‘Eurotrash’ (Christian Kracht)   Leave a comment

Christian Krachts roman ‘Eurotrash’ is net als zijn eerste boek ‘Faserland’ het verslag van een reis. In Zürich, waar die reis vijfentwintig jaar geleden nogal traumatisch eindigde, begint ‘Eurotrash’. De verteller bezoekt na lange tijd zijn dementerende, alcoholische moeder. Samen met haar gaat hij opnieuw op reis, nu door Zwitserland, waarbij zijn moeder haar uiterste best doet haar op dubieuze wijze verworven vermogen te spenderen. De reis voert dit keer niet alleen naar het hart van het eigen ego, maar ook naar de afgronden van de eigen familie, waarvan het verleden op tragische, komische en soms spectaculaire wijze de Duitse geschiedenis kruist. ‘Eurotrash’ werd zeer lovend ontvangen en groeide binnen korte tijd uit tot een grote bestseller in het Duitse taalgebied. De roman werd genomineerd voor de Preis der Leipziger Buchmesse en voor de Deutscher Buchpreis. Auteur Christian Kracht, (1966) behoort tot de top van de Duitstalige literatuur. Zijn romans zijn in meer dan dertig talen vertaald.

Posted 21/01/2022 by ambijans in Literatuur

100 platen die mijn muzikale smaak hebben gevormd (12) ‘Pet Sounds’ (The Beach Boys) (1966)     Leave a comment

De komende honderd weken gaan we op zoek naar de 100 platen die onze muzikale smaak ten goede hebben veranderd. Meestal hebben we het dan over de tijd waarin we de platge(t)reden paden van de wekelijkse BRT Top 30 verlieten voor het serieuzere werk van StuBru & co. Een uitzondering hier en daar niet te na gesproken uiteraard. Op het einde hopen we een min of meer representatieve lijst te krijgen van exact honderd stuks die ongeveer ons muzikale DNA kan weerspiegelen. We weten nu al dat we our darlings hier en daar moeten killen, maar we gaan toch een serieuze poging wagen. Het staat jullie natuurlijk vrij om het eens of oneens met ons te zijn op het einde van de rit. De coloribus et de gustibus, weet je wel? Een wijze man zei me ooit: ‘Er bestaat eigenlijk geen slechte muziek. Als je iets hoort wat in jouw oren slecht klinkt, kan je hoogstens zeggen dat het misschien jouw genre niet is’. Leven en laten leven quoi! In die wetenschap gaan we aan deze opdracht beginnen.

Rond mijn achttiende leerde ik Joris kennen, een visueel gehandicapte jongeman (één jaar jonger), die een enorme muziekcollectie had. Een enorme muziekkennis ook, grote fan van The Beatles. Hij knutselde in zijn vrije tijd in zijn studio aan eigen muziek. Maar hij amuseerde zich nog het meest met opnames maken (coveren) van andere muzikanten. Hij nam met zijn DAT-recorder zijn stem meerdere keren op, meestal om zichzelf te kunnen begeleiden omdat ie zonder instrumenten moest werken. Zelf kon hij drummen en synths spelen, maar blijkbaar werkte hij het liefst met zijn stem. Zo coverde hij o.a. ‘Blackbird’ van The Beatles maar ook ‘Rescue mission’ van Luka Bloom. En bijvoorbeeld ook ‘God only knows’ van The Beach Boys. Daarmee belanden we meteen bij de kern. Ik kende de band wel, maar associeerde het met surfmuziek. ‘Surfin USA’ was daarvan het bekendste exponent. Achteraf hoor je dan dat de band weinig tot geen affiniteit had met surfen, maar eerder met geestverruimende middelen. Dennis Wilson surfte als enige, maar ironisch genoeg verdronk net hij in Marina del Rey. De surfcultuur was in die dagen net héél hip, dus ‘surfte’ de band een beetje mee op die golfbeweging. Ik vroeg Joris of ik ‘Pet Sounds’ eens mee naar huis mocht nemen en de rest is eigenlijk geschiedenis. De vriendschap met Joris ‘verwaterde’ (om nog eens een natte metafoor te gebruiken), maar The Beach Boys werden wél omarmd ten huize Ambijans. The Beach Boys gingen slechts één keer serieus de bocht uit volgens mij, notabene met een nummer dat vrijwel iedereen kent. Op de ‘Cocktail’ soundtrack uit 1988 (een vreselijke film met o.a. Tom Cruise en Elisabeth Shue in de cast) prijkte ‘Kokomo’, een vrolijke meezinger. Het nummer stond daar wellicht aardig op die soundtrack maar het blijft voor mij desalniettemin een draak van een song. Wat de liefhebbers ook mogen beweren …

Posted 20/01/2022 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series die ook de moeite zijn (34) ‘The Kominsky Method’ (2018-2021)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Ze kwamen vaak pas in mijn vizier nadat ik mijn eigenlijke top 100 had opgesteld. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die ik vooralsnog niet heb gezien, maar die wél nog op mijn ‘must see’ lijstje staat te blinken.

‘The Kominsky Method’ is een Amerikaanse komische televisieserie die bedacht werd door Chuck Lorre. De hoofdrollen worden vertolkt door Michael DouglasAlan ArkinSarah Baker en Nancy Travis. Sandy Kominsky (Douglas) is een gewezen acteur die ooit succesvol was en die nu acteerles geeft in Los Angeles. Net als zijn goede vriend en agent, Norman Newlander (Arkin), worstelt hij met de familiale, sociale en lichamelijke problemen die met hun hoge leeftijd gepaard gaan. Tijdens zijn acteerlessen wordt de generatiekloof tussen hem en zijn jonge leerlingen meermaals duidelijk. Wanneer op een dag ook Lisa (Travis), een recent gescheiden vrouw van middelbare leeftijd, zijn acteerlessen begint te volgen, krijgt hij gevoelens voor haar. De wisselwerking tussen Arkin en Douglas is voortreffelijk, de scènes gaan lekker snel en zijn soms prettig gortdroog (moes soms aan ‘Curb Your Enthusiasm’ denken), met een paar werkelijk mooie scènes tussendoor. Dat de afleveringen allemaal kort maar krachtig zijn maakt de reeks bijzonder bingewaardig. Een trailer om mijn beweringen wat extra kracht bij te zetten misschien?

Moet ik in de toekomst zeker nog zien: ‘Midnight Sun’ (2016)

Posted 19/01/2022 by ambijans in TV

Corona 365 (2022 editie) (3)   Leave a comment

Nu we toch al weten dat het virus ons pas in 2023 (volgens de virologen!) definitief vaarwel zal zeggen, moeten we niet te lang wachten op de 2022 editie van deze blogrubriek. Het concept is bedrieglijk eenvoudig: met fijne muziek de x-ste golf en de y-de variant van het coronavirus het hoofd proberen te bieden. We gaan ervan uit (call us crazy!) dat het vaccin zijn werk zal doen, dus daar gaan we hier verder niet over speculeren. Op termijn hopen we terug uitzicht te hebben op een betere én fijnere wereld (waarschijnlijk een utopie maar een mens mag dromen, niet waar?). Eind 2022 hebben we wellicht de kaap van 365 nummers gerond met kwalitatieve en prettig in het gehoor liggende muziek. Enjoy & stay safe!

21. Nergens heen – Arbeid Adelt! : Marcel Vanthilt & co vieren dit jaar het 30-jarige jubileum van deze single. Het nummer is goed geconserveerd gebleven naar mijn bescheiden mening. Net als goede wijn?

22. Just for me – Pinkpantheress : de BBC Sound of 2022 winnares (een 20-jarige Britse singer-songwriter) hoorde ik voor het eerst voorbijkomen in een Radio 1 uitzending met Chibi Ichigo, het alter ego van Sabina Nurijeva die in Limburg terechtkwam. Zat ook samen met haar vriend ooit als kandidate in ‘De Slimste Mens’.

23. Don’t believe the hype – Public Enemy : de titel van dit nummer mag héél vaak worden bovengehaald voor bandjes die net iets té vlot tot hype worden uitgeroepen. Natuurlijk heb je blijvers maar even vaak verneem je van sommige groepjes nooit meer iets. (G)eendagsvliegen quoi! Bij PE wisten ze dat in 1988 al!

24. Feeling good – Nina Simone : in tegenstelling tot wat véél mensen misschien denken geen origineel nummer van deze Amerikaanse artieste. Het werd in 1964 voor het eerst gezongen door Cy Grant en later nog gecoverd door o.a. Gregory Porter, Muse, George Michael, Eels en Pussycat Dolls. Een evergreen noemen ze dat!

25. Tribute – Tenacious D : de cultband van Jack Black én hun muzikale werk, het is (helaas) geen langgerekt hoogtepunt over de hele lijn maar de beginperiode is wél memorabel. Hun titelloze debuut uit 2001 bijvoorbeeld.

26. Hotel Paradiso – Luk Vankessel : ‘de Vlaamse Forrest Gump’ volgens popkenner Jan Delvaux. Zo deden dank zij hem Jean-Marie AertsJean Blaute en Stoy Stoffelen hun eerste podiumervaringen op en stond hij aan de basis van de carrière van charmezanger Willy Sommers, grafisch ontwerper Ever Meulen en quizmaster Herman Van Molle. In 1981 leverde dat dit fijne nummer op.

27. Overkill – Men at Work : behoorlijke radiohit uit 1983 van deze Australische band. Het zijn dit soort commerciële riedeltjes die ik wél kan appreciëren (in tegenstelling tot sommige andere ‘foute’ dingen).

28. Oh no – Wet Leg : dit Britse duo was de runner-up van BBC’s Sound of 2022. Zéér terecht denken wij, toen wij stevig mee begonnen te nodden toen we hen onlangs op Radio 1 hoorden.

29. Silhouette – Julia Holter : in onverdachte tijden (november 2018) trok ik met mijn broer naar De Roma om haar aan het werk te zien. Deze Amerikaanse singer-songwriter mag zeker als een buitenbeentje worden gezien. Wie geduldig is én doorzet, die zal een ‘ontdekking’ rijker zijn.

30. Don’t you worry ‘bout a thing – Stevie Wonder : ik denk dat we nu al voor het derde opeenvolgende (corona)jaar ‘Songs in the key of life’ uit 1976 promoten in dit lijstje. Omdat het absolute topplaat is uiteraard. Draaien die handel!

31. Huggin’ and kissin’ – Big Black Delta : op Netflix zijn wij ondertussen ergens in seizoen 2 van ‘The Sinner’ aanbeland. Dit nummer was zo’n beetje het leidmotief van de eerste reeks, waarin o.a. Jessica Biel één van de belangrijkste rollen speelde.

32. The knowing – The Weeknd : Abęl Makkonen Tesfaye is op zijn 31ste uitgegroeid tot één van de grootste muzikanten van deze generatie, maar ook hij begon ooit op jonge leeftijd naarstig te bouwen aan die carrière. Toentertijd maakte hij mixtapes. Fantastische zanger, laat dat duidelijk zijn. Ik ben méér fan van zijn beginperiode, dan de huidige (maar laat dat de pret vooral niet bederven).

33. Lady – BLUAI : vorig jaar zag ik deze singer-songwriter uit het Waasland aan het werk in het voorprogramma van Mauro Pawlowski in C-Mine. Wij schreven na afloop ‘Er is nog groeimarge, maar dat komt in de toekomst vast en zeker in orde. De sympathieke frontvrouw maakte alleszins véél goed.’

34. Point of no return – Nu Shooz : we hebben nóg een commercieel jaren ’80 deuntje in de aanbieding vandaag. Dit Canadese duo scoorde enkele dansbare hits (vooral in 1986). Ze schijnen nu in het 80’s revival-circuit te zitten (voor wat het waard is).

35. Somethin’ hot – Afghan Whigs : deze plaat uit 1998 leek de zwanenzang van opperwhig Greg Dulli in te luiden, maar ondertussen weten we dat er later een doorstart volgde. In de ideale wereld hadden we in maart 2020 een afspraak met hem kunnen hebben in Muziekodroom. Meneer of mevrouw Corona was helaas spelbreker van dienst.

Posted 18/01/2022 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (295)   Leave a comment

Vorige week was alweer een rare week, waarin ik af te rekenen kreeg met een knoert van een verkoudheid die precies zijn ups en downs kent. Dinsdagnamiddag véél te licht gekleed met de step heen en terug van het werk, waardoor we ’s avonds ineens hoofdpijn kregen, keelpijn enzovoorts. Tel daar nog bij dat het in de jeugdafdeling ijzig koud was in de uitleen en ik ken de oorzaak. Gelukkig ging het zo wat op en neer, waardoor ik kon blijven functioneren. Donderdagavond was onze topavond, toen ik samen met Anouk en Hanne bij Sarriette in Peer zat om te dineren. Aanrader! Je leest er trouwens méér over bij het betreffende blogbericht. Ook in het weekend moest ik werken, voor het eerst met Sigrid als sidekick. Oh ja, we weten sinds vorige week ook dat onze enige quiz van de maand (Haute Quizine met Moedige Missers in Mol) is afgelast. Nieuwe afspraak begin juli. Deze week hebben we geen speciale dingen op het programma staan. We passeerden vandaag eens langs onze huisarts en die opteerde voor een PCR-test, waarvan ik straks de uitslag weet. En ik heb medicatie gekregen voor mijn verkoudheid. Afwachten dus!

Hawaii Oslo – Hania Rani: deze maand lanceert deze Poolse pianiste een live cd. ‘Live from Studio S2 Warsaw’ zal die heten. Wij gaan ze binnenkort (eind april) live bekijken in CCHA. Hopelijk wordt dat een fantastische avond.

Duat hawk – Wovenhand: ook David Eugene Edwards heeft straks nieuw werk in de aanbieding. Begin februari is er ‘Silver Sash’, negen nummers lang met een speelduur van iets over het half uur.

Psychotic reaction – The Count Five: onze classic vonden we dit keer in een aflevering van seizoen 2 van de tv-reeks ‘Mythic Quest’. Deze Amerikaanse garagerockband bestond tussen 1964 en 1969. Hun enige hit scoorden ze in 1966.

Velvet blue sky – Novastar: ik was Joost Zweegers een héél tijdje beu, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, want enkele weken geleden hoorde ik dit plots op Radio 1 en het irriteerde me niet. 😉 Dat wil wel iets zeggen. Bel wél een psychiater mocht ik straks ook hetzelfde beweren over Coldplay en Milow. 😉

Stronger – The Gathering: en we gaan er een keertje uit met een Nederlandse band. Terug het wat stevigere werk. Dit komt uit hun EP ‘Interference’. Hun full cd ‘Beautiful Distortion’ is voor april uitgeteld. Wij zijn er gelukkig maandag alweer. Tot dan!

Posted 17/01/2022 by ambijans in Muziek

De Tsundoku Top 100 (50) ‘Bonjour Tristesse’ (Françoise Sagan) (1954)   Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

De zeventienjarige Cécile brengt samen met haar vader de zomer door in een landhuis aan de Franse Rivièra en verwondert zich over de wereld van de jetset. Wanneer haar vader zijn versierdersbestaan dreigt in te leveren voor een huwelijk met de dominante Anne komt het gemakkelijke leventje van Cécile in gevaar. Cécile accepteert dit niet zonder slag of stoot en besluit haar vaders huwelijksplannen te ondermijnen. Ze bedenkt een plan waarbij ze haar naasten als pionnen bespeelt. Toen Françoise Sagan ‘Bonjour tristesse’ in 1954 op achttienjarige leeftijd publiceerde, sloeg het in als een bom. Ondanks haar eigen jonge leeftijd had ze een roman geschreven die blijk gaf van een diepgaand inzicht in de psyche van een meisje als zijzelf en in haar problemen met volwassen worden. Sagan heeft de rest van haar leven nog veel boeken geschreven, maar het succes van haar debuut heeft ze nooit kunnen evenaren. Alcohol, gokken en gevaarlijk rijgedrag overschaduwden haar literaire carrière. Vooral haar beleving van de vrije liefde deed destijds veel stof opwaaien in het katholieke Frankrijk. Zit hier iemand die zich ooit aan één van de grote klassiekers van de Franse literatuur heeft gewaagd?

Posted 16/01/2022 by ambijans in Literatuur

100 platen die mijn muzikale smaak hebben gevormd (11) ‘Slip’ (Quicksand) (1993)   Leave a comment

De komende honderd weken gaan we op zoek naar de 100 platen die onze muzikale smaak ten goede hebben veranderd. Meestal hebben we het dan over de tijd waarin we de platge(t)reden paden van de wekelijkse BRT Top 30 verlieten voor het serieuzere werk van StuBru & co. Een uitzondering hier en daar niet te na gesproken uiteraard. Op het einde hopen we een min of meer representatieve lijst te krijgen van exact honderd stuks die ongeveer ons muzikale DNA kan weerspiegelen. We weten nu al dat we our darlings hier en daar moeten killen, maar we gaan toch een serieuze poging wagen. Het staat jullie natuurlijk vrij om het eens of oneens met ons te zijn op het einde van de rit. De coloribus et de gustibus, weet je wel? Een wijze man zei me ooit: ‘Er bestaat eigenlijk geen slechte muziek. Als je iets hoort wat in jouw oren slecht klinkt, kan je hoogstens zeggen dat het misschien jouw genre niet is’. Leven en laten leven quoi! In die wetenschap gaan we aan deze opdracht beginnen.

Vorige keer belandden we in het jaar 1993, een fijn jaar kunnen we zeggen want we blijven er deze week nog eventjes hangen. Opnieuw een Amerikaanse rockband, die in 1994 een plek zou krijgen in de Marquee van Pukkelpop. In 2013 zouden ze dat nog eens dunnetjes overdoen in de ondertussen ter ziele gegane Shelter. In alle eerlijkheid: van zanger Walter Schreifels band Gorilla Biscuits hadden wij nog nooit gehoord, maar we wisten wél dat hij in zijn scene een absolute grootheid is. En we hebben Schreifels later (in 2002) ook nog aan het werk gezien in Kiewit met zijn andere band Rival Schools. Om maar te zeggen dat we de man (én zijn muziek) wel konden diggen. Debuutplaat ‘Slip’ staat vol eerlijke catchy, puntige en hoekige rocksongs. Zwaar ondergewaardeerd imho, rockmuziek met de energie van een hardcore band maar toch ruim breder dan dat ene genrestraatje. De ritmesectie is hard en strak, de gitaren origineel en nijdig. Daardoor klinkt elk nummer gejaagd, gemeend en intens. Wie een combinatie van pakweg Helmet en Fugazi zéér kan waarderen, die zit meer dan waarschijnlijk gebeiteld met Quicksand.

Posted 15/01/2022 by ambijans in Muziek

‘Je beste lijf na je 40ste’ (Ellen De Meulemeester)   Leave a comment

En waarom eens geen boek promoten dat volledig op maat is van vrouwen (van 40 én ouder)? Of je nu de 40 nadert en blaakt van energie, of je net 60 kaarsjes uitgeblazen hebt en amper van de bank op kan staan: in Je beste lijf na je 40ste motiveert Ellen Charlotte Marie jou om gezonder en evenwichtiger te gaan leven. Ouder worden doen we allemaal, maar hoe je ouder wordt, dat bepaal je zelf! Met de juiste mindset, handige trainingsschema’s en evenwichtige en gezonde voeding, is jouw beste en sterkste lijf binnen handbereik! De vele gezondheidsvoordelen en het gevoel van empowerment krijg je er gratis bij. Brugse foodie Ellen Charlotte Marie is moeder van vier kinderen. Ze combineert haar passie voor gezond eten met haar liefde voor fotografie. Haar instagram account telt meer dan 142.000 volgers en toont aan de hand van mooie foto’s hoe je lekker én gezond kunt koken.

Posted 14/01/2022 by ambijans in Literatuur

Verjaardagsetentje bij Sarriette (Peer)   Leave a comment

Omdat onze vijftigste verjaardag toch net iets specialer was, wilden wij ‘m graag in stijl vieren door na ons eerste etentje afgelopen zaterdag (bij Maio in Zonhoven) daar nog een tweede etentje aan vast te breien. Wij hadden ooit (na het zien van ‘Andermans zaken’, een programma van Kamal Kharmach op EEN) dit restaurant in Peer zien passeren. Er zat duidelijk potentieel in deze zaak, maar om één of andere reden liep het ergens spaak. Na het juiste advies kon de zaak een succesvolle doorstart maken. Ik maakte toen de belofte (vooral aan mezelf) dat ik Sarriette (van Pieter en Bina) op mijn bucketlist zou zetten. Na vanavond kunnen we alweer iets van ons lijstje afstrepen. Het toeval wil dat ik er vanavond opnieuw naartoe ga met twee lieftallige dames (ex-collega Anouk die er al een aantal keer is geweest) en Hanne (één van mijn fijnste collega’s). Het gezelschap zal zeker goed zijn, nu de rest nog. Wat het uiteindelijk is geworden, zal je hierna op mijn blog kunnen lezen.

UPDATE

Aan feestvarken zijn hangt één groot voordeel: ik kreeg de eer om aan huis te worden opgehaald door een BOB(ette) in dit geval. Onderweg naar Peer blijkt het al behoorlijk mistig te zijn. Het kan echter geen roet in het eten gooien, want wij arriveren ruimschoots op tijd ten huize Anouk. We zijn zelfs vóór 18u30 bij Sarriette, dus de deuren zijn nog dicht. Parkeerplaats net vóór de deur, het geluk is vanavond aan onze zijde (zoveel is zeker). Ik krijg van de dames een fles goede rode wijn cadeau én een boekenbon van een welbekende boekhandel. Het grootste geschenk zal echter hun sympathieke aanwezigheid blijken aan het einde van de avond. De kerkklok heeft net half 7 geslagen dus trekken wij een kort sprintje richting voordeur. Daar worden we ontvangen door gastvrouw Bina. Onze jassen hangen in de vestiaire en we krijgen een tafeltje aan het raam toegewezen. Op de achtergrond weerklinken klassieke uitvoeringen van bekende popmuziekjes. Niet meteen mijn ding, maar storen deed het alleszins niet. Bina doet (terwijl ze ons de menukaarten bezorgt) ondertussen het concept van Sarriette uit de doeken. In ‘normale omstandigheden’ (zonder geldende sluitingsuur van 23u) kan je hier tot zeven gangen eten. Vanavond kunnen we er maximaal vijf nemen. Terwijl we de menukaart bestuderen zijn we er snel uit welk aperitiefje we willen drinken: we gaan voor een Jacky, een aperitief maison dat liefdevol is vernoemd naar Bina’s vader. Het was (als ik me niet vergis) een cava met met een toefje sarriettekruid als extra pigment. We gaan uiteindelijk voor het vijfgangenmenu met twee keer het wijnarrangement, Hanne gaat hierna alcoholvrij. Gedurende de hele avond krijgen we in totaal tien bordjes opgediend. Ik moet zeggen: het was allemaal van begin tot eind helemaal af. De zuurtjes en de zoutjes zaten helemaal in balans bij alle gerechten. Tussen de gerechtjes door wordt er over koetjes en andere kalfjes gebabbeld. De wijntjes (van wit, rosé, dessertwijn tot rood) waren helemaal perfect. Het was dus zo’n avond waarin alles helemaal in de juiste plooi viel. Wat hebben we zo al gegeten die avond? Op hun website of facebookpagina vind je geen informatie, maar we kunnen een klein tipje van de sluier lichten omdat we snel een fotootje maakten van de menukaart. Twee verschillende bereidingen van coquilles, koolvishaas met wintertruffel en boschampignons, chips en espuma van aardpeer, gelakt kalfsvlees (ter vervanging van de zwezeriken die op de kaart stonden), knolselder en béarnaise, filet van hert, pommes soufflés, rode biet, witloof en appel en als dessert mandarijn en chocolade plus specerijenijs. Hanne ging voor het kaasassortiment van kaasaffineurs Van Tricht. Een koffietje en theetje als afsluiter en het was effectief 23u (toen we de rekening betaalden). Jarige tevreden, zijn vrouwelijke disgenoten goedgeluimd, spijs en drank voldeden ruimschoots aan de verwachtingen. Ik kan mijn advies in één woord samenvatten: topadresje. Ga het zeker zelf eens uittesten zou ik zeggen. Wij hopen in de toekomst nog eens ooit terug te kunnen gaan. Donderdagavond 13 januari is nu al dé topper van onze januarimaand. Volgend jaar zelfde gezelschap, zelfde tijdstip, ander restaurant, even dolletjes? Het zou zo maar kunnen … 😉

Posted 13/01/2022 by ambijans in Culinair

De top 100 tv-series die ook de moeite zijn (33) ‘Borreltijd’ (1996)    Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Ze kwamen vaak pas in mijn vizier nadat ik mijn eigenlijke top 100 had opgesteld. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die ik vooralsnog niet heb gezien, maar die wél nog op mijn ‘must see’ lijstje staat te blinken.

‘Borreltijd’ is een satirisch televisieprogramma van Arjan Ederveen en Tosca Niterink uit 1996 en was ’s avonds laat te zien op de VPRO televisie. Dit is min of meer een vervolg op de programmaserie ‘Kreatief met Kurk’. De presentatie is wederom in handen van het duo “Peter van de Pood” (een parodie op Hans van Willigenburg) en “Ellen B.” (een parodie op Mireille Bekooij met een vleugje Ellen Brusse). Het NRC Handelsblad roemde deze typetjes als “de ultieme presentatietrutten van de Nederlandse tv: sloom, lullig en ijdel”. Het programma zelf is een parodie op het RTL 4-programma ‘Koffietijd’. Terugkerende onderwerpen zijn: het mixdrankje van de avond, de mystery guest die een metamorfose ondergaat (waarin echte Bekende Nederlanders, o.a. Henk MouweNico Zwinkels en Léonie Sazias zich laten interviewen alsof het om een serieus programma gaat) en korte sketches, die eerder al in ‘Kreatief met Kurk’ waren uitgezonden. Tevens kon men tijdens de uitzending zogenaamd inbellen (wat de kijker moest doen geloven alsof het om een live-uitzending ging). Dat vraagt uiteraard om een hilarisch fragment met in de hoofdrol Kabouter Prikkeprak. NSFW volgens YouTube maar laat dat vooral de pret niet drukken.

Moet ik in de toekomst zeker nog zien: ‘Clan’ (2012)

Posted 12/01/2022 by ambijans in TV