Archive for november 2009

‘Onzichtbaar’ (Paul Auster)   Leave a comment

Austers vijftiende roman opent in New York, in de lente van 1967. Adam Walker is twintig jaar en pas afgestudeerd aan Columbia University. Hij wil dichter worden. Op een feestje ontmoet hij de raadselachtige Fransman Rudolf Born en diens zwijgzame maar verleidelijke vriendin Margot. Voordat hij het weet is Adam verwikkeld in een perverse driehoeksverhouding die tot een plotse geweldsdaad leidt. Zijn leven neemt een totaal andere wending. Een faustiaanse nieuwe roman vol passie van een van de grootste hedendaagse Amerikaanse auteurs.

Een adembenemende roman die ons van 1967 tot 2007 voert, van New York tot Parijs tot de Caraïben. Auster brengt het schaduwland tussen geheugen en waarheid in kaart, tussen schrijverschap en identiteit, in een verhaal vol woede, lust en een nietsontziende zoektocht naar rechtvaardigheid.

Paul Auster is zo één van die auteurs waar ik persoonlijk een grote fan van ben. Hij is een meester in het vertellen van een verhaal. Van zijn vorige boeken heb ik o.a. ‘Orakelnacht’, ‘Het boek der illusies’ en ‘Maanpaleis’ met veel plezier gelezen. Dit zal er wellicht ook weer ingaan als zoete koek veronderstel ik.

Advertenties

Posted 30/11/2009 by ambijans in Literatuur

Tagged with

‘The Box’ (Richard Kelly)   Leave a comment

Norma en Arthur Lewis, een jong stel dat in de buitenwijken woont, krijgen een simpel houten doosje cadeau. Een vreemdeling komt langs met het bericht dat de eigenaar van het doosje $1.000.000 zal krijgen als die op een knop drukt. Maar de druk op de knop zorgt er ook voor dat ergens anders op de wereld iemand sterft, iemand die ze niet kennen. Met de doos maar 24 uur in hun bezit, zitten Norma en Arthur met een dilemma.

De film is van de hand van Richard Kelly, regisseur van het fantastische ‘Donnie Darko’. Zijn vorige film ‘Southland tales’ flopte nochtans grandioos en haalde ondanks zijn selectie voor het Cannes Film Festival 2006 vrijwel nergens de bioscopen in ons land. In ‘The Box’ acteren o.a. James Marsden, Cameron Diaz en Frank Langella. Een trailer van de film kan je hier vinden.

De trailer geeft helaas een verkeerd beeld van de film. Er wordt geïnsinueerd dat de film is opgebouwd rond de keuze die het koppel uiteindelijk moet maken, terwijl veeleer de gevolgen van hun beslissing in beeld worden gebracht. Dan nog is deze prent geen makkie voor mensen die van hapklare dingen houden. De film haalt nergens het niveau van ‘Donnie Darko’, daar is dit verhaal (dat losjes is gebaseerd op een aflevering van The Twilight Zone), écht wel te mager voor. Nochtans zitten er best aardige momenten in de film (de bibliotheekscène bijvoorbeeld), maar de regisseur tracht te vaak David Lynch te plagiëren en zoals iedereen ondertussen weet is het origineel meestal stukken beter dan de kopie. Zo dacht ik een paar keer bekende Twin Peaks koppen te herkennen, de meest frappante was toch wel een agent die op het einde tijdens de inval te zien is, die leek als twee druppels water op Deputy Andy Brennan. Heeft de regisseur het erom gedaan? Geen idee.

Mijns inziens houdt de acteerprestatie van Frank Langella de film uiteindelijk nog recht. De uitwerking van het scenario had volgens mij beter gekund. Met ‘Donnie Darko’ maakte Kelly reeds een meesterwerk, met ‘The Box’ zal hij dat kunstje wellicht niet kunnen herhalen. Het is allemaal té middelmatig, te gewoontjes. Hoogstens voor een gezellig bioscoopavondje, helaas is het geen klassieker geworden!

finn. @ CCHA   1 comment

Leonard Cohen op helium,” zo omschrijft de Duitse singer-songwriter Patrick Zimmer of finn. (zonder hoofdletter maar mét puntje – spreek uit finndot) zijn eigen stem. Maar ook de gelijkenissen met de stem van Jónsi Birgisson van Sigur Rós zijn opvallend.

Net als Bon Iver trok Zimmer zich terug in een afgelegen oord om daar in alle stilte, afgesloten van de wereld, aan een album te werken. Hij nam het wondermooie album met de prachtige titel ‘The best low-priced heartbreakers you can own’ op in de catacomben van een 14de eeuwse kerk in Hamburg. Het is een conceptalbum geworden waarbij de songs de indeling volgen van een klassiek theaterstuk in vijf bedrijven. Ook deze voorstelling verloopt in het kader van fricties, net zoals Fennesz daags voordien.

De nummers zijn puur en naakt en mikken recht naar het hart. finn.’s gitaar en stem zijn de basis, trombone, strijkers en cimbalen voegen harmonische accenten toe. Het enige wat ik vandaag ter voorbereiding ga doen is zijn laatste cd een keer beluisteren en dan gaan we het concert van vanavond gedwee ondergaan. 🙂

UPDATE

Iedereen die nog een hoop oorprut in zijn oren had zitten van de slechte Duitse muziek uit de jaren ’80 (Modern Talking, Matthias Reim en co) kan weer opgelucht ademhalen: finn. is gelukkig van een heel ander niveau. Nóg minder volk dan gisteren, goed 30 mensen waren opgedaagd. Men had gewoon enkele rijen stoelen op de bühne geplaatst zodat je heel dicht bij de artiesten zat. Jawel, artiesten … meervoud. finn. werd begeleid door een contrabassist, een drummer, één mannelijke én één vrouwelijke violist en hijzelf op akoestische gitaar. Iedereen was overigens gekleed in stemmig zwart. Geen communicatie met zijn publiek, enkel een bedeesd doch vriendelijk bedankje na elk applaus.

Nochtans zag je alle 5 leden zichtbaar genieten tijdens het concert. In de bisronde zaten o.a. ‘Moon river’ van Henry Mancini en ‘Eisbär’ van Grauzone. Klein maar fijn concertje vanavond, we kunnen enkel maar hopen dat er vlug meer mensen kennismaken met de artiest finn. want de man heeft ontegensprekelijk talent zat. 🙂

Posted 28/11/2009 by ambijans in Concert, Muziek

Tagged with , ,

Fennesz @ CCHA   Leave a comment

Christian Fennesz is één van de enige laptop-muzikanten die ook buiten het eigen wereldje naam maakte en werkte met artiesten zoals Mark ‘Sparklehorse’ Linkous, Ryuichi Sakamoto, David Sylvian en Mike Patton van Faith No More. Zijn elektronische geluidsschakeringen zitten vol warme ruis en emotionele subtiliteit. Zijn meesterwerk ‘Endless summer’ uit 2001 noemt Fennesz zijn persoonlijke reflectie op The Beach Boys; opvolger ‘Venice’ uit 2004 klonk donkerder maar was (alweer) briljant en op het eind 2008 verschenen ‘Black sea’ distilleert hij zijn typische geluid van gitaar en laptop verder.

Benieuwd of ik er meer aan ga vinden dan afgelopen zomer op Pukkelpop. Fennesz is veel gepiel en geëxperimenteer, weidse klanktapijten weven is zowat zijn hobby maar ’t is muziek die slechts een select publiek aanspreekt. Deze voorstelling loopt in het kader van fricties, een artistiek tafelblad voor avonturiers. Met fricties wil men werk tonen dat fragiel, jong en kwetsbaar is. Werk dus van jonge en/of nieuwe makers die een zoektocht bezig zijn naar een eigen stem en geluid.

UPDATE

Pakweg 50 moedige, muzikale allesvreters waagden zich aan een ‘experiment’ dat de naam Fennesz droeg. Met een laptop van Apple en een elektrische gitaar deed de man zijn ding. Toegegeven, het was al iets toegankelijker dan zijn set op Pukkelpop (die hij bovendien een kwartier vroeger afsloot dan voorzien). Vandaag rekte hij zijn optreden tot een kleine drie kwartier (één bisnummer) dus de voorziene anderhalf uur werd niet volgemaakt. Wat kunnen we verder nog vertellen: de man zal nooit toegankelijk worden voor het grote publiek, laat staan dat ie ooit een top 40 hit zou scoren. Onmogelijk! Dit was iets voor de liefhebbers, want meerdere luisterbeurten van zijn cd’s (bij voorkeur met koptelefoon op een degelijke stereo-installatie) legt misschien onvermoede muzikale horizonten bloot. Ik ben nogal breed geörienteerd in het musicale smakenspectrum, maar ik vrees dat ik Fennesz niet zal kunnen doorgronden. Speciaal én vernieuwend klinkt het anders wél. Morgenavond op dezelfde plek gaan we voor een iets toegankelijker act, finn..

DAAN @ Muze   Leave a comment

DAAN live in een balzaal, dat wordt een feest voor oor én oog. ‘Icon’ heet de nieuwste single van DAAN, waarin hij al zijn vorige en extreem uiteenlopende gedaantes in vraag stelt. Soms pompeus megalomaan, dan weer kwetsbaar intimistisch, altijd onvoorspelbaar. Tot nu toe in een combinatie van cynische teksten met elektronische, extreem dansbare muziek. Van ‘Housewife’ over ‘Swedish Designer Drugs’, tot ‘Victory’ of ‘The Player’. De nieuwste cd ‘Manhay’, met hitsingle ‘Exes’, geeft een radicale ommekeer in sound. Volledig live – geen synths – no beats – pure wilde en emotionele muziek met Daan’s donkere zang up front. Persoonlijker dan ooit en kenmerkend als een zwart-witte uitkomst van zijn eigen tekstuele leefwereld. Terug naar de oorsprong, zonder verlies van zijn typische persoonlijke manier van songwriting. Back to basics, als het ware. Om een succesvol jaar, met alweer een gouden plaat en drie opmerkelijke singles af te sluiten, maakt DAAN er traditiegetrouw weer een speciaal feest van. Naast de fantastische band die hem al jaren begeleid (Jeroen Swinnen op keyboards, Steven Janssens op gitaar, Isolde Lasoen drums & Otti Vanderwerf op bas) nodigt hij voor deze eindejaarshows ook Jorg Strecker uit op gitaar, alsmede de wonderlijke Gregory Frateur (Dez Mona, zang), en Jo Hermans (trompet, en bekend van de The Player-tour). De uitvoeringen van de songs uit de laatste plaat ‘Manhay’, aangevuld met een rits pareltjes en hits uit z’n ondertussen 10-jarige solocarrière, zal met deze 8-koppige formatie nog warmer klinken. Be there!

Op deze wervende manier maakt CC Muze in Heusden-Zolder vanavond reclame voor DAAN. Uiteraard zijn we weer van de partij. Een jaar of twee geleden, ten tijde van zijn vorige cd zagen we DAAN een keer of vijf ‘live’ in Vlaanderen: Marktrock (Leuven), Vooruit (Gent), AB (Brussel), Lommel Leeft, enz. Dat gaf al een goeie indicatie van hoe hoog wij de artiest DAAN destijds inschatten. Dat wordt weer reuzegezellig straks! 🙂

UPDATE

Een goedgevulde feestzaal zag DAAN aanvankelijk een beetje aarzelend van start gaan, maar gaandeweg hervond de man zijn vertrouwde elan waarna het voor elke rechtgeaarde muziekliefhebber puur genieten was. Nummers uit zijn laatste cd ‘Manhay’ werden afgewisseld met oude, vertrouwde nummers zodat er af en toe wel eens rustpunten konden worden ingebouwd. Opvallend ook hoe divers het publiek was: veel dertigers én veertigers, het jeugdige publiek was lichtjes ondervertegenwoordigd vanavond. Persoonlijk vond ik het concert ook beter worden na de opkomst van Gregory Frateur, wellicht gezegend met één van de allerbeste stemmen die ons land rijk is. Tom Dice gaat naar het songfestival? Misschien had men ook Frateur kunnen sturen!

Welke nummers hoorde ik voorbijkomen: een kleine greep uit het aanbod. ‘Victory’, ‘Galaxy’, ‘The player’, ‘1969’, ‘Exes’, ‘Brand new truth’, ‘Icon’, ‘Bad boy, bad girl’ (meteen de intrede van Gregory Frateur), ‘Bridge burner’, ‘Swedish designer drugs’, ‘Flowers of Shanghai’ (van Bobbejaan Schoepen), ‘Landslide’ (van Dead Man Ray), ‘Your eyes’, ‘Friendly fire’ (wat me een beetje aan ‘Gypsy’ van Fleetwood Mac doet denken) en ‘Crawling from the wreck’. In de bisronde zat een verrassend goeie Grant Lee Buffalo cover van ‘Fuzzy’. Waarna ‘Housewive’ de boel nog een laatste keer deed ontploffen. In een tweede bis kregen we nog een geïmproviseerde acapella-versie van ‘Icon’ door alle groepsleden samen. Meteen het einde van een uitstekend concertavondje.

Posted 26/11/2009 by ambijans in Concert, Muziek

Tagged with , , , ,

‘Pennies from heaven’ & ‘Lipstick on your collar’ (Dennis Potter)   3 comments

Een hele tijd geleden zag ik ‘The Singing Detective’ op dvd, een collega had die serie nl. via internet besteld. De reeks was helaas zonder ondertitels, onlangs is hij eindelijk verschenen met Nederlandse ondertitels. Liefhebbers van fantastische tv-reeksen moeten dit absoluut gezien hebben, waanzinnig goeie Britse tv met een weergaloze Michael Gambon in de hoofdrol. Wellicht één van de beste dingen die er ooit zijn gemaakt!

Onlangs was ik op zoek naar meer van Dennis Potter, zo herinnerde ik mij dat ‘Pennies from heaven’ en recenter ‘Lipstick on your collar’ ooit op de Nederlandse omroep werden uitgezonden. De reeksen zijn ongetwijfeld op dvd verschenen, maar nog steeds zonder Nederlandse ondertitels. Dat zal binnenkort wellicht veranderen. Zo lang heb ik echter niet kunnen wachten, dus haalde ik ze allebei zonder ondertitels van internet af.

‘Pennies from heaven’ (1978) is één van de belangrijkste wapenfeiten van Bob Hoskins, later o.a. bekend van ‘Who framed Roger Rabbit’. ‘Lipstick on your collar’ is dan weer de eerste grote rol voor acteur Ewan McGregor.

Dinsdagmenu Luc Van Esch   Leave a comment

Niks zinnigs te doen vanavond? Dan moeten jullie zéker naar de bibliotheek van Zonhoven afzakken straks. Zonhovenaar Luc Van Esch komt er vertellen over de Zonderik, een nieuw en origineel Belgisch bier met een historische achtergrond. Zonderik was oorspronkelijk een beek, die vandaag de dag nog steeds ligt op de grens tussen Zonhoven en Zolder, recht tegenover het Heidestrand.

Brouwheer Luc Van Esch komt er jullie vanavond tijdens ons dinsdagmenu alles over vertellen.  Natuurlijk kan je je smaakpapillen op de proef komen stellen, want Luc zorgt zelf voor een degustatie. Zowel de blonde tripel als de sinds 10 november jl. op de markt gebrachte Zonderik dubbel donker kunnen door de bezoekers die avond aan een smaaktest worden onderworpen. Wie niet zo’n bierliefhebber is kan tevens van het Zonderik ambachtelijk hoeveijs komen proeven.

Er is dus eigenlijk geen enkele reden om in je luie zetel te blijven zitten vanavond. We verwachten alle geïnteresseerden, bierliefhebbers, kennissen, voetbalhaters (de liefhebbers zijn die platbroeken die straks naar Arsenal-Standard gaan kijken ;)) en sympathisanten tussen 20 en 22u in de bib van Zonhoven. De toegang is uiteraard geheel gratis. Iedereen van harte welkom!

Posted 24/11/2009 by ambijans in Algemeen

Tagged with ,