Archive for 31/05/2010

Pixies @ Lotto Arena   2 comments

Rockliefhebbers denken niet aan de jaren negentig zonder die met Pixies te associëren. Het legendarische viertal maakt zich nu op voor een nieuwe Belgische passage in de Lotto Arena.

Pixies werd opgericht in Boston door frontman Black Francis (Charles Thompson), toen die samen met studiegenoot Joey Santiago in 1986 besliste om de school te laten voor wat ze was en wilde rockdromen waar te gaan maken. Kim Deal vervoegde het gezelschap op basgitaar, David Lovering nam de drum voor zijn rekening. Toen in 1988 hun eerste studioalbum ‘Surfer Rosa’ verscheen, had Pixies al naam gemaakt in de alternatieve rockscène dankzij hun typische doch ondefinieerbare stijl gaande van indierock, tot sci-fi en zelfs punk en metal. Dat nieuwe geluid werd ondersteund door de surrealistische teksten van Black Francis, occasioneel bijgestaan door Kims harmonieuze stem. Met het album ‘Doolittle’ drukten ze een jaar later definitief hun stempel op de rockmuziek. Tot op heden wordt ‘Doolittle’, met daarop everlongs ‘Debaser’ en ‘Here Comes Your Man’, tot de beste albums ooit gerekend door toonaangevende tijdschriften zoals Rolling Stone, Q en NME. In 1992 toerden ze de wereld rond met U2. Iets later hield het viertal het voor bekeken. Black Francis ging solo, Kim scoorde hits met The Breeders. Tot ze in 2004 terug samenkwamen. Wereldwijd werden ze opnieuw warm onthaald.

Een nieuw album staat voorlopig niet op de agenda. Vorig jaar vierde Pixies echter in stijl het twintigjarig bestaan van ‘Doolittle’ met een uitverkocht concert in Vorst Nationaal. ‘Gigantic’, was de reactie van het uitzinnige publiek. Het voorprogramma wordt verzorgd door Bombay Bicycle Club. Hopelijk zien we vanavond een straffer concert dan hun doortocht op Pinkpop gisteren, want die viel in vergelijking met Pukkelpop 2005 nogal licht uit. En het lag niet aan het weer, want er was tijdens hun optreden volop zon. 😉

UPDATE

Ons avondje Pixies begon met het feit dat we één ticket op overschot hadden voor een uitverkocht concert. Na een paar ‘plaatselijke’ onderhandelingspogingen richting Antwerpen gereden. Daar nog bijna een uur met een ticket staan wapperen (veel aanbod, vrijwel geen vraag) wat misschien bewijst dat échte fans gewoon een ticket hadden die avond.

Voorprogramma Bombay Bicycle Club zagen we op die manier aan onze neus voorbijgaan. Maar we waren voor Pixies gekomen, dus we lieten het niet aan ons hart komen. Boven het podium hingen een aantal spots met een soort van papier maché omhulsel als versiering. En voor de rest gewoon de vier originele groepsleden. Net als op Pinkpop begon de groep met het instrumentale ‘Cecilia Ann’ en ‘Rock music’ (toevallig ook de eerste twee tracks uit ‘Bossanova’). ‘Bone machine’, ‘Monkey gone to heaven’, ‘Gouge away’ en ‘Hey’ volgden elkaar in sneltempo op.

Mijn broer en ik hoorden intussen opnieuw onze tienerjaren de revue passeren. In 1988 bracht nicht Marleen de lp’s ‘Come on pilgrim’ en ‘Surfer Rosa’ mee, die wij meteen opnamen op cassette. ‘De rest is geschiedenis’ zullen we maar zeggen. Ik ben er vrij zeker van dat wij destijds Pixies bij vrienden en kennissen in Zonhoven hebben geïntroduceerd. Toegegeven, als je nicht voor Rough Trade werkte had je toen al een streepje voor! 😉

‘Velouria’, ‘Dig for fire’, ‘Allison’, ‘Debaser’, ‘Planet of sound’, het ronduit fantastische ‘Alec Eiffel’, ‘Caribou’ en ‘River Euphrates’ lieten een band horen die op kruissnelheid kwam. Waar er aanvankelijk enkel vooraan op de staanplaatsen animo was, werd geleidelijk aan overal beweging zichtbaar vanaf onze tribuneplaatsen gezien. Bij ‘Cactus’ moesten Bart en ik het eerst nadenken hoe het nummer weer precies heette. ‘Is she weird’, Break my body’, ‘The Sad Punk’, Jesus and Mary Chain-cover ‘Head on’, ‘U-Mass’, ‘Tame’, ‘Isla de Encanta’ en ‘Wave of Mutilation’ stuwden het geheel langzaam richting hoogtepunt.

Het laatste blokje bestond uit ‘Broken face’, ‘Nimrod’s son’, ‘The Holiday Song’ en ‘Gigantic’ (waarbij Kim Deal nog eens prominenter in beeld kwam). Niet dat ze er visueel veel aan toevoegt, want de jaren en de drugs hebben duidelijke tekenen bij haar achtergelaten. Pixies musiceerde rechttoe rechtaan met een minimum aan interactie met het publiek. Voor één keer kon ik daar vrij goed mee leven. Uiteraard joelde het publiek achteraf om een toegift. Die kwam er met het onmisbare ‘Where is my mind’ (hoewel ik de versie gisteren vrij slap vond, misschien het slapste nummer van de avond?). ‘Vamos’ met een schitterende gitaargeselact van Joey Santiago die Jimi Hendrix vast veel plezier zou hebben gedaan. En mijn minst geliefde Pixies(s)hit ‘Here comes your man’ zorgde ervoor dat er op anderhalf uur precies 30 knallers de revue passeerden.

Uiteraard waren we zeer tevreden over de performance. Wat een verschil met Pinkpop zeg. Misschien hebben ze wel iets tegen Nederland? Zijn ze daar officieel nooit doorgebroken? Wie zal het zeggen! Achteraf doken we het eerste het beste (lees ‘dichtste’ café = ‘Maitom’) in om tussen pot en pint nog wat na te kaarten. Dat was best gezellig moet ik zeggen. Rond 1u45 arriveerden we veilig en wel terug in Zonhoven. Met op de teller een memorabel concert, wat zeg ik ‘een dijk van een optreden’. Daags erna toch last gehad door het harde geluid. Maar voor Pixies was het een ‘marteling’ wel waard achteraf bekeken. 😀

Posted 31/05/2010 by ambijans in Concert, Muziek