Etentje @ Numero Dieci (Hasselt)   Leave a comment

Twee dagen na elkaar gaan eten. Komt dat wel goed? Ik mag hopen van wel, omdat we vanavond op een interessante locatie zitten: Numero Dieci in Hasselt. Via vriend én vijand kwam mij ter ore dat het een absolute aanrader is. Kan moeilijk anders als het de Italiaanse keuken betreft. Wellicht kan het contrast met gisteravond niet groter zijn, maar elk concept heeft zo z’n charmes zullen we maar denken.

Ik ben geen culinaire freak, laat staan een kenner. Maar de sfeer rond ‘uit eten gaan’ vind ik altijd supergezellig. We laten ons straks helemaal onderdompelen in de Italiaanse sfeer en we zien wel wat er uit de bus komt. Nu nog hopen dat ik kan onthouden wat er allemaal voorbij is gekomen aan etenswaren. Ik doe alleszins mijn best om nog een korte nabeschouwing te houden.😉

UPDATE

Het is kwart over 7 ‘s avonds en we rijden richting Hasseltse binnenstad waar we in de buurt van Numero Dieci een parkeerplekje hopen te vinden. Geen sinecure in Hasselt, dat zichzelf enerzijds wel ‘hoofdstad van de smaak’ mag noemen maar het anderzijds potentiële bezoekers moeilijk maakt om in één van de vele restaurantjes te geraken zonder pittige wandeling vooraf. Het schrikt vast een heel deel mensen af, horecamensen in Hasselt zijn vermoedelijk dezelfde mening toegedaan. En er zit niet onmiddellijk beterschap in, maar we slaan dat luikje voor de gezelligheid best over.

Numero Dieci ligt op de bekende Zuivelmarkt op nummer 10, vergissen is haast onmogelijk en toch … vrijwel iedereen kent o.a. ‘De Goei Goesting’, ‘Blue Olive’, ‘Dai Cugini’, ‘De Karakol’ of ‘Café Latino’, maar ‘Numero Dieci’ ligt haast stilletjes verscholen tussen de rest (zo lijkt het). ’t Is slechts schijn, want eens binnen treffen we dadelijk een gezellige sfeer aan in een zaak die vol zit, op dat ene lege tafeltje waar nog 5 mensen kunnen zitten. Ondertussen laten we onze blik eens door de zaak dwalen, doch niet té opvallend want er zitten een hoop mensen te eten die dat idee misschien niet zo genegen zijn. Ik merk de stemmige kleurtjes op, de vele geldbiljetten (uit verschillende landen neem ik aan) die aan de toog hangen, de foto’s, reclamefoto’s, de grote X die de 10 moet verbeelden. Het is meteen duidelijk: de zaakvoerder heeft hier goed over nagedacht.

We bestellen alvast een fles prosecco met ons drie en we wachten rustig op de twee overblijvers, die een geschikte parkeerplaats zoeken. Het authentieke, typisch zuiderse sfeertje dat er hangt zorgt ervoor dat we allemaal snel in de juiste stemming zijn. Het aanwezige personeel heeft hier de handen vol, zoveel is duidelijk. De hele avond merken we ook dat men enorm veel mensen moet doorsturen omdat de zaak vol zit. ‘Vooraf reserveren is dus ten zeerste aanbevolen, zeker in de weekends’ zo bevestigt ook uitbater Davy ons vermoeden nog eens.

Even later krijgen we de menukaart aangereikt. Eén blik erop werpen en we zien dat je hier terecht kan voor zowel een snelle hap als een à la carte behandeling. Wij gaan voor het degustatiemenu van 38 euro, dat niet zomaar uit een voorgerecht, hoofdgerecht en dessert bestaat … nee, voor die prijs krijg je eigenlijk 6 gerechtjes … correctie … ik kreeg er zeven, maar daarover dadelijk iets meer. Voor de deur verzamelen zich steeds meer mensen, die hoopvol wachten op een plekje vanavond. Dat wachten heeft eigenlijk een hoog Sporkgehalte. Daar kan je wachtend aperitieven en vervolgens aan tafel gaan. Ik herken zelfs een aantal Zonhovenaars. Ook Sven Smeets, de vroegere co-piloot van Freddy Loix komt binnen. Ooit in een ver verleden mee op CM-vakantie geweest (naar Zwitserland dacht ik), heel toffe kerel die op zeker ogenblik zelfs naar Monaco trok (vermoedelijk omwille van het belastingsklimaat hier). Hij zou nog altijd actief zijn in de rallysport.

Vooraf kregen we als voorgerechtje iets met olijfjes, paté en een artisjok. Daarna kwam een tussengerecht: daar waar de rest voor huisbereide ‘risotto’ met zeevruchten en fijne groentjes koos, ging ik voor bresaola, gedroogd rundsvlees, met rucola en Parmigiano Reggiano. Maar door een foutje (of het was opzettelijk, bij Davy weet je nooit) kreeg ik beide gerechtjes. In mijn geval een voordeel want minder praten, des te meer eten. Een win-win situatie voor alle partijen als het ware! Ondertussen hadden we ook al een fles witte en rode wijn laten aanrukken plus genoeg water voor onze privéchauffeur. Als tussendoortje kregen we allemaal een pompoensoep met grijze garnaaltjes. De volgende ronde ging ik voor verse lintpasta met stukken boerenworst en erwten, sommige disgenoten prefereerden verse ravioli met kreeft en verse groentjes in een zacht zeevruchten- tomatensausje.

Terwijl de rest tegendraads voor zalig gegrilde filet pur in een zacht tomatensausje en verse ravioli met eekhoorntjesbrood ging, koos ik dan maar voor heerlijk verse zeeduivel met citroen en kappertjes en verse ravioli van truffel. En dan moest Davy’s ‘pièce de résistance’ nog komen in de vorm van een ‘dessert de luxe’ (zoals hij het zelf noemde). Terwijl de rest koffie slurpte of ijs at, kreeg ik een specialleke dat niet op de menukaart stond. Vijf flessen drank stonden mooi op een rijtje voor me: Smirnoff vodka, sambuca, cognac, amaretto en volgens mij nog een fles whisky. Hierna kwam er een hoog glas met enkele bolletjes ijs waarop een laagje koffie was gedaan. Oorspronkelijk vroeg hij welke ingrediënten ik het liefst in mijn ijsje zou hebben, maar ik had geen idee welke combi mij het meest zou liggen. Zelfs de familiale hulplijn die ik ter plekke inschakelde bracht geen soelaas. Dus werd besloten om ze allemaal eens uit te proberen. Het eigenlijke afwerkingsproces was een waar staaltje van zelfbediening, want ik mocht de brij eens goed roeren om er een eetbaar geheel van te maken. En wat bleek? Het dessert was verbazend lekker, zelfs mijn moeder kon het niet laten om met haar lepeltje enkele hapjes te nemen. Wat een climax!

Tussendoor kwamen we nog te weten dat Davy ambitieuze plannen heeft in de toekomst. Die situeren zich in de Maastrichtse Koestraat, waar binnen afzienbare tijd een nieuw ingericht pand/restaurant haar deuren moet openen. Ik maak me sterk dat hij ook van dat concept een succesverhaal kan maken, nu we hebben kunnen vaststellen wat een geboren entertainer er in hem verscholen zit. In juni wordt het overigens nóg hectischer want zijn bevallige vriendin Karen is zwanger. Het vaderschap is alvast één van de volgende uitdagingen. Ons eindoordeel over Numero Dieci is unaniem lovend. Een goede prijs-kwaliteitverhouding, een uitnodigende omgeving (en dan hebben we niet eens het terras gezien) en vriendelijk personeel zorgden ervoor dat onze avond uitermate geslaagd was. Voor herhaling vatbaar (met familie, collega’s of vrienden). Ik ga binnenkort zeker nog eens terug.

Om even over 11u betaalden wij met de glimlach onze rekening. De geslaagde avond zorgde er overigens voor dat we nog in het Eikenhof terechtkwamen bij Monique. Daar zat weer gezellig veel volk in een overwegend carnavaleske sfeer. Ik vervloek carnaval maar het kon mij niets deren op dat moment. Twee leffes en een pintje later trokken we pas huiswaarts. Hoe laat zou ik in mijn bed hebben gelegen? Tegen 3u of zo? En ’s morgens al wakker vóór 10u (ik weet het, in principe is dat geen prestatie maar in mijn geval wil ik er dat graag van maken).😛

Posted 15/01/2011 by ambijans in Algemeen, Culinair

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: