Pukkelpop 2009, dag 3   Leave a comment

3333541064_f7d6d47d60

Even na de klok van 3u staan we op de festivalweide, waar we nog enkele nummers van Absynthe Minded kunnen meepikken alvorens we ons eerste pintje kunnen gaan drinken aan de main stage. Onderweg trouwens al gepasseerd aan het eerste optreden ‘hors concours’. Terwijl zijn vriendjes op enkele meters afstand lachend stonden toe te kijken, was er eentje bezig om het record ‘kleurenkotsen’ te verbreken, perfecte uitvoering overigens … alleen die lichaamshouding kon wat beter.

We moeten al meteen een keuze maken tussen twee experimentelere bands: Deerhunter of Gang Gang Dance. Ik kies voor de laatste band, achteraf gezien wellicht de verkeerde keuze. Hun experimenteel gepingel leidde in het begin helemaal nergens toe en dan hadden ze nog een zangeres in hun gelederen die compleet zou zijn afgegaan op de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang. Het werd er niet veel beter op toen er ook nog een vendelzwaaiende pygmee (volgens mij was het gewoon een stok met vuilzak van de gemeente Zonhoven) kwam zwaaien. Hij had het soort danspasjes die Bez (Happy Mondays) wellicht had aangezet tot een nóg hoger pillenverbruik. Omdat de Chateau bij Rusko uit zijn voegen dreigt te barsten, snellen wij richting boiler room waar Steve Aoki de plaatjes aan mekaar rijgt. De vernevelaars in die boiler room werkten uitstekend, zo heb ik gemerkt. Goede dj-set overigens.

art2bx

Wie dacht dat Gang Gang Dance experimenteel spul was, heeft verkeerd gedacht. Wat dan te denken van Fennesz in de Chateau? Men had achteraan in de tent de ingang gemaakt, vooraan het tentzeil open gemaakt om de mensen terug naar buiten te leiden. Nog nooit zoveel volk onmiddellijk na binnenkomst terug naar buiten zien wandelen. Het was dan ook … euh … experimenteel zeker? Normaal ga ik eind november kijken in Hasselt, niemand zin om mijn ticket over te nemen? Om het experiment te doen slagen, ben ik van de eerste tot de laatste noot blijven zitten. Waarna een verplichte pitstop volgde om te gaan bijtanken.

Hierna keuze tussen Florence and the Machine of The Whitest Boy Alive met de immer sympathieke Erlend Oye (o.a. ook bekend van Kings of Convenience en zijn zangpartijen bij enkele Röyksoppnummers). We kiezen voor TWBA, ook al omdat onze benen opzien tegen een nieuwe wandeling richting Club. Het eerste gejuich stijgt op als een jongeman zich in het begin van de set door zijn vrienden Abraracourcix-gewijs omhoog laat tillen en lekker staat mee te shaken. Onmiddellijk zien we her en der in de tent navolgelingen. De sfeer zat er meteen goed in, toen er op het eind nog een Robin S cover aankwam ging het publiek helemaal uit zijn dak. Niets dan lachende gezichten en blije mensen gezien na afloop. Leuk!

Rond 19u30 plots een enorme volksverhuizing richting main stage. Werd er gratis Zonderik uitgedeeld? Was het happy hour in de drankentent links achteraan? Of speelde er een niet te missen headliner? Feit is dat het minst leuke moment van de dag de wandeling van marquee richting club was op dat moment. 50 Cent stond nl. op het programma (letterlijk én figuurlijk de goedkoopste act op Pukkelpop dit jaar). Gelukkig kregen wij Little Boots voorgeschoteld en dat ging er redelijk goed in moet ik zeggen. Ze speelde bekende en minder bekende nummers uit haar recente cd ‘Hands’. Als je nog op zoek bent naar dé perfecte popcd, dat is ‘m dus. Giorgio Moroder-cover ‘Love kills’, ‘Earthquake’, ‘Click’, ‘Remedy’, prijsbeesten ‘Meddle’, ‘New in town’  en op het eind ‘Stuck on repeat’. Het frêle popnimfje had haar test goed doorstaan.

Little Boots

Waarna we meteen klaar waren voor onze tweede dEUS-doortocht. De meningen waren nogal verdeeld, maar de setlist wist me ten zeerste te bekoren. O.a. ‘Nothing really ends’, het in mijn ogen lichtjes fantastische ‘Bad timing’, What we talk about (when we talk about love)’, ‘Instant street’, ‘Fell off the floor, man’ en ‘The architect’. ‘Roses’ was een uitstekend laatste nummer tijdens de bisronde. Nog één keer terug richting hoofdpodium, waar Arctic Monkeys zich verdienstelijk maken. Zo overweldigend als enkele jaren geleden vond ik het niet meer, maar het was zeker niet slecht. Tijdens het optreden wel een zenuwachtig telefonerend blondje gespot dat ongedurig op en af liep, volgens mij was ze vergeten hoe ze weer moest telefoneren. De Gilles de la Tourette in mij wilde toen ff heel hard roepen: ‘First, dial the fucking number, bitch’. Maar dat kon ik gelukkig onderdrukken.

We slenteren nog richting boiler room voor een laatste keer bubbels op het festival. We zijn nog getuige van het vuurwerk en de beats van Ed&Kim. De laatste dag was de minst goede in muzikaal opzicht, wat mij betreft. The Whitest Boy Alive, Little Boots en dEUS wisten mij nog te charmeren, de rest was eerder matig. Benieuwd naar wat jubileumeditie 25 in 2010 zal brengen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: