De top 100 tv-series die ook de moeite zijn (10) ‘The Night Of’ (2016)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Ze kwamen vaak pas in mijn vizier nadat ik mijn eigenlijke top 100 had opgesteld. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die ik vooralsnog niet heb gezien, maar die wél nog op mijn ‘must see’ lijstje staat te blinken.

De Pakistaans-Amerikaanse student Nasir “Naz” Khan (Riz Ahmed) leent stiekem de taxi van zijn vader om naar een feestje te gaan. Als hij de weg kwijt is stapt er een mooie jonge vrouw in die denkt dat Naz taxichauffeur is. Ze gaan samen een stukje rijden en eindigen bij haar thuis. Later die nacht wordt Naz wakker en blijkt de vrouw, Andrea, vermoord. De politie stelt een onderzoek in en Naz is meteen de hoofdverdachte. Advocaat John Stone (John Turturro) trekt zich het lot van de verdachte aan. Een trailer van één van de HBO-toppers staat gewoon hier.

Moet ik in de toekomst zeker nog zien: ‘The Twilight Zone’ (1959-1964)

Posted 29/07/2021 by ambijans in TV

Quizanekdotes (3)   Leave a comment

Quizzen is een plezante bezigheid of moet ik hier voorlopig maar ‘was’ gebruiken? Wij begonnen er destijds aan zonder al te veel ambitie, maar hoe vaker we aan een quiztafel zaten in één of andere parochiezaal hoe plezanter het eigenlijk werd. Het wil natuurlijk ook al eens helpen dat je na verloop van tijd eens een quiz kan winnen. Zonder goede resultaten (liefst in combinatie met de nodige dosis quizplezier) is vrijwel elke quizploeg gedoemd om op termijn te stoppen/verdwijnen of eventueel op te gaan in een nieuwe quizploeg. Misschien moeten we een andere reden zoeken waarom wij er al zo lang in gedijen. Voor elke slechte/mindere quiz die we ooit speelden was er een veelvoud aan quizzen die in de loop der jaren een grand cru label verdienden. In den beginne wonnen we met Moedige Missers een flink aantal quizzen. Toen de ploeg na twee ‘pensioneringen’ minder zaalquizzen begon te spelen, bood ik mezelf bij x aantal ploegen aan als gastspeler. Ook daar sleepten we menig overwinning uit de brand. Of mijn aanwezigheid daartoe heeft bijgedragen laat ik gemakshalve in het midden. Vandaag zullen we het hebben over de mooie kant van de medaille: quizgebeurtenissen die o.a. bijdroegen aan de opgang van Moedige Missers. Gelukkig voor ons kwam er al snel schot in de zaak. Ik denk niet dat we anders überhaupt lang waren blijven doorgaan, eergevoelig als we toch zijn. Niet dat we steevast overal met een brandende ambitie aan de start kwamen, toch streefden we altijd naar het hoogst mogelijke. Onze tip voor beginnende quizteams is om in eerste instantie wat ervaring op te doen onder de kerktoren. Het is ook handig als je je laat adviseren door oudgedienden uit het circuit. Anders zouden wij nooit onze vleugels hebben uitgeslagen en weggefladderd zijn onder die kerktoren. Wie een beetje ambitie heeft probeert beetje bij beetje het niveau wat op te krikken. Dat je daardoor af en toe tegen je eigen limieten botst is iets dat je vooraf best incalculeert. Met vallen en opstaan wordt het daarna wellicht beter … of slechter. Ook die mogelijkheid mag je nooit uitsluiten.

Eén van de scharniermomenten is zeker die keer in 2007, toen wij voor het eerst de SJB-quiz, de quiz van mijn oude middelbare school wisten te winnen. Het was vooral interessant voor het prestige omdat die quiz (op dat moment) met weinig andere quizzen te vergelijken was. Er zat naar mijn gevoel véél verrassing in omdat het strikt genomen geen quiz was met vaste categorieën, dus het kon best zijn dat bepaalde rubrieken méér bevraagd werden dan andere. Je had er tussendoorrondes waardoor je blij was dat je met zes deelnemers kon meedoen. Ik was niet bepaald liefhebber van puzzelrondes e.d. maar ik heb de rest van onze ploeg er nooit over horen klagen (dus dat ligt absoluut aan mij). Na de winst in 2007 werden we het jaar daarop pas derde. In 2009 wonnen we opnieuw na een nek-aan-nekrace met enkele andere ploegen. We leken dat jaar met drie teams op een ex-aequo af te stevenen, maar toen moesten de tussenrondes nog worden verbeterd. Ikzelf zag ons op plek drie eindigen, terwijl de rest nog geloofde in de winst. Ik zat die laatste rondes wat apathisch aan tafel, zeker nadat we onze verdubbelaar hadden ingezet in een ronde met slechts zeven juiste antwoorden. Uiteindelijk trokken we alsnog aan het langste eind. Algehele euforie aan onze tafel uiteraard! Twee keer winst (op dat ogenblik) op deze quiz. Na onze derde keer winst mocht Moedige Missers niet meer deelnemen. ’t Is te zeggen: niet meer in dezelfde opstelling (maximum drie spelers uit het oude team). Na één jaar pauze beslisten we om met twee Moedige Missers mee te doen met Happy Ending aangevuld met twee mensen van God’s Machine. Opnieuw winst. Weer enkele edities geskipt, waarna we besloten Vigor te versterken. Tweede plek op één puntje van de winnaars. In de voorlopig laatste editie van die quiz (in 2018) wonnen we als Katsjoe Botte andermaal met een straat voorsprong. Het helpt uiteraard als je externe hulp krijgt van enkele topquizzers. Dat brengt de teller op vijf overwinningen. Daarmee ben ik misschien de quizzer met de meeste overwinningen daar. Misschien dat ik daarmee mijn woelige schoolcarrière een beetje wist goed te maken. Wie zal het zeggen! Ook razend interessant: die avond dat ik een quiz speelde op mijn verjaardag, de allereerste quiz die Calabria maakte (in Smeermaas als ik me niet vergis). De mannen van Noojt Kontent bezorgden ons vlak vóór de quiz een abrikozentaart voor mijn verjaardag. We vroegen bordjes plus een vork aan een passerende ober zodat we onder de pauze snel een stuk konden eten. En we gaven een paar stukken weg aan bevriende quizzers. Wie won er op het einde van de avond de quiz? Juist ja, wij. Geen idee wat er in de taart zat, maar het heeft misschien geholpen. Die van Noojt Kontent zeiden achteraf al schertsend dat die taart achteraf gezien ‘een slecht idee’ was. Héérlijke avond! En wat te denken van die keer dat we met een atypische ploeg aan de start verschenen. Het vaste trio aangevuld met collega Nele (haar allereerste zaalquiz) en Chris Burtin (wiens ploeg FC Annemie die avond niet meedeed). Vlak vóór de quiz schoot ik nog zwaar in de stress omdat ik de kippen nog in hun hok moest krijgen. We hadden ze ongeveer een week en ze hadden niet de gewoonte om vanzelf op stok te gaan. Dus moest ik beginnen jagen. Volgens mij is Nele (die goed op tijd was voor vertrek) mij op zeker moment nog assistentie komen verlenen achter in de tuin. We waren amper binnen of we vertrokken naar de Paashaasquiz in Maaseik. Ik nog behoorlijk opgefokt van de chicken run, maar dat veranderde gelukkig naarmate de quiz vorderde. Door een flater bij een bevriend quizteam konden we een kloofje slaan. Ook in de superronde vielen onze gokken goed uit. Toch was ik bij het afroepen van de einduitslag pas op de hoogte dat we quiz hadden gewonnen. Helemaal de kluts kwijt!

Er waren ook momenten dat we nogal slordig omgingen met onze winstkansen zoals die avond toen Hanne en ik mee aanschoven bij Moordgat/WvA voor een quiz van de chiromeiden in Veerle. Vooraf hadden we een sterk vermoeden dat we sowieso top drie zouden halen. Het tempo was tergend traag, sommige vragen werden op speciale aanvraag zelfs herhaald enzovoorts. Toen dat gebeurde bij een (volgens ons aanvoelen) papsimpele vraag begonnen we aan tafel spontaan te lachen. Tot we ons na afloop realiseerden dat er misschien toch een ander antwoord nodig was voor die specifieke vraag. Bleek inderdaad zo te zijn, dus moesten we achtervolgen in de tussenstand. Nadat we iets minder lollig deden en een foutloze muziekronde speelden stonden we ineens weer comfortabel aan de leiding. Die zouden we nooit meer afgeven. Of die magnifieke avond na onze derde plaats op de Ion-quiz in Lommel (van de hand van Frank en Tom). Schitterende quiz (die later zou worden verder gezet met speelsere accenten). Na de quiz had nonkel Paul al uitgerekend dat we (zonder al te gekke dingen) een plaats in de top 85 zouden behalen. Ons eerste sterktepunt zou meteen worden verdubbeld. Omdat we onszelf daarvoor wilden belonen zijn we met ons team gaan eten bij het ondertussen verdwenen Numero Dieci op de Zuivelmarkt. Niet elke winst werd overigens even hard gesavoureerd. Zoals die ene keer toen we zo’n megatentenquiz in Berbroek wonnen, de Loemp is oeg vis quiz. Qua verloop ook een hele rare quiz. De hele avond uitzicht hebben op de quizwinst, maar op het einde nog sterk gaan twijfelen omdat ze er iets speciaals in hadden gestoken. Bleek namelijk dat we één teamlid moesten afzonderen voor extra punten. In het verleden hadden we daar al héél nare ervaringen mee gehad. Patrick (die we toen het hoogst inschatten qua kennis) mocht het gaan doen. Alle afgezonderde kandidaten mochten naar voor komen en een groep vormen. Als een soort kerkkoor moesten ze liedjes zingen. Een opdracht die een stuk makkelijker wordt wanneer de helft van de beschonken tent het refrein (dat we moesten zoeken) luidop zat mee te blèren. We wonnen dus en we kregen o.a. een wisselbeker mee, het beeld van een vis op een wankel houten staketsel. Een trofee die we het jaar daarop mochten meebrengen wanneer we onze titel kwamen verdedigen. Hè? Dat zagen we niet meteen zitten. We wilden de wisseltrofee (omdat ie zo lelijk was) na enkele maanden doorgeven aan een andere Moedige Misser zodat ie overal de schoorsteenmantel zou hebben ontsierd. Is gelukkig nooit doorgegaan. Sterker nog: de organisatie is de wisselbeker in Kermt mogen gaan ophalen, omdat wij hadden aangegeven onze kat te sturen die avond.

Nog zo’n quiz die niet door elk team op applaus werd onthaald: de TNS-quiz in Beverlo. Daar had Moedige Missers al een keertje verloren van De Amateurs door een nogal kwalijke fout bij een eventueel ex-aequo op het einde. Schiftingsvraag vergeten invullen, gelijk eindigen en uiteindelijk op plaats twee stranden. ‘Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen’ volgens een aloud spreekwoord. Mooi niet, want bij de daaropvolgende editie lapten we het opnieuw op diezelfde quiz. Pas na het afgeven van de eerste antwoorden realiseerden we ons dat we door alle hectiek niets hadden ingevuld. Fingers crossed voor het vervolg. De hele avond nek aan nek met Calabria naar de finish. Gelukkig behaalden we in de superronde een topscore van 27/30. O.a. omdat ik bij de driepunter wist dat Jacques Zegers de uitvoerder was van ‘Avanti la vie’, onze songfestivalinzending van 1984. Waar triviale kennis al niet goed voor is! De winst was voor ons. Dat schiftingsvragen niet altijd een goed idee zijn, werd bewezen op een quiz in Viversel. Op die schoolquiz (die we ooit één keer wonnen) was een simpele schiftingsvraag er te veel aan. ‘Simpel’ mag hier worden geïnterpreteerd op meerdere manieren. Men vroeg namelijk hoeveel stiften er in een doorzichtige plastic zak waren gestoken die ons vooraan in de zaal werd getoond. We moesten het getal zelfs niet opschrijven. De presentator vroeg aan ons hoeveel stiften we in gedachten hadden. Uiteindelijk antwoordden we toen iets van 57 stuks. Aan het andere team werd toen gevraagd of het er méér of minder waren. 50 % kans op succes. Zij deden een gok én jawel, ze hadden gelijk. Bijzonder zuur moment moet ik zeggen. Voor ons meteen dé hoofdreden om deze quiz op een ‘zwarte lijst’ te plaatsen. Maar omdat we graag positief eindigen toch nog deze eindnoot: met een bont samenraapsel aan quizzers deelnemen aan een quiz houdt steeds een risico in. Zeker als je dat doet in het fijne gezelschap van meerdere hoog aangeschreven Limburgse quizploegen. Zoals in juli 2017 toen ik als gastspeler insprong op de Vlee Kier al Gezeet quiz in Lummen. Chris en Elie waren afwezig bij FC Annemie dus namen vaste spelers Siebe, Pieter en Yves mij en Tom Geerts liefdevol als gastspelers op in hun rangen. In enkele rondes werd er flink wat risico genomen bij onze antwoorden (een makkelijk antwoord vervangen door een moeilijker ondanks het feit dat er mensen in de ploeg waren die dachten dat de opstellers het moeilijke antwoord zelfs niet kenden) en ook in de superronde werden quasi zekere antwoorden vervangen en werd er duchtig gegokt op de moeilijkere antwoorden (weliswaar met wat zekerheid ingebouwd). Op het einde van de avond bleek dat zowat elk dominosteentje naar de juiste kant was gevallen in onze ploeg. Op die manier haalden we een overtuigende zege in een quiz die ons bijzonder goed lag. In onze volgende editie zullen we terugblikken op een aantal vreemde doch zeker ook (achteraf gezien) hilarische momenten die we beleefden aan de Vlaamse quiztafels. Stay tuned!

Posted 28/07/2021 by ambijans in Algemeen

De Tsundoku Top 100 (26) ‘Andorra’ (Max Frisch) (1961)   Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Andorra, een wit staatje, leeft in voortdurende angst voor zijn buren, de vijandige zwarten, die er tevens op uit zijn alle joden te vernietigen. De Andorranen zijn menselijker, maar vormen toch een gesloten gemeenschap met een stereotiepe mening over joden: deze zouden eerzuchtiger, hardhandiger, laffer en meer op geld belust zijn dan zijzelf. De Andorraanse onderwijzer Can heeft in zijn jonge jaren een zoon verwekt bij een zwarte vrouw. Uit angst voor represailles van zijn landgenoten zegt hij dat het een joods kind is, dat hij uit de handen van de zwarten heeft gered. Deze leugen verpest zijn leven en brengt hem aan de drank. De zoon Andri groeit dus op als zijn joodse pleegzoon. Volwassen geworden wil hij met Barblin, de dochter van Can, trouwen. Can moet weigeren, maar kan natuurlijk niet zeggen waarom. Andri trekt de verkeerde conclusie, dat Can weigert omdat hij een jood is … Meer dan dertig jaar geleden ben ik in het middelbaar tijdens de lessen Duits naar dit toneelstuk gaan kijken in CCHA samen met onze leerkracht en enkele klasgenoten. Het is een dun boekje, dus in principe snel uit te lezen. Misschien is er iemand die in de omgekeerde situatie zit? Het boek van Frisch wél gelezen, maar het toneelstuk nooit gezien?

Posted 27/07/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (270)   Leave a comment

Een drietal karakteristieke dingen gaven de afgelopen week mee vorm. In eerste instantie kregen we hier ten huize Ambijans af te rekenen met een heuse muggenplaag. We konden al een aantal exemplaren een enkeltje richting muggenkerkhof bezorgen maar elke dag opnieuw duiken er nieuwe, kleine bloedzuigertjes op. Verder was er ook de jammerlijke afzegging van de Pukkelpop 2021 editie. We zouden daarover kunnen discussiëren tot we een ons wegen, maar zelfs dat zou geen zoden aan de dijk zetten. Dat wordt weer een jaartje kin kloppen en hopen dat er in 2022 na drie jaar pauze opnieuw muziek zal weerklinken op de wei van Kiewit. De afgelopen week was het ook de tweede week op rij dat we zeven dagen op zeven hebben gewerkt. Dat betekent wél dat we meteen van onze zomerse weekenddiensten zijn verlost. Aan het kwakkelende zomerweer zijn we ondertussen alweer gewoon. Daarover doen we geen verdere dienstmededelingen. Misschien nog een tipje van de sluier voor wat komende week betreft? Dinsdagnamiddag werken we van thuis uit, woensdagvoormiddag zitten we opnieuw bij de kapper (to zomercoupe or not?) en donderdagavond met familie een hapje eten bij Sans Gêne. Op die manier marcheren we dadelijk naar onze vijf plaatjes van deze week.

John take me with you – JW Francis: geboren in Oklahoma, opgegroeid in Parijs, wonend in New York, assistent van een Nobelprijswinnaar én toeristengids in New York. Het cv van deze man oogt bijzonder interessant. Zijn tweede full cd ‘WANDERKID’ verschijnt op de eerste dag van oktober.

Mr. Tembo – Damon Albarn: voor onze classic doken we deze keer naar het recente verleden, 2014 om precies te zijn. Albarn is naast frontman van Blur o.a. ook betrokken bij Gorillaz en The Good, the Bad and the Queen. Dit mag gerust langs het betere werk van Blur worden gelegd.

Body aktiv – Noise Unit: voor onze iets experimentelere track moeten we naar Canada. Eén van de leden van Front Line Assembly heeft een zijprojectje, deze band dus. In september komt met ‘Deviator’ alweer de zevende plaat van deze heren uit.

How to paint clouds – Absolutely Free: we blijven nog eventjes in Canada hangen met dit trio. Na de split van hun vorige band DD/MM/YYYY verenigden ze zich in een nieuwe band. Na hun debuut uit 2014 namen ze aardig wat tijd want eind september verschijnt pas opvolger ‘Aftertouch’.

Slice of life – Liz Cooper: en we gaan eruit met een Amerikaanse singer-songwriter die normaliter actief is onder de naam Liz Cooper & The Stampede. Toch probeert ze het een keertje solo. ‘Hot Sass’ is voor begin september. Volgende week nieuwe schijven die hopelijk blijven hangen. Tot dan!

Posted 26/07/2021 by ambijans in Muziek

Corona 365 (2021 editie) (11)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

206. Touched by the hand of Cicciolina – Pop Will Eat Itself : staat in ons lijstje omdat het hier om een Britse band ging die in 1990 pornoster La Cicciolina en onrechtstreeks Italië bezong. En wie won er alweer van de Britten op het afgelopen EK voetbal?

207. Eenvoud – Het Goede Doel : omdat het Nederlands een vaak onderbelicht genre is doen we het vandaag met deze jaren ’80 track. Uit een tijdperk waarin onze noorderburen ons nog de loef afstaken als het om degelijke muziek ging.

208. Make me feel – Janelle Monáe : deze mooie Amerikaanse is niet enkel een uitstekende zangeres, maar tevens een degelijke actrice. Op diezelfde plaat uit 2018 had ze ook een nummer staan waarin ze over haar vagina zong. Over een persoonlijke plaat gesproken.

209. You should be dancing – Bee Gees : bij Foo Fighters zijn ze het noorden een beetje kwijt want onlangs brachten ze onder de naam Dee Gees een coveralbum uit van bekende deuntjes van deze Australische band. We stick to the original, uit 1976.

210. Moondance – Moondog Jr. : in 1996 moest het huidige Zita Swoon zijn naam veranderen om aan een dreigend proces te ontsnappen. Het jaar daarvoor verscheen het schitterende ‘Everyday I wear a greasy black feather on my hat’. Misschien wel Stef Kamil Carlens op zijn best, al maakte hij ook hierna nog prima muziek.

211. Me, myself and I – De La Soul : dit nummer werd onlangs vernoemd in een Humo-interview met Peter Piot, een Belgische viroloog met naam en faam. Hij had het toen o.a. over de houding van de anti-vaxxers.

212. Tried and true – Ween : voor ons langste optreden aller tijden moeten we terug naar maart 1995. Toen zagen we deze Amerikanen een concertje van ongeveer vier uur spelen in de Effenaar in Eindhoven. In het voorprogramma stond Evil Superstars en in de zaal een héle hoop Hasselaars die normaal wekelijks aan de toog van De Munt stonden.

213. Under the pressure – The War On Drugs : na de moord op Peter R. De Vries mag er hier gerust een verwijzing inzitten over ‘the war on drugs’. Hun nieuwe plaat staat gepland voor oktober.

214. Good stuff – Kelis : de beginperiode van deze Amerikaanse R&B-zangeres was absoluut het beste tijdperk dus gaan we voor iets van haar debuutplaat uit 1999.

215. Hippopotamus – Sparks : ooit begonnen aan het eind van de sixties en na al die jaren nog steeds actief. In 2017 brachten ze deze single uit.

Posted 25/07/2021 by ambijans in Muziek

Quizanekdotes (2)   Leave a comment

Voor mensen die niet zo vertrouwd zijn met het concept zaalquizzen, kan ik alvast het volgende vertellen: de ene quiz is de andere niet. Net zoals er op tv al een onderscheid is tussen pakweg ‘Blokken’ en ‘Switch’ bestaan er uiteraard moeilijkheidsgradaties in het milieu. Van A (zéér pittig) tot D (makkelijk) worden er quoteringen gegeven aan zaalquizzen. Dit om het doelpubliek eraan te herinneren welk soort quiz het die avond mag verwachten. In het verleden zijn er zo tal van dorpsquizzen overspoeld door échte quizteams, zeker in een tijdperk waarin er nog niet wekelijks een interessante quiz te spelen viel. Al hadden wij in onze begintijd met Moedige Missers (gestart ergens rond 2005) al redelijk snel door dat je in Mol en omgeving gewoon wekelijks kon gaan quizzen. Soms was er zelfs keuzestress: wij polsten dan bij Tom Geerts (die ze volgens mij bijna allemaal heeft gespeeld) welke de tofste zou zijn. Hij had zelfs een site waarin het Molse quizgebeuren stond samengevat en waarin na te spelen quizzen stonden. Hoe meer wij bij MM de platgetreden paden (lees ‘de kerktoren’) verlieten, hoe wijzer we ook werden buiten het kennisgedeelte. Na enkele quizzen bij de ‘grote jongens’ kwamen we bijvoorbeeld via Eddy Sevens (Pelter Skelter) te weten dat er zoiets als een VQR (Vlaamse Quiz Ranking) bestond. ‘Jullie doen het goed daarin, want ik zag dat jullie deze maand zijn gestegen van 512 naar 492’. ‘Huh, come again?’ ‘Ja, maar jullie ploeg gaat zeker nog doorstijgen in de toekomst hoor’, zo sprak Eddy die plots op dreef begon te geraken (na een quiz in Houthalen). ‘Maar hoe zijn wij in godsnaam in die ranking geraakt? En wat als we daar liever niet in terecht willen komen?’ ‘Mwah, jullie hebben minstens drie keer punten gehaald op een quiz. Vanaf dat moment kom je automatisch in de ranking terecht.’ Er volgde een verhaal over de BQB (Belgische Quiz Bond), waar het hele principe gedetailleerd stond uitgelegd. De ranking (zelfs een alternatieve ranking), de quizteams, de quoteringswijze, een toekomstige quizkalender van héél Vlaanderen, hoe je je quiz kon aankondigen en registreren én uiteraard quizforum Los Flippos, een plek waar quizzen werden gemaakt maar soms ook gekraakt. In de volgende reeks mijmeringen komt vooral onze begintijd aan bod, toen we (nog groen achter de oren) op ontdekkingsreis moesten in dat zich langzaam voor ons openende quizlandschap.

Onze introductie in het quizmilieu (toen nog héél sober) werd gedaan door ex-collega Ariane, die met haar familieploegje al eens haar weekends in quizzalen doorbracht. Zij probeerde ons te overtuigen om mee te doen aan een quiz die door haar broer Thierry werd opgesteld ten voordele van een school (Het Bergske in Heusden-Zolder als ik me niet vergis). We mochten meedoen met een ploeg van vijf maar enkel collega’s Kim, Hanne, Patrick en ik toonden interesse. Dan maar met een man minder naar ginds. Op een deelnemersveld van pakweg twintig ploegen werden we mooi vierde. Wij vonden dat lang niet slecht voor een eerste keer. Sterker nog: aan tafel werden er al plannen gesmeed voor een volgende quiz. En er werd al gepolst of niemand een vijfde man/vrouw kende die eventueel in de toekomst wilde meedoen. Op die manier werd nonkel Paul iets later in de ploeg geïntroduceerd. Maar in eerste instantie was er nog de SJB quiz, de quiz van mijn ex-middelbare school. Die speelde ik in de beginjaren met mijn broer en sympathisanten. Ooit waren we daar eens vierde geworden (broer Bart en ik, Patrick en zijn broer Mario en Fred en Stoffie, de schoonbroers van mijn broer). Dat bleek een goede combinatie (in de tijd dat het onze enige quiz was op jaarbasis). Voor de eerstvolgende SJB quiz waren zowel mijn broer én zijn schoonbroers plus Mario verhinderd. Het geraamte hadden we al: Pat, Hanne, Kim en ik. Collega Ariane kon niet, dus polsten we bij onze baas Jasmine. Nog één speler te gaan dus haalde zij er haar zus Martine bij. Ondanks het feit dat we ons amuseerden en ergens midden in het pak eindigden werd het een eenmalige aangelegenheid. En dan is het enter Paul in het verhaal. Ik had hem uitgelegd dat we in de toekomst wat vaker zouden gaan quizzen en hij leek daar wel oren naar te hebben. Nu wilde het toeval dat hij weet had van een quiz die werd georganiseerd in het Heilig Hart Instituut in Hasselt. Misschien konden we ons daar voor inschrijven? Hij zou het wel regelen. We hadden vijf spelers nodig voor deze HHI-quiz, die (zo bleek later) nogal wat stevige kleppers naar Hasselt lokte. Blijkbaar was het één van die hoog aangeschreven quizzen in Limburg. Pat, Hanne, Paul, Kim en ik zouden voor het eerst een team vormen. Die avond werd duidelijk dat er een serieus niveauverschil was met de eerste de beste zaalquiz. Zo merkten we tijdens de pauze al de competitiviteit onder de deelnemers op. Wij stonden in de buurt van een man die naar zijn wijnhandelaar belde om te vragen hoe een fles van 15 liter wijn werd genoemd. ‘Welk? Nebukadnezar hè, ziedet wel. Hier in de Limburg zeggen ze just de Balthazar. Nieje, da zen de twelf liter flessen hè. Voilà!’ En weg was hij richting jurytafel. Er was die avond nog iets anders een doorn in het oog van al die topquizzers: om de andere ronde werd iemand van je team afgevaardigd die in een aangrenzende klas extra vragen kreeg voorgeschoteld. Terwijl de rest van jouw team de algemene quiz speelde, kreeg jij elders negen uitgetikte vragen plus afrondende muziekvraag die ook moesten worden afgegeven gelijktijdig met de zaal. Totaal not done in het quizcircuit, zo hoorden we tijdens de pauze. Quizzen is een groepsgebeuren, dan ga je toch geen spelers individueel vragen laten oplossen zeker. Ook hier in Hasselt speelden we héél verdienstelijk. Zo versloegen we zelfs een ander Zonhovens team, Sonuwe Nestor, met daarin ex-collega Piet. Na de quiz ben ik trouwens met Kim nog pita gaan eten bij Jeruzalem in de Demerstraat. Kim had tijdens deze quiz al aangegeven dat ze het niet zag zitten om bijna wekelijks zo laat thuis te komen in het weekend, dus dat we misschien beter naar een andere vijfde man/vrouw konden uitkijken. Hierna zou Christiane (via Paul) aan Moedige Missers worden toegevoegd. Na het geraamte stond er ineens méér dan een serieuze ruwbouw. Oh ja, de HHI quiz verdween hierna helaas geruisloos van de quizkalender.

Hoe vaker Moedige Missers ging quizzen, hoe sterker we werden. Op zeker ogenblik belandden we op een schoolquiz van de eerste graad van het Atheneum in Hasselt. We zagen geen bekend volk in de zaal, maar wél veel aan de school gelieerde ouders met kinderen die samen een team vormden. Aan de quiz zelf viel weinig op te merken, buiten het feit dat ie véél te makkelijk was. Ploegen konden na één goede ronde een verdubbelaar inzetten voor dubbele punten. Na een eerste tussenstand stonden we (zonder verdubbelaar) al in de top drie op enkele punten van de leider. Toen wisten we al hoe laat het was. Wij waren een volledige miscast in het geheel. Uiteindelijk wonnen we makkelijk die avond. Achteraf wél hard gelachen met onze prijzen: van de futuristische bolvormige lamp op de prijzentafel maakten wij bijvoorbeeld een virtual reality helm. Ook het feit dat de jonge presentatrice af en toe stotterde tijdens het lezen van de vragen en de klemtoon al eens verkeerd legde op een woord als trekalbatros was effenaf hilarisch. Ook dat is de charme van een quiz. Winst of verlies, jezelf amuseren is meestal het hoofddoel. Ook onvergetelijk was één van die populaire zomerse tentenquizzen in Retie waar plots bleek dat de muziekinstallatie de geest had gegeven. Omdat de muziek commercieel van inslag was, besloot de presentator van dienst om het nummer zelf te zingen, te neuriën of uit te beelden. Hoe later op de avond, hoe vaker de zaal half of helemaal dronken het refrein meezong. Misschien vervelend voor de keiharde kennisquizzer, maar wél des te hilarischer voor de rest van de tent. Op weg naar de top 200 én ons allereerste sterktepunt in het circuit, was er ook nog dat vreemde weekend waarin we twee keer gingen quizzen: op vrijdag de voorjaarsquiz in Bilzen, die we zowaar wonnen. Kleppers als Pelter Skelter, Noojt Kontent, De 4 Wijzen en andere Plus Miens werden verslagen, dus na afloop was de stemming opperbest. Daags nadien speelden we in Mol de Itsy Bitsy Spider quiz van Tom en Frank. Dat was ineens héél andere koek. Mijn broer stond op het punt om naar huis te gaan omdat ie het in Keulen hoorde donderen en ook de rest was minder happy dan daags voordien. Tijdens de pauze kwam Tom zeggen dat we het ‘naar verhouding’ nog best aardig deden, maar dat we wél de rode lantaarn te pakken hadden. ‘Je wist toch dat dit de meest pittige quiz was die ik samenstel, hè Geert?’ Dat wist ik na die avond dus wél. En we keren ook nog eens terug naar die quiz in Houthalen, waar Eddy het tijdens de pauze over de quizranking e.d. had. Ook die quiz had nogal wat hordes te overbruggen. In de veredelde voetbalkantine had je ploegen die deels naar betonnen palen moesten kijken en daardoor weinig of geen zicht hadden op de presentator of een scherm. Nu ja, een scherm was er ook niet, dus was er een wit laken opgehangen waarop de vragen werden geprojecteerd. De eerste helft van de quiz vervielen ook alle muziekvragen omdat ze de versterker vergeten waren. Tijdens de pauze droeg men een versterker naar binnen, dus eind goed al goed? Ook weer chaos tijdens het aflezen van de einduitslag, want men had blijkbaar een klassement quizploegen versus gelegenheidsploegen gemaakt. Om beurt mochten de afgeroepen ploegen richting prijzentafel. Omdat de presentator precies zijn laatste trein nog moest halen ging dat aan zo’n tempo dat er geen doorkomen meer aan was. Filevorming aan de prijzentafel, zelden gezien!

En dan was er nog die handbalquiz van Initia Hasselt. Daar dachten ze het buskruit te hebben uitgevonden door een spitsvondig idee: rondes per thema houden dus aparte aardrijkskunderonde, geschiedenisronde, muziekronde, … Tot zover geen probleem. Aan het einde van elke ronde kon je één keer een verdubbelaar inzetten. Dan kreeg je dubbele punten per correct antwoord. Per ronde kreeg je het antwoordblad van die ronde uitgedeeld door de ophalers van dienst. Maar wat bleek na enkele rondes: dat de aardrijkskunderonde tien vragen telde, maar de daaropvolgende triviaronde bijvoorbeeld vijftien vragen. Dus in de ene ronde kon je meer punten verdubbelen dan in de andere. Welke logica zat daarachter? Wij gingen het aan de jury vragen, maar die zagen het probleem niet. ‘Dat is toch juist het gokelement voor die verdubbeling. Niemand weet hoeveel vragen er in de volgende ronde komen!’ Waarop wij repliceerden: ‘Maar wat als wij onze verdubbelaar straks inzetten in de muziekronde die dertig vragen zou tellen. Als we daar 28/30 scoren, dan halen we ineens 56/60 terwijl een maximumscore in de aardrijkskunderonde slechts 20/20 oplevert na de verdubbelaar. Dat zijn wél 36 punten verschil, niet?’ Waarop legendarische woorden volgden: ‘het moet vooral fun blijven hè, want wie doet er hier vanavond écht mee om te winnen?’ Ik ben toen sprakeloos (en dat gebeurt niet zo vaak) en met mijn mond vol tanden terug naar mijn plaats gewandeld. Hier kon ik geen zinnige repliek meer op verzinnen. In de hoofdstad van de smaak had men wel méér rare kronkels of wat dachten jullie van dit voorval op de Torpedoquiz in de Witte Zaal in Rapertingen. Jaren aan deelgenomen trouwens met wisselend succes. Daar had men een lange puzzelronde in verwerkt met geprojecteerde vragen die op een raster moesten worden ingevuld. Op die manier kreeg je een vraag met een bijhorend antwoord. Tot zover geen probleem. Wél problematisch: hoe sneller je afgaf, hoe meer punten je kreeg. Een fout antwoord leverde dus nul punten op ongeacht het aantal juiste antwoorden in je raster. Snel afgeven én juist antwoorden was dus het devies. Jaar na jaar werd duidelijk dat dit de allesbeslissende ronde was in de quiz. Die superronde die ze erbij sleurden kon je kansen niet meer doen keren op het einde. Eén van de vaste quizteams (Merckendis) besloot hierdoor niet meer deel te nemen. Eén van hun teamleden schreef een mailtje naar de organisator waarin hij aanhaalde dat die puzzelronde té zwaar doorwoog. Kon de organisatie dat concept niet verbeteren door iedereen op hetzelfde moment te laten afgeven of zo? Het mailtje werd smalend voorgelezen maar er werd meteen bij gezegd dat ze de quiz niet meer zouden veranderen. Eddy van Pelter Skelter kwam in de pauze wél al met een briljant idee dat volgend jaar hun concept om zeep zou helpen. Wat nu als alle deelnemende quizploegen hun antwoordformulier blanco zouden inleveren? Dan zouden de dikke punten vanzelf verdwijnen en dan speelden de andere teams voor een schamel aantal nog te verdelen punten. Op die manier kreeg de organisatie een koekje van eigen deeg. Helaas gebeurde er het jaar daarop helemaal niets. De quiz verdween of ze werd niet meer aangekondigd via de gebruikelijke kanalen. Daar ging onze coup! En we gaan eruit met een vervelende uitglijder op één of andere quiz van Quimbro in Lummen. Daar waren we na de eindronde overtuigd dat we altijd in de top vier zouden eindigen. Bij de afroeping van de laureaten bleek de top drie juist te zijn zoals wij dachten. Maar toen wij uiteindelijk niet op plaats vier maar pas op plaats elf bleken geëindigd te zijn gingen we verhaal halen aan de jurytafel. Een aantal quizteams was al grappend en grollend gepasseerd aan onze tafel (zij zagen wellicht de verongelijktheid op ons gezicht). Terwijl de rest na de top 11 de prijzentafel mocht gaan plunderen werden onze punten herteld. Toen puntje (no pun intended) bij paaltje kwam bleek inderdaad dat we tien punten te weinig hadden gekregen. Daardoor werden we inderdaad niet elfde maar vierde. Eén van de organisators (al stevig in de wind) trakteerde ons allemaal op een pint achteraf. Die hebben we dan maar leeggedronken. Zelfs het feit dat de presentator ons kwam verzekeren dat de einduitslag morgen juist op Los Flippos zou worden gezet deed eigenlijk weinig deugd. Zelfs het fruitzakje dat we kregen bij het naar buiten gaan was niet meer dan een schrale troost achteraf!

Posted 24/07/2021 by ambijans in Algemeen

‘Een Duitse fantasie’ (Philippe Claudel)   Leave a comment

Een Duitse soldaat strompelt door een bos, gekleed in lompen en tot op het bot verkleumd. Wanneer hij licht ziet branden in een gebouw denkt hij hulp gevonden te hebben. Vele jaren later stuit een joodse jongen, die zijn hele familie tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft verloren, tijdens een boswandeling op het dode lichaam van een verbrande soldaat. Elders wordt een ogenschijnlijk vreedzame oudere man in een hospice zeer slecht behandeld door een barse jonge vrouw. Maar wie van hen is het wreedst? Op ingenieuze wijze verbindt Philippe Claudel deze verhaallijnen en construeert zo een fabel over de condition humaine. Wie is slachtoffer, wie is dader? Deze intrigerende roman biedt de lezer de kans om zelf een antwoord op deze belangwekkende vraag te formuleren.

Posted 23/07/2021 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series die ook de moeite zijn (9) ‘Sharp Objects’ (2018)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Ze kwamen vaak pas in mijn vizier nadat ik mijn eigenlijke top 100 had opgesteld. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die ik vooralsnog niet heb gezien, maar die wél nog op mijn ‘must see’ lijstje staat te blinken.

De journaliste Camille Preaker (Amy Adams) richt zich op criminele actualiteit en is recentelijk uit een psychiatrische inrichting vrijgekomen. Ze heeft jaren gekampt met automutilatie, maar lijkt klaar te zijn terug te keren in de maatschappij. Camille keert terug naar haar ouderlijke woonplaats in Wind Gap, Missouri om er de moord op twee jonge meisjes te onderzoeken. Tijdens het onderzoek wordt ze, onder toeziend oog van Adora (Patricia Clarkson), met haar eigen demonen geconfronteerd. De reeks, die gebaseerd is op de gelijknamige debuutroman van schrijfster Gillian Flynn, telt acht afleveringen en werd ontwikkeld door HBO in een regie van Jean-Marc Vallée. Je moet hier vooral naar kijken voor de sfeer en de mooi uitgewerkte beschadigde personages. Een trailer om alvast in de juiste sfeer te komen.

Moet ik in de toekomst zeker nog zien: ‘The Killing’ (2011-2014)

Posted 22/07/2021 by ambijans in TV

Quizanekdotes (1)   Leave a comment

Het is nog eventjes wachten op de allereerste zaalquiz, maar vermoedelijk zal er vanaf september of zo kunnen worden gequizd. Ik durf voorlopig niet zeggen dat het daadwerkelijk zo zal zijn omdat de algemene situatie weer snel zou kunnen veranderen. Net zoals ook het quizlandschap hier en daar zal worden hertekend (neem ik aan). Ik ken mensen die hun ‘quizpensioen’ hebben genomen, ploegen die hun activiteiten ‘on hold’ hebben gezet of die er gewoon mee gestopt zijn. In coronatijd hebben nogal wat mensen een afweging gemaakt van hun levenswandel. Dat er in het leven méér is dan quizzen hoef je ook mij niet te vertellen. Hebben we het gemist? Tuurlijk wel! Ik kwam eigenlijk op het idee voor deze reeks blogberichten na het recente overlijden van Rob Collin (op 10 juli jl.), die we toch wel dé éminence grise uit het quizcircuit mochten noemen. Ook wij hadden het genoegen om enkele keren met hem aan dezelfde quiztafel te belanden. Vandaar dat we in een reeksje van tien afleveringen een honderdtal onvergetelijke quizmomenten willen ophalen. Want we zijn in de loop der jaren nogal wat dingen tegengekomen op zaalquizzen, maar ook fenomenen in de rand van de quizindustrie. Wij bevinden onszelf nu al ruim vijftien jaar in die quizbiotoop en dat is toch wel een wereldje op zich (mogen we wel stellen). Om te beginnen zullen we er een drietal oplijsten waarin Rob Collin figureerde.

Zo was er die decemberavond in Tessenderlo toen de plaatselijke socialistische afdeling de Santa Cloois quiz organiseerde. In die tijd was naast de zomervakantie ook de eindejaarsperiode een vrij luwe quizperiode. Moedige Missers deed (net als een aantal andere quizploegen) mee die avond. Een volle zaal met overwegend gelegenheidsteams en enkele gevestigde waardes. Een aantal quizzers (zonder ploeg) begaf zich die avond naar De Griffel, waaronder o.a. Rob. De meeste teams hadden een volledige ploeg afgevaardigd. We zagen Rob de zaal in staren op zoek naar een vrije plek. Zo polste hij bij ons in de buurt bij een groep jonge mensen die nog onbemand bleken. Blijkbaar ging één van hun spelers misschien later op de avond arriveren. ‘Ze moesten eens weten wie ze net geweigerd hebben’ zeiden we aan onze tafel. Uiteindelijk geraakte Rob alsnog aan een team. We spoelen verder naar een quiz in Turnhout met Happy Ending. Rob zou die avond als gastspeler met ons meedoen (dachten we). Hij had ietwat vaag gereageerd op een zoekertje, dus het was verre van zeker dat hij zou opdagen. We waren goed op tijd gearriveerd in de snookerzaak en we zagen dat zijn vaste quizploeg al voltallig was. Toen begonnen we ‘m al een beetje te nijpen. Onze team captain sprak de quizopsteller aan met de vraag of er eventueel iemand aanwezig was om ons te depanneren die avond. Niet veel later kwam er een vrouw naar onze tafel die wel wilde invallen. Geen quizervaring, geen sterke punten, geen aanwinst (sprak ze zélf al profetische woorden). Nu ja, onze ploeg was compleet dus iedereen tevreden. Na ongeveer een kwartier kwam Rob alsnog de zaal binnengewandeld richting onze tafel. Na veel vijven en zessen was er gelukkig een compromis: mevrouw ging (vrijwillig) terug naar haar vrienden en haar plek werd ingenomen door Rob. Na vijf ongemakkelijke minuten werd het uiteindelijk toch nog een vruchtbare quizavond. Voor de recentste Robherinnering moeten we naar één van zijn Sound of C-edities, misschien was het zelfs de laatste editie van zijn hand. Op zeker ogenblik brak er boven Lummen een soort van warmteonweer uit tijdens de quiz. Sodom en Gomorra verbleekten erbij. Pittige quiz, harde donderslagen, stroboscopische bliksemschichten, bezorgde blikken in de zaal. Doe daar de tongue in cheek presentatie van Rob nog bij en je kan je ongeveer een voorstelling maken van deze ietwat vreemde quizavond.

Als quizzer meet je de algemene kwaliteit van een quiz af aan het soort vragen dat je krijgt. Niets mis met een D-quiz (of erger) als ie effectief zo wordt aangekondigd. En voor moeilijke quizzen geldt eigenlijk exact hetzelfde principe. De redactie van de quizvragen moet dus op punt staan. Niet zoals die ene avond in Lummen, toen men vroeg naar het jaartal waarin de aanval op Pearl Harbor plaatsvond. Het enige juiste antwoord is uiteraard 1941. Bij het overlopen van de juiste antwoorden kwam de quizmaster met ‘1942’ als antwoord. Meteen stormden een aantal quizzers naar voor om dit misverstand FCDK-stijl aan te kaarten aan de jurytafel. De presentator trachtte zich nog te redden door te zeggen dat hij de quiz enkel presenteerde, dat hij de quiz niet had opgesteld. Om de kerk in het midden te houden besloot hij in eerste instantie om zowel 1941 als 1942 goed te keuren. Hierop weerklonk hoongelach vanuit de zaal. Na overleg met de jury bleek er slechts één mogelijk juist antwoord. 1941 natuurlijk. Ook in Zonhoven wonnen we ooit een quiz met daarin een klein foutje. Bij één van de muziekvragen (‘Maniac’ van Michael Sembello) volgde als juist antwoord ‘Hall & Oates’. Natuurlijk ging ik tijdens de pauze verhaal halen. Het antwoord bleef echter Hall & Oates. Mijn ploeggenoten wreven nog wat extra zout in de wonde door te stellen dat de originele versie misschien toch van dit duo was. Het was in de tijd dat je nog niet met je smartphone op zoek ging naar bevestiging. Daags nadien kreeg ik gelukkig een bevrijdende mail van de quizopsteller met excuses voor het foutje: niet Hall & Oates maar Michael Sembello was het enige juiste antwoord. Gerechtigheid was geschied. Deze flaters vielen echter in het niets bij wat ongetwijfeld de allerslechtste quiz is die ik ooit heb gespeeld: de Valentijnsquiz in Koersel, een maaksel van de plaatselijke N-VA afdeling. Het begon al met de inkleding van de zaal die vol gecontesteerde (lees zonder rode nagels) Vlaamse leeuwenvlaggen hing. En met een hele hoop Vlaamsgezinde én getinte vragen. Een muziekronde die integraal werd opgehangen aan De Strangers (écht waar!) en flink wat gokvragen van bedenkelijk niveau: hoeveel percent Vlaamstalige Brusselaars hebben stemrecht in het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde?’ en méér van dat fraais. Voor een juist antwoord mocht je er de ene keer 5 % langs zitten, de andere keer zelfs iets meer. Er viel werkelijk geen touw aan vast te knopen. Je zag véél fronsende gezichten bij de quizploegen, de rest van de aanwezige sympathisanten zag er wellicht geen graten in. Wij hadden voor het eerst bevriende gastspelers bij. We hebben ons die avond enkele keren geëxcuseerd voor onze compleet foute inschatting van deze quiz. Hun puzzelronde (zowat de beste ronde omdat hier geen links in zaten met het Vlaams-nationalisme als kern) viel dan nog in het water omdat sommige teams slechts een halve vragenbundel hadden gekregen in plaats van een complete. Oplossing van de jury: puzzelronde integraal geschrapt. Ook de quiz was het jaar daarop geschrapt (of alleszins niet meer aangekondigd voor ‘een breed publiek’).

En we blunderden zelf ook enkele keren serieus. De allerbekendste flater van mezelf konden we op een quiz van God’s Machine in Kleine Spouwen optekenen. In een linkronde die was opgehangen aan ‘gezinsuitbreiding’ hoorde ik op zeker ogenblik bij de muziekvraag de begintonen van ‘Dancing with myself’ van Generation X. Omdat we geen bedenktijd meer nodig hadden begonnen we onderling wat te zeveren onder elkaar. Toen de antwoorden voorbijkwamen bleek het antwoord op de muziekvraag De Kreuners te zijn. ‘Tiens, heeft iemand van jullie gehoord dat er in het Nederlands werd gezongen?’ ‘Euh ja, maar jij bent toch de muziekkenner aan tafel, niet?’ ‘Ja, maar als iemand Walter Grootaers ‘Ik dans wel met mezelf’ hoort zingen dan weet je toch dat mijn antwoord fout is’. Nee dus! Achteraf ging ik bij de jury navragen of er nog iemand de mist was ingegaan. Nope, op Moedige Missers na had iedereen het antwoord gevonden. Ik ben het jaar daarop nog eens fijntjes op die fout gewezen door de quizmaster. Ook Frank (van Moordgat/WvA) draaide op zijn quiz in Diepenbeek ‘Maak me wakker’ van De Kreuners. Hij hoopte dat ik dit keer wakker was én het juiste antwoord zou vinden. Een beetje jennen moet kunnen! In De Schans in Hechtel op de jaarlijkse Campuscup ging het pas fout in de superronde. Eén van de thema’s ging over Marc Dutroux. In de superronde mocht je slechts één antwoord geven (voor één, twee of drie punten). De antwoorden voor één of twee punten konden we makkelijk vinden. Voor de driepunter moest men weten in welk jaar An Marchal en Eefje Lambrecks werden teruggevonden. Vrijwel meteen antwoordde ik ‘1995’. ‘De zaak Dutroux was in 1995’. ‘Kunnen we niet voor de zekerheid de tweepunter beantwoorden, want die is zeker juist?’ probeerde nog iemand aan tafel. ‘No way, ’t is zeker 1995′ sprak ik gedecideerd. Tot achteraf bleek dat het 1996 was. ‘Hè, maar de zaak Dutroux was toch in 1995?’ sprak ik ongelovig. ‘Ze zitten verkeerd volgens mij’. Aan een tafel langs ons nam iemand alle twijfel weg. ‘De zaak Dutroux was inderdaad in 1995 maar An & Eefje zijn het jaar daarop pas gevonden’. Met het schaamrood op de wangen gaf ik mijn vergissing toe. Dom, dom, dom. Weg gunstig resultaat natuurlijk.

En dan komen we tot slot nog twee keer op een muziekquiz in Genk terecht. Onze allereerste muziekquiz speelden we in Bethanië. We hadden wel ongeveer een idee wat we konden verwachten (muziek duh!), maar het strakke tempo en de diversiteit bleek toch aan de pittige kant te zijn. In de zaal zaten nogal wat muziekquizploegen, radiomakers of mensen uit de muziekscene e.d.. Mensen die voortdurend met muziek bezig waren. Ons geluk was dan weer dat de top drie prijs had én de nummers 10, 20, 30 én 40 in de eindstand. Als tiende wonnen we zo een korf met wat wijn én versnaperingen. Ik mocht een Hongaarse wijn mee naar huis nemen, die achteraf werkelijk niet te zuipen bleek. Gelukkig kunnen we nog eindigen met een positieve noot: de Groote Gencker muziekquiz. Jeroen had mij vooraf al laten weten dat we eventueel op hem konden rekenen, mochten we niet aan vier muziekkenners geraken. Hijzelf had het jaar daarvoor al eens meegedaan, alleen was dat in het gezelschap geweest van sympathieke mensen die helaas archislechte quizzers bleken te zijn. ‘Het is een hele toffe quiz met wat speciallekes die jou vermoedelijk wel zal liggen’ zo sprak Jeroen wervend. Ik vond al dadelijk twee collega’s (Patrick en ondertussen ex-collega Kristof) die wel wilden meedoen. Plek vier was voor Jeroen, op die manier waren we dus compleet. In de zaal zat een héél divers publiek van muzikanten, (muziek)journalisten, bookers, muziekquizploegen en andere geïnteresseerden waaronder een aantal teams die de edities daarvoor al hun glans verleenden. We hadden geen idee hoe goed we waren en of we hier een rol van betekenis konden spelen. Naast de reguliere rondes hadden we ook wat tussendoorrondes met veelal Spielerei van de opstellers. Bij de fragmentenronde (titel/uitvoerder én link tussen de nummers) was het soms hectisch, maar de rest verliep dan weer chill. Ik denk dat we die avond na elke tussenstand aan de leiding stonden. Op het einde van de avond wonnen we ook vrij overtuigend. Uiteindelijk drie deelnames aan deze quiz: winst in edities één en drie, in editie twee werden we na onze aanvankelijke koppositie nog op de meet geklopt met één punt verschil. Vooral op de tussenrondes hebben we het toen serieus laten liggen. Het goede nieuws: die tweede plaats leverde me wél tickets op voor twee dagen Rock Herk. Verloren maar dus eigenlijk ook weer een beetje gewonnen (als je van muziek houdt).

Posted 21/07/2021 by ambijans in Algemeen

De Tsundoku Top 100 (25) ‘De vlucht’ (Jesús Carrasco) (2013)   Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Een jongen verbergt zich in een olijfboom­gaard. Hij hoort dat de mannen uit het dorp hem zoeken en kruipt nog verder weg in zijn schuilplaats. Wanneer de stemmen wegsterven is hij helemaal alleen. Er ligt een oneindige, dorre vlakte voor hem die hij moet oversteken, verzengende hitte, honger en dorst trotserend. Midden in de nacht komt hij uitgeput aan bij het kampvuur van een oude geitenhoeder. Daar, onder de sterren, wordt een onuit­gesproken vriendschap gesmeed die voor beiden van levensbelang zal blijken. ‘De vlucht’ is een verpletterend debuut, een emotionele tour de force. Een roman die even keihard en realistisch als poëtisch en zin­tuiglijk is – je voelt de hitte van de zon en je hoort de krekels in de nacht. Jesús Carrasco vertelt het verhaal van een gesloten wereld, waar de moraal net als het water is weg­gespoeld. Tegen deze achtergrond krijgt de jongen, onschuldig nog, de kans om te leren oordelen over goed en kwaad. Of blijft hij gebrandmerkt door het geweld waarmee hij is opgegroeid? Heeft iemand van jullie deze filmische roman gelezen? Wij horen het graag, zeker als het boek in de positieve zin wist te verrassen.

Posted 20/07/2021 by ambijans in Literatuur