‘Vinylpraat’ (Wouter Bulckaert)   Leave a comment

Kunnen vinylplaten levens redden? Wellicht niet, maar rock-’n-roll bezorgt in de jaren zeventig Wouter Bulckaert wel een ontsnappingsroute uit het Vlaamse platteland. In ‘Vinylpraat’ maakt hij aan de hand van 22 grensverleggende langspeelplaten uit zijn eerste 22 levensjaren het testament op van zijn jeugd. Hij vertelt verhalen rond die albums, gaat op zoek naar waarom die elpees zijn smaak hebben bepaald en laat je met frisse oren luisteren naar klassiekers als ‘Abbey Road’, ‘What’s Going On’ of ‘Sign o’ the Times’. ‘Vinylpraat’ is tegelijk een warme invitatie om ook zelf die intense luisterervaring aan 33 toeren per minuut te (her)ontdekken. Dat ritueel waarbij je de plaat op de pickup legt, de naald voorzichtig laat zakken op kant A en de muziek met je ogen dicht savoureert. Waarna je de plaat omdraait, kant B opzet en nog eens bidt dat de naald niet overspringt. Auteur Wouter Bulckaert schreef eerder ‘Ry Cooder. Meester in de schaduw‘ (EPO, 2016) en ‘JJ Cale. Troubadour in de woestijn‘ (EPO, 2018). Hij voorziet elke maand een klassieke rockplaat van woord en verhaal op Classic Album Monday in Bar Mirwaar in zijn thuisstad Gent.

Posted 26/01/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (244)   Leave a comment

Vorige week spraken we hier de wens uit dat we graag wat ‘kleine probleempjes’ in huis opgelost zagen én kijk: dinsdagvoormiddag was blijkbaar een vruchtbare dag op dat gebied. Ik was er zelf níet bij (werk), maar blijkbaar was het toen behoorlijk druk hier in huis. Iemand van Daikin kwam onze warmtepomp (die meerdere keren per dag moest worden opgezet) controleren én herstellen. Problem solved! De elektricien keek de LED-strip op de slaapkamer van mijn ouders na, dus die doet het nu ook eindelijk. Nu moet er enkel nog werk worden gemaakt van ons tv/internetprobleem op mijn slaapkamer. Daarvoor zal ik Telenet eens moeten contacteren deze week. Zaterdagmorgen kwam iemand van FRELU langs om ons een offerte voor vliegenramen te bezorgen. Binnen een week of drie zou alles al kunnen worden geleverd én geïnstalleerd. Wanneer jullie dit lezen zit ik waarschijnlijk in Gasthuisberg te Leuven, waar mijn vader opnieuw een oogcontrole wacht vanaf 8u. Wat de rest van de week nog in petto heeft, is vooralsnog één grote waas. Gelukkig liggen onze oorwurmen wél al vast.

Glad all over – Dave Clark Five: onze classic duikelden we op in de golden sixties. In 1964 pakten deze Britten uit met dit aanstekelijke nummer, dat ik toevallig zag passeren in één van de afleveringen van de tv-reeks ‘Ted Lasso’.

Intruder – Gary Numan: uiteraard hebben we deze week ook een plaatsje veil voor deze Britse electronicapionier. De jaren ’80 zijn nooit veraf bij Numan, wiens nieuwe cd (waarvan we vandaag de titeltrack kiezen) pas in mei zal verschijnen.

Cool girl – dodie: de Britse singer-songwriter Dodie Clark begon ooit met het spelen van piano -en ukelelecovers op haar eigen YouTubekanaal. Normaal had ze vorig jaar willen debuteren, maar COVID-19 dacht daar duidelijk anders over. Niet getreurd, haar debuut ‘Build a problem’ verschijnt begin maart.

Liberty bell – Darkside: hun legendarische Pukkelpopoptreden uit 2014 staat nog steeds op ons netvlies gebrand. Nu hebben de heren Nicolas Jaar en Dave Harrington de koppen opnieuw bij mekaar gestoken. En het wordt nóg beter nu we weten dat ze in lente ‘Spiral’ zullen uitbrengen. Verwacht jullie aan een stevige portie downtempo electronica met gitaar.

Fake affront – Puscifer: moeten we deze Amerikaanse band nu een supergroep noemen? Of is het één van die zijprojectjes van Maynard James Keenan? De band bracht ondertussen vier full cd’s uit, waarvan de recentste ‘Existential reckoning’ vorig jaar verscheen. Onze inspiratie voor vandaag is op, wij gaan hier opnieuw aan het infuus zodat we volgende week kakelvers materiaal kunnen presenteren.

Posted 25/01/2021 by ambijans in Muziek

‘WandaVision’ (Disney+)   Leave a comment

Ik heb helemaal geen affiniteit met het Marveluniversum en alles wat daarmee samenhangt. Vraag mij op een zaalquiz naar de Hulk, Spider-Man of Iron Man en ik zal ze nog wel herkennen, maar de rest van de figuren en karakters zijn voor mij totaal onbekend terrein. Ik zeg er dus maar meteen bij dat ik alle filmfranchises steeds aan mij laat voorbijgaan. Toch was ik gecharmeerd toen Focus Knack enkele weken geleden aankondigde dat er nu een soort van sitcomachtige Marvelreeks (WandaVision dus!) zou worden uitgezonden op Disney+. Dat leek mij een perfect opstapje om de reeks eens uit te proberen. ‘WandaVision’ van Marvel Studios combineert de klassieke sitcom en het Marvel Cinematic Universe. In deze serie leiden Wanda Maximoff (Elizabeth Olsen) en Vision (Paul Bettany) een ideaal burgerlijk leventje wanneer zij beginnen te vermoeden dat alles niet is wat het lijkt. Dat klinkt een beetje als de Nederlandse ‘Wie is de Mol?’ maar het is dus iets totaal anders. Deze nieuwe reeks wordt geregisseerd door Matt Shakman en de scenario’s zijn van de hand van Jac Schaeffer. De reeks bestaat uit negen afleveringen waarin het duo door verschillende tijdperken gaan in sitcomvormen uit het verleden. Dit verschilt van zwart/wit uit de jaren ’50/begin jaren ’60 tot de wat lossere ’60s/’70s vibe die je misschien kent van ‘That ’70s Show’ voordat ze uiteindelijk uitkomen bij de jaren ’80 en ’90. Naast Wanda en Vision bevat de serie nog een aantal belangrijke acteurs/actrices: Kat Dennings is terug als Darcy Lewis (‘Thor’) samen met Randall Park als Agent Jimmy Woo (‘Ant-Man and the Wasp’), Kathryn Hahn als bemoeizuchtige buurvrouw en Teyonah Parris als de volwassen versie van Monica Rambeau. Je zou denken dat het bekijken van een reeks zonder grondige voorkennis één lange saaie zit is, maar dat valt verbazend goed mee moet ik zeggen. Er zijn ondertussen drie afleveringen gepasseerd en elke week komt er een nieuwe aflevering bij. Uiteraard hebben we nog een trailer in petto om alvast een eerste indruk te krijgen.

Posted 24/01/2021 by ambijans in TV

Te voet naar het werk part deux   Leave a comment

We wonen ondertussen dik twee maanden in ons appartement én … surprise, wij wandelen nog altijd (door weer en wind) te voet naar het werk. Het allergrootste voordeel is dat de wind ons eigenlijk weinig kan deren met een langer kapsel. Mijn haar waait werkelijk alle kanten uit bij extreme wind (vooral in mijn gezicht) en dat uit zich ook in het iets minder intensieve gebruik van mijn scheerapparaat. Dat laat ik bewust wat langer in de schuif liggen, want wie let er nu op mannen mét baard én snorgroei onder zo’n mondkapje? En regen is nat: dat droogt wel op, al ben ik vooralsnog bespaard gebleven. De ergste hoosbuien vielen toen ik veilig binnen zat én vóór of na het werk. Op die manier is er weinig reden tot klagen. Zijn onze observaties in al die tijd zwaar veranderd? Niet écht denk ik. Ik vind het wél frappant dat er bijna één maand na datum nog altijd kerstversieringen zichtbaar zijn. Het feit dat veel mensen tussen vier muren zitten heeft er dus níet voor gezorgd dat ‘de opruim’ sneller wordt afgehandeld. Er wordt nog altijd aan (andere) woningen gewerkt (is een huis ooit af?), véél mensen laten hun huisdier uit (ik kom vaak dezelfde wandelaars tegen op het traject), nogal wat sportende dames (joggen is het nieuwe feesten?), ik weet ondertussen waar de thuisverpleging (in diverse maten en soorten) dagelijks langs moet gaan, waar diezelfde vriendelijke dame haar brievenbus komt leegmaken en ook de musjes die soms in hagen opduiken hebben altijd weer hun zelfde uitvalsbasis. Niet veel nieuws onder de zon dus. Trouwens ook al drie keer een MUG-ambulance aan een woning zien staan (da’s dus minder), maar dat zou een perfect normaal cijfer kunnen zijn op pakweg twee maanden. Waar hopen wij nog op de komende tijd? Op een versoepeld regime uiteraard waarbij het culturele leven zich weer kan herorganiseren, dat de horeca terug open mag én dat mijn kappersafspraak eindelijk eens reëel mag worden. Niet dat ik met deze Engelse en andere coronavarianten veel goeie hoop heb, maar het zou het leven weer een pak draaglijker maken. Onze wens werd door de Veiliheidsraad aanhoord, nu nog enkele weekjes geduld uitoefenen, hopen op een gunstige evolutie van de cijfers en wie weet …

Posted 23/01/2021 by ambijans in Algemeen

‘Factcheckers’ (EEN)   Leave a comment

‘FactCheckers’ is een consumentenprogramma dat sinds 2019 op woensdagavond wordt uitgezonden op EEN. Het programma loopt op woensdagavond en wordt gepresenteerd door Jan Van Looveren, Britt van Marsenille en Thomas Vanderveken. Wat is er in tijden van snel nieuws, clickbait en sociale media nog waar en wat niet? Britt, Jan en Thomas onderzoeken elke week drie stellingen op hun waarheidsgehalte. Het is een vlot, amusant programma dat wordt gebracht met een knipoog waarbij men duidelijk mikt op een zo breed mogelijk publiek. Ze zorgen er ook voor dat er de dag nadien over wordt gepraat op het werk en elders. Dat was al enkele keren het geval in het allereerste seizoen en ook in dit tweede seizoen kwamen er al enkele interessante dingen aan het licht. Ik denk dan aan de uitzending met de malafide slotenmakers, het feit dat gevonden portefeuilles verdwijnen in politiekantoren en gemeentehuizen en het gegeven dat kraantjeswater eigenlijk beter is om te drinken dan flessenwater. Voor wie plots getriggerd is om ook eens te kijken is er helaas nog maar één kans, want volgende week woensdag is alweer de laatste uitzending van het tweede seizoen. Hier nog één reportage van dit seizoen om een idee te krijgen.

Posted 22/01/2021 by ambijans in TV

Beste. Film. Ooit. (44) ‘Little Miss Sunshine’   Leave a comment

Vandaag promoten we een film uit 2006. Volgens mij één van de allereerste films die ik in ‘The Roxy Theatre’ in Koersel heb gezien. Een collega op het werk had het over die bioscoopzaal en de rest is geschiedenis. Waarover gaat de film? De zevenjarige Olive Hoover (Abigail Breslin) leeft in een bijzonder gezin. Haar vader Richard (Greg Kinnear) is een mislukte mental coach, haar broer Dwayne (Paul Dano) weigert te praten, haar oom Frank (Steve Carell) is homoseksueel en suïcidaal, haar grootvader Edwin (Alan Arkin) is verslaafd aan heroïne en haar moeder Sheryl (Toni Collette) begint ook langzamerhand door te draaien. Als Olive dan te horen krijgt dat ze mee mag doen aan de finale van de Little Miss Sunshine wedstrijd, besluit het hele gezin van Albuquerque naar Californië te reizen in hun oude Volkswagenbusje. De regie was in handen van Jonathan Dayton en Valerie Faris. Je krijgt dan een heerlijke feel good film opgedist met een fantastische soundtrack. Perfecte cast, puik acteerwerk en opnieuw een prent om te bekijken in deze nare tijd, zodat er af en toe eens méér dan die obligate glimlach op je gezicht verschijnt. Wie nog geen exacte weekendinvulling heeft, weet meteen wat te doen. Hier alvast een trailer om in de juiste stemmming te komen.

Posted 21/01/2021 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (197) Randy Newman   Leave a comment

Randy Newman (° 1943) is een Amerikaanse componist en zanger. Hij groeide op in een beroemde muzikale familie want zijn ooms Alfred, Lionel en Emil waren gerespecteerde filmcomponisten. Zijn vader Irving schreef dan weer een song voor Bing Crosby. Newman werd op zijn zeventiende professioneel songwriter voor een uitgever in Los Angeles. Toen hij met hulp van zijn vriend Lenny Waronker een platencontract bij Reprise kreeg (ergens in 1966), stopte hij als broodschrijver en richtte hij zich op een carrière als singer-songwriter. Zijn debuutplaat uit 1968 was in absolute verkoopcijfers geen échte hit, maar diverse andere artiesten begonnen zijn nummers wél te coveren. De opvolger doet het twee jaar later al een flink stuk beter. Kenmerkend voor zijn hits zijn de bijtende satirische teksten, die door veel Amerikanen verkeerd begrepen worden. Sinds de jaren tachtig verdeelt Newman zijn tijd tussen het opnemen van nieuwe albums en het componeren van filmmuziek. Voor zijn soundtracks en filmsongs ontving hij twintig Oscarnominaties, waarvan er twee verzilverd werden. In 2010 kreeg hij een ster op de Hollywood Walk of Fame. Hij bracht één EP, vijftien full cd’s, vijf verzamelcd’s, twee live cd’s én vijfentwintig soundtracks uit.

1. ‘I think it’s going to rain today’ (uit ‘Randy Newman’, 1968)

2. ‘Lover’s prayer’ (uit ’12 Songs’, 1970)

3. ‘Last night I had a dream’ (uit ‘Sail away’, 1972)

4. ‘Louisiana 1927’ (uit ‘Good old boys’, 1974)

5. ‘Short people’ (uit ‘Little criminals’, 1977)

6. ‘I love L.A.’ (uit ‘Trouble in paradise’, 1983)

7. ‘You’ve got a friend in me’ (uit ‘Toy Story OST’, 1995)

8. ‘The world isn’t fair’ (uit ‘Bad love’, 1999)

9. ‘Feels like home’ (uit ‘Harps and angels’, 2008)

10. ‘Putin’ (uit ‘Dark matter’, 2017)

Posted 20/01/2021 by ambijans in Muziek

‘De mens is de mooiste stad’ (Sami Said)   Leave a comment

San Francisco is een gelukszoeker in de letterlijke zin van het woord. Hij komt uit de Hoorn van Afrika, het lot bracht hem naar Noord-Europa, maar wie zegt dat hij daar moet blijven? Waarom zou hij zijn best doen voor een saai, burgerlijk bestaan in het koude Zweden, zoals zijn vriend Manni doet? Het leven moet toch meer te bieden hebben dan dat? San Francisco heeft een ander reisdoel en hij is niet van plan zich door grenzen of geldgebrek te laten tegenhouden. Auteur Sami Said (Keren, 1979) is een Eritrees-Zweedse auteur. Rond zijn tiende kwam hij met zijn familie naar Zweden, waar hij opgroeide in Gotenburg. Voor zijn romandebuut uit 2012, Väldigt sällan fin (‘Bijna nooit leuk’), ontving hij de debuutprijs van de Zweedse Schrijversbond en had hij verschillende andere nominaties. De mens is de mooiste stad is zijn derde roman en de eerste die in het Nederlands vertaald wordt. Hij won er de Aftonbladets-literatuurprijs mee, stond op de shortlist van Zwedens belangrijkste literaire prijs, de Augustprijs en werd genomineerd voor de Literatuurprijs van de Noordse Raad. Een veelbelovend boek m.a.w.

Posted 19/01/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (243)   Leave a comment

Zoals voorspeld hebben we een rustige week achter de rug. Maandagavond kwam ik erachter dat naast Netflix nu ook mijn tv-aansluiting op mijn slaapkamer niet meer werkte. Dat kunnen we dus nog bijzetten op ons mankementenlijstje (dat niet vééél langer meer hoeft te worden). Hopelijk kunnen we straks terug wat dingetjes afstrepen die wél volgens plan lopen. Gelukkig was op het werk alles wél behoorlijk peis en vree. Onze korte wandeltochten naar het werk waren soms wat natter én net iets frisser. In het weekend viel er zelfs sneeuw, maar dat is weer passé als jullie dit lezen. Deze week evolueren de temperaturen zelfs naar ‘iets té mild’ voor de tijd van het jaar. Onze special surprise gingen we zaterdagnamiddag halen bij Palet Koket in Zonhoven. Enkele heerlijke tapasschotels werden aan een uitgebreide smaaktest onderworpen én achteraf ook nog goedgekeurd. Good job, Els! ’s Avonds was het dan weer tijd voor een online quiz, de Noormannenquiz. Met slechts drie Moedige Missers aan tafel in plaats van vier. Een 26ste plaats op net geen 50 teams als ik me niet vergis. Seriegewijs maakten we deze keer een einde aan ‘Archer’ (seizoen 8), ‘How to sell drugs online (fast)’ (seizoen 2), ‘Community’ (seizoen 1 en 2), ‘Ted Lasso’ (seizoen 1) en ‘In the line of duty’ (seizoen 2). We maakten ook een beginnetje met ‘Disenchantement’ (seizoen 3). En er waren zelfs drie Netflixfilms: ‘Mank’, ‘Ma Rainey’s Black Booty’ en ‘Pieces of a woman’. Maar eerst tijd voor muziek.

Energy – Pa Salieu: we beginnen deze week met de winnaar van BBC’s Sound of 2021. Deze Brits-Gambiaanse rapper van Coventry bracht in november 2020 zijn debuut ‘Send them to Coventry’ uit. Op deze track krijgt hij trouwens vocale ondersteuning van het Brits-Jamaicaans talentje Mahalia.

Lost with you – Patrick Watson: ik word altijd spontaan vrolijk wanneer deze Canadees iets nieuws uitbrengt. Maar mij staat vooral dat magische moment op Pukkelpop 2012 (één jaar na de storm) bij, toen hij speelde rond het tijdstip waarop het jaar daarvoor het onheil toesloeg. Dat doet ons stilletjes hopen op nieuw werk van hem later dit jaar.

Licht en donker – Froukje: over een Eefje De Visser effect spreken klinkt misschien een beetje neerbuigend, maar een aantal Nederlandse zangeressen nestelt zich nu duidelijk in haar slipstream. De 19-jarige Froukje Veenstra is de nieuwe superster in wording. Ze debuteerde dit jaar met de EP ‘Licht en donker’ waarvan wij de titeltrack kozen.

A new England – Kirsty MacColl: voor onze classic trekken we naar 1985, toen een Britse zangeres succes boekte met deze cover van Billy Bragg uit 1983. In december 2020 kwam ze op vakantie in Mexico om het leven toen ze zich in zee tijdens het duiken voor een motorboot gooide die haar kind dreigde aan te varen. Ze werd slechts 41 jaar oud.

Bend – Jimmy Edgar featuring SOPHIE: en we gaan eruit met onze experimenteelste track. Wij zagen deze man toen hij nog piepjong was ooit (in februari 2004) de Warp Labelnight in het Stuk in Leuven afsluiten met een dj-set. Daarvoor hadden Chris Clark en hoofdact Plaid al het beste van zichzelf gegeven. Edgar is 37 intussen en nog steeds actief. Zo brengt hij februari ‘Cheetah Bend’ uit, zijn vijfde full cd. Zo, wij zijn rond. Graag tot volgende week!

Posted 18/01/2021 by ambijans in Muziek

Wat is dat toch met die scheidsrechters?   Leave a comment

Ik ben de laatste jaren wat minder fanatiek geworden als het aankomt op wedstrijden uit onze Pintjesliga. Het algemene niveau is vaak niet om over naar huis te schrijven en mijn favoriete club RSC Anderlecht zit al een aantal jaren in een dipje. Vooral dat laatste heeft (eerlijk is eerlijk!) héél wat bijgedragen aan mijn huidige gemoedsgesteldheid, die tegen de onverschilligheid aanschurkt. Dat neemt niet weg, dat als ik toch thuis ben (tegenwoordig bijna een vast gegeven) ik wél altijd de interessante wedstrijden probeer te volgen. Ik denk dat ik (wat RSCA betreft!) dit seizoen enkel het gelijkspel op Zulte-Waregem niet heb gezien en dat kwam dan nog door het simpele feit dat ik gewoon vergeten was dat er op vrijdagavond werd gevoetbald. Soit, ten goede kunnen we zeggen dat het spelniveau dit seizoen al serieus is gestegen ten opzichte van vorig seizoen. En dat coach Vincent Kompany volop voor de jeugd gaat is verfrissend en bewonderenswaardig. Dat het geheel nog wat kinderziektes (pun intended) vertoont is iets waar we rekening mee moeten houden. Wat Anderlecht betreft zal zelfs de neutrale supporter/buitenstaander/voetballiefhebber moeten erkennen dat het team vooralsnog geen loon naar werken kreeg, het paard dat de haver verdiende heeft honger geleden en wij als supporters bleven alweer ontgoocheld achter. Wanneer Anderlecht nog wat aan die doeltreffendheid werkt, geef ik ze nochtans alle kansen om op het einde in die top vier te belanden, maar dan mogen de kansen wel eens keren. Ook de refs helpen niet meteen mee en daarmee komen we bij een algemeen gegeven. Onze scheidsrechtersbonzen mogen zichzelf dan wel op de borst roffelen en de loftrompet steken over hun personeel, maar dat is de waarheid serieus geweld aandoen. Waar zijn onze ‘uitstekende’ refs dan in de CL of de Europa League? En dan zwijgen we nog wijselijk over het internationale circuit, want dan moeten we een opsporingsbericht lanceren. Ze zijn dus in geen velden of wegen te bespeuren en daar is uiteraard een goede reden voor. Onze refs halen het vereiste niveau niet! Het is met een vergrootglas speuren naar talent. Toen ze toch eens twee ‘superrefs’ meenden te hebben (Sébastien Delferière en Bart Vertenten) werden ze na ‘matchfixing’ door een achterdeurtje aan het zicht onttrokken. Over de scheids van vrijdagavond (Alexandre Boucaut) kunnen ze in Brussel ondertussen een vuistdikke roman schrijven en ook bij andere clubs kan er met gemak een novelle uit worden gepuurd. Het is een man die erin slaagt om het spelplezier om zeep te helpen, ik noem hem al een tijdje ‘de partypooper van het voetbal’. Toen hij Michel Vlap geel gaf na een vermeende schwalbe in het strafschopgebied van Eupen zag ik de bui al hangen. Dit zou weer een lange, nare avond worden. Toen Kemar Lawrence een tackle deed met beide voeten vooruit was het al zover. In eerste instantie was het nog geel (zeker te rechtvaardigen want een gevaarlijke fout), maar toen zijn vriendjes van de VAR hem riepen, werd het stoute kindje dadelijk naar binnen gestuurd. Na minuut 38 was er geen match meer. De doelman ging een kwartier voor tijd in de fout en er werd nog een tweede keer gescoord door de thuisploeg. Enkel mooi voor de statistieken. Voetbal is echter een contactsport, waar het soms hard tegen onzacht gaat. Die fysieke intensiteit is een belangrijk onderdeel van het spelletje. Als dat niet meer kan of mag op onze Belgische voetbalvelden, dan kunnen ze de sport vanaf volgende week beter ‘ritmische gymnastiek op het veld’ noemen. Dan moet Kompany komende dinsdag (tegen Charleroi) zijn elf beste ballerina’s aan de aftrap laten komen. Zeg nu eens eerlijk: dat willen we toch niet?

Posted 17/01/2021 by ambijans in Sport