Alice Russell (Depot Leuven)   Leave a comment

alice_russell_new-thumb-473x341

We gaan terug naar 19 augustus 2006. Alice Russell staat die dag geprogrammeerd in de Club op Pukkelpop. Dus volle goede moed trek ik richting tent. Daar aangekomen blijkt dat ons Alice de verkeerde afslag heeft genomen in Aarlen en niet tijdig op het festival zal geraken. Het strakke schema zorgt ervoor dat ze ook niet meer komt. Ik zie de jongens van Hot Chip al op het podium staan ter vervanging, maar daar had ik geen behoefte aan. Dus maar terug richting main stage geslenterd voor Arctic Monkeys. Ondertussen is het heel hard beginnen regenen, ondanks dat alles een straf concert van de heren. 2009 krijgen we dus een herkansing. Alice Russell vanavond in Leuven, Arctic Monkeys (in hopelijk vééél betere weersomstandigheden) opnieuw op Pukkelpop.

Het Depot vertelt het volgende over het concert van vanavond. Alice Russell past zonder moeite in het rijtje van neo-soul diva’s als Amy Winehouse, Duffy en Adele. Beïnvloed door Aretha Franklin, Chaka Khan en Jill Scott, klinkt ook haar eigen stem als die van een doorleefde zwarte soulzangeres. Eerder zong de Britse zangeres samen met gerenommeerde bands als Massive Attack, The Quantic Soul Orchestra en The Roots. Haar vierde soloplaat ‘Pot Of Gold’ klinkt funky en groovy. Sensitive soulmuziek met een rauw randje. Samen met haar zeskoppige liveband brengt Alice Russell een gedurfde mix van blues, soul, jazz, funk én gospel. Blanke soul is hot! Brazaville is support act en er is ook een afterparty met Bugalu Sound System.

UPDATE

Uiteindelijk zijn we met z’n vieren (Bart, Frederic, Joeri en ik) richting Leuven gereden. Om 19u45 komen we vanuit de ondergrondse parking boven op de Bondgenotenlaan. Het regent in Leuven, net zoals in de rest van Vlaanderen. Het Depot is nog gesloten, maar enkele moedige wachtenden staan al aan te schuiven. We hebben nog tijd om iets te gaan drinken in een aanpalend café.

Rond half 9 gooit men de poorten open en kunnen we naar binnen. De zaal baadt in een soort van paarsig licht. Brazaville trapt even later af en ze doen dat goed. Na dat optreden maak ik nog twee sanitaire tussenstops en we tanken nog eens drank bij, zodat we klaar zijn voor de hoofdbrok van vanavond: Alice Russell. Haar begeleidingsmuzikanten (drummer, twee gitaristen en een achtergrondzangeres) zijn geheel gekleed volgens de ‘Sensation White dress code’. Alice is gekleed in een spuuglelijk (écht waar) eng, bruin glinsterend kleedje en ze draagt kousen in tijgermotief. Is dat nu terug hip of is dat nog steeds een modemisser? Iemand?

Gelukkig kunnen we over het muzikale gedeelte positiever berichten: Alice Russell is een kleine, blonde dame met een dijk van een stem. We merken dat de meeste songs die ze vanavond brengt nogal uptempo zijn, zelfs haar rustige nummers op cd brengt ze op die manier. Heeft ze schrik om het jonge grut in de zaal af te schrikken of vindt ze het geen nummers om ‘live’ te spelen? Er zal vast wel een reden voor zijn. Natuurlijk passeert het overbekende ‘Seven nation army’ (die voetbalhymne van White Stripes) en in de bisronde waagt ze zich aan ‘Crazy’ van Gnarls Barkley (dat ze voor de gelegenheid wel tot een trage sleper uitwerkte). Tussendoor geeft ze ook haar mannelijke muzikanten de gelegenheid om te soleren. Zo mag de bassist eventjes het knappe ‘Funkin’ for Jamaica’ van Tom Browne uit de kast halen.

Terwijl de toetsenist helemaal los mocht gaan in een selectie spacy bleeps, die ik door een gebrek aan geestverruimende middelen niet helemaal thuis kon brengen. Het deed een kenner uit het publiek (you know who you are) een beetje denken aan de jonge Mario Mathy (maar dan zonder haarband). Mario Mathy baat tegenwoordig een snackbar uit in Houthalen (I kid you not!) en in een vorig leven stond hij zelfs in het bloemendepartement van het Genkse GB-warenhuis. Om maar duidelijk te maken dat talent alleen niet voldoende is. 😉

Alice was zichtbaar tevreden over haar ‘L(e)uvin’ audience’ en omgekeerd ging die vlieger eveneens op. Wij pikten nog de begintunes mee van Bugalu Soundsystem, maar ‘our main man’ Fred (BOB voor de vrienden) had honger, dus zijn we nog snel een frietje gaan steken aan de Tiense Poort in Leuven. Moe maar voldaan was ik om iets over 2u vannacht terug thuis. Het enige ergerlijke van de avond waren die enkele 16 à 17-jarige scouts of chiro chicks (whatever!) die de hele avond zaten te roken terwijl ze aan de rum zaten. Lekker stoer wellicht én besmettelijk! Als de één er eentje opstak, dan de rest ook. En ik die dacht dat in alle concertzalen het rookverbod van kracht was. Dat ze daar binnenkort in een ongetwijfeld mooi vernieuwde Depot concertzaal maar een absolute richtlijn van maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: