Archive for 06/05/2011

Levende doden (Tongers Nieuw Theater)   Leave a comment

‘Levende Doden’ is een knap geconstrueerd mozaïekverhaal over de kunst van het leven. Het heeft iets van een spannende thriller, maar is tegelijkertijd een tragikomedie, vol pijnlijk komische situaties. Een kamermeisje vindt een dode hotelgast, de eigenaar van een depot treft een dood meisje aan in één van de opslagboxen en een lichtelijk overspannen zakenvrouw stuit tijdens het uitlaten van de hond op het zielloze lichaam van een serveerster. Gaandeweg blijken leven en dood meer met elkaar te maken te hebben dan op het eerste gezicht het geval was.

Laura Wade – jong, talentvol toneelschrijfster, “one of the hottest properties in British theatre” – creëerde met “Levende Doden” een knap geconstrueerde puzzel. Op ingenieuze wijze wordt een schijnbaar op zichzelf staande reeks verhalen aan elkaar verbonden. Kortom, dit toneelstuk heeft alles wat je van een spannend avondje theater verwacht! De regie is in handen van Christel Clerinx, die ik persoonlijk ken. Het is één van de hoofdredenen waarom ik het stuk toch graag zou willen zien, hoewel ik er meteen ook bij vertel dat we anders ook sowieso ‘vaste’ bezoekers zijn van TNT. Laatste voorstelling vanavond, we zijn enkele dagen geleden op de valreep nog aan tickets geraakt.

UPDATE

De eerste regie van Christel stond gisteravond als een huis. Ik weet het, ik geef al meteen de positieve eindnoot cadeau, maar na het in mijn ogen mindere ‘Festen’ heeft TNT zich gisteravond verrassend goed herpakt. Een uitverkocht huis in de Velinx, dat zich eveneens mocht verheugen in de aanwezigheid van burgervader Patrick Dewael die zijn lieftallige Greet ook had meegenomen voor de gelegenheid. Die gaat overigens zo anoniem door het leven (in vlotte jeans en modieus gebrild), zodat ze vrij moeiteloos mee opgaat in de massa. Doch dit geheel terzijde.

Het stuk begint al met een sterke muzikale inleiding van Imogen Heap op de videowall waarin drie minuten lang een knap gemaakte fotoreportage de revue passeert. De eerste scène van het stuk opent al dadelijk verwachtingsvol. Een mooie jongedame (amper 15 jaar oud horen wij na afloop) speelt als een soort van ‘geest’ (engel des doods?) een monoloog tegen een dood personage, dat in bed ligt. Wat volgt is een niet chronologisch verteld verhaal waarvan de puzzelstukken op het einde mooi in mekaar vallen. De drie personages zijn in de ene verhaallijn ‘dood’, in de andere ‘levend’. Het klinkt moeilijker dan de inhoud van het stuk in wezen is.

Alle figuren waren gisteravond uitstekend gecast, vooral de 15-jarige Céline is een ruw diamantje dat nog veel meer in haar mars heeft. Zet zo’n relatief jonge meid in een relatief ervaren cast en het kan twee kanten uit: het loopt helemaal fout of ze stijgt boven zichzelf uit. Gisteren was gelukkig het tweede van kracht. Ze mag dan wel dictie hebben gevolgd, daarom ben je nog geen volwaardige actrice. Aan het einde van deel 1 zat er overigens een behoorlijk heftige scène die er serieus inhakte. In die mate dat het publiek verbouwereerd vergat te klappen toen de pauze viel.

Deel 2 van het stuk was iets korter, ook iets minder sterk dan deel 1. Maar da’s écht detailkritiek. Met een zeer goed gevoel verlieten wij de zaal. In de eerste plaats een sterk stuk, goeie acteerprestaties, knappe regie en gepaste muziek tijdens de decorwissels e.d. Achteraf nog lang blijven hangen in het theatercafé van de Velinx, hier en daar wat gesprekjes gehad met de cast en de regisseuse. Het was weer zo gezellig, dat wij even over half 2 nog richting Zonhoven mochten rijden.

Onderweg naar huis (net achter Guigoven) trouwens nog een spectaculair slot van de avond gehad. Een politiecombi stond met zwaailichten schuin over de weg en maande ons aan om te stoppen. ‘Alcoholcontrole’ was het eerste waar mijn moeder en ik aan dachten. Ook al omdat ongeveer 1 km verderop ook al een politiecombi stond. Mijn alcoholconsumptie had zich over de hele avond beperkt tot een glas rode wijn, een donkere Grimbergen en twee cola’s. De heren politieagenten vroegen vriendelijk wat onze plannen waren (op de terugweg van Tongeren naar Zonhoven). We mochten niet rechtdoor rijden, maar gewoon links afslaan, de weg blijven volgen een tijdje, aan het eind rechtsaf waarna we terug op de hoofdweg zouden geraken. Zo gezegd, zo gedaan. Uiteindelijk wellicht iets te snel naar rechts afgedraaid, waardoor zich een ware rit langs velden en landerijen afspeelde, met haarspeldbochten, op onverlichte weggetjes. Na veel vijven en zessen op een splitsing uitgekomen waar ‘Trekschurenstraat’ op het straatbordje stond. Daar nog maar eens naar rechts gereden, waarna we terug op de juiste hoofdweg kwamen. Rond half 3 arriveerden we veilig thuis na een geslaagde en spannende avond op alle fronten. 🙂

Posted 06/05/2011 by ambijans in Theater