Archive for maart 2010

Just an ordinary day   Leave a comment

Vandaag vrijaf genomen op het werk, in eerste instantie omdat ik straks een bezoekje breng aan de tandarts. Yep, de jaarlijkse controle kondigt zich weer aan. Elk jaar hoop ik op een gunstig resultaat, maar dit jaar vrees ik dat er flinke verbouwingswerken nodig zijn in mijn smoelgebied. Bepaalde signalen wijzen in die richting, ik denk dat verdere uitleg volstrekt overbodig is.

Toevallig kon ik voormiddag nog een aantal dingen combineren. Zo maakte ik allereerst een afspraak met iemand van de bank om mijn jaarlijks gesprek te hebben over mijn beleggingsportefeuille, ging ik langs bij de fotograaf voor nieuwe pasfoto’s en passeerde ik op het gemeentehuis voor een nieuw internationaal reisvisum voor de volgende 5 jaar. Chili en de Paaseilanden zijn ondertussen maar iets meer dan 3 maanden meer verwijderd. ’t Is bijna niet te geloven dat het er al zo snel aankomt.

Tot hiertoe bijna enkel positieve geluiden (dat tandartsbezoek buiten beschouwing gelaten). Tot ik vanmiddag opmerkte dat ik twee gemiste gsm-oproepen van het werk had gekregen en een sms’je van een collega met de vraag of ik eventjes wilde terugbellen. Nu blijkt dat vanmorgen de vader van een collega plots is overleden. Daar sta je dan: volkomen perplex, aan de grond genageld. Niet dat ik die man nu zo goed kende, maar toch … Hij was even oud als mijn moeder, van het ene moment op het andere uit ons midden weggerukt. Daar zijn gewoon geen woorden voor. 😦

Alweer een moment om bepaalde dingen te relativeren denk ik dan. Normaal gingen we vrijdagavond kwissen in Mol, maar dat hebben we natuurlijk gecanceld. Patrick is één van de steunpilaren bij Moedige Missers, dat was het minste wat we voor hem konden doen! Op zo’n momenten besef je plots dat er veel belangrijkere dingen zijn in het leven. Maar het is zo cliché om te zeggen dat een mens mééér moet genieten van het leven. We weten gewoon niet wat er op ons afkomt!

Advertenties

Posted 31/03/2010 by ambijans in Algemeen

Pukkelpop dropt eerste namen voor jubileumeditie   Leave a comment

Vanmorgen was het eindelijk zover: de allereerste namen voor de 25ste (jubileum)editie van Pukkelpop werden op ons losgelaten. 61 stuks, nog ca. 120 namen te gaan. In eerste instantie was ik een beetje ontgoocheld door de grote kleppers die nu al vastliggen, maar dat was vooral omdat ik enkel in het ‘Belangske’, onze dagelijkse krant, had gekeken. Toen ik achteraf eens op de Pukkelsite ging kijken, bleek dat het al bij al best meeviel. Het is uiteindelijk een beetje ‘voor elk wat wils’ geworden. ’t Is niet omdat de mainstage me wat tegenstaat, dat ik me niet zou kunnen amuseren in de Club, de Marquee of elders. Het gaat sowieso weer een heel gepuzzel worden tijdens die drie dagen om mijn muziekparcours vast te leggen.

In de categorie ‘zeker outchecken’ bij mij voorlopig: The Flaming Lips, Hot Chip, The Low Anthem, These New Puritans, Martyn en Beach House. Dit alles in de veronderstelling dat het programmatorisch mogelijk is. Verder gecharmeerd door QOTSA, Soulwax, Jónsi, White Lies, Four Tet en Goldfrapp. Ik overweeg voorts een bezoekje aan Iron Maiden (omdat het niet ALTIJD Metallica moet zijn), Pendulum, Plastikman, Noisia, Mumford & Sons (als er écht geen alternatief is) en High Contrast.

Ook lekker makkelijk: bands waar in een wijde boog omheen kan worden gelopen/gemarcheerd/gestapt of geslenterd (na drie dagen een waarschijnlijkheid in mijn geval). Zo skip ik met grote zekerheid Placebo, The Prodigy, Blink- 182, NOFXLimp Bizkit en Benny Benassi. Mochten die alsnog afzeggen, dan zal ik er geen traan voor laten. 😉

Naar het schijnt is er nog één superact die zeker als headliner wordt toegevoegd, maar daarover later ongetwijfeld meer. Voorlopig zet ik mijn geld in op Gorillaz, maar het kan even goed Pavement worden. Ik roep al jaren dat ik David Bowie wil zien, maar dat lijkt me gewoon te hoog gegrepen. Welke bands verwacht ik alsnog op de affiche dit jaar? Caribou, Local Natives, The xx, Blood Red Shoes, Gonjasufi, Broken Bells, Autechre en een kwartet Belgen (The Go Find, Marble Sounds, Isbells en Mintzkov om er maar enkele te noemen). Het zal snel genoeg augustus zijn dit jaar! 🙂

Posted 30/03/2010 by ambijans in Muziek

Zelf een kwis organiseren?   4 comments

Om maar eens een joekel van een ‘understatement’ te lanceren: als Moedige Missers ergens te velde (in Limburg) of bij uitzondering (De Kempen) gaan kwissen, dan durven we onszelf al geen ‘gelegenheidsploeg’ meer te noemen. Mochten we dat wél proberen, dan zouden we er snel aan zijn voor de moeite. In die paar jaar dat we nu actief zijn, zijn er uiteindelijk toch al ca. 17 mensen gepasseerd die ooit met ons hebben meegespeeld. Soms één keer, soms iets meer. Wat maakt, dat je tot een aantal kwissers komt die af en toe worden ingezet. Meestal spelen we in dezelfde samenstelling, in noodgevallen diepen we in ons reserve-arsenaal (ook dat wil qua behaalde resultaten al eens meevallen).

We hebben altijd trouw dezelfde regel gehanteerd: onze medekwissers moesten familieleden/vrienden of kennissen zijn. We gaan bewust niet recruteren uit andere bevriende/sterke kwisteams, omdat zoiets volgens ons ‘gezond verstand’ indruist tegen de kwisethiek. Dat kan misschien zwaar klinken, maar we zijn ondertussen allemaal bevriend geraakt en we willen dat graag zo houden. Het is niet tof, als één van je vaste kwissers te horen zou krijgen dat het resultaat aanzienlijk beter was toen x of y depanneerde.

Voor de ranking zou het een zegen kunnen zijn, menselijk gezien vind ik zoiets gewoon ‘not done’, hoe plezant het ook is om uitzicht te behouden op een plek in de top 100 van Vlaanderen. Op het in kwismiddens wereldberoemde forum Los Flippos wierp Pelter Skelteropperhoofd Eddy Sevens (Seveddy voor de vrienden) een balletje op: wanneer gaan enkele andere Limburgse kwisiconen  eens hun eigen kwis organiseren? Het was een beetje ‘teasend’ bedoeld, maar op zich niet eens zo’n gekke vraag.

We kennen ondertussen een aantal Limburgse kwisploegen die (al dan niet in samenwerking met een bestaande vereniging) hun eigen kwis(sen) in het leven hebben geroepen (vaak met verbazend goed resultaat). Ik kan enkel voor mezelf spreken als ik zeg dat ik wel zin heb om eens een kwis in elkaar te steken/te organiseren, maar … er is één grote maar! Dat zou enkel kunnen gebeuren als alles wordt ondersteund door een goed draaiende plaatselijke vereniging, serviceclub, sportclub, …

Ik denk dat er zéker een toekomst ligt voor het organiseren van kwissen in Zonhoven. Op dit ogenblik ligt die weg zelfs nog hemelsbreed open. Terwijl er in Bilzen, Hasselt, Maaseik en Lommel bijvoorbeeld al een zekere traditie heerst als het over kwissen organiseren gaat, is ons eigen dorp nog wat groen achter de oren. Buiten de SJB-quiz, de Curieuskwis, de basketkwis en de jaarlijks terugkerende KVG-kwis (dit jaar helaas zonder MM) is het gewoon windstil in Zonhoven.

Mocht dit een open sollicitatie zijn (wat het dus nog niet is) dan zou er zeker het volgende instaan: Moedige Misser Ambijans kan marketingtechnisch gezien elders kwisploegen ronselen en volop reclame maken én zou in één van die weinige, heldere momenten zelfs vragen durven verzinnen die in zijn interessegebied liggen. Mits een goede omkadering liggen er in de toekomst misschien mogelijkheden om een nieuwe topkwis van de grond te krijgen in Zonhoven, wie weet!

Posted 29/03/2010 by ambijans in Algemeen

Tagged with

‘Kaatje is verdronken’ (Nieuw Genker Toneel)   Leave a comment

Maria vertrouwt hem niet.
Zijn gezicht komt haar wel erg bekend voor …

‘Kaatje is verdronken’ draait om een gezin waarvan dochter Ka zich geen raad weet met haar sterke seksuele verlangens. Het is een muzikaal, humoristisch en absurd familiedrama over ontluikende seksualiteit en onderdrukte begeerte.

Wij gingen gisteravond kijken naar de opvoering van dit gezinsdrama van Alex Van Warmerdam door het Nieuw Genker Toneel. De acteerprestaties vonden we nog wel oké, het stuk op zich kon me echter niet direct bekoren. Nochtans was het minimale decor met de protagonisten die allen in het rood gekleed rondliepen (een charme-offensief van de socialisten?) en de begeleidende band met knappe zangeres een streling voor oog én oor.

Bij de stukken waarin er snel moest worden gesproken had ik wel eens moeite om alles te begrijpen wat er werd gezegd. En in deel 1 had men beter de mix van de muziek wat zachter gemaakt zodat de stem van de zangeres meer tot zijn recht had kunnen komen. Naar het schijnt snoeide de regisseur nog flink in de teksten zodat ze iets minder ‘vettig’ zouden worden. Misschien had ik de ongecensureerde versie wel beter gevonden, wie zal het zeggen?

Conclusie: de regie, de muzikale intermezzo’s en de acteerprestaties waren af, het stuk op zich deed me vrij weinig. Los hiervan nog eventjes opmerken dat ik na al die jaren voorstellingen kijken bij het NGT in het cultureel centrum van Genk, nog altijd niet begrijp dat men niet méér tafels en stoelen in de lobby zet om de toeschouwers achteraf te doen consumeren en tegelijk aan klantenbinding te doen. Het is niet gezellig als je met het glas in de hand in een grote lege ruimte moet staan. Dat niemand zoiets ziet, onbegrijpelijk vind ik zoiets. Ik waande me gisteravond eventjes in Oost-Berlijn ten tijde van de Muur en het ijzeren gordijn. Kan iemand hen dat eventjes diets maken?

Posted 28/03/2010 by ambijans in Theater

Tagged with ,

Een uur minder nachtrust!   Leave a comment

Gisteren heb ik de helft van mijn weekend gewerkt, normaal had ik daar vandaag een vervolg aan moeten breien. Ik heb echter vorige zondag een zieke collega uit de nood kunnen helpen door haar zondagsdienst over te nemen. Nu ja, ik had het haar zelf voorgesteld en het was snel geregeld. Blijkbaar heeft een zondag ruilen in dit geval een gunstig effect: geheel toevallig is het dit weekend weer het moment waarop we één uur minder lang van onze dierbare nachtrust kunnen genieten.

Normaal had ik vanmorgen om 9u30 op post moeten zijn, maar in dit geval draai ik me (meer dan waarschijnlijk) nog een keertje op mijn andere zijde. Het blijft slechts één uurtje, het stelt achteraf gezien niet zo heel veel voor in een mensenleven.

Posted 28/03/2010 by ambijans in Algemeen

Pedofiele priesters: van alle tijden, in alle landen!   Leave a comment

De afgelopen dagen is er nogal wat heibel geweest m.b.t. pedofiele priesters, maar vooral dan de ronduit hypocriete houding van sommige van onze kerkvaders en de organisaties die er nauw bij aanleunen. ‘Wir haben es nicht gewusst’, daar komt het zo’n beetje op neer. Terwijl ik zelfs in mijn nabije omgeving mensen ken die er a) van dichtbij mee te maken hebben gehad of b) mensen kennen die zo’n nare priesterervaring achter de rug hebben. Het moet verschrikkelijk zijn als het ‘instituut Kerk’ alles achteraf weer netjes onder de mat wil vegen.

Al een geluk dat er op radio en tv ruim aandacht aan wordt besteed. Dat men zich bij diverse kerkelijke instanties eindelijk eens gaat bezinnen over de toekomst en vooral dan over het feit hoe men dit ‘probleem’ gaat trachten op te lossen. Ik heb het trouwens altijd al onzinnig gevonden dat men dat ‘verplichte celibaat’ zo hardnekkig blijft verdedigen. Als je zo’n onnatuurlijk aspect al eeuwen uitdraagt, dan krijg je dit soort wantoestanden waarbij jonge, weerloze mensen voor hun leven worden getekend door toedoen van gefrustreerde kerkvaders hier en daar. Vandaag in NRC Handelsblad trouwens een gedicht hierover door ‘dichter des vaderlands’ Ramsey Nasr.

Broeders van liefde

Probeer het eens. Je neemt een kind op schoot
zo’n ding dat nog doorschijnend is en broos
liefst blind en doof. Geslachtloos bijna.
Het zit daar maar. Een zuiglam voor het oog.

Pak nu het hoofdje. Leid het zacht omlaag
tot aan de uitgang onzer naastenliefde.
Schuif het, prop het erdoor desnoods, niet bang zijn.
Vandaag mag het. Er zijn geen ouders bij.

Dit is de kracht van elk geloof. Te groot
om te bevatten stoot het vroeg of laat
tot daar waar wij ons soeverein nog dachten. Ze zeggen: God werkt slechts met onze handen.
Wel God, dit kun je dan: een kind van acht
mishandelen en jaar na jaar verkrachten.

Posted 27/03/2010 by ambijans in Algemeen

Tagged with ,

‘De wensmaker’ (Ali Sethi)   Leave a comment

Zaki Shirazi en zijn nichtje Samar Api groeien op als broer en zus. Samen kijken ze naar Amerikaanse televisie en Bollywoodfilms, wonen protestmarsen bij en hebben geheime vriendschappen. In het huishouden gerund door Zaki’s moeder, een politiek journaliste, en zijn dominante en traditionele grootmoeder, lijkt het onvoorstelbaar dat de toekomst iets verschillends voor hen beiden in petto heeft.
Maar de traditie beschikt. Samar zal zich moeten schikken in een gearrangeerd huwelijk, terwijl Zaki eropuit gestuurd wordt om de wereld te ontdekken. Pas na jaren ziet Zaki zich geconfronteerd met het ware geluk, zelfstandigheid en commitment aan degenen van wie hij het meeste houdt.

De wensmaker is zowel een kroniek van een Pakistaanse familie in een turbulent tijdperk, als een bruisend verhaal dat laat zien dat er banden zijn die conventies, tijd en geschiedenis overleven. Ik las een goeie recensie van het boek, soms vormt dat een aanzet om het zelf eens te lezen. Meer info over de uit Pakistan afkomstige auteur Ali Sethi vind je hier terug.

Posted 26/03/2010 by ambijans in Literatuur

Tagged with , ,