Archive for november 2010

Opname ‘Reyers Laat’ (Canvas)   Leave a comment

Na het werk duiken we straks de bus in, die ons naar Brussel brengt om daar een opname bij te wonen van het Canvasprogramma ‘Reyers Laat’, het programma dat eerst startte met de duopresentatie van Dirk Abrams en Lieven Van Gils. Hartproblemen zorgden er echter voor dat deze laatste de presentatie nu al een tijdje alleen voor zijn rekening neemt.

Vanavond rond 23u komt het op de buis, maar ons hele programma start een stuk vroeger. Na aankomst volgt er eerst een rondleiding op de VRT (hopelijk skippen ze het decor van ‘FC De Kampioenen’ dat wij begin jaren ’90 door de strot geduwd kregen), daarna volgt een maaltijd in het bedrijfsrestaurant en omstreeks 21u de opnames voor het programma. We verwachten terug thuis te zijn rond middernacht. Uiteraard deel ik hier achteraf de bijzonderheden van onze belevenissen ginds met de rest van de mensheid.

UPDATE

De parking van de VRT-toren ligt er spiegelglad bij wanneer we er rond 17u45 arriveren met een ca. 40-koppige delegatie van de gemeente Zonhoven. Nadat we jassen en overbodige spullen in een kleedkamer hebben gedropt, worden we in twee groepjes ingedeeld voor een rondleiding door de VRT-studio’s. Ik kies uiteindelijk om te worden gegidst door de jongedame (geen échte verrassing, ik weet het) en heb (achteraf gezien) de beste keuze gemaakt.

Onze eerste stop is de studio waar Sporza-opnames worden gemaakt. Vrij kleine studio met veel lampen, camera’s, boxen en grote LCD-schermen. Ik vond het er een beetje uitzien als onze vroegere turnzaal uit de lagere school. Vervolgens komen we op een plek waar het principe van de blue key wordt uitgelegd, vroeger werden van hieruit de programma’s aangekondigd. Het was de tijd dat de presentatrices nog voor én na elk programma uitgebreid in beeld kwamen.

We hebben dan ontzettend veel geluk dat onze gids voor de radiostudio’s de keuze laat tussen Radio 1, MNM, Radio 2 of Studio Brussel. Vrijwel unaniem wordt gekozen voor StuBru (yeah!). We moeten wel iets meer trappen doen, maar dat deert ons niet. Sam De Bruyn zit daar in z’n uppie radio te maken. De tijd van assistentes e.d. is blijkbaar passé. We vallen juist in het brokje fileleed, maar daarna kunnen we hem enkele vragen stellen tussen de nummers door. Voor de liefhebbers is er dan nog een grote studio te bezichtigen waar alle decors van ‘FC De Kampioenen’ (què?) staan opgesteld. Blijkbaar zijn vrijwel alle acteurs/actrices van deze kinderreeks aanwezig voor opnames. Seizoen 21 wordt ingeblikt, hierna is het definitief Schluss. Een verschrikking voor de fans (die zich zullen moeten vastklampen aan de volgende 36 herhalingen), een zegen voor mensen die hopen dat er op zaterdagavond terug plaats is voor ‘kwaliteit’.

We lopen tot slot nog door de magazijnen waar oude decors worden bewaard of gestald tot ze opnieuw nodig zijn in één van de studio’s. We herkennen decorstukken uit ‘De Zevende Dag’, ‘Volt’, ‘Phara’, ‘Ook getest op mensen’ en ‘Goeie Vrijdag’. Daarna duiken we het bedrijfsrestaurant van de VRT in, een grootkeuken. D.w.z. dat er een hoop volk moet worden bediend op een snelle manier. Uiteraard zijn er weer mensen die klachten hebben over het eten (ik had niet anders verwacht), maar ik eet mooi mijn bordje leeg (zoals ze me thuis hebben geleerd). Ik hoor achteraf o.a. dat de andere groep de Radio 2 studio’s heeft bezocht (geen keuze daar).

Na het eten is het tijd voor nog snel een drankje aan de bar (donkere Leffe), waarna we gesommeerd worden om ons richting studio te begeven voor de opnames van ‘Reyers Laat’. We mogen niet zelf kiezen waar we gaan zitten, daarvoor zorgt de regie-assistente. Ik heb een klein beetje pech, dat ik net achter de pianist terechtkom. Die mag een stuk spelen, waarna er met stand-ins wordt geoefend wat cameraperspectief, cadrage e.d. betreft. De applausmeester blinkt ondertussen uit door de aanwezigen te entertainen middels korte gesprekjes en één-tweetjes met mensen uit het publiek.

Ik mag uiteindelijk nog van plaats wisselen en elders plaatsnemen op een stoeltje dat wat wegheeft van een soort voetbadje. Het lijkt zo weggelopen uit de eerste de beste badkamer. Het voelt een beetje killig aan, je zit er niet écht comfortabel op maar voor ca. 40 minuten moet dat net lukken. Gastheer Lieven Van Gils ontvangt vanavond ex-voetballer Gilles De Bilde, regisseur Julien Vrebos, Beethovenbiograaf Jan Caeyers en de nog steeds überlekkere Chantal Pattyn, ondertussen al 10 jaar lang netmanager van Klara. Alles wordt ingeleid door de mooie Lisa Smolders.

Met Gilles De Bilde wordt overlopen hoeveel kans België & Nederland maken om het WK Voetbal 2018 naar hier te halen. Julien Vrebos mag dan weer zijn licht laten schijnen over de daklozenproblematiek, waarvoor hij weer een reeks aan het filmen is. Chantal Pattyn heeft het over 10 jaar Klara, Jan Caeyers ontving dan weer de Klara muziekprijs n.a.v. zijn veelgelezen Beethovenbiografie. Op het eind van het programma zit nog een streepje klassieke muziek. Het programma wordt ‘live on tape’ opgenomen, d.w.z. dat het niet rechtstreeks wordt uitgezonden, maar dat de uitzending integraal op het scherm komt zonder verdere montage. Na de uitzending bedanken presentator en crew het publiek (ze zijn tevreden over het resultaat) en achteraf duiken we nog even de bar in. Na een voorspoedige busreis arriveren we rond half 12 in Zonhoven. De uitzendingen van ‘Reyers Laat’ kan je hier herbekijken.

Advertenties

Posted 30/11/2010 by ambijans in TV

Kings of Leon @ Sportpaleis   Leave a comment

Nauwelijks twee uur hadden de jongens van Kings of Leon nodig om het Antwerpse Sportpaleis te vullen tijdens de start van de voorverkoop afgelopen zomer. Wij zaten in het zonnige Spanje en waagden van daaruit onze kans om aan tickets te geraken. In eerste instantie na wat heen en weer sms’en gepolst naar belangstellenden aan het thuisfront (want je mocht max. 4 tickets per persoon bestellen) maar snel werd duidelijk dat onze vaste kern de trip richting Sportpaleis wel zag zitten.

Het klinkt misschien vreemd, maar ik ben niet eens een superfan van de band. ‘Sex on fire’ blijft natuurlijk wel een ijzersterke single, maar de zanger heeft eigenlijk een benepen stemmetje dat me af en toe wel eens irriteert moet ik hier eerlijkheidshalve bekennen. Dat belet ons echter niet om toch te gaan kijken vanavond. Wie weet slaan ze ons wel helemaal murw met hun performance. Ik zou het zelfs schitterend vinden, moesten zij voor de gepaste bliksemstart zorgen tijdens deze nieuwe werkweek. 🙂

We moeten wel het gure winterweer trotseren, maar hopelijk kan het uitstekende gezelschap en dito muziek ons voor één keer de koude doen vergeten. Ik zie dat het tevens ons laatste concertje wordt van het gezegende jaar 2010. Hierna kunnen we een mooie round-up maken voor het afgelopen muziekjaar. Op de website van het Sportpaleis staat alvast het volgende te lezen over het concert van Kings of Leon.

From Nashville, Tennessee: Kings of Leon. Rechttoe rechtaan southern rock. Een topact. Na jaren dapper aan de weg timmeren weliswaar. Broers Nathan en Caleb Followill ontdekten de rock ‘n roll in 1999. Kleine broer Jared en neef Matthew kwamen erbij en samen gingen ze als Kings of Leon door het leven. De groepsnaam is een eerbetoon aan vader (van de broers) en grootvader (ook van de neef), beiden Leon genaamd. In 2003 verscheen debuutalbum ‘Youth And Young Manhood’. In thuisland VS braken ze geen potten, maar aan de andere kant van de oceaan werd wel heel enthousiast gereageerd. NME riep het album prompt uit tot één van de beste debuten van de voorbije 10 jaar. U2 nam de jonge groep mee als support tijdens de Vertigo Tour.

Derde album ‘Because Of The Times’ deed hun ster verder rijzen. De fanbasis werd groter, mede dankzij de uitstekende livereputatie die het kwartet uitbouwde. Voor de echt grote doorbraak was het echter wachten tot ‘Only By The Night’ (2008), waarmee ook de Verenigde Staten eindelijk voor de bijl gingen. ‘Only By The Night’ ging wereldwijd 6 miljoen keer over de toonbank en werd bekroond met een rist belangrijke muziekprijzen. ‘Sex On Fire’ was de single van het jaar en werd het anthem van Rock Werchter 2009, waar Kings of Leon als headliner aantraden. Ze lieten er een verpletterende indruk na. In het voorprogramma staat vanavond The Whigs. Een uitgebreider verslagje volgt zoals steeds na afloop.

UPDATE

Zoals iedereen onderhand wel weet verloopt in Limburg alles trager, dus ook dit keer kregen wij zowat als laatste provincie verkeersproblemen doordat er sneeuw viel in de vooravond. Tot Lummen was het nog voorzichtig rijden, daarna ging het eigenlijk vlotjes tot in de buurt van Herentals waar het dan precies weer wél had gesneeuwd. Maar al bij al waren we rond 20u toch in Antwerpen, waar we in de Pax weer traditioneel iets eten.

Bij het betreden van het Sportpaleis spotten we al dadelijk Karen Damen (de rosse van K3 in de volksmond), later op de avond (na het concert) kruisen we nog het koppel Katja Retsin/Jan Schepens en zien we aan de bar Roxane Kalishoek. Maar soit, we gingen het over het concert hebben. Nadat we een blonde del in lederen jekker van onze seats hebben verjaagd kunnen we nog een redelijk stuk van voorprogramma The Whigs meepikken. Op mij lieten ze alvast geen onuitwisbare indruk, het publiek was eveneens matig geïnteresseerd. Onze zitplaatsen lagen eigenlijk redelijk gunstig, schuin in de hoek van blok 155 (links vooraan). We hadden zijdelings zicht op het podium en het scherm aan onze kant.

Om 21u45 kwam de band onder luid applaus de bühne op onder de tonen van ‘Invisible sun’ van The Police. Toegegeven, smaak hebben de heren wel. Al vanaf het openingsnummer ‘Mary’ zat het qua geluid en stem volkomen juist naar mijn bescheiden mening. ‘Crawl’ hakte er opnieuw goed in, ‘Molly’s chambers’, ‘Radioactive’, ‘Fans’, ‘Revelry’ en ‘The immortals’ volgden al snel. Aan onze zijde van de bühne was er duidelijk meer sfeer dan aan de andere zijde, vooraan op het middenplein deed iedereen nog lustig mee, iets meer naar achter toe zag het er een vrij dooie boel uit. Onze vrees voor veel tienermeiden met aanhang bleek volledig ongegrond. Ik zag een goeie mix van jonge twintigers met veelal dertigers en veertigers in onze buurt zitten.

‘The bucket’, ‘The end’ (knap nummer vind ik persoonlijk), ‘Four kicks’, ‘No money’, ‘Notion’, ‘Pyro’, ‘On call’ en ‘Back down south’ waren de volgende nummers in het rijtje. Veel tierlantijntjes had Kings of Leon trouwens niet nodig qua decor e.d. Een hoop spots en veelal zwart-witprojecties van de bandleden op grote schermen (usual Sportpaleis stuff m.a.w.), nogal statisch maar ruim voldoende om ons te verstrooien. Nochtans zal de technicus na het lichtjes fantastische ‘Manhattan’ zijn C4 wel in de bus hebben gekregen. Nadat het Apple logo eventjes op het scherm verscheen sloeg de computer helemaal tilt om pas halfweg ‘Knocked up’ terug aan te floepen. Ook een beetje jammer dat de mooie gitaarpartijen van ‘Manhattan’ niet volledig tot zijn recht kwamen en meer naar de achtergrond werden verdrongen.

Het eerste meebrulmoment kwam er in de vorm van ‘Use somebody’, een nummer dat mij dan weer volstrekt niets doet. Het leek wel of het plots ingedommelde publiek ineens haar tweede adem had gevonden, want vrijwel het hele Sportpaleis ging uit de bol. Rijkelijk laat, want de band verliet na dit nummer het podium. Gelukkig kwamen ze na die strakke eerste 75 minuten terug voor een korte bisronde. ‘Closer’ vond ik persoonlijk een goeie keuze, ‘Sex on fire’ was het logische vervolg hoewel alweer de scheurende gitaarpartijen achterwege werden gelaten (of heb ik ze niet gehoord omdat de massa alweer brulde?). Met ‘Black thumbnail’ kwam er na exact 90 minuten een orgelpunt inclusief mini-vuurwerk. Persoonlijk vond ik dat een nogal korte set, maar anderzijds was er weinig terugval als ik het geheel bekijk. Na afloop nog een pintje gedronken en door de sneeuw terug veilig huiswaarts (met dank aan de stuurmanskunsten van Kim). Ons laatste concertje van 2010 mocht er zeker wezen, ik hoop op meer van hetzelfde in 2011! 🙂

Posted 29/11/2010 by ambijans in Concert, Muziek

‘Buried’ (Rodrigo Cortés)   Leave a comment

Paul Conroy (Ryan Reynolds) is een aannemer uit de Verenigde Staten die werkzaam is in Irak. Na een aanslag van een groep terroristen wordt Paul wakker in een kist, onder de grond. Hij is levend begraven. Met enkel een aansteker en een mobiele telefoon moet Paul aan deze claustrofobische val proberen te ontsnappen…

Meer heb je eigenlijk niet nodig als uitgangspunt voor een film. In Humo kreeg deze film van Rodrigo Cortés lovende kritiek, de recensent van Filmmagie vond het eerder oppervlakkig entertainment. Ik ben geneigd om hier de kant van Filmmagie te kiezen. De film is meestal een opeenstapeling van clichés en de acteerprestatie van Reynolds geeft duidelijk weer waarom hij vooralsnog enkel aan de bak komt in brave komedies en risicoloze familiedrama’s. Geen beklijvende film wat mij betreft. Een trailer voor de liefhebbers.

Posted 28/11/2010 by ambijans in Film

SJB-quiz 2010   2 comments

Vanavond spelen we alweer de in Zonhoven wereldberoemde SJB-quiz, zo genoemd omdat ze wordt gespeeld in de gelijknamige school. Waarom zou je een goed bekkende naam voor een kwis zoeken als het zo makkelijk kan. Geen speciale inspanningen gedaan, geen krachtvoer gegeten, laat staan temesta geslikt. Wel daags voordien nog een kwisje afgehaspeld in Lommel. Vorig jaar gingen we op die kwis nog roemloos ten onder met onze 21ste plaats op 61 teams. ‘Een ondermaatse prestatie’, heet zoiets in vaktermen. Dit jaar deden we lang mee voor de prijzen om uiteindelijk als derde te finishen. Da’s lang niet kwaad, enkel het uur van thuiskomst (1u40) was er een beetje te veel aan. Voor andere teamgenoten werd dat zelfs 2u, niet zo tof als je daags nadien om 9u30 al op de werkvloer moet verschijnen.

We hebben de hele week eigenlijk best relax doorgebracht met een dinsdagmenu op het werk en een concertje in het CCHA. Tussendoor boekten we nog tickets voor het slotconcert in het Depot te Leuven, waar eind februari Triggerfinger feestelijk mag afsluiten. Straks gieren ongetwijfeld de zenuwen weer door onze keel. Kan Moedige Missers voor de derde keer kwiswinst boeken in eigen achtertuin? Het verdict volgt weldra.

UPDATE

We roepen vooraf nooit dat we een bepaalde quiz wel eens snel zullen winnen, ook al omdat zoiets keihard in je gezicht kan terechtkomen als dat achteraf niet het geval blijkt te zijn. Na eerdere winstjaren in 2007 en 2009 waren er wel symptomen die wezen in de richting van nieuwe kwiswinst dit jaar. Maar dat verhaal van het vel van de beer en de marketingmachine erachter indachtig waagden we ons vooraf niet aan voorspellingen.

Al in de eerste normale ronde (na de traditionele fotoronde) wilde 2/3 van ons team de joker inzetten, terwijl 1/3 een veto uitsprak. Slechts 2 fouten in die openingsfase, dus lang niet slecht voor een eventuele joker die uiteindelijk gewoon op zak bleef. Een van de volgende rondes speelden we foutloos, maar alweer geen joker ingezet. Terwijl ons motto is: ontdoe je zo snel mogelijk van die joker, want het zorgt eigenlijk alleen maar voor extra stress. De joker ging er uiteindelijk uit in een ronde van 8/10. De eerste tussenstand gaf nog geen échte waardeverhouding, tijdens de tweede tussenstand stonden we op plaats 4 (o.a. ex-aequo met P(a)rijs), maar op 8 punten van De Leraars, die hun joker hadden ingezet op een foutloze ronde. Een inhaalrace drong zich meteen op.

Bij een volgende tussenstand na de alfabetronde stonden we ex-aequo met De Leraars bovenaan. De kwissende burger kreeg meteen moed en dat vertaalde zich in rondes met 8 à 9 juiste antwoorden én een foutloze laatste ronde. Op dat ogenblik had ik eigenlijk al een goed gevoel over de einduitslag. Het verdict luidde: 15 punten voorsprong op runner-up 0,000 000 000 05 gram (duidelijk fans van Contador, wij ontwaarden TAFKA Sgt. Pepper’s Lonely Heart Club Band). Mannen die vorig jaar ook goed waren voor de top 3.

Derde kwiswinst betekent meteen ook onze laatste deelname aan een kwis die we écht wel mogen bestempelen als een ‘traditional’. Drie keer kwiswinst betekende in het verleden altijd dat je zelf de kwis mee mocht helpen samenstellen en resulteerde dus automatisch in een laatste deelname. Al een geluk dat we geen wisselbeker mee naar huis kregen. Wie weet bieden we volgend jaar wel logistieke hulp onder één of andere vorm. Dat moeten we in onderling overleg nog maar eens uitmaken. Ik heb al een aanbod op zak om ‘personal coach’ te worden van Caoutchouc Botte (nummer 6 vanavond), maar geen idee of die mannen mij kunnen betalen! 😉

Vóór het begin van de kwis mocht ik als voorbije kwiswinnaar en zogenaamd team captain onschuldige hand spelen. Voor deze 15de editie mocht ik vier teams (die niet in de top 3 eindigden) een troostprijs van 25 euro cadeau doen. Persoonlijk vond ik dat wel een mooie geste. Ik zou volgend jaar zelfs een geste doen om kwisploegen louter samengesteld uit dames in de bloemetjes te zetten (figuurlijk, hoeft niet meteen letterlijk te zijn). Mocht de SJB-quiz multimediaal zijn met hier en daar een paar lichte wijzigingen, dan kunnen ze zorgeloos hun volgende 15 edities tegemoetzien. En laat ons eerlijk zijn … het wordt in 2011 alweer een stuk spannender zonder de drievoudige winnaar aan de aftrap, toch? Of zeg ik dat alleen maar om alvast te wennen aan het idee dat we er niet meer bij zullen zijn? 😀

Posted 27/11/2010 by ambijans in Algemeen

Straffe 1000 (31-35)   Leave a comment

Wie zijn vandaag de slachtoffers van dienst om af te zeiken? In mijn lijstje geen Rick Astley, FR David, Lady Ga Ga, K’s Choice of André Hazes. Daar heb ik minstens een even grote afkeer van als van JOE FM of pakweg Sven Ornelis. Iedereen zijn ding, zeker? Dit zijn de 5 plaatjes die ik wel iedereen kan aanbevelen.

31. Kill your television – Ned’s Atomic Dustbin (1991)

32. Race for the prize – The Flaming Lips (1999)

33. The only one I know – The Charlatans (1990)

34. Elephant woman – Blonde Redhead (2004)

35. Sometimes – Ash (2001)

Posted 26/11/2010 by ambijans in Muziek

Efterklang @ CCHA (Nordic night #5)   Leave a comment

Eén van de mooiste ontdekkingen uit IJsland van de jongste jaren is ongetwijfeld twintiger Ólafur Arnalds. De jonge multi-instrumentalist schrijft epische muziek met strijkers, elektronica en piano en bewandelt de smalle strook tussen rock, elektronica en klassieke kamermuziek. Na zijn oorstrelende debuut ‘Eulogy for evolution’ uit 2007, twee ep’s en een soundtrack voor choreograaf Wayne McGregor verscheen ondertussen zijn tweede album. Sigur Rós is alvast fan en nam hem reeds mee op tour. Een must voor fans van Ludovico Einaudi, Max Richter en Jóhann Jóhannsson. Hij staat vanavond in het voorprogramma.

De muziek van de Deense postpopformatie Efterklang wordt getypeerd als een sprookjesachtige mix van folk, indierock, elektronica en klassieke muziek met invloeden van Philip Glass, Steve Reich, Michael Nyman en Arcade Fire. De vaste kern bestaat uit vier groepsleden, maar voor de live optredens wordt de band uitgebreid tot soms zelfs negen muzikanten.
De groep brak in 2007 definitief door met ‘Parades’ en zonet verscheen hun derde album ‘Magic chairs’ op het gekende 4AD label (zie ook Jóhann Jóhannsson, Pixies e.v.a.). Zo werd het muzikale spectrum danig verbreed.
Volgens de geruchten gaan mensen die hun cd’s maar niks vinden, heel vaak overstag als ze de band eens ‘live’ aan het werk hebben gezien.

UPDATE

Vooraf viel het eigenlijk al een beetje te verwachten, want ook tijdens vorige edities van Nordic Night was het al het geval: de grote schouwburg werd uiteindelijk ingeruild voor de veel knussere kleine schouwburg, die in dit geval vrijwel helemaal was gevuld. Veelal twintigers en dertigers, hier en daar wat veertigers en enkele verdwaalde bezoekers die … ahum … nóg iets ouder waren.

Weinig concerten waar het voorprogramma haast evenwaardig is aan het hoofdprogramma, maar dat was donderdagavond zeker wel het geval. Ólafur Arnalds werd op het podium begeleid door een strijkorkest (2 blondjes en 2 brunettes) en iemand die via de Apple laptops voor de nodige beats moest zorgen. Gezeten aan de piano kondigde hij in sappig Engels zijn nummers aan. Soms speelde hij enkele songs zonder pauze, die naadloos in elkaar overvloeiden. Op de grond lag/stond een soort van lichtsnoer zoals je dat aantreft in de betere kerstboom, enkele tl-lichten en voor het overige wat spots en het doek waarop men dingen projecteerde, heel knap eigenlijk.

De projecties ware, een soort animaties (waaiende bomen, rondvliegende vogels, een vuurtoren, regen, wolken, water en vallende herfstbladeren, …). Ook muzikaal veel pareltjes horen passeren, iets dat ongeveer klonk zoals deze voorbeelden. Arnalds (nauwelijks 24) heeft al een vrij mooie staat van dienst: 2 ep’s, 2 full cd’s, een soundtrack voor een balletvoorstelling, hier en daar wat gastbijdrages en samenwerkingen met andere groepjes. Enige minpuntje: de beats van de laptopkerel overstemden soms de strijkers, wat ik een beetje jammer vond.

Hoofdprogramma Efterklang (de vaste kern bestaat uit vier muzikanten) werd versterkt door nog drie extra muzikanten. Hun decor bestond uit een aantal achtergrondvlaggen, die samen de hoes vormden van hun nieuwe cd ‘Magic Chairs’. De zanger was een sympathieke kerel, maar had wel last van slechte smaak. Een iets te korte zwarte jeans met daaronder witte sokken en lage bruine daim schoenen met stippen. Ik neem aan dat dit zelfs in Denemarken geen goedkeuring zou krijgen van de goede smaakpolitie! 😉

Maar voor het overige niets dan lof voor deze band, die met een aanstekelijk enthousiasme zijn set op ons losliet. ‘Caravan’, ‘Cutting ice to snow’, ‘Modern drift’, ‘Alike’, ‘I was playing drums’, ‘The soft beating’, ‘Mirror mirror’, ‘Natural tune’ en ‘Me me me the brickhouse’ staken o.a.  in hun setlist. Wij onthielden achteraf drie dingen: Scandinaven houden heel erg van ons Belgische bier, ze zijn allemaal een beetje prettig gestoord in de omgang en last but not least: ze maken er geen punt van om achteraf een praatje te slaan met hun fans en om hun eigen merchandise aan de man/vrouw te brengen. Plezant avondje!

Posted 25/11/2010 by ambijans in Concert, Muziek

Straffe 1000 (26-30)   Leave a comment

Wat onze Straffe 1000 betreft hadden we vooraf beloofd om één keer per week iets in deze rubriek te posten, maar het concept werkt voor mij zo aanstekelijk dat de edities zichzelf in sneltreinvaart blijven opvolgen. Elke keer dat we te lang moeten tobben over een nieuw onderwerp of een goed blogbericht zullen we daarom teruggrijpen naar de Straffe 1000. We maken het onszelf in dit geval een beetje makkelijker.

Met onze vijf tips krijgen jullie een goed referentiekader van wat wij ten zeerste kunnen appreciëren op muzikaal gebied. En elke kans die we krijgen om eens flink na te trappen naar muziek die niet dadelijk in ons straatje past is natuurlijk mooi meegenomen. Zucchero, Eros Ramazotti, Samantha Fox (niet te geloven, ik weet het!), Modern Talking en Milli Vanilli mogen dan misschien ideale achtergrondmuziekjes zijn in jullie favoriete supermarktketen, ik duw altijd veiligheidshalve earplugs of een banaan in mijn oren.

26. I can’t go for that (no can do) – Hall & Oates (1983)

27. Been caught stealing – Jane’s Addiction (1990)

28. Gentlemen – The Afghan Whigs (1993)

29. There’s no other way – Blur (1991)

30. Unfinished sympathy – Massive Attack (1991)

Posted 24/11/2010 by ambijans in Muziek