Dinsdagmenu Jolien Janssens (EHBO Home Party)   Leave a comment

jolien janssens

In een vorig leven stond verpleegkundige Jolien Janssens ooit als dj Solina in de boiler room op Pukkelpop. Tegenwoordig heeft ze een nieuwe missie: zoveel mogelijk mensen de fijne kneepjes van EHBO bijbrengen. Met EHBO Home Party komt zij bij mensen thuis het ‘levensreddend handelen’ aanleren. Het kan uiteraard ook in jouw bedrijf, vereniging, school of kinderdagverblijf. In een workshop leer je o.a. wat je moet doen als je je verbrandt en hoe je op de juiste manier moet reanimeren. Wat moet je precies doen? Op welke signalen moet je letten? Jolien brengt zelf alle materialen mee om het geheel te demonstreren. Meestal doet ze een theoretisch boekje open in de vertrouwde thuisomgeving, straks brengt ze exclusief een mini-praktijkworkshop in de bib! Wie zin heeft mag vanavond altijd langskomen in de bib tussen 20u en 22u. Iedereen is van harte welkom, vooraf reserveren is niet nodig.

Posted 19/02/2019 by ambijans in Algemeen

De top 100 tv-series (91) Family Guy (1999-)   Leave a comment

family guy

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Family Guy’ is een Amerikaanse animatieserie over de disfunctionele familie Griffin in de fictieve stad Quahog. Peter is de onintelligente en vaak roekeloze huisvader die getrouwd is met Lois, oorspronkelijk uit een rijke familie. Kroost Meg en Chris zijn onpopulaire pubers, terwijl nakomertje Stewie een genie is. Antropomorfe hond Brian, ten slotte, completeert het gezin. In iedere aflevering komt een nieuw aspect van het dagelijkse doch absurde leven van het gezin, hun buren, familie, kennissen en anderen aan bod. De serie wordt sinds 1999 door Seth MacFarlane gemaakt voor FOX. In 2002 werd de productie stopgezet, maar vanwege positieve reacties op de dvd’s en herhalingen worden er sinds 2005 weer nieuwe afleveringen geproduceerd. De humor kan gecategoriseerd worden als droog, zwart en absurd. Er worden vaak referenties gemaakt naar de Amerikaanse popcultuur, waar ook veel parodieën bij komen kijken. Hoewel het vrijwel alle doelgroepen op de hak neemt heeft het een liberaal-politieke tendens, waardoor conservatieven en religieuzen extra vaak het onderwerp zijn van satire. Er zijn ondertussen 17 seizoenen van gemaakt. Een kleine impressie van seizoen 1.

Absoluut te mijden op tv: ‘Slisse & Cesar’ (1996-1999)

Posted 18/02/2019 by ambijans in TV

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (60)   Leave a comment

en dan nu iets kerkelijks

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Godsdienst, het kerkelijke leven versus Ambijans: het is nooit écht een goeie match gebleken. In de lagere school waren de onwaarschijnlijke verhalen (parabels heetten die geloof ik!) over Jezus en zijn vriendjes (vol passie en humor verteld door onze toenmalige godsdienstleerkracht Gaston Gerrits) nog niet meteen een doorn in het oog. Wij knapten pas later af op het katholicisme en zijn pilarenbijters, al hielden we het nog aardig op artificiële wijze vol (maar daarover dadelijk meer). Later moet ik zowat de enige leerling op SJB zijn geweest die een herexamen kreeg voor het vak godsdienst. Daar zaten zowel de leerkracht (wijlen priester-leerkracht Léon Beelen) als de leerstof voor iets tussen. Ik zal nooit vergeten dat ie ons een keer het volgende lapte. Tijdens de pauze tussen twee lesuren trokken we met een aantal mensen richting toiletten waar we (ik erken het graag) nogal ruim onze tijd voor namen. Toen we terug het klaslokaal wilden binnengaan stonden we voor een gesloten deur. Ze was niet gesloten, maar blijkbaar had de leerkracht de achterste rij aangemaand om hun banken tegen de deur te plaatsen zodat er niemand meer binnen kon. Voor ons zat er niets anders op dan op de gang te blijven zitten en te wachten tot het lesuur voorbij was. Na de les kwam de leerkracht met een big smile naar buiten gewandeld alsof er niets aan de hand was. De les erop kregen we een onaangekondigde overhoring (geheel de hypocrisie van het kerkelijk apparaat indachtig), iets wat anders nooit gebeurde voor het vak godsdienst. Dik geflest uiteraard! Met dat herexamen kwam het overigens (gelukkig) wél nog in orde. Iets daarvoor (ik moet een jaar of vijftien zijn geweest) trokken we met een aantal kameraden naar de wekelijkse zondagsmis. Niet voor de fantastische preken van meneer kapelaan of de lezingen uit één of ander evangelie, maar meer als bezigheidstherapie. We hadden ook ons vaste plekje achteraan in de zijbeuk van de kerk. Daar gaven we in fluistertoon commentaar tijdens de preek, op dingen die gebeurden in de kerk of we vouwden er zo klein mogelijke papieren bootjes. Tsja, wij waren nu eenmaal rare kwieten! Toen één van de vrienden een paternoster vond en een geslaagde imitatie gaf van ‘een biddend vrouwtje’ en wij daarop in de lach schoten, draaide iemand in de rij vóór ons zich om, gunde ons een kwade blik en sprak de woorden (niet uit één of andere lezing van de apostelen): ‘Zeg heren, als het jullie niet interesseert blijf dan thuis!’ Die man had natuurlijk volkomen gelijk, al vervingen wij ‘thuis’ door ‘op café’. In plaats van de tot dan toe logische volgorde kerkbezoek, bibliotheekbezoek (in het oude gemeentehuis) en daarna naar Het Zonnehof werd de volgorde daarna eerst naar de bib en vervolgens op café. Daar zaten dan weer andere vrienden die ‘zogezegd’ naar de kerk gingen. Het ging er dus wél gezellig aan toe, zo tussen pot en pint. Dat heb ik nog een tijdje volgehouden tot ik van andere vrienden weer vernam dat de UEFA-juniores van Zonhoven VV hun thuismatchen speelden op het Eikenenpad … die dan weer gelijktijdig met die kerkdienst vielen. Vanaf dat moment werd ‘koning voetbal’ plots mijn enige ware religie … 😉

Posted 17/02/2019 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (138)   Leave a comment

athlete

Aan het begin van iedere oorwurmselectie blikken we nog snel terug én vooruit naar enkele gebeurtenissen. Zo zat ik vorige maandag bijvoorbeeld in de bioscoop voor ‘The Favourite’ en woensdagavond hadden we dan weer een optreden van Grim en Illuminine in CCHA. In principe was het een quizloos weekend geweest, mocht ik niet zijn ingegaan om mee te quizzen bij de Retiese Verenigingenquiz vrijdagavond. Dat leverde mij aan tafel bij Katsjoe Botte een verdienstelijke vierde plek op. Volgende week wordt behoorlijk rustig met een dinsdagmenu van Jolien Janssens (EHBO Home Party) en op zaterdag A Quiz Called Wanda in Retie aan tafel bij Happy Ending. Alvorens die periode van relatieve rust start, zal je eerst nog onze oorwurmen hieronder moeten trotseren. 😉

Wires – Athlete: we starten deze week opnieuw met onze classic track, die ik enkele weken geleden nog eens hoorde voorbijkomen op Radio 1. Het nummer stond in 2005 op hun cd ‘Tourist’. Officieel bestaat deze Britse band nog steeds, al gaven ze in 2013 aan dat ze hun muzikale activiteiten eventjes ‘on hold’ zouden zetten.

Dylan Thomas – Better Oblivion Community Center: achter deze band steekt weer een mooi duo in de vorm van Conor Oberst (Bright Eyes) en Phoebe Bridgers. Naast hun respectievelijke solocarrières die behoorlijk indrukwekkend klinken lijkt het erop dat ook deze samenwerking zijn vruchten zal afwerpen. Hun titelloze debuut is voorlopig enkel digitaal verkrijgbaar, de fysieke release volgt later deze maand.

Capacity – Charly Bliss: ik ben het even gaan verifiëren, maar dit is al de derde keer dat deze Amerikaanse indierockers mijn oorwurmenselectie halen. De allereerste keer (mei 2016) hadden ze nog maar twee EP’s op de teller. Hun volgende notering (april 2017) hadden ze pas een debuutcd afgeleverd. Hun derde bijdrage is eigenlijk nog toekomstmuziek op dit moment, want hun tweede full cd ‘Young enough’ komt uit in mei.

Father – Isbells: onze Belgische inzending vandaag is een absoluut blijvertje. Diverse keren ‘live’ aan het werk gezien, binnenkort zelfs opnieuw op het Little Waves festival in Genk. Raar maar waar, hun titelloze debuutcd is straks alweer tien jaar oud. Hun nieuwste pronkstuk ‘Sosei’ verschijnt begin maart.

Echoes – Rodrigo y Gabriela: en we gaan er deze week uit met misschien wel de allerlangste track ooit in deze oorwurmenrubriek. Het Mexicaanse duo geeft bijna 19 minuten lang haar eigen interpretatie aan dit Pink Floyd nummer. Op hun nieuwe full cd ‘Mettavolution’ is het nog wachten tot eind april. Onze volgende oorwurmenselectie volgt gelukkig sneller. Tot volgende week!

Posted 16/02/2019 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (136) Ty Segall   Leave a comment

ty segall

Ty Segall (° 1987) is een Amerikaanse indierockzanger, gitarist, multi-instrumentalist en producer. Hij speelde in meerdere groepen en brengt met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk nieuw materiaal uit. Als kind werd hij geadopteerd door een kunstenares en een advocaat. Als tiener hield hij zich vooral bezig met surfen, maar dat verandert als hij op zijn elfde leert drummen en op zijn vijftiende leert gitaarspelen. Toen een meisje uit de buurt verhuisde en hem een verzameling platen van Black Sabbath en Alice Cooper naliet, begon muziek een centrale plaats in zijn leven in te nemen. Al snel richt hij met enkele schoolkameraden zijn eerste groep op. Na zijn middelbare studies behaalde hij een bachelor-diploma in de “Media studies”. Hierna gaat hij gedurende acht maanden aan de slag met het maken van kweekboxen voor cannabisplanten, waarna hij zich volledig op de muziek toelegt. Zijn solocarrière begint eerder toevallig wanneer in 2008 de band die ’s avonds moet spelen niet opdaagt. Segall raapt al zijn instrumenten bij mekaar en zorgt dan maar zelf voor de muziek. Hij wordt opgemerkt door John Dwyer van Thee Oh Sees die hem prompt een eerste plaat laat opnemen. Zijn muziek is een mengeling van garagerock, grunge en punk. Dat resulteerde tot dusver in vier EP’s, dertien full cd’s, twee verzamelcd’s en drie live cd’s.

1. ‘Oh Mary’ (uit ‘Ty Segall’, 2008)

2. ‘Cents’ (uit ‘Lemons’, 2009)

3. ‘My sunshine’ (uit ‘Melted’, 2010)

4. ‘Where your head goes’ (uit ‘Goodbye Bread’, 2011)

5. ‘Tell me what’s inside your head’ (uit ‘Slaughterhouse’, 2012)

6. ‘Who are you’ (uit ‘Twins’, 2012)

7. ‘Thank God for sinners’ (uit ‘Gemini’, 2013)

8. ‘The singer’ (uit ‘Manipulator’, 2014)

9. ‘Orange color queen’ (uit ‘Ty Segall’, 2017)

10. ‘Every1’s a winner’ (uit ‘Freedom’s Goblin’, 2018)

Posted 15/02/2019 by ambijans in Muziek

‘Woorden schieten tekort’ (Nicci Gerrard)   Leave a comment

nicci gerrard

Nicci Gerrard ontving de Orwell Prize voor journalistiek voor het schrijven over de zorg en het begrip voor patiënten met dementie. In dit persoonlijke boek onderzoekt Nicci Gerrard alle aspecten van dementie. Wat is het? Hoe gaat de maatschappij ermee om en wat zegt de wetenschap erover? Hoe ziet het eruit voor een buitenstaander en hoe is het om deze ziekte zelf te hebben? Ze kijkt onder anderen naar kunst, literatuur en filosofie. Want wat betekent het om mens te zijn, om een identiteit te hebben, om een zelf te hebben en dat vervolgens kwijt te raken? Sinds de dood van haar vader John Gerrard is Nicci Gerrard een inspirerend voorvechtster geworden van de rechten van patiënten met dementie en de mensen die voor ze zorgen: ‘Dementie is het verdwijnen, een apocalyps van betekenis. Sinds ik mijn vader in slow motion heb zien sterven, tot zijn werkelijke dood in november 2014, ben ik veel bezig geweest met dementie: met degenen die het hebben en degenen die voor hen zorgen.’ Nicci Gerrard was lange tijd journaliste, onder andere bij de gerenommeerde Britse krant The Observer en ze is de vrouwelijke helft van het bijzonder succesvolle schrijversduo Nicci French. In 2003 verscheen haar solodebuut ‘De onderstroom’. Daarna volgden de bestsellers ‘In het maanlicht’, ‘Het voorbijgaan’, ‘Het weerzien’, ‘Nooit vergeten’ en ‘Huis van herinneringen’.

Posted 14/02/2019 by ambijans in Literatuur

Grim + Illuminine @ CCHA   Leave a comment

illuminine

Vanavond laten wij ons nog eens onderdompelen door mooie muziek (dat hopen we althans). Dat doen we op de tonen van twee optredens uit eigen land. Grim is een Leuvens trio dat klassieke muziek verheft tot minimalistische filmische post-rock. De band liet voor het eerst van zich horen met ‘Take your seat’ (2003), een handvol bewerkingen van de ‘Gymnopédies’ en ‘Gnossiennes’ van Erik Satie. Met ‘White light’ (2006) bevestigde Grim zijn warm-minimalistische aanpak met een aantal bewerkingen van Arvo Pärts ijzingwekkend mooie ‘Für Alina’ en ‘Spiegel im spiegel’. Twaalf jaar later verscheen eindelijk ‘Requiem’, ditmaal gebaseerd op de ‘Préludes’ en ‘Marche funèbre’ van Fryderyk Chopin. Het resultaat is andermaal ontroerend, meeslepend en melancholisch. Illuminine of de muziek van Leuvenaar Kevin Imbrechts omschrijven is geen sinecure, maar vergelijkingen met de Erased Tapes-familie (Nils Frahm, Ólafur Arnalds, A Winged Victory For The Sullen) zijn niet uit de lucht gegrepen. ‘#1′ uit 2015 werd overstelpt met mooie recensies en werd gevolgd door een lange reeks concerten in diverse bezettingen. Amper twee jaar na ‘#1′ verscheen ‘#2′, opnieuw zelf opgenomen in Leuven en afgewerkt in IJsland. ‘#2′ verbreedde het klankenspectrum met een meer dynamische feel en gastvocalen, o.a. van Jan Swerts. Beide albums kregen ook een ‘reworks’ addendum op het fijne Dauw label met remixen en herinterpretaties door artiesten als Julien Marchal, Lambert en Alex Somers uit het Sigur Rós-kamp. Ondertussen verscheen in oktober vorig jaar ook ‘#3′. We laten het vanavond gewoon op ons afkomen.

UPDATE

Een deftig gevulde kleine theaterzaal gisteravond voor deze double bill … vooral dan tijdens de set van Grim. Die hadden een heleboel familie en vrienden uitgenodigd zo hoorde ik, want ik zat er geheel toevallig middenin. Zelfs de kinderen van de drummer waren van de partij. ‘Komen ze vaker naar de papa kijken?’ zo vroeg één van de kennissen. ‘De eerste én de laatste keer’, zo sprak de moeder. ‘Logisch ook, Grim speelt vanavond voor het laatst samen’. Blijkbaar had de band ooit toegezegd om drie cd’s te maken en er daarna mee op te houden. Dat was nu het geval. Ze bleven wél verder muziek maken, maar zouden het over een andere boeg gooien. Het werd een prachtige avond gisteren: toch geweldig dat je van het oeuvre van Chopin, Satie en Pärt poppy muziek kan brengen met slechts een drummer, een gitarist en een pianist. De herkenbaarheid was bij momenten groot, logisch met die bekende klassieke stukken. Ook de zeven muzikanten van Illuminine wisten ons helemaal in te pakken met filmische ambientmuziek, die ze mooi aan mekaar lasten zonder tussentijds applaus. Dat kwam de kijk -en luisterervaring absoluut ten goede. Dat er in ons land op aardig niveau wordt gemusiceerd werd andermaal bewezen. Ook hier een afscheid: pianist Wouter Dewit deed gisteravond blijkbaar voor de laatste keer mee. Maar zoals ik al zei: mooie avond!

Posted 13/02/2019 by ambijans in Muziek