‘#Help! Mijn kind leeft online : gids voor ouders en andere opvoeders’ (Lieve Swinnen & Stefaan Lammertyn)   Leave a comment

lieve swinnen

De nieuwe media – Facebook, Instagram, Snapchat, WhatsApp – overrompelen ons. Wie wil, kan altijd en overal in verbinding zijn met anderen. ‘Wijsheid’ ligt één muisklik van je verwijderd en winkels zijn dichterbij dan de straathoek. Vervelen lijkt haast niet meer mogelijk. Maar de balans slaat stilaan door. Kinderen worden geconfronteerd met massa’s informatie die ze moeten verwerken. Mensen liken maar praten niet, gamen is een manier geworden om uit de ‘echte’ wereld te ontsnappen. Sociale media beginnen kinderen te overheersen. Hoe ga je daar als ouder mee om? En hoe zet je je kind op pad naar een gezond socialemediagebruik? In ‘#Help! Mijn kind leeft online’ houden Lieve Swinnen en Stefaan Lammertyn het basic, zodat niet alleen diehards, maar ook dummy’s aan de slag kunnen. Lieve en Stefaan brengen hun professionele expertise in dit boek samen en mixen kennis over media en opvoeden in een gezonde cocktail. Een onmisbaar boek voor ouders met opgroeiende kinderen maar ook interessant voor wie vaak in contact komt met kinderen. Uiteraard is dit boek te koop in de betere boekhandel en te leen voor wie zich naar de dichtstbijzijnde bibliotheek wil reppen! 😉

Advertenties

Posted 23/11/2017 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series (25) Carnivàle (2003-2005)   Leave a comment

carnivale

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Carnivàle’ is een Amerikaanse televisieserie, die door HBO werd uitgezonden en waarvan slechts twee seizoenen werden gemaakt. Waarover gaat deze reeks? 1934. De Dustbowl. Het laatste grote tijdperk van tovenarij. In een tijd van titanische zandstormen, gruwelijke plagen, droogtes en epidemieën – tekenen van Gods woede en voorbodes van de Apocalyps – brandt het ultieme conflict tussen goed en kwaad los. De strijd vindt plaats in het hart van een rijk dat Amerika heet. De protagonisten zijn Ben Hawkins (Nick Stahl), de gekwelde genezer van een rondreizend circus, en Broeder Justin Crowe (Clancy Brown), een Evangelisch predikant. En wanneer de strijd is uitgewoed, zal de mens voor altijd de verwondering inruilen voor de rede. Ook de bekende Twin Peaksdwerg Michael J. Anderson heeft een rol in deze serie. Het allereerste seizoen won liefst vijf Emmy’s. Ondanks een hele hoop boze e-mails na de stopzetting van de reeks (nogal wat mysteries, raadsels en puzzels bleven op deze manier onopgelost) kwam er nooit een vervolg hoewel men er oorspronkelijk zes seizoenen uit wilde puren. Een korte trailer om alvast een eerste indruk te krijgen.

Absoluut te mijden op tv: ‘The Jerry Springer Show’ (1991-)

Posted 22/11/2017 by ambijans in TV

‘NeoArctic’ (Hotel Pro Forma & Latvian Radio Choir) @ CCHA   Leave a comment

hotel pro forma

We hebben vanavond in ‘eigen huis’ Margot Vanderstraeten op het programma staan in ons dinsdagmenu. Allen daarheen zou ik zeggen … ondergetekende bevindt zich echter elders bij een Belgische première in het nabijgelegen stadje Hasselt. In de wervende tekst verwoordt men het als volgt: het Deense Hotel Pro Forma blijft telkens opnieuw verbazen met multidisciplinaire voorstellingen waarbij muziek, multimedia, wetenschap en architectuur keer op keer perfect samenvallen tot visuele en muzikale totaalspektakels. Het gezelschap creëerde sinds 1985 meer dan 50 projecten – van tentoonstellingen tot performances en grootschalige muziekproducties – en brak in 1993 internationaal door met ‘Operation: Orfeo’, een zinnenprikkelende vocale en visuele beleving. In 2009 deden ze dat nog eens over met ‘Tomorrow, in a year’ in samenwerking met het Zweedse electroduo The Knife. ‘NeoArctic’ is hun derde samenwerking met het Letse Radio Koor. Op tekst van de IJslandse schrijver Sjón (ook tekstschrijver van Björk) en met muziek van de Britse producer Andy Stott (noot van mezelf: heerlijke muziek voor de experimentele zielen!) en de Letse componist Krists Auznieks is ‘NeoArctic’ een poëtische én verontrustende muzikale performance over het Antropoceen, het nieuwe tijdperk bepaald door de menselijke verstoring van het ecosysteem. 12 songs. 12 soundscapes. 12 landscapes. 1 planet. Twaalf zangers op het podium. Woorden worden gezongen, gefluisterd en geroepen als repetitieve soundscapes. Ritmische muziek fuseert met experimentele elektronica. Melodieën verschijnen en verdwijnen. Het podium als een doek voor licht, kleur en projectie. Een landschap in constante verandering. Indrukwekkend, verbluffend, imposant, kortom: een absolute topvoorstelling als afsluiter van IMPACT 2017, in Belgische première en exclusief voor de Benelux! Iets om straks naar uit te kijken (hoop ik).

UPDATE

Het duurde liefst drie nummers vóór ik door had dat de titels van de gezongen nummers én de teksten werden getoond boven de bühne, maar omdat ik helemaal vooraan zat was het ondoenbaar om het de hele tijd af te lezen. Ik wilde nl. geen stijve nek riskeren na afloop van de voorstelling. Terwijl de twaalf leden van het radiokoor in aangepaste kleding op het podium verschenen (af en toe met attributen in de aanslag) werden er beelden geprojecteerd op witte doeken die in een soort van wit gebergte waren opgehangen. Wanneer dan één van de nummers (‘song of turbulence’) langskwam, begon dat doek plots hevig op en neer te waaien. Op de achtergrond zagen we projecties die gingen van een grote plasticzee die overging in een soort van bijenzwerm en later vlogen we o.a. ook nog over een serie ijsschotsen en zagen we beelden van files, wegwaaiende huizen, bosbranden enzovoorts. Visueel absoluut zeker een pareltje maar ook de gezangen en de bijhorende soundscapes waren prachtig. Of zoals ik elders las: ‘er zijn liederen voor plastic, modder en stof, songs voor elektriciteit en kleur (de slotsong) én een hymne voor de oneindigheid. Je kan het een elegie voor een stervend ecosysteem noemen. De voorstelling speelt zich af in een verre en onheilspellende toekomst, maar het begon allemaal met een briefwisseling tussen een artiest (Björk) en een filosoof (Timothy Morton). De filosoof stelt dat we onze oude overtuigingen rigoureus zullen moeten loslaten, als we willen overleven. Wij zijn geen heer en meester van deze aarde en ons lot hangt samen met de smeltende poolkappen. De verstoring van ons ecosysteem valt niet meer terug te draaien. We moeten ons als mensheid voorbereiden op een nieuwe wereldorde waarin het uitsterven van diersoorten, de opwarming van onze planeet en een verregaande digitalisering van onze leefwereld de norm zal worden. En dan dachten wij dat we na ‘1984’ van George Orwell alles wel hadden gehad …

Posted 21/11/2017 by ambijans in Concert, Muziek, Theater

‘The Square’ (Ruben Östlund) @ Roxy   Leave a comment

the square

Het bioscoopaanbod liet wat mij betreft wat te wensen over de laatste maanden, maar vanavond gaan we ons toch nog eens richting bioscoop trachten te reppen voor de winnaar van de Gouden Palm in Cannes dit jaar. Het verhaal? In een vermaard museum houdt een kunstenaar een tentoonstelling met als doel het altruïsme te promoten. Hij doet dit door middel van een symbolische ruimte te scheppen waar alleen maar goede dingen gebeuren. Om wat meer ruchtbaarheid aan de tentoonstelling te geven besluit de manager van het museum een meedogenloos PR-bureau in te schakelen. Maar wanneer het PR-bureau te ver gaat in zijn publiciteitscampagne, lopen de zaken uit de hand en ontstaat er publieke opschudding die de hypocrisie van de media blootlegt. De regie is in handen van Ruben Östlund en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Claes Bang, Elisabeth Moss en Dominic West. Uiteraard krijgen jullie van ons alvast de trailer cadeau!

UPDATE

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ‘The Square’ is een zéér interessante film (zeker als je van absurde humor houdt), maar eerlijkheidshalve moet ik wél toegeven dat ‘Turist’ een sterker verhaal had. Deze film focust op het verlies van vertrouwen en zorg in onze samenleving – iedereen wantrouwt iedereen en we laten bedelaars aan hun lot over – en op onze hypocrisie daarover. Hij bekritiseert met name de morele hypocrisie van de progressieve elite maar ook diens zelfbeeld als non-conformist (zoals bij de directeur van het museum voor moderne kunst) terwijl hij in feite héél erg conformistisch is: de film houdt de kijker een confronterende spiegel voor. ‘Links lullen, rechts vullen’ om het maar eens héél plat te zeggen. Ondanks de lange zittijd (twee uur en twintig minuten) heb ik mij geen moment verveeld. In tussentijd valt er genoeg te lachen, ook al zijn de feiten niet van de poes!

Posted 20/11/2017 by ambijans in Film

Millionaire @ MOD   Leave a comment

millionaire

Wij rijgen de uitverkochte voorstellingen netjes aan mekaar deze week. Na Wim Helsen vrijdagavond is het deze keer tijd voor een BZ’er (Bekende Zonhovenaar) die met zijn band nog eens een thuismatch afwerkt. Tim Vanhamel mag dan misschien dé belangrijkste exponent van de groep zijn, ook de rest ervan bestaat vrijwel uitsluitend uit Zonhovenaars. Geen wonder dat wij daar bijzonder trots op zijn! Na bijna 10 jaar is Millionaire ein-de-lijk terug. De rockband rond Limburger Tim Vanhamel brak door in 2001 met debuutplaat ‘Outside The Simian Flock’ en werd vrijwel meteen opgepikt door Matthew Bellamy (Muse), Josh Homme (Queens Of The Stone Age) en later ook Dave Grohl (Foo Fighters). Ze speelden over heel de wereld in het voorprogramma van deze bands en namen hun tweede plaat op met Josh Homme in Los Angeles. Nu is het eindelijk tijd voor de langverwachte derde. ‘Sciencing’ is de missing link tussen de eerste twee albums. Come see for yourself!

UPDATE

Het was drummen afgelopen zondagavond in de Hasseltse concerttempel aan het kanaal. Niet alleen mooi volk op het podium maar ook héél veel bekend volk gespot van Zonhoven en omstreken die erbij wilden zijn bij deze revival. Het voorprogramma bestond (volgens bevoorrechte getuigen) uit enkele jonge gasten die electronica produceerden en daarbij stonden te freaken achter hun laptops. Maar we kwamen dus voor Millionaire, die ons hierna gedurende achtig minuten mochten overtuigen. Wij herinnerden ons nog Pukkelpopdoortochten uit 2001, 2002 en 2005 en dat waren toen messcherpe optredens met loeiende, scheurende gitaren en een geluidsmuur waar een straaljager jaloers op zou zijn. Er dient wél bij gezegd te worden dat er in die tijd nog niet zo moeilijk werd gedaan over decibels op een festivalweide. In die tijd kwam Millionaire aan als een spijkerbom, maar tegenwoordig maakt hun muziek minder slachtoffers. Ligt het aan het feit dat de bandleden ondertussen een respectabele leeftijd hebben bereikt? Of is het net als Studio Brussel tegenwoordig schatplichtiger geworden aan het mainstreamsegment?

Was het optreden dan slecht? Verre van! Er werd bij momenten aardig van jetje gegeven waarna het precies weer een beetje inkakte. ‘A lust unmatched’, ‘Streetlife cherry’, ‘I’m not who you think you are’ en ‘I’m on a high’ (misschien wel één van de beste rocknummers aller tijden uit eigen land) zetten alleszins de toon. Verder o.a. ook ‘Busy man’, ‘Body experience revue’, ‘Champagne’ en in het bisrondje (dat behoorlijk strak klonk) ‘Petty tug’, ‘Alpha male’ en ‘Wake up the children’. Op het gevaar af om hier te worden gevierendeeld, maar ik vond het publiek ook niet meteen laaiend enthousiast reageren, want tijdens de reguliere set werd er nogal braafjes geapplaudiseerd als betrof het hier een doordeweekse theatervoorstelling. Los daarvan: prima optreden, maar het wow-gevoel of de kippenvelfactor bleef zondagavond helaas uit!

Posted 19/11/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (48)   Leave a comment

We zijn enkele dagen vroeger dan normaal, maar dat komt omdat de komende dagen bloggewijs normaliter al in een beslissende plooi liggen. Zo hadden we gisteravond een afspraak met Wim Helsen, is er vanavond een muziekquiz in Gelrode en kijken we morgenavond uit naar Millionaire. Maandagavond hopen we ons na maanden nog eens in een bioscoopstoeltje te nestelen, dinsdagavond heb ik een voorstelling in CCHA (al kunnen liefhebbers uiteraard ook naar het dinsdagmenu van Margot Vanderstraeten gaan luisteren in de bibliotheek) en vrijdagavond quiz ik opnieuw in Aarschot. Seriegewijs ben ik ondertussen door de hele reeks van ’13 reasons why’ (serieuze aanrader trouwens!), ga ik mij verdiepen in het vervolg van ‘Suits’ en mogelijk nog wat andere reeksen. Maar daarover later ongetwijfeld meer! De échte volhouders kunnen zich altijd nog ploeterend door de volgende tien tracks voortbewegen …

471. The night Chicago died – Paper Lace : deze hit uit de zomer van 1974 stinkt om meerdere redenen. Ten eerste gaat het om een schietpartij tussen de politie van Chicago en leden van de bende van Al Capone (die geschiedkundig nooit heeft plaatsgevonden). De schrijvers van het lied gaven ook nog eens toe dat ze nog nooit in Chicago waren geweest! Geen wonder dat zelfs de toenmalige burgemeester van de stad een gruwelijke hekel had aan dit nummer.

472. Save your kisses for me – Brotherhood of Man : uit de zéér rijke Eurovisiesongfestivalinzendingen recruteren is voor mijn soort lijst gewoon een absolute must! Deze Britten wonnen er bijvoorbeeld in 1976 het festival mee en ze gaan ook anno 2017 nog steeds mee!

473. Aline – Christophe : gezongen door een Franse zanger (die in het écht niet eens Christophe heette!) met Italiaanse roots. De maker ervan schreef het nummer tijdens een etentje met zijn grootmoeder en had daar exact een kwartier voor nodig. In 1965 werd het vooral bij ons én in Frankrijk een megahit. En het werd later ontelbare keren gecoverd.

474. I remember Elvis Presley – Danny Mirror : Danny Mirror was het alter ego van Eddy Ouwens, die erin slaagde om als eerste ABBA naar Nederland te halen. Hij was ook verantwoordelijk voor de winnende songfestivalnummers van Teach-In (1975) en dat van de Bobbysocks (1985). Helaas verkocht hij wereldwijd ook twee miljoen exemplaren met deze tranentrekkerige ode aan Elvis Presley na diens overlijden in 1977. Muzikaal oogstte de man dus succes, zakelijk heeft hij meerdere faillissementen op zijn conto staan.

475. The bomb – The Bucketheads : housetrack uit 1995 die werd gemaakt door één van de leden van Masters at Work. Ze maakten niet alleen hun eigen muziek maar ze staan ook bekend als remixers voor tal van bekende artiesten. Maar ook daarover wens ik hier verder niet in detail te treden.

476. If I were a rich man – Roger Whittaker : één van mijn vaders favorieten, deze in Kenia geboren Brit die wereldwijd meer dan 55 miljoen platen verkocht. Later ging hij in het Duits zingen omdat zijn oeuvre daar goed verkocht. Wij opteerden voor een lied dat exact een halve eeuw oud is!

477. Baby got back – Sir Mix A Lot : Amerikaanse rapper die heden ten dage wellicht niet zo makkelijk zou wegkomen met zijn dégoutante, zéér vrouwonvriendelijke muziek. Een kwarteeuw geleden kwam dit soort bagger gewoon in de hitparade terecht.

478. I need you – B.V.S.M.P. : Amerikaanse hiphopgroep die eind jaren ’80, begin jaren ’90 eventjes in de belangstelling stond. Hun debuutsingle uit 1988 werd een internationaal succes, maar na een reeks kleinere successen werd er na 1994 nooit meer iets van hen vernomen. Verdronken in de vergeetput vermoeden we!

479. Never gonna give you up – Rick Astley : deze Brit scoorde hiermee in 1987 (nauwelijks 21 jaar oud) in minstens 25 landen een nummer één hit. Hij werd daardoor één van dé stokpaardjes uit de Stock, Aitken & Waterman stal. In 1993 kon hij op zijn 27ste op ‘muziekpensioen’ gaan, omdat hij op dat moment wereldwijd al minimum 40 miljoen platen had verkocht.

480. I’m not the only one – Sam Smith : 25-jarige Brit waarmee we (zo vrees ik alleszins) de komende jaren helaas zullen blijven opgescheept zitten. Ik zou ‘m adviseren om zijn kostuums iets ruimer te kopen, zodat zijn muziek iets minder benepen uit zijn strot komt. Onze bijdrage zag in 2014 het levenslicht.

Posted 18/11/2017 by ambijans in Muziek

‘Er wordt naar u geluisterd’ (Wim Helsen) @ CCHA   Leave a comment

wim helsen

Onze vorige Wim Helsen voorstelling (‘Spijtig spijtig spijtig’) dateert alweer van april 2014, maar vanavond zijn we aanwezig op de eerste van twee hopeloos uitverkochte voorstellingen van deze cabaretier in Hasselt. Waar gaat het eigenlijk over? Wim Helsen won voor zijn eerste voorstelling de Neerlands Hoop Prijs, en voor zijn derde en vierde telkens de Poelifinario, de prijs voor de meest indrukwekkende cabaretvoorstelling. ‘Er wordt naar u geluisterd’ is zijn vijfde voorstelling. Voor ‘Er wordt naar u geluisterd’ legde Wim Helsen zijn oor te luisteren bij uw binnenste. Hij luisterde naar uw eenzaamste gedachten, uw meest verborgen pijn en uw diepste angsten. Kent hij die dan? Ja hoor! Deze voorstelling ging in première op 1 december 2016 in Amsterdam en werd daar toen overladen met positieve recensies. Nu is ze klaar voor Vlaanderen! Of Hasselt vanavond ook plat gaat weet ik hier achteraf te vertellen.

UPDATE

Een voorstelling van Wim Helsen uitleggen aan mensen die nog moeten gaan kijken is bijzonder moeilijk, maar we kunnen wél vertellen dat we ons geen moment verveelden tijdens dat anderhalf uur dat ons werd voorgeschoteld. Liefhebbers van absurde humor zullen ongetwijfeld genieten van de fratsen die Wim als voorganger op een begrafenis zal opdissen. Het is niet voor iedereen weggelegd maar wij vonden het alleszins geslaagd. Een gewaagde vorm van humor dus, maar te oordelen naar de reacties in de zaal viel alles bijzonder in de smaak. Ook de Grimbergen achteraf in de foyer ging er vlotjes binnen!

Posted 17/11/2017 by ambijans in Humor, Theater