Pukkelpop 2010, dag 1   Leave a comment

Al mijn frustratie, geroep en getier maar tevens wanhopige zoektocht naar Pukkelpoptickets, heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik alsnog kan gaan meegenieten van mijn 21ste editie van het festival. De vraag naar tickets overheerste het aanbod … ’t is te zeggen … er was zéér veel vraag naar Pukkelpoptickets, maar het aanbod ‘normale’ prijzen lag in dit geval eerder laag. Maar soit, geluk moet je natuurlijk ook zelf een beetje kunnen afdwingen. Niet voor herhaling vatbaar, zoveel is zeker!

Deelname aan enkele Pukkelpopwedstrijden bracht niet direct soelaas, maar begin vorige week leek er een doorbraak in de maak. Iemand uit mijn kennissenkring wilde via via wel een combi verkopen. Later bleek dat ticket verkocht … of toch weer niet. Hij moest plots 40 euro meer hebben … of ik kon misschien zijn dagticket voor zaterdag overnemen? Uiteindelijk zagen we daar maar van af. Tot ik vorig weekend geheel toevallig op een nieuw aanbod stootte. Enkele sms’jes over en weer en de zaak was beklonken. Langs deze weg Elisa nogmaals bedanken voor de faire deal! 🙂

UPDATE

Het is even voor 14u en we staan op de Pukkelpopwei. Terwijl de early birds hun vouchers omruilen voor eet -en drankbonnen, moet ik naar de stand waar je normale bonnen aan ‘volle pot’ kan kopen. En naar de Humotent voor een programmaboekje, die elk jaar (daar kan je gewoon vergif op innemen) allemaal weg zijn. Ook dit jaar geen verandering in deze traditie, dus slenteren we eerst een beetje doelloos rond (o.a. Jeugd van Tegenwoordig aan de main stage). Gelukkig hangen er aan de diverse tenten schema’s van de optredende bands, dus lees ik dat Tame Impala in de Club optreedt. Die stonden op mijn schema, dus daar trek ik dadelijk heen.

‘Solitude is bliss’ zat al dadelijk als tweede nummer in de set van deze Australiërs, die voor het eerst in ons land spelen. Psychedelische rock spelen deze heren en ze doen dat zeker niet slecht (als ik zo eens rond me kijk in de tent). Zoals het Gebroed Leurs recht voor me (broers Laurens en Chris, ex The Romans, nu Norma), die goedkeurend met hun hoofd nodden. Er staat zelfs nog een derde man langs hen, die ik ineens herken als Bart Gijbels (ex Nemo, ex leerkracht godsdienst ook van mijn oude middelbare school). Of hoe religie en muziek soms heel dicht bij elkaar komen.

Aan de main stage doet vervolgens Seasick Steve, ouderdomsdeken van het festival, zijn ding. Jaren geleden eens gezien op Humo’s Pop Poll de Luxe. Omdat we ongedurig zijn trekken we naar de dancekant, waar we bij Kelis een overvolle dance hall aantreffen. Een drietal nummers gehoord (o.a. ‘Emancipate’ en afsluiter ‘Acapella’). Het publiek lust er wel pap van, maar ik wacht op het oktoberclubconcert in Muziekodroom. Met een beetje geluk wordt dat een bom! Het einde van Ellie Goulding zie ik ook nog, een mooie jongedame die wel eens singer-songwriter wordt genoemd krijgt heel wat bijval in de Marquee, mij is het allemaal te braafjes. ‘Salt skin’ dient als bewijs. En dan kom ik geheel toevallig Gert en Martien tegen. Vanaf dan krijg ik ineens een hele hoop festivalindrukken.

Skindred is reggaerock in The Shelter (iets waar we meer dan 20 jaar geleden wellicht nog warm voor waren gelopen), Darwin Deez kon een beetje de vergelijking met Death Cab For Cutie doorstaan, The Kooks klonken dan weer aanstekelijk op de main stage door er meteen een aantal hits te spelen, een stukje BRMC, een klodder ASIWYFA, een likje Band of Skulls (doorslagje van The White Stripes) , terwijl we een Grimbergen nuttigen aan de special beers tent. Ondertussen samen met Gert een voorinschrijving gedaan voor het 25 jaar Pukkelpopboek dat in oktober bij Ludion zal verschijnen. We besluiten vervolgens buiten de wei te gaan eten, waardoor we Band of Horses skippen, later blijkt dat één van de kleppers van de dag te zijn. Je kan niet alles hebben natuurlijk!

Ook Minus The Bear gaat zo aan ons voorbij, maar we blijven wel weer op post voor Mark Lanegan. Die verkiezen we in laatste instantie boven het metalgeweld van Iron Maiden. Lanegan is zo’n typische artiest die ik enorm kan appreciëren. Ik kan z’n nummers niet nazingen, laat staan dat ik de titels ervan kan onthouden maar de man met de schuurpapieren stem raakt me telkens weer. Ik zag ‘m in diverse samenstellingen (solo, met QOTSA, met Gutter Twins, Screaming Trees en zelfs met de schattige Isobel Campbell). In het begin hoorde je nog het gebulder van de main en de dancekant tussen zijn muziek sijpelen (Lanegan enkel begeleid door een gitarist), maar later kwam de apotheose. De ongeveer halfvol gelopen tent kon het ten zeerste appreciëren. Na afloop wisten we het zeker: een eerste hoogtepunt!

Ik neem (voorlopig) afscheid van Gert en Martien en besluit het laatste luikje van Iron Maiden te gaan bekijken. Tijdens mijn plaspauze zie ik zelfs twee jonge snaakjes gratis over de draad kruipen waarna ze snel het terrein opvluchten. Gratis binnengeraken op Pukkelpop lukt niet? Think again zou ik zeggen. Maar we zaten bij Maiden, waarvan ik me enkel de bekende nummers voor de geest kan halen. Zo klonken enkel ‘Iron Maiden’, ‘Fear of the dark’ en ‘The number of the beast’ bekend in de oren. Was dit een legendarisch concert? Ik dacht het eerlijk gezegd niet.

Nee, na een kort gesprekje met een aardige Nederlandse bezoeker keer ik richting Chateau voor Fuck Buttons, een combi van dance en noise (zullen we maar zeggen). Een uur bezwerende muziek van dit duo dat meteen startte met ‘Surf Solar’. Hun tracks zijn opgebouwd zoals de meeste danceplaten. Eerst een basisritme, voeg daar een element aan toe, zet er een beat bij, creëer daar nog iets extra bij of voeg er vocaal iets aan toe en klaar is kees. Een gepaste lichtshow erbij en je krijgt een waar geluidsspektakel dat af en toe (voor de mensen zonder earplugs) met de pijngrens flirtte. Verder o.a. ook nog ‘Bright tomorrow’ in hun setlist. Zeer degelijk concert.

En we sluiten dag 1 af bij de drum ‘n’ bass van Noisia, die de tent een laatste keer uit de bol doet gaan. Een tent die overigens afgeladen vol zit, maar dat kan natuurlijk ook al met de afterparty van Ed & Kim te maken hebben. Moe en enigszins voldaan trekken we daarna met dezelfde lolligaards van elk jaar op lijn 18 A huiswaarts. Nog twee dagen te gaan!

Advertenties

Posted 19/08/2010 by ambijans in Concert, Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: