Archive for mei 2010

Pixies @ Lotto Arena   2 comments

Rockliefhebbers denken niet aan de jaren negentig zonder die met Pixies te associëren. Het legendarische viertal maakt zich nu op voor een nieuwe Belgische passage in de Lotto Arena.

Pixies werd opgericht in Boston door frontman Black Francis (Charles Thompson), toen die samen met studiegenoot Joey Santiago in 1986 besliste om de school te laten voor wat ze was en wilde rockdromen waar te gaan maken. Kim Deal vervoegde het gezelschap op basgitaar, David Lovering nam de drum voor zijn rekening. Toen in 1988 hun eerste studioalbum ‘Surfer Rosa’ verscheen, had Pixies al naam gemaakt in de alternatieve rockscène dankzij hun typische doch ondefinieerbare stijl gaande van indierock, tot sci-fi en zelfs punk en metal. Dat nieuwe geluid werd ondersteund door de surrealistische teksten van Black Francis, occasioneel bijgestaan door Kims harmonieuze stem. Met het album ‘Doolittle’ drukten ze een jaar later definitief hun stempel op de rockmuziek. Tot op heden wordt ‘Doolittle’, met daarop everlongs ‘Debaser’ en ‘Here Comes Your Man’, tot de beste albums ooit gerekend door toonaangevende tijdschriften zoals Rolling Stone, Q en NME. In 1992 toerden ze de wereld rond met U2. Iets later hield het viertal het voor bekeken. Black Francis ging solo, Kim scoorde hits met The Breeders. Tot ze in 2004 terug samenkwamen. Wereldwijd werden ze opnieuw warm onthaald.

Een nieuw album staat voorlopig niet op de agenda. Vorig jaar vierde Pixies echter in stijl het twintigjarig bestaan van ‘Doolittle’ met een uitverkocht concert in Vorst Nationaal. ‘Gigantic’, was de reactie van het uitzinnige publiek. Het voorprogramma wordt verzorgd door Bombay Bicycle Club. Hopelijk zien we vanavond een straffer concert dan hun doortocht op Pinkpop gisteren, want die viel in vergelijking met Pukkelpop 2005 nogal licht uit. En het lag niet aan het weer, want er was tijdens hun optreden volop zon. 😉

UPDATE

Ons avondje Pixies begon met het feit dat we één ticket op overschot hadden voor een uitverkocht concert. Na een paar ‘plaatselijke’ onderhandelingspogingen richting Antwerpen gereden. Daar nog bijna een uur met een ticket staan wapperen (veel aanbod, vrijwel geen vraag) wat misschien bewijst dat échte fans gewoon een ticket hadden die avond.

Voorprogramma Bombay Bicycle Club zagen we op die manier aan onze neus voorbijgaan. Maar we waren voor Pixies gekomen, dus we lieten het niet aan ons hart komen. Boven het podium hingen een aantal spots met een soort van papier maché omhulsel als versiering. En voor de rest gewoon de vier originele groepsleden. Net als op Pinkpop begon de groep met het instrumentale ‘Cecilia Ann’ en ‘Rock music’ (toevallig ook de eerste twee tracks uit ‘Bossanova’). ‘Bone machine’, ‘Monkey gone to heaven’, ‘Gouge away’ en ‘Hey’ volgden elkaar in sneltempo op.

Mijn broer en ik hoorden intussen opnieuw onze tienerjaren de revue passeren. In 1988 bracht nicht Marleen de lp’s ‘Come on pilgrim’ en ‘Surfer Rosa’ mee, die wij meteen opnamen op cassette. ‘De rest is geschiedenis’ zullen we maar zeggen. Ik ben er vrij zeker van dat wij destijds Pixies bij vrienden en kennissen in Zonhoven hebben geïntroduceerd. Toegegeven, als je nicht voor Rough Trade werkte had je toen al een streepje voor! 😉

‘Velouria’, ‘Dig for fire’, ‘Allison’, ‘Debaser’, ‘Planet of sound’, het ronduit fantastische ‘Alec Eiffel’, ‘Caribou’ en ‘River Euphrates’ lieten een band horen die op kruissnelheid kwam. Waar er aanvankelijk enkel vooraan op de staanplaatsen animo was, werd geleidelijk aan overal beweging zichtbaar vanaf onze tribuneplaatsen gezien. Bij ‘Cactus’ moesten Bart en ik het eerst nadenken hoe het nummer weer precies heette. ‘Is she weird’, Break my body’, ‘The Sad Punk’, Jesus and Mary Chain-cover ‘Head on’, ‘U-Mass’, ‘Tame’, ‘Isla de Encanta’ en ‘Wave of Mutilation’ stuwden het geheel langzaam richting hoogtepunt.

Het laatste blokje bestond uit ‘Broken face’, ‘Nimrod’s son’, ‘The Holiday Song’ en ‘Gigantic’ (waarbij Kim Deal nog eens prominenter in beeld kwam). Niet dat ze er visueel veel aan toevoegt, want de jaren en de drugs hebben duidelijke tekenen bij haar achtergelaten. Pixies musiceerde rechttoe rechtaan met een minimum aan interactie met het publiek. Voor één keer kon ik daar vrij goed mee leven. Uiteraard joelde het publiek achteraf om een toegift. Die kwam er met het onmisbare ‘Where is my mind’ (hoewel ik de versie gisteren vrij slap vond, misschien het slapste nummer van de avond?). ‘Vamos’ met een schitterende gitaargeselact van Joey Santiago die Jimi Hendrix vast veel plezier zou hebben gedaan. En mijn minst geliefde Pixies(s)hit ‘Here comes your man’ zorgde ervoor dat er op anderhalf uur precies 30 knallers de revue passeerden.

Uiteraard waren we zeer tevreden over de performance. Wat een verschil met Pinkpop zeg. Misschien hebben ze wel iets tegen Nederland? Zijn ze daar officieel nooit doorgebroken? Wie zal het zeggen! Achteraf doken we het eerste het beste (lees ‘dichtste’ café = ‘Maitom’) in om tussen pot en pint nog wat na te kaarten. Dat was best gezellig moet ik zeggen. Rond 1u45 arriveerden we veilig en wel terug in Zonhoven. Met op de teller een memorabel concert, wat zeg ik ‘een dijk van een optreden’. Daags erna toch last gehad door het harde geluid. Maar voor Pixies was het een ‘marteling’ wel waard achteraf bekeken. 😀

Posted 31/05/2010 by ambijans in Concert, Muziek

Pinkpop 2010 : dag 3   Leave a comment

Dit jaar pikken we de allerlaatste festivaldag van Pinkpop mee, in onze ogen de beste van de drie dagen. Slash, Mika en wellicht ook Skunk Anansie laten we straks zonder veel spijt aan ons voorbijgaan. Mocht Editors (op zaterdag) nog op de afffiche hebben gestaan en Wolfmother niet hebben afgezegd in ultieme instantie, dan had het nóg beter kunnen zijn. Maar we zullen niet mopperen als de overige artiesten zich keurig van hun taak kwijten.

Hopelijk blijft het een beetje droog in Landgraaf (een beetje zon zou zelfs zeer welkom zijn, we weten nu al dat het een utopie zal zijn) en voor de rest proberen we te genieten van kleppers als Yeasayer, Florence + The Machine, Danko Jones, Triggerfinger (vervangers van Wolfmother) en Pixies. We hebben er in ieder geval al flink veel zin in. Holland, here we come!

UPDATE

Misschien kunnen we er straks of morgen hier nog eens dieper op ingaan, maar deze editie van Pinkpop (afgaande op onze laatste dag) was er eentje met veel regen, ondanks alles gezellig maar muzikaal geen échte hoogvlieger. Ik ben al lang blij dat ik een potentiële top 3 van degelijke optredens kan maken die ik zag. Om 3 minuten voor 12 arriveerden wij op de wei, net op tijd voor het begin van het eerste optreden van de dag. Enige minpunt: we hadden blijkbaar de verst afgelegen parkeerplaats genomen voor de wagen. In ons geval betekende dat voor én na het optreden een dik half uurtje stappen.

The Maccabees klonken onder het nuttigen van onze eerste Douwe Egberts van de dag eerder flets. De zanger had een megazonnebril op zijn neus, volgens ons niet tegen de zon maar misschien eerder door het voor hem vroege aanvangsuur. We werden er warm noch koud van, dus doken we de tent ernaast binnen voor Dewolff. Die speelden een thuiswedstrijd op Limburgse grond. Hun eerste nummer (met hammondorgel op de achtergrond) deed het beste vermoeden, maar het tweede nummer was een lang uitgerekt vehikel van bijna 10 minuten. Toen ze vertelden dat het derde nummer een ‘rustig’ nummer zou worden verlieten wij snel de tent. Onze eerste flinke regenbui van de dag kwam net op dat moment.

Danko Jones werd vervolgens het eerste lichtpuntje van de dag. Rechttoe rechtaan rock afgewisseld met tongue in cheek humor van mister Danko himself. De man was niet enkel rad van tong, hij is ook in het bezit van een vrij lang exemplaar dat gezien mag worden. Zijn blad zou niet hebben misstaan in een band als Kiss. ‘Lovercall’, ‘Full of regret’, ‘Had enough’, ‘Sticky situation’ en ‘I think bad thoughts’ zaten o.a. in de setlist.

Op de 3 FM stage stond Kate Nash vervolgens haar ding te doen. Het geluid waaide grotendeels weg, maar zelfs mét geluid leek het me geen groot succes. Helemaal achteraan klonk het al iets beter, maar nog steeds zwaar onvoldoende om de geschiedenisboeken te halen. Op de tonen van ‘Foundations’ staken wij vervolgens een pizzapunt in onze snufferd.

Skunk Anansie zag er nog opmerkelijk monter uit voor een 42-jarige dame (en dat zeg ik zonder bijbedoelingen want ik nader ook stilaan de 4). Nooit zo fanatiek begeesterd geweest van deze band eerlijk gezegd. ‘Weak’, ‘My ugly boy’, ‘Twisted’ en ‘Hedonism’ meende ik te herkennen. Want Skunk Anansie (toch wel een has been) op het hoofdpodium deed blijft voor mij nog steeds een raadsel. Nochtans was het zeker niet slecht!

Hierna was het nog eens tijd voor een uitschieter, dachten we (nee, hoopten we vooraf). De eerste twee nummers van Yeasayer hield ik mijn hart nog vast. Gaat het experimentele karakter van hun muziek niet tot een algemene uittocht in de tent leiden? Maar op het einde was ik toch wel overtuigd: sterk optreden met o.a. ‘I remember’, ‘One’, kippenvelmoment tijdens ‘Madder Red’ en single ‘Ambling alp’. Triggerfinger gaven ‘m flink van jetje (vooral Mario Goossens op drums) op de main stage. ‘Is it’, ‘Short term memory love’ en ‘First taste’ knalden door de boxen. De heren hebben zopas in de US of A een nieuwe cd opgenomen, die we eind dit jaar ergens konden verwachten, zo meldde zanger Ruben Block ons. Triggerfinger bewees met recht en reden dat alle goede rock nog steeds uit België komt en dat zwakke doorslagjes als Kane & co eigenlijk zwaar overschat worden.

De volgende regenbui was een hele flinke, zodat de tent tijdens Florence and The Machine onverwachts propvol stond. Florence was vooraf onzeker door stemproblemen, maar daar hebben we eerlijk gezegd weinig van gemerkt. ‘You’ve got the love’ (Candi Staton cover), ‘Kiss with a fist’, ‘Cosmic love’ en ‘The dog days are over’ zetten de tent behoorlijk op zijn kop. De regen was alweer verdreven toen we een groot stuk van Pixies meepikten. Frank Black (met zonnebril) had duidelijk geopteerd voor een Pixies ‘light’ en dat was jammer. Pixies moet eigenlijk loeihard, maar dan krijgt Jan Smeets ruzie met de buren (weten we van ‘horen zeggen’). O.a. ‘Cecilia Ann’, ‘Rock music’,  ‘Isla de encanta’, ‘Vamos’, ‘Debaser’, ‘Wave of Mutilation’, ‘Bone machine’, ‘Gouge away’, ‘Where is my mind’, Monkey gone to heaven’, ‘Velouria’, ‘River Euphrates’, ‘Gigantic’, ‘U-Mass’ en ‘Nimrod’s son’ hoorden we passeren.

Hierna lopen we het hele eind om ergens op een iets of wat degelijke plaats te gaan staan bij P!nk. P!nk die het duidelijk van haar show moet hebben, die best wel een aardig stukje kan zingen overigens maar op de plek waar wij staan komt dat nauwelijks over. Op de eerste de beste braderie staat het geluidsniveau gewoon een flink stuk hoger. Dat het altijd ‘de wind’ is lijkt me onwaarschijnlijk of de Nederlands-Limburgse wind waait wel héél erg speciaal.

Na P!nk haasten we ons alweer naar afsluitact The Prodigy, die ongeveer 20 minuten later starten dan gepland, maar dat lag niet aan de heren zelf maar aan de show van ‘madame’ P!nk. Pukkelpop 1995 zag ik de band aan het werk: hoewel vrijwel alles op tape stond en ze diverse stroompannes te verwerken kregen vond ik hun optreden toen zeer de moeite. Maar hun vorige Pinkpopdoortocht op tv zag was het al duidelijk dat dit anno nu geen relevante muziek meer is.

The Prodigy maakte twee sterke cd’s: hun debuut ‘Experience’ en opvolger ‘Music for the jilted generation’, daarna was het allemaal een flink pak minder (enkele sterke singles niet te na gesproken). Niet dat het écht slecht was, maar het enthousiasme van enkele in mijn nabijheid dansende medemensen kwam eerder voort uit een pilletje dan van pure muzikale satisfactie naar mijn idee. ‘Firestarter’, ‘Smack my bitch up’ (akkoord, da’s nog altijd een fantastische single), ‘Their law’ (schitterend nummer), ‘Breathe’ (idem), ‘Omen’ en ‘Warrior’s dance’ kwamen voorbij. Wij vonden het zo reuze interessant dat we ‘en passant’ nog een capuccino dronken, een frietje aten en een muffin verorberden.

De wandeling richting auto was een kwelling voor onze pijnlijke voeten, maar we haalden het uiteindelijk. Vanop de wei langzaam richting uitweg bollen, het was precisiewerk want de modderige smurrie voelde aan alsof we over een ondergrond van sneeuw reden. We hoorden én zagen nog enkele jongelui hun bumper eraf rijden, dus niet geheel zonder risico’s. Na nog een kleine file stonden we even over twaalven alweer op de stoep in Zonhoven. Moe maar voldaan? Een beetje op onze muzikale honger blijven zitten, maar we krijgen nog kansen op Tomorrowland en Pukkelpop. Een meer dan geruststellende gedachte. 😉

Gelukkig was er de (weliswaar flink ‘over the top’ acterende) Danko Jones, de ruige rock van überrockers Pixies die ex-aequo op twee strandden samen met Triggerfinger en Yeasayer tot slot was zonder twijfel dé act van de dag, ik zag geen enkel minpunt bij hen. Liefhebbers kunnen hen nog aan het werk zien op Rock Werchter én Pukkelpop, dat laatste staat al op mijn ‘to do lijstje’.

Posted 30/05/2010 by ambijans in Concert, Muziek

Heizeldrama : 29 mei 1985   Leave a comment

Vandaag zal het precies 25 jaar geleden zijn dat één van de grootste rampen in het voetbal plaatsvond. Jammer genoeg gebeurde alles niet zo heel ver van ons verwijderd, in het Heizelstadion (tegenwoordig Koning Boudewijnstadion) te Brussel. De finale Liverpool-Juventus eindigde in een groot slagveld, het Heizeldrama. Beide supportersclans hitsten elkaar op, raakten met sprekend gemak in het vijandige vak waardoor iedereen in paniek in dezelfde richting trachtte weg te geraken. Hierdoor begaf één van de muren het, waardoor liefst 39 mensen het leven lieten. Ze stikten of werden vertrappeld in de enorme chaos die ontstond.

Alles werd destijds gewoon rechtstreeks uitgezonden op tv. Niemand verwachtte dat er nog een wedstrijd zou komen, maar enkele uren na het drama werd beslist om de wedstrijd alsnog door te laten gaan uit vrees voor nóg meer rellen. Juventus won met 1-0 (strafschop van Platini) na een scheidsrechterlijke dwaling. Ik heb me altijd afgevraagd of men de uitslag niet heeft gearrangeerd uit solidariteit met de veelal Italiaanse slachtoffers.

Aan de hand van televisiebeelden kwam er achteraf ook nog een assisenproces met Engelse supporters/hooligans die formeel waren herkend op de beelden. Maar dat werd meer een schijnvertoning om de indruk te wekken dat de schuldigen hun straf niet zouden ontlopen. Alle Engelse teams werden vervolgens een tijdje uit het Europese clubvoetbal verbannen en daarmee was de kous af. Het Heizeldrama is de reden waarom er achteraf nooit meer een Europese finale werd gespeeld in Brussel en vermoedelijk zal dat ook in de toekomst niet snel meer veranderen.

En dan te bedenken dat ik er gewoon bij had kunnen zijn die avond. Ik ben er zelfs nog een tijdje écht bij geweest die avond (maar daarover dadelijk meer). Eerst gaan we naar het waargebeurde deel. Op 1 mei van datzelfde noodlottige jaar gingen we met de Vrije Middenschool Zonhoven per bus naar de interland België-Polen kijken, een kwalificatieduel voor het WK in Mexico. 3-0 winst voor de Rode Duivels, aangename sfeer rond het stadion én in de bus. Een prachtavond voor elke voetballiefhebber. Er werd die avond ook reclame gemaakt voor de bewuste finale van 29 mei, maar onze school had beslist dat die twee wedstrijden gewoon té dicht op elkaar volgden en de examens kwamen al dichtbij enz.

En dan nu het verzonnen deel van de hele historie. Geen idee welke rare hersenkronkel de toen 13-jarige ambijans kreeg, maar de dag erna diste ik op school doodleuk het verhaal op dat ik aanwezig was geweest op de Heizel en ternauwernood aan dit drama had weten te ontsnappen. Blijkbaar klonk het leugentje heel aannemelijk, want iedereen slikte het als zoete koek. O.a. in de les Frans werd het zelfs nog een mini-klasgesprek, waarin ondergetekende zich ontpopte tot een ware Pinokkio. Voor zover ik me herinner heb ik vrij snel daarna verteld, dat het niet waar was. Maar dat het achteraf gezien nogal morbide was om zoiets te vertellen lijkt me wel duidelijk.

Natuurlijk heb ik het hele gebeuren wel ‘live’ op tv gevolgd die avond. Achteraf gezien is het net zo memorabel en goed te onthouden als bijvoorbeeld andere mensen zich ‘de landing op de maan’, ‘de moord op Kennedy’ of recenter ’11 september’ nog gedetailleerd kunnen herinneren. Voetbal was die avond écht oorlog, zoals Rinus Michels ooit zei.

Posted 29/05/2010 by ambijans in Algemeen, Sport

Breng de stemming er alvast in: verkiezingen!   Leave a comment

Alle kandidaten voor de verkiezingen van 13 juni a.s. maken zich op voor nog dik twee weken campagne voeren. Twee weken van zwoegen en zweten, manifestaties bijwonen, reclame maken, markten doen etc. en daarna bang afwachten (tenzij je Bart De Wever heet natuurlijk).

In het verleden pronkten meestal mooie dames in mijn voortuin (Laurence Libert, Nele Lijnen, …) en het had zelfs de officiële campagnefoto van Céline Morreale hierboven kunnen zijn. Geef toe, écht bevorderlijk voor de dagelijks passerende verkeersstroom ten huize ambijans zou het allerminst zijn geweest. Misschien zou de ene of andere snoodaard het bord zelfs uit mijn voortuin hebben durven jatten, er zijn gewoon geen zekerheden meer. Liefhebbers vinden Céline terug op nummertje 6 van de Kamerlijst van LDD Limburg.

Dit jaar staat er gewoon een duobord in onze voortuin van een Zonhovense tandem. Atlete Marleen Renders is de nummer 6 Kamerlijstconcurrente van de hierboven reeds geroemde/benoemde Céline, maar dan op de Open VLD-lijst. Wie nog nooit van Marleen Renders heeft gehoord is a) eerder een passieve sporter b) mogelijk niet in het bezit van een tv-toestel en c) bevindt zich hoogstwaarschijnlijk al jaren in een vegetatieve toestand. Zij wordt geflankeerd door provinciaal Jong VLD-voorzitter Frederick Vandeput, die ongetwijfeld gaat bewijzen dat plek 13 op de Senaatslijst geen bad karma hoeft te zijn.

Als alles goed is, zou iedereen in Zonhoven vandaag zijn oproepingsbrief voor de verkiezingen in de bus hebben gekregen. Gisteren ging ik op de gemeente al melden dat mijn ouders tijdens de verkiezingen in betere (lees vooral ‘warmere’) oorden vertoeven op 13 juni. Zij profiteren dan al ruim een week van de Spaanse zon. Ik heb terwijl geregeld dat ik met een volmacht alleszins de stemplicht van mijn moeder ga vervullen.

Over de verkiezingen zelf durf ik weinig voorspellingen doen: de algemene verwachting is dat N-VA de allergrootste partij wordt in Vlaanderen (wat de regeringsvorming uiteraard zal bemoeilijken) en dat de ‘traditionele’ partijen nog goed twee weken hebben om het gat enigszins dicht te fietsen. Vroeger was onze grootste vijand ‘de klaplopende vreemdeling’ (dixit Vlaams Blok/Belang), N-VA heeft onze ‘Waalse medemens’ nu tot kop van jut gebombardeerd. Hopelijk brengen de tv-debatten meer helderheid en uiteraard vezels, vitamines, liberalen op 13 juni! 🙂

Posted 28/05/2010 by ambijans in Politiek

Hoe heet de gemiddelde goudvis tegenwoordig?   1 comment

Vorige week vrijdag vierde mijn vader zijn 76-ste verjaardag en hij kreeg van een aantal vrienden en kennissen o.a. twee goudvissen cadeau: een oranje en een zwart exemplaar. Het zwarte exemplaar zou een mannetje zijn, de oranje een wijfje. Iemand opperde om de twee vissen gewoon Fons en Godelieve te noemen (naar mijn ouders), maar die zijn dat idee niet zo genegen. Volgens hen kon de benaming een tikkeltje creatiever.

Iedereen die een hond of kat cadeau krijgt, heeft in geen tijd een naam voor zijn huisdier bedacht. Maar in dit geval stelt zich wel een dubbel probleem: we moeten ineens op zoek naar twee goed bekkende vissennamen. Omdat ik helemaal niet thuis ben in de ‘naamgeving’ der vissen werp ik hier een balletje op: hoe heten de gemiddelde goudvissen tegenwoordig? Frits of Bert (zoals ik al ergens las) dan wel Frieda of Jeannine? Of volgt men ook hier de trend van de toonaangevende kindernamen die her en der circuleren? Wie het weet mag hier altijd suggesties doen. Tot die tijd noem ik hen de onbekenden x en y (dus zitten we tot nader order vast bij deze wiskundige wetmatigheden). Enige hulp van buitenaf is m.a.w. meer dan welkom. 🙂

Posted 27/05/2010 by ambijans in Algemeen

Eten bij Gust Gonzalez (Brouwershuis): tweede poging   Leave a comment

Begin maart wisten we hier met grote blijdschap te melden dat we een keer gingen eten bij Gust Gonzalez, één van de deelnemers aan ‘De Beste Hobbykok van Vlaanderen’. De man viel niet enkel op door zijn vrij imposante verschijning, maar tevens door zijn kooktalent. Hij haalde de finale wel niet (aflevering 7 viel voor hem het doek), maar ondertussen boert hij niet onaardig met zijn Brouwershuis, een soort van tapasbar in Heusden-Zolder. Door omstandigheden kon ons eerste geplande bezoek in maart niet doorgaan. Maar bijna drie maanden later komt het er toch eindelijk van.

Naar het schijnt is Gust de afgelopen tijd hard in de weer geweest om de inrichting van zijn zaak een beetje aan te passen. Ik zal er straks wellicht weinig van merken, want ik heb geen idee hoe het pand er vroeger uitzag. Wat ik wel met zekerheid weet: wij gaan paella eten, hiervoor dien je vooraf reeds te reserveren. Wij gaan voor een gezellige, culinaire ervaring met een hopelijk gunstig eindoordeel.

UPDATE

Ik denk dat we een etentje hebben gehad dat prijs-kwaliteit zeker aan de verwachtingen voldeed. Het was vrij rustig vanavond (slechts een vijftal tafels bezet), de maestro himself nam zelfs nog uitgebreid de tijd om bij ons aan tafel een gesprekje te komen voeren. Mogelijk ondernemen we in de toekomst nog wel een bezoekje.

Posted 26/05/2010 by ambijans in Algemeen, Culinair

Zomermuziekjes (just in case)   Leave a comment

Het is waar: de afgelopen dagen kregen we eindelijk nog eens wat zon doorgestraald, maar de volgende dagen wordt het weer afkicken tot tegen het vriespunt als we de meteorologen mogen geloven. Geen reden tot paniek (voorlopig), want als de zon niet spontaan wil schijnen kan je ‘m natuurlijk kunstmatig opwekken in je knusse huiskamer door het spelen van fabuleuze zomermuziekjes. Nee, ‘Dos cervezas por favor’ is iets wat wij op vakantie dan wel vaak gebruiken maar het behoort niet meteen tot onze standaard zwembaddeuntjes. Daarom enkele betere voorbeelden. Zoek alvast dekking! 😉

Wie het woord ‘reggae’ alleen al uitspreekt moet het toegeven: dat muziekgenre ademt één en al zon uit, dus wie beter dan de allergrootste reggaelegende Bob Marley kan dat zomergevoel het best vertolken als hij ‘Jammin’ speelt.

Ook de volgende artiest in het rijtje is niet meer onder de levenden: één van de meest swingende nummers van Michael Jackson ‘Wanna be startin’ something’ is zeker een kraker die menige vette party op gang kan trekken. Als je achteraf snel verlost wil raken van je fuivende gasten draai je dit nummer gewoon zeven keer na elkaar en het kwartje zal vanzelf wel vallen (als de bende nog nuchter genoeg is). 😀

Oorspronkelijk kwam mijn volgende tip uit in 1983, maar exacte gegevens zeggen dat het nummer blijkbaar hier pas de hitparade haalde ergens eind januari-begin februari 1984. ‘You are beautiful’ van Chic mag dus gezien worden als de vreemde eend in de bijt, ik vind dat een écht zomers muziekje.

Ietwat verrassend kwam ik tot de conclusie dat het volgende zomerdeuntje uit het rijtje straks bijna 10 jaar oud is: ‘Me gustas tu’ van Manu Chao, beter bekend als stichter van Mano Negra scoorde er in 2001 een dikke zomerhit mee. Hier hoort gewoon een zomerse cocktail bij.

En omdat we er ook graag een Belgisch schijfje tussen hadden zitten, bewaren we dit gewoon tot het laatst. Magnus was in 2004 een samenwerkingsverband tussen dEUS-zanger Tom Barman en CJ Bolland. ‘Summer’s here’ was het zomerse resultaat. Voor de muziekliefhebbers valt er vandaag nog meer zomers nieuws te rapen: als jullie dit lezen kennen jullie weer een pak extra Pukkelpopnamen. Misschien iets om je aan op te trekken voor het geval het terug een stuk kouder wordt de komende dagen.

Posted 25/05/2010 by ambijans in Muziek