Archive for 09/11/2010

Dez Mona – Quiet Sessions @ CCHA   Leave a comment

 

Vergeleken worden met Antony and The Johnsons, Nina Simone en Gavin Friday: het is een grote eer, maar in het geval van Dez Mona helemaal terecht. Dat deze groep niemand onberoerd laat is alleszins een understatement. Ofwel bezorgt de combinatie van jazz, soul, pop en gospel je van bij de eerste noten een grijze haarbos om u tegen te zeggen ofwel wordt je onherroepelijk meegezogen in een betoverende wereld vol spiritualiteit, dramatiek en theatraliteit en blijf je fan voor het leven.

Wat begon als een undergroundproject van zanger Gregory Frateur en contrabassist Nicolas Rombauts is aanzienlijk gegroeid. Het debuut ‘Pursued sinners’ uit 2005 kon al op heel wat bijval rekenen (binnenkort komt er trouwens een re-release aan), maar de grote stap voorwaarts kwam er met het tweede album ‘Moments of dejection or despondency’. Met ‘Hilfe kommt’ (geproduceerd door niemand minder dan Paul Webb, zie o.a. Talk Talk en Beth Gibbons van Portishead) heeft de groep haar tot nog toe meest veelzijdige en meteen ook meest overtuigende album uit. Hun spirituele pop met sterke jazz en gospelinvloeden heeft nog nooit zo overtuigend geklonken.

Voor ‘Quiet sessions’ grasduint de groep door hun volledige repertoire en door talrijke unieke live-interpretaties van gospels, traditionals en soulmuziek die nooit op plaat zijn verschenen. Een bloemlezing dus, maar niet zonder nieuwe arrangementen en klanken van eigen en andermans materiaal. Dez Mona graaft steeds verder in het universum van de ziel van een song om nieuwe diamanten te delven. Het wordt intiem, het wordt akoestisch en het wordt intens. Vanavond wordt alvast mijn derde keer Dez Mona, een korte sfeerimpressie volgt later. Maar eerst zitten we de hele dag op de Antwerpse Boekenbeurs, maar daarover woensdag meer.

UPDATE

Na Prince gisteravond werden we voor de tweede opeenvolgende avond vergast op een heerlijk concertje (dat bijna twee uur duurde). Alle groepsleden (inclusief de twee achtergrondzangeressen) waren gekleed in een outfit van Veronique Branquinho (stemmig rood of grijs), het decor bestond uit enkele opgehangen bordkartonnen diertjes (vleermuis, vis, inktvis, konijn en uil). Neem daar de uitmuntende muzikanten bij en zanger Gregory Frateur die bijzonder vlot communiceerde met zijn publiek en je krijgt alweer een topavond. Ik vond het vanavond alleszins beter dan hun doortocht in MOD (februari 2010), wat misschien bewijst dat Dez Mona het best tot zijn recht komt voor een zittend publiek. Of zoals Hanne het vanavond raak typeerde: ideaal voor een rokerige (jazz)club, waar je aan een tafeltje staat of zit liefst met een drankje.

Hun songs waren soms heel erg gestript, andere keren was er minder aan het origineel gesleuteld. ‘Forgive my tears’, ‘She says it’s not for long’, ‘Candy man’ (Sammy Davis jr cover), ‘Sister’, ‘Carry on’, ‘Get out of here’, ‘Jack’s hat’, ‘My friend’, ‘Blue girl’ en ‘I got to know’ klonken alleszins voortreffelijk. In de bisronde o.a. een acapella nummer uit ‘Go Tell’ (de gospeltour die volgend jaar wellicht in alle schouwburgen te zien zal zijn), een solomomentje van Nicolas op de contrabas en als eerbetoon aan Sandy Denny, Nina Simone én aan het publiek (ongetwijfeld omwille van de staande ovatie aan het eind) volgde nog ‘Who knows where the time goes’. Puik concertje!

Posted 09/11/2010 by ambijans in Concert, Muziek