De Tsundoku Top 100 (34) ‘Schitterende ruïnes’ (Jess Walter) (2012)     Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Het is 1962. Op de rotsen van het ingeslapen vissersplaatsje Porto Vergogna staat Pasquale, een jonge Italiaan en eigenaar van het enige hotel. In dagdromen verzonken kijkt hij uit over het glinsterende water. Aan de horizon verschijnt een boot met op het dek een prachtige, in wit geklede dame. Ze is een Amerikaanse actrice en doodziek, zo ontdekt hij als ze haar intrek neemt in zijn hotel. Hollywood, vijftig jaar later. Een oudere, Italiaanse heer betreedt het kantoor van filmproducent Michael Deane op zoek naar de vrouw die hij nooit heeft kunnen vergeten. ‘Schitterende ruïnes’ vertelt het meeslepende verhaal van een onmogelijke, maar onverwoestbare liefde. Op onnavolgbare wijze verbindt Jess Walter het landelijke Cinque Terre van 1962 met het genadeloze Hollywoodbestaan vandaag de dag. ‘Schitterende ruïnes’ handelt over tijd, over het moment dat voorbijgaat zonder dat we er erg in hebben en over het verleden dat we soms als een ruïne achterlaten. Hij toont hoe ons leven zich ontrolt: gecompliceerd en wreed én dichterlijk en betoverend tegelijk. De auteur schreef gedurende de afgelopen vijftien jaar met tussenpozen aan ‘Schitterende ruïnes’. Heb jij dit boek ooit gelezen en was je er ondersteboven van, dan hoor ik dat uiteraard graag. Misschien verschuift dit boek dan van mijn ‘to read’ lijstje naar de stapel gelezen boeken.

Posted 21/09/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (278)   Leave a comment

Onze terugblik op de voorbije week had normaal gezien maandagavond moeten beginnen. Er was afgesproken dat onze open haard in werking zou worden gezet, maar blijkbaar waren er wat problemen. Eventjes terug naar af, maar ’t is niet zo erg omdat de open haard nog geen must is bij deze temperaturen. Donderdagavond zaten we met familie in de Wok Dynasty in Hasselt. Gezellig, want we kwamen er zelfs nog andere familieleden tegen. Niet zó héél erg druk, maar wél ruime keuze aan het buffet dus zeker een geslaagde avond. Over de UiT-dag op de Ballewijers, de foodtrucks e.d. deden we elders al verslag. ’s Avonds was er de quiz van Schoot Sport. Een quiz die we eigenlijk hadden kunnen/moeten winnen, maar enkele fatale missers beslisten er helaas anders over. Op die manier voor de tweede keer op rij een derde plaats. Ik verwacht eigenlijk alle heil van onze derde zaalquiz binnenkort, de Stelenbaanquiz in Geel. Die gaat ongetwijfeld geïnspireerder, interessanter, uitdagender én beter worden. Daar ben ik haast zeker van. De komende week maar één zekerheid: woensdagvoormiddag heb ik een afspraak bij de oogarts. Oh ja, van onze twee nieuwe collega’s die vorige week op het werk begonnen is er al eentje afgehaakt op dag twee. Laat ons vooral het goede onthouden: onze nieuwe vrouwelijke collega Sigrid lijkt een blijvertje (ook al is het dan tijdelijk) te zullen worden. Dit gezegd zijnde: over naar de muziek, hopelijk maakt die eveneens een blijvende indruk.

Ik zou wel eens willen weten – Jules De Corte: voor onze classic moeten we al meteen terug naar 1957. Toen bracht deze Nederlander dit levenslied uit. Hij overleed in 1996 op 71-jarige leeftijd aan hartproblemen.

Friends that break your heart – James Blake: deze Britse singer-songwriter brengt volgende maand een nieuw album uit. Hij kreeg van zijn vriendin Jameela Jamil al de boodschap om iets minder persoonlijke songs uit te brengen, voor de rest blijft alles bij het oude. De titeltrack krijg je van ons cadeau.

I can’t remember the dream – They Might Be Giants: volgend jaar viert deze Amerikaanse band zijn veertigjarig jubileum. Ze brachten ons al redelijk wat muzikaal vertier, maar ik kan uiteraard enkel voor mezelf spreken. Op ‘BOOK’ is het wél nog wachten tot eind volgende maand.

War painted valentine – Diablo Swing Orchestra: en we hebben er ook een Zweedse avant-garde metalband ingestoken vandaag. ‘Swagger & stroll down the rabbit hole’ verschijnt in november.

Birch – Big Red Machine: we willen niet oneerbiedig klinken maar BRM is een zijprojectje van Justin Vernon aka Bon Iver en Aaron Dessner (The National). In 2018 was er al een titelloos debuut, onlangs kwam daar ‘How long do you think it’s gonna last?’ bij. Daarmee zijn we aan het eind van ons Latijn gekomen. Volgende week zijn we opnieuw van de partij, gewoon in het Nederlands uiteraard. Tot dan!

Posted 20/09/2021 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (67) ‘Life of Brian’   Leave a comment

Omdat er al eens gelachen mag worden, trekken we voor onze film van vandaag naar het humoristische universum van de leden van Monty Python. In 1979 realiseerden zij hun derde van in totaal vijf films in een regie van MP-lid Terry Jones. Op de avond dat Jezus Christus geboren wordt, wordt in het stalletje ernaast ook Brian (Graham Chapman) geboren. Op volwassen leeftijd sluit Brian zich aan bij het Volksfront van Judea: een organisatie die zich tegen de Romeinen verzet. Door een speling van het lot wordt Brian echter aangezien voor de messias, en wordt alles wat hij zegt en doet heilig verklaard. Dit tot grote ergernis van Brian, die helemaal geen behoefte heeft om een volk te leiden. Ook de Romeinen zijn niet zo blij met de komst van deze messias. De personages worden grotendeels gespeeld door de leden van Monty Python, die allen meerdere rollen op zich namen. ‘Life of Brian’ is een persiflage op het leven van Jezus Christus en het beoogde zowel kritiek op religieus fanatisme als kritiek op de (Britse) politiek. Destijds zorgde de film voor heel wat controverse en in sommige landen werd de film zelfs verboden. De film maakt niet zozeer Jezus zelf belachelijk – de leden van Monty Python gaven aan Jezus juist een wijze man te vinden – maar bekritiseert met name georganiseerde religie, massahysterie en politiek. Uiteraard smijten we er tot slot nog een trailer tegenaan. 😉

Posted 19/09/2021 by ambijans in Film

UiT-dag 2021   Leave a comment

Omdat de vorige UiT-dagen nog werden ‘verdaagd’, was het gisteren dan toch eindelijk raak. Dik 140 personeelsleden van de gemeente Zonhoven werden in de voormiddag ondergedompeld in tal van activiteiten zoals bordspelen, petanque, padel, fietstochten (30 en 70 km) of een wandeltocht door de Ballewijers onder leiding van enkele gidsen van Stichting Limburgs Landschap. Wie onze histories uit het verleden hier ooit heeft opgevolgd, die weet dat wij meestal voor een uitdagende keuzeactiviteit gaan, dus besloten we een (voor ons althans) onbekend(er) stukje Zonhoven te exploreren op de Ballewijers. Waarom kennen we het daar niet zo goed? Omdat het niet zoals op de Teut of de Ballewijers vrij toegankelijk is. Eigenlijk geraak je enkel op uitnodiging of speciaal verzoek op dit terrein. Op de kop 51 mensen wilden dit unieke stukje natuur wel eens bewonderen, dus werden we in drie grote groepen verdeeld. Wij zaten in de kopgroep die Maurice Schepers als gids kreeg toegewezen. ‘Trek stevige waterdichte wandelschoenen aan’ was het advies dat vooraf werd doorgegeven en dat kwam niet zo maar uit de lucht vallen. Hier en daar voelden onze voeten nattigheid. De muggen waren helaas ook van de partij, maar gelukkig werd dat gecompenseerd door eendjes én een hele hoop vlinders in de buurt van de klimop. Je kan er dus een mooie wandeltocht maken (door onherbergzaam gebied), maar mensen met kleine kinderen of bijhorende buggy’s kunnen deze activiteit beter skippen. Het was dus zeker méér dan een doordeweekse wandeling. De mensen van Stichting Limburgs Landschap houden zich hier dagelijks bezig om dit stukje natuur in ere te houden én eventueel hier en daar te verbeteren. Alle lof dus voor al die mensen die zich hier op vrijwillige basis voor engageren. Net vóór de middag arriveerden wij terug aan de tenten op de Basvelden. Even later stonden er een aantal foodtrucks klaren om de hongerigen te spijzen. De dorstigen laven kon ook, maar dat diende op eigen houtje te gebeuren in de kantine (of je moest op zoek naar een goede ziel die garçon wilde spelen). Wij gingen voor een broodje porchetta en staken daarna nog een frietje. IJs Rossi zorgde voor het toetje (een bol aardbei, een bol banaan met slagroom én chocoladesaus). De hele dag mooi weer gehad (dankuwel Zonhovense weergoden!) in een gezellige, gemoedelijke sfeer. Meer moet dat niet zijn, toch? Hopelijk volgt er een nieuwe editie in juni 2022. Maar eerst nog dat nieuwjaarsfeestje zeker?

Posted 18/09/2021 by ambijans in Algemeen

Kleine meisjes worden groot   Leave a comment

Mijn petekind Louise is 17 ondertussen (in november wordt ze 18) en ze gaat verder studeren. Het was nogal een moeilijke bevalling want na véél wikken en wegen kwam ze uiteindelijk pas bij de juiste studierichting uit. Verschillende studierichtingen passeerden, opendeurdagen werden bezocht, indrukken zijn opgedaan en gelukkig kwam er op het eind alsnog witte rook uit de schoorsteen: ze gaat orthopedagogie studeren aan de PXL. Ondertussen is ze ingeschreven en heeft ze een héél fancy kot gevonden op een redelijke afstand van haar ‘faculteit’. Deze week hebben ze nog een soort van inloopweek op de campus, volgende week beginnen ze dan aan het échte werk. Ik moet zeggen: studeren en op kot zitten ziet er tegenwoordig héél anders uit dan in mijn tijd. De voorzieningen zijn moderner én duurder, maar als student moet je ook met je tijd meegaan. En laat ons eerlijk zijn: in Leuven loop je het risico om als 18-jarige helemaal anoniem op te gaan in de massa, terwijl Hasselt véél kleinschaliger is. Sommige mensen durven wél een betwisten dat Hasselt niet écht de hoofdstad van de smaak is (ik kan me daar hier en daar wel iets bij voorstellen), maar ik durf hier toch (als ex-student in o.a. Hasselt) zeggen dat onze Limburgse hoofdstad genoeg te bieden heeft. Louise komt in een studentenblok terecht met héél veel studenten, dus nieuwe mensen leren kennen kan in principe geen probleem zijn. Studenten mogen gerust sociaal zijn, zo lang ze maar presteren op de juiste momenten. En zelfs als je niet slaagt, neem je meestal iets positiefs mee van het kotleven. Ze zit nu wat verder weg van hometown Retie, maar die stille Kempen inruilen voor de Limburgse gastvrijheid door de week, geef toe: dat is toch een bonus. Als er iets misgaat of er moet worden bijgesprongen, dann heeft ze minstens enkele hulplijnen in Zonhoven. De rest vogelt ze de komende tijd wel uit. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goedkomt. Ze is altijd welkom om de benen eens onder tafel te komen steken in casa Ambijans. Eens naar Café Café gaan of een concertje doen met nonkel Geert? Het is maar een woord. Wie weet trekken ze solo of met hun nieuwe vriendenkring hun plan, zoveel te beter! Langs deze weg wens ik alle studenten hier te lande een deugddoend nieuw academiejaar toe. Dat het een zo ‘normaal’ mogelijk jaar mag worden zonder al te veel coronaperikelen. Toi toi toi!

Posted 17/09/2021 by ambijans in Algemeen

‘Braakgrond’ (Juli Zeh)   Leave a comment

In ‘Braakgrond’ van Juli Zeh is Dora met haar hondje naar het platteland verhuisd. Ze had behoefte aan een nieuwe omgeving, meer bewegingsvrijheid, meer ademruimte. Tijdens de lockdown wilde ze niet in de grote stad blijven, en nu wordt ze geplaagd door de vraag waarnaar ze eigenlijk op zoek is in deze tijdelijke leegte. Is het afstand van haar vriend Robert, die met zijn activisme steeds verder van haar af komt te staan? Of hoopt ze erachter te komen waarom de wereld zo verwarrend is geworden? In Bracken, een klein dorp in het niemandsland van Brandenberg, is het niet zo idyllisch als het op het eerste gezicht leek. Dora’s nieuwe huis is nog ongemeubileerd, de tuin is een wildernis en de busverbinding naar de stad is slecht. En dan is er ook nog de buurman, die met zijn rechtse uitspraken voldoet aan al haar vooroordelen over mensen met een kaalgeschoren hoofd. Terwijl Dora haar gedachten probeert te ordenen, ontmoet ze mensen die niet in een hokje passen en die al haar vastgeroeste ideeën op zijn kop zetten. ‘Braakgrond’ van Juli Zeh gaat over onze vooroordelen, zwakheden en angsten, en bovenal over onze kracht, die bovenkomt zodra we onze menselijkheid durven tonen. Auteur Juli Zeh (1974) debuteerde in 2001 met ‘Adelaars en engelen’. Met ‘Speeldrift’ (2006) brak ze door bij het grote publiek. Daarna volgden diverse romans. In 2016 verscheen ‘Ons soort mensen’, dat genomineerd werd voor de Europese Literatuurprijs. Juli Zeh ontving voor haar werk een groot aantal prijzen, waaronder de Duitse Boekenprijs, de Friedrich Hölderlin aanmoedigingsprijs, de Per Olov Enquistprijs, de Ernst Thollerprijs en eind 2013 de Thomas Mannprijs. Ze wordt alom beschouwd als een van de belangrijkste hedendaagse Duitse schrijvers.

Posted 16/09/2021 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series die ook de moeite zijn (17) ‘Perpetual Grace LTD’ (2019)    Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Ze kwamen vaak pas in mijn vizier nadat ik mijn eigenlijke top 100 had opgesteld. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die ik vooralsnog niet heb gezien, maar die wél nog op mijn ‘must see’ lijstje staat te blinken.

‘Perpetual Grace Ltd’ is een intrigerende misdaadreeks over een man die op een criminele manier het fortuin wil inpikken dat zijn ouders hebben vergaard met hun niet zo koosjere kerkgemeenschap in New Mexico. Maar zijn ‘perfecte plan’ loopt niet helemaal zoals voorzien, vooral omdat hij de donkere kracht van zijn vader heeft onderschat. ‘Perpetual Grace Ltd’ doet denken aan de cinéma noir, ‘Breaking Bad’ en het werk van de gebroeders Coen, met indrukwekkende landschappen, een sfeervolle fotografie, scherpe dialogen en larger than life personages, op de eerste plaats de imposante ‘Pa Brown’ (Oscarwinnaar Ben Kingsley). Uiteraard hoort daar nog een fijne trailer bij.

Moet ik in de toekomst zeker nog zien: ‘Homicide : Life on the street’ (1993-1999)

Posted 15/09/2021 by ambijans in TV

De Tsundoku Top 100 (33) ‘Dit boek redt je leven’ (A.M. Homes) (2006)    Leave a comment

Aan ons persoonlijke lijstje van honderd titels die iedereen gelezen zou moeten hebben breiden we eind 2020 een passend einde. Een ideaal moment om deze rubriek in het leven te roepen. Omdat mijn dagen slechts 24 uur tellen missen we uiteraard ook een hele hoop interessante boeken, die daardoor op ons ‘to read’ lijstje belanden. Redenen genoeg om vanaf nu honderd weken lang op zoek te gaan naar romans die we graag zouden willen lezen, maar waar het vooralsnog niet mee is gelukt. Tsundoku is een Japanse term die quasi onvertaalbaar is in het Nederlands. Het zijn boeken die je koopt/leent met de bedoeling om ze te lezen. In plaats van ze te lezen komen er alleen maar méér interessante titels bij waardoor je een hele pile aan ongelezen boeken bijeenspaart die extra op jouw nachtkastje belanden. Dát is onze nagelnieuwe virtuele missie, want mijn kamer is op dit moment kraaknet! 😉

Richard leidt een comfortabel maar leeg bestaan. Op een dag raakt hij na een heftige pijnaanval doordrongen van een diep besef: hij wil iets betekenen voor de mensen om hem heen. Het enige wat vanaf nu voor hem telt is de liefde voor zijn dierbaren, die hij lange tijd heeft verwaarloosd: zijn ouders, zijn briljante broer, zijn geliefde ex-vrouw en bovenal zijn van hem vervreemde zoon. Zal hij het ooit nog goed kunnen maken? Zal hij er eindelijk in slagen zinvolle relaties aan te knopen met de mensen om hem heen? ‘Dit boek redt je leven’ is een even geestig als ontroerend portret van een man die besluit zichzelf te veranderen. Met precisie en compassie en met een bijzonder gevoel voor humor schrijft A.M. Homes over wat er in het leven het meest toe doet: onze dromen en verlangens en onze diep doorvoelde, maar altijd tot mislukken gedoemde behoefte aan oprecht contact met anderen. Naar het schijnt bezit dit boek de kunst om ogenschijnlijk ‘zware kost’ toch humoristisch en licht(er) verteerbaar te maken. Kan jij die bewering bevestigen of had je er een heel ander idee over? Laat het ons zeker weten!

Posted 14/09/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (277)   Leave a comment

Het was me het (vakantie)weekje wel weer! Zo kregen we dinsdagvoormiddag de elektricien over de vloer, die aanpassingen moest komen doen aan onze stopcontacten. Zo kon hij de basis leggen voor onze kasten en inbouwhaard die door Dalemans zouden worden geplaatst in de dagen erna. Woensdagmorgen om 8u stonden twee werkmannen van Dalemans al voor de deur. Wij zijn die dag bij Greta gebleven, zodat we rustig en relax onze dag konden doorkomen. ’s Avonds bleek wél dat de werkmannen blijkbaar geen rekening hadden gehouden met de geplaatste stopcontacten. Daags nadien heeft één van hen nog wat aanpassingen moeten doen. Nu is alles bijna klaar. Vandaag wordt de indeling in de nieuwe kasten al gemaakt door onszelf, straks na 17u komt iemand onze elektrische haard nog installeren (hout erin, juiste stand installeren, uitleg geven, …). Donderdagavond staat er een familie-etentje ingepland bij Wok Dynasty in Hasselt. Op vrijdag hebben we de gemeentelijke UiTdag. Vrijdagavond is er dan weer de quiz van Schoot Sport in Mol (aan tafel bij Moordgat/WvA). Je ziet het, langzaam maar zeker komt er méér structuur in onze week. Oh ja, er komen ook nog twee nieuwe collega’s ons (tijdelijk) versterken tot de twee ‘zieken’ ons opnieuw kunnen vervoegen. Maar daarover hoor je uiteraard méér in onze volgende oorwurmenrubriek.

Calling all angels – Jane Siberry: onze klassieke starter pikten we op ergens in 1991. Kwam ook voorbij in de Netflixreeks ‘The Chair’. Siberry is een ondertussen 65-jarige Canadese singer-songwriter, die in het muziekwereldje toch wat aanzien geniet. Steeds haar eigen ding gedaan, wars van commerciële belangen of stijlen. Respect!

Only one – Machinedrum: en we schakelen een versnelling hoger met dit dansbare schijfje. Machinedrum = de Amerikaanse electronische muziekproducer Travis Stewart die o.a. ook met Jimmy Edgar muziek maakte. Hij krijgt hier vocale ondersteuning van Angelica Bess. Het nummer is terug te vinden op het onlangs verschenen EP’tje ‘Psyconia’.

Desert mule – F.S. Blumm & Nils Frahm: het zou het begin van een mop kunnen zijn, maar wat er gebeurt als je twee getalenteerde Duitsers bij mekaar brengt hoeft niet per sé een grappige clou te hebben. Frank Schültge werkte in het verleden al vaker samen met Frahm. Onlangs verscheen ‘2×1=4’.

Right on time – Brandi Carlile: ik kende deze 40-jarige Amerikaanse singer-songwriter niet dus hoog tijd om haar hier eens te introduceren. Ze maakt solocd’s in het americanagenre en is tevens lid van The Highwomen, een all female band. Cd nummer ‘In these silent days’ verschijnt op 1 oktober.

Okay – Porches: en we sluiten de week af met een Amerikaanse synthpopband. ‘All day gentle hold!’ is eveneens iets voor de aankomende oktobermaand. Wij zijn er gelukkig volgende week al terug. Tot dan!

Posted 13/09/2021 by ambijans in Muziek

Corona 365 (2021 editie) (16)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

254. T.V. eye – Iggy Pop & The Stooges : die oerschreeuw van Iggy in het begin, die invallende elektrische gitaar, … Ik prijs me gelukkig dat ik het op Pukkelpop 2007 live heb kunnen aanschouwen. Uitgebracht in 1970 dus van vóór mijn tijd, maar wat mij betreft nog steeds relevant.

255. Brother – Flying Horseman : Bert Dockx en de zijnen behoren ongetwijfeld tot de allerbeste muzikanten uit ons land. Voor het eerst gezien in 2012 als support act voor Wovenhand in CCHA, later een aantal keer gezien als headliner.

256. I’m shipping up to Boston – Dropkick Murphys : normaal niet écht mijn ding, deze Amerikaanse folkpunkband. Tenzij je het hoort voorbijkomen in het eerste seizoen van ‘Mythic Quest’. Dan is dit nummer uit 2006 ineens weer ideale soundtrackmuziek.

257. Think for a minute – The Housemartins : ik vond deze Britse band uit Hull (actief tussen 1983 en 1988) altijd wel een gezellige bende. Twee leden gingen verder door als The Beautiful South, Norman Cook transformeerde later o.a. tot Fatboy Slim.

258. I don’t wanna talk (I just wanna dance) – Glass Animals : ze hebben hun vorige plaat ‘Dreamland’ omwille van corona nergens kunnen voorstellen, maar ik kan ‘m van harte aanbevelen. Dit is trouwens al een gloednieuw nummer dat daar los van staat.

259. Private dancer – Tina Turner : het commercieelste nummer van de hele bunch deze week (uit 1984). Oh, waar is de tijd dat wij (Kim, Hanne en ik) nog onbezorgd naar haar konden gaan kijken in het Sportpaleis? Januari 2009 dus. Wij koesteren dat moment uiteraard.

260. I’m walking – Fats Domino : in de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw, de bestverkopende afro-Amerikaanse muzikant, die in 1986 in de Rock and Roll Hall of Fame werd opgenomen. Dit nummer uit 1957 is een all time classic.

261. UV Sine – The Black Dog : ik heb deze week nog eens naar ‘Radio Scarecrow’ uit 2008 geluisterd. Opnieuw kunnen constateren dat deze Britse pioniers van de IDM weinig tegenstand hebben in hun segment. We bombarderen het meteen tot onze Spotify luistertip voor alle mensen zonder oorkleppen.

262. She’s a rainbow – The Rolling Stones : in seizoen twee van de fijne tv-reeks ‘Ted Lasso’ kwam deze classic van The Stones uit 1967 voorbij. Altijd een fan geweest van dit nummer. Beatlesfans moeten niet wanhopen, de Fab Four komen hier later nog voorbij.

263. OAEOA – Coline & Toitoine : vorige week in de wagen op weg naar Mol nog eens naar ‘Culture Club’ met Bent Van Looy geluisterd op Radio 1. Hij stond ergens in Deinze en hij had deze jonge bende te gast. Landgenoten om in de gaten te houden!

264. Crash – Nilüfer Yanya : deze 26-jarige Britse singer-songwriter opende in 2019 mijn (voorlopig) laatste Pukkelpopeditie. We zagen toen al dat deze jongedame talent bezat. Vorig jaar al in mijn lijstje, dit jaar doen we het dunnetjes over.

265. Evelyne – Bert De Coninck : wie diep(er) durft te delven, die vindt nog verborgen pareltjes in de Vlaamse bodem. Dit nummer was in zijn tijd (1976) blijkbaar nogal gewaagd én controversieel voor de gemiddelde, conservatieve Vlaamse muziekliefhebber.

Posted 12/09/2021 by ambijans in Muziek