Babe van de week (90) Jem Wolfie   Leave a comment

jem wolfie, lekker beestje

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Jem Wolfie (27) is een Australische fitness -en foodjunkie, die in een vorig leven nog een begenadigde basketbalspeelster was. Een zware knieblessure op haar zeventiende zorgde ervoor dat ze een profcarrière aan haar neus voorbij zag gaan. Dus hierna schakelde ze over op krachttraining. Nu speelt ze enkel nog basketbal puur voor de fun. Naast model is ze ook nog onderneemster want ze lanceerde ondertussen haar eigen Hello Fresh-achtige maaltijdservice Good Eats, waarvan zij als chef zelf de samenstelling doet. Lekker makkelijk als je ooit een koksopleiding hebt genoten! Jem is 170 centimeter groot, ze weegt 61 kilogram en ze heeft een curvy 32 D borstomtrek. All natural! Omdat ze nogal bezig is met gezonde voeding en beweging is ze al het uithangbord geworden van talrijke merken. Ze is op dit moment single, de enige ‘man’ in haar leven is met vrij grote zekerheid haar hond Mac, die ze adopteerde uit een dierenasiel.

Posted 21/11/2018 by ambijans in Babes

50 onderschatte bands/artiesten (124) Four Tet   Leave a comment

Four Tet

Four Tet is het muzikale alter ego van de Britse experimentele electronicawizzard Kieran Hebden die sinds 1998 actief is in de dancescene. Daarvoor was hij een drietal jaar met vrienden actief in een postrockband, waar hij de gitaar voor zijn rekening nam. Hij is in de loop der jaren wat bekender geworden door zijn samenwerkingen met Thom Yorke en Burial (die hier vorige week de revue passeerde). Daarnaast is Hebden ook heel actief als remixer voor o.a. Aphex Twin, Explosions in the sky, Radiohead, Ellie Goulding, Lana Del Rey, Black SabbathMadvillain en tal van andere artiesten. Zijn rise to fame (weliswaar in alternatievere kringen) begon toen hij in 1999 een bijdrage mocht leveren aan een cd n.a.v. het tienjarig bestaan van het Warp platenlabel. De deur naar een groter publiek lijkt dan op een kier (no pun intended!) te staan, maar Hebden heeft weinig zin om commerciële toegevingen te doen. Die eigenzinnigheid legt hem ook geen windeieren, want bands/artiesten staan letterlijk aan te schuiven om met hem in zee te gaan. Onder het motto ‘liever je eigen ding doen in de marge dan meedraaien in de grote mallemolen’ bewijst Four Tet zich sindsdien als een baken van kwaliteit. Dat leverde vooralsnog ca. vier EP’s, acht full cd’s, tien verzamelcd’s en twee live cd’s op.

1. ‘The butterfly effect’ (uit ‘Dialogue’, 1999)

2. ‘Twenty three’ (uit ‘Pause’, 2001)

3. ‘Parks’ (uit ‘Pause’, 2001)

4. ‘She moves she’ (uit ‘Rounds’, 2003)

5. ‘Slow jam’ (uit ‘Rounds’, 2003)

6. ‘High fives’ (uit ‘Everything ecstatic’, 2005)

7. ‘Angel echoes’ (uit ‘There is love in you’, 2010)

8. ‘Sing’ (uit ‘There is love in you’, 2010)

9. ‘Scientists’ (uit ‘New energy’, 2017)

10. ‘Planet’ (uit ‘New energy’, 2017)

Posted 20/11/2018 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (79) Big Little Lies (2017-)   Leave a comment

big little lies

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Big Little Lies’ is een Amerikaanse miniserie van Home Box Office, die straks een tweede seizoen krijgt. De serie is gebaseerd op de gelijknamige roman van Liane Moriarty. Schijn bedriegt in deze zevendelige reeks over een groepje welstellende vrouwen in een Californisch kuststadje die het ogenschijnlijk prima voor elkaar hebben, maar bij nader inzien heel wat te verbergen hebben. Een verdacht overlijden op de school van hun kinderen vestigt de aandacht op wat er zich achter de schermen van hun schijnbaar perfecte leven afspeelt. De hoofdrollen worden gespeeld door grote namen als Reese Witherspoon, Nicole Kidman, Alexander Skarsgård, Shailene Woodley en Laura Dern. De regie is van Jean-Marc Vallée (‘Dallas Buyers Club’, ‘Demolition’, ‘Wild’). Uiteraard hebben jullie van mij nog een trailer te goed.

Absoluut te mijden op tv: ‘Prison Break’ (2005-2017)

Posted 19/11/2018 by ambijans in TV

‘Heterdaad’ (Johan Harstad)   Leave a comment

johan harstad

Nog tijdens het schrijven van zijn weergaloze roman ‘Max, Mischa & het Tet-offensief’ (een heuse aanrader trouwens!) begon Johan Harstad aan een nieuw project. Hij schiep Frode Brandeggen, een fictieve schrijver die na het floppen van zijn tweeduizend pagina’s dikke avantgardistische debuutroman zijn toevlucht zocht in de misdaadliteratuur. ‘Heterdaad 15 droogkomische microromans van Brandeggen’ over een gelijknamige detective die er een neusje voor heeft áltijd op de juiste plek te zijn als er een misdaad wordt gepleegd. Als tegenwicht hangt aan deze vederlichte vertellingen een even uitvoerig als enthousiast notenapparaat van de doorgewinterde (fictieve) Duitse annotator Bruno Aigner, die totaal begeesterd is door ‘Heterdaad’ en diens schepper. Wat ter ontspanning begon groeide in de handen van de virtuoze Harstad uit tot een buitengewoon komisch en onvergelijkbaar boek dat zowel pastiche is op als hommage aan het misdaadgenre. ‘Met ‘Heterdaad’ toont Harstad zijn onstuitbare creativiteit.’ zo staat er in het promopraatje. Johan Harstad (1979) is een jonge Noorse (toneel)schrijver. In 2007 verscheen zijn romandebuut ‘Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?’, in 2009 gevolgd door de roman ‘Hässelby, het demonteren is begonnen’. In 2008 werd Harstad aangesteld als eerste huisschrijver van het Nationale Theater in Noorwegen. Hij schreef voor het gezelschap het stuk ‘ETC.’, dat genomineerd is voor de Brage Literature Prize. Johan Harstad werkt ook onder het label LACKTR, waarmee hij in eigen beheer muziek, film en grafisch werk uitbrengt. Genoeg reden om straks ook aan dit boek te beginnen.

Posted 18/11/2018 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (125)   Leave a comment

john cale

Komende week kondigt zich alvast aan als een rustige week (tenzij we hier nog grootse plannen ontvouwen in de familiesfeer, maar dan verneem je er hier uiteraard alles van). Al zou ik die kostbare vrije tijd beter besteden aan het opstellen van onze Sound of C editie (samen met Chris), die we op 5 december moeten voorstellen. Nu dinsdag heb ik bijvoorbeeld nog eens een Duffelse quiz opstaan (aan tafel bij Happy Ending), een Kiliwatcheditie dit keer. Afgelopen week was een korte doch drukke werkweek (want soms werkten we in een minimumbezetting). Vanavond spelen we de SJB quiz nog eens en we zijn ondertussen aan een volledige ploeg geraakt. De tv-series dan: het laatste seizoen van ‘House of Cards’ gezien, seizoen twee van ‘The Deuce’ helemaal gezien, ik ben bij met het derde seizoen van ‘The Good Place’, ik ben iets over halfweg seizoen 1 van ‘Room 104’ en ik ben gestart met ‘Narcos: Mexico’. Voilà, hieronder staan nog onze vijf oorwurmen en dan zijn we rond voor deze week!

Paris 1919 – John Cale: voor onze classic moeten we terug naar 1973. Ambijans was al geboren, maar nog té klein om deze man bewust te hebben meegemaakt. Die schade hebben we later een beetje ingehaald. Volgens liefhebbers komt dit uit de ‘toegankelijkere periode’ van deze Welshe artiest. Op 1 december staat hij trouwens op de affiche van Sinner’s Day in Genk.

Fever – Balthazar: is er nog iemand die twijfelt aan het feit dat Balthazar onze allerbeste vaderlandse band is? Wie zichzelf au sérieux neemt moet deze vraag gewoon affirmatief beantwoorden. Je zou naar hen kunnen gaan kijken in de Lotto Arena, maar hier alvast een voorsmaakje met hun nu reeds vaak geplugde titeltrack van hun nieuwste cd.

Sleeping volcanoes – Cass McCombs: vorig jaar één van die aangename verrassingen op Best Kept Secret in Hilvarenbeek. Op zijn nieuwe cd ‘Tip of the sphere’ is het nog wachten tot februari 2019. Deze Amerikaan toerde trouwens ooit samen met de hierboven vernoemde John Cale. Straks volgt dus zijn negende full cd. Bezig baasje, die Cass!

New moon – Steve Gunn: ook deze man zagen we vorig jaar live performen, maar dan op het Little Waves festival in C-Mine. Geen sinecure om akoestisch (enkel gewapend met een gitaar) een zaal mensen in de ban te houden, maar Steve slaagde daar ei zo na in. ‘The unseen in between’ zal zijn nieuwste worp heten, verkrijgbaar vanaf medio januari.

Curious – Hauschka: Volker Bertelmann aka Hauschka tot slot zagen we ook ooit live voorbijkomen, al moeten we daarvoor teruggaan naar het gezegende jaar 2015 (‘Piano Anders’ in CCHA). Het is nog tot februari volgend jaar wachten op ‘A different forest’, zijn nieuwe werkstuk. Op een rustige, prachtige manier sluipen wij er met deze pianotonen weer vandoor. Volgende week zorgen we echter voor nieuw muzikaal geweld. Stay tuned!

Posted 17/11/2018 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (51)   Leave a comment

heather thomas, een blondine met goede genen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Een herinnering die ons nog bijzonder goed bijstaat, dit keer uit de televisiewereld. Regelmatige lezers van mijn blog zullen ongetwijfeld al hebben opgemerkt dat ik een zwak heb voor vrouwelijk schoon. Da’s geen trend van de laatste tien jaar, maar van een héél stuk vroeger. Vandaag behandelen we een drietal van mijn crushes uit de jaren ’80. De mooie blondine hierboven had best een aardige quizvraag kunnen opleveren voor onze Sound of C volgende maand, maar we delen dit geheim héél graag nu al met onze lezers. De dame in kwestie heet Heather Thomas, ondertussen 61 jaar oud, maar ook anno 2018 nog bijzonder goed geconserveerd. Zij is vooral bekend van de tv-reeks ‘The Fall Guy’, die vijf seizoenen liep tussen 1981 en 1986. Hierin speelde ze de rol van Jody Banks. Ze was daarin de sidekick van Lee Majors. Het einde van de reeks is ook zo’n beetje het begintijdperk waarin wij wekelijks het Duitse tijdschrift Bravo kochten (een geheimtip van één van mijn vrienden destijds). Bravo was een beetje de Duitse tegenhanger van Joepie (maar men schuwde in Duitsland net iets minder het naaktgehalte). Vrienden, familie en kennissen die in die tijd ooit mijn slaapkamer betraden zullen zich vast nog herinneren dat ik exact dezelfde poster van Heather Thomas hierboven aan mijn muur had hangen. In iets mindere mate (wegens het feit dat ik toen iets jonger was) gaat die ballon trouwens ook op voor Catherine Bach. Zij was dan weer de allumeuse van dienst in de tv-reeks ‘The Dukes of Hazzard’, die van 1979 tot 1985 liep. Zij speelde de rol van Daisy Duke en zij mocht er ook best wezen. Maar zoals reeds gezegd: in die tijd was ik nóg meer in de ban van auto’s dan van vrouwen denk ik. Want geef toe: die General Lee (een Dodge Charger) was écht wel een blitse kar. Move over Michael Knight! 😉 En de laatste dame die we hier graag vernoemen is Erin Gray. Zij speelde tussen 1979 en 1981 32 afleveringen de rol van de ravissante Wilma Deering in ‘Buck Rogers in the 25th century’. Ik ben nooit een échte fan geweest van science-fiction, maar haar nauwsluitende latexpakjes staan nog steeds op mijn netvlies gebrand. No worries, het is achteraf toch nog goed gekomen met deze jongen …

Posted 16/11/2018 by ambijans in Algemeen

Babe van de week (89) Devin Brugman   Leave a comment

devin brugman

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Devin Brugman (27) is een Amerikaanse onderneemster, social influencer, blogger én internationaal model. Ze wordt wel eens in één adem genoemd met haar Australische medeblogster Natasha Oakley. Ondertussen is ze eigenares van haar eigen bikinilijn A Bikini A Day die ze na haar studies op haar 21ste opzette. Die bikinilijn ontstond nadat ze tijdens het sporten ontdekte dat er eigenlijk té weinig deftige sportbh’s bestonden voor rondborstige dames. Devin is 174 centimeter groot, ze heeft een 32 F cup en ze weegt 64 kilogram. Op 18-jarige leeftijd rolde Devin in het modellenwereldje. De looks heeft ze trouwens van haar moeder, die ook ooit model was. Hoewel Devin héél erg van het strand houdt, is ze net iets vaker terug te vinden in de gymzaal om haar bikinilijntje intact te houden. Mooie Devin heeft ook een vriend, maar die houdt zich zoveel mogelijk afzijdig.

Posted 15/11/2018 by ambijans in Babes