat je moet uitlezen vanaf het moment dat je er aan begon. Zo luidt althans de commentaar van één van de lezeressen. 😉

Posted 22/06/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (60)   Leave a comment

jamiroquai

Hoe gaan we vandaag de intro vollullen zonder het over de extreme droogte te hebben of over het warme weer? Wij doen toch een kleine poging. Maandagmiddag werd er namelijk weer een heel pakket met nieuwe boeken geleverd op het werk en dat stemde ons uitermate vrolijk. Het merendeel van de fictieboeken hiervan kunnen we plaatsen in de categorie ‘onbekommerd leesgenot’ zoals wij dat zo mooi noemen. Met de zomermaanden in aantocht hebben sommige leners graag licht verteerbare literaire kost en wij bedienen hen uiteraard graag op hun wenken. Ook de rest van onze week begint stilaan vorm te krijgen. Donderdagavond speel ik nog eens een editie van de Boerenhofquiz in Tielt-Winge, vrijdagavond zoeken we het nóg verder van de deur met een tentenquiz in Merksplas. Zondagavond is dan weer voorbehouden voor een etentje in familieverband. Voor fijne muziekjes daarentegen, slechts één adres!

Hooked up – Jamiroquai: voor onze classic moeten we terug naar 1993, toen de Britse Jay Kay zijn debuutcd ‘Emergency on planet earth’ lanceerde. Het zou deze Londenaar inspireren om ook daarna nog een aantal pareltjes af te leveren.

Get lost – Washed Out: vorige week hadden we hier met Toro Y Moi ook al een adept van de chillwaverage van een aantal jaar geleden. Deze week vissen we opnieuw in hetzelfde vijvertje voor het alter ego van Ernest Greene. Eind volgende week ligt zijn nieuwe cd ‘Mister Mellow’ in de rekken.

This light – Girls in Hawaii: Sinterklaasdag 2014 zagen wij een puik optreden van onze Waalse muzikale vrienden in CCHA. Vier jaar na hun vorige cd is er eindelijk nieuw werk op komst (eind september). ‘Nocturne’ zal die heten.

Boyfriend – Marika Hackman: voor nogal wat muziekliefhebbers was deze Britse jongedame afgelopen weekend een aangename last-minute toevoeging aan de line-up van Best Kept Secret. Hopelijk wordt ze in de toekomst een beetje bekender.

Gold junkies – Melanie De Biasio: in december vorig jaar zagen wij onze landgenote nog schitteren in de Genkse C-Mine. Liefhebbers moeten wél nog een klein beetje geduld oefenen want haar nieuwe cd ‘Lilies’ ziet pas begin oktober het levenslicht.

Posted 21/06/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (23) Elisabeth Giolito   Leave a comment

elisabeth giolito

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Elisabeth Giolito is een Amerikaans model met Italiaanse roots, maar dat was de aandachtige lezer hier vast al opgevallen. Ze stond in zowat elk modeblad met enige naam en faam. Ze benadert (naar onze bescheiden mening) bijna de perfectie. Een rijzige 178 centimeter lang, bruine ogen en een 32 C cup. Er is helaas bijzonder weinig bekend over haar ravissante persoonlijkheid, doch geen nood: wie louter op zoek is naar fotomateriaal komt ruimschoots aan zijn trekken (no pun intended) op het wereldwijde web. Ze staat bijvoorbeeld in juli/augustus editie van Playboy. Een goede verstaander …

Posted 20/06/2017 by ambijans in Babes

‘L’amant double’ (François Ozon) @ Roxy   Leave a comment

françois ozon

Het is écht een hele poos geleden dat wij ons nog eens écht in het pluche van een bioscoopstoeltje nestelden dus breken we vanavond nog maar eens met die slechte traditie. Het ligt eigenlijk ook niet aan ons, maar er waren de afgelopen maanden weinig films die mij konden bewegen om richting bioscoopzaal te trekken. Doch niet getreurd, want vanavond staat ‘L’amant double’ van François Ozon op het programma. Ik ken de regisseur uiteraard wel, maar kon me niet meteen voor de geest halen of ik al andere dingen van hem had gezien. Slechts één van zijn films heb ik blijkbaar gezien: ‘8 Femmes’ uit 2002, niet meteen zijn meest geïnspireerde film (ben ik bijna geneigd te denken). De inhoud van de film van vanavond? Chloé is een fragiele, jonge vrouw die kampt met een depressie. Ze besluit om psychotherapie te volgen en wordt vervolgens verliefd op haar psychiater, Paul. Een paar maanden later besluiten de twee samen te gaan wonen, maar Chloé ontdekt echter dat haar geliefde een deel van zijn leven verborgen heeft gehouden voor haar. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Marine Vacth, onze landgenoot Jérémie Renier en Jacqueline Bisset. Een trailer kan hier ook een serieuze meerwaarde betekenen.

UPDATE

Het minste wat je kan zeggen is dat Ozon een intrigerende film heeft gemaakt. Hij doet niets vernieuwend, maar hij heeft vooral goed gekeken naar Brian De Palma en Alfred Hitchcock. De film is trouwens losjes gebaseerd op een boek van Joyce Caroll Oates. Het openingsshot is legendarisch en ook daarna houdt de film moeiteloos stand door de goeie cast. Voor wie zijn films graag heeft ‘met een serieuze hoek af’, dan is dit vast jouw ding.

Posted 19/06/2017 by ambijans in Film