Archive for juli 2011

Submarine (Richard Ayoade)   Leave a comment

De pientere 15-jarige Oliver Tate heeft een levendige fantasie en dicht zichzelf eigenschappen toe die zijn omgeving niet schijnt op te merken. Hij beschouwt zichzelf als een literair genie, cool en volwassen. Deze zomer heeft hij twee doelen voor ogen. Allereerst het wankele huwelijk van zijn ouders redden, waarbij het wegwerken van de charmante new age buurman van essentieel belang is. Ten tweede zijn maagdelijkheid verliezen, bij voorkeur aan klasgenote Jordana, met als uiterste deadline zijn naderende 16de verjaardag.

‘Submarine’ is de debuutfilm van Brits komiek, acteur en regisseur Richard Ayoade, die naar het schijnt bekend zou zijn door zijn rol in ‘The IT Crowd’ (bij ons op Canvas te zien). In de film zien we vooral onbekende acteurs en actrices als Craig Roberts en Yasmin Paige maar ook de iets bekendere Sally Hawkins. De muziek in de film is van niemand minder dan Alex Turner, actief bij o.a. Arctic Monkeys en The Last Shadow Puppets.

En we kunnen zeggen dat het een klein maar fijn filmpje is geworden dat bij momenten zeer genietbaar was. De film is overigens gebaseerd op een adolescentenroman van Joe Dunthorne, die onlangs in Nederlandse vertaling verscheen. ‘Submarine’ is misschien niet meteen de meest originele film (er zijn nogal wat films die eraan doen denken), maar voor de liefhebbers valt er genoeg te genieten lijkt me. Geen idee of het dadelijk een film is voor de grote massa, maar eerder iets voor de liefhebbers van kleinere independent films. Men dient zich echter nog niet meteen te haasten richting bioscoop, want de officiële release in onze zalen staat pas ergens gepland voor begin oktober. Misschien kan deze trailer jullie interesse alvast aanwakkeren?

Posted 31/07/2011 by ambijans in Film

Straffe 1000 (521-525)   Leave a comment

Het weekend heeft alweer zijn blijde intrede gedaan, dat betekent dat we eventjes twee dagen gezellig kunnen uitslapen. Nog ongeveer drie weken en we kunnen eindelijk in ons verlof duiken. Vanaf volgende week staan ons naar het schijnt enkele dagen te wachten die het predikaat ‘zomer’ zouden verdienen. In dit geval zou ik redeneren van ‘alles pakken wat we kunnen meepakken’. De volgende 5 tracks staan niet bepaald symbool voor de zomer, maar zorgen mogelijk toch voor aangename momenten in de huiskamer. 😉

521. Why – Carly Simon (1982)

522. I wanna go to Marz – John Grant (2010)

523. Worry about you – Ivy (2001)

524. A thousand lies – Machine Head (1994)

525. Sleeping Bag – ZZ Top (1985)

Posted 30/07/2011 by ambijans in Muziek

Hanna (Joe Wright)   4 comments

De 16-jarige Hanna (Saoirse Ronan) is een unieke tiener. Ze heeft de kracht, de hersens en het uithoudingsvermogen van een soldaat. Dat heeft ze van haar vader (Eric Bana), een voormalig CIA-agent, die haar in Finland opgevoed en getraind heeft als perfecte huurmoordenaar. Als ze door haar vader er op uit gestuurd wordt voor een missie door heel Europa, vindt er een scherpe verandering in haar jonge bestaan plaats. Wanneer ze achterna gezeten wordt door de agenten van een meedogenloze spion (Cate Blanchett) en haar ultieme doelwit nadert, wordt Hanna geconfronteerd met een aantal openbaringen die haar doen twijfelen over haar bestaan en menselijkheid.

Vrij degelijke film moet ik zeggen, andermaal met een alweer bevestigende Saoirse Ronan (ongetwijfeld één van de beste jonge actrices die er rondlopen), die eerder schitterde in een film van regisseur Joe Wright (Atonement). Toepasselijke muziek ook van The Chemical Brothers. Ik heb geweldig camerawerk gezien, een sfeer die soms sprookjesachtig aandoet en interessante ‘typetjes’ die de film een extra cachet weten te geven. Joe Wright is duidelijk van meer filmische markten thuis. Zijn volgende project is overigens Anna Karenina (opnieuw met o.a. Saoirse Ronan en Keira Knightley), naar de overbekende roman van Tolstoj. Voor een trailer van ‘Hanna’ klik je best hier.

Posted 29/07/2011 by ambijans in Film

Straffe 1000 (516-520)   Leave a comment

Welke vermeldenswaardige berichten kunnen we hier nog posten? Dat onze Rammsteintickets voor maart 2012 zonder fout werden geleverd en dat het voor die van Alex Agnew (april 2012) voorlopig nog eventjes afwachten is. Dit keer in de muzikale aanbieding: een klapper uit de nineties, het beste van ’t stad (eat your heart out, Strangers!), een snuif post-punk, Japanse rock (wij zorgen gelukkig voor een Engelstalige versie) en een Schotse superband uit de eighties!

516. Brimful of Asha – Cornershop (1997)

517. Represent 2000 – Sint Andries MC’s (2005)

518. Like a criminal – The Sheila Divine (1999)

519. Great five lakes – Buffalo Daughter (1998)

520. Chance – Big Country (1983)

Posted 28/07/2011 by ambijans in Muziek

Opkomst en ondergang van Fokke & Sukke (deel 1: Prelude)   Leave a comment

Wie wel eens eerder toevallig langs gezapt kwam of gewoon steevast op de afspraak was bij DWDD, het amusante programma van Matthijs van Nieuwkerk, die kent ongetwijfeld de rubriek van Fokke & Sukke, de cartoon met een eend (Fokke) en een kanarie (Sukke) in de hoofdrollen. Ik durf mezelf gerust een fan noemen, vandaar dat ik hen al wel eens durf gebruiken om een blogbericht te illustreren. Vooraf wel keurig gecheckt of er geen sprake kon zijn van copyrightinbreuken. Maar de heren tekenaars geven op hun website mee dat men de figuurtjes vrij mag gebruiken zolang er geen commerciële doelstellingen mee zijn gemoeid. We zitten m.a.w. volkomen ‘safe’. Over naar de inhoud van deze meerdelige strip?

Hierin vertelt de tekenaar in stripvorm hoe de vriendschap tussen drie studenten leidt tot de geboorte van het populairste cartoonduo van Nederland. De geboorte van Fokke & Sukke vond eind 1993 plaats toen Reid, Geleijnse & Van Tol door het Amsterdamse Studentenweekblad Propria Cures gevraagd werden een cartoon te verzinnen voor het kerstnummer. In het eerste deel van “”Opkomst en ondergang van Fokke & Sukke”” getiteld “”Prelude””, doet Jean-Marc van Tol op eigen wijze uit de doeken hoe de populaiste cartoonreeks van Nederland uit het ei kroop. De verschillende hoofdstukken van de strip worden afgewisseld met nooit eerder gepubliceerde schetsen, tekeningen en fotomateriaal uit het archief van de auteur. Deel 2 van deze strip zou normaliter dit najaar moeten verschijnen.

Posted 27/07/2011 by ambijans in Literatuur

Straffe 1000 (511-515)   Leave a comment

Het is puur toeval dat we onze lijst vandaag starten met The Doors, want toen ik het concept van de volgende 5 tracks als draft opsloeg zaten we ergens in de buurt van 11 juli. Niemand kon toen vermoeden dat Amy Winehouse er niet meer zou zijn en in hetzelfde straatje zou belanden als Jim Morrison zaliger. De rest van het lijstje heeft verder overigens geen uitstaans meer met Amy.

511. People are strange – The Doors (1967)

512. One horse town – The Thrills (2003)

513. Rise – Craig Armstrong (1998)

514. Coming up – Paul McCartney & Wings (1980)

515. Wake up Boo! – The Boo Radleys  (1995)

Posted 26/07/2011 by ambijans in Muziek

RIP Amy Winehouse (1983-2011)   3 comments

Veel muziekliefhebbers vreesden ervoor maar datgene waarvan ze vurig hoopten dat het uiteindelijk nooit harde realiteit zou worden, eindigde zaterdagnamiddag met een keiharde mokerslag: Amy Winehouse werd dood teruggevonden in haar Londense flat. Ze komt hiermee in het steeds groter wordende rijtje dode popsterren die nauwelijks 27 jaar oud werden (Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Cobain, …).

Achteraf gezien ben ik blij dat ik me op Pukkelpop 2004 de moeite heb getroost om in die kleine Chateautent binnen te stappen, waar een zekere Amy Winehouse (mij op dat ogenblik volstrekt onbekend) haar ding zou komen doen. Eigenlijk heel toevallig dat we daar terechtkwamen (eerder omwille van de tekst in Humo’s programmaboekje van Pukkelpop), dezelfde tent waar we datzelfde jaar ook enorm gecharmeerd raakten van Ultrasonic 7, dat voor heuse saunatemperaturen zorgde in een volgepakte tent. Maar we hadden het over Amy Winehouse in het gezegende jaar 2004. Op dat ogenblik is ze nauwelijks 20 jaar oud en staat ze op de drempel van commercieel succes over de plas.

Ik zie ze daar van voor nog staan op dat podium in haar roze jasje, ietwat onwennig … verlegen zelfs en met een benepen stemmetje (‘Thank you, you’re all so nice to me’). Niet dat we er achteraf zo diep van onder de indruk waren (we hadden wel degelijk ‘een dijk van een stem’ gehoord, iemand met enorme capaciteiten), doch het concert op zich was minder memorabel (mogelijk omwille van de eerder beperkte duur) maar ik meen me te herinneren dat ik in 2004 op een forum vol lof was in een korte samenvatting van die bepaalde Pukkelpopeditie. Dat we getuige waren van een vrij uniek concert bleek pas toen ze enige tijd daarna definitief doorbrak. De rest (overwegend negatieve publiciteit naast haar reguliere zangcarrière) is allemaal achteraf tot vervelens toe uitgelicht (deels terecht, deels onterecht), maar we gaan ons hier vandaag houden aan het bekende gezegde ‘over de doden niets dan goed’.

Amy Winehouse zal tot in de eeuwen der eeuwen worden herinnerd als de persoon die zichzelf de verdoemenis inhielp (het vleesgeworden cliché sex & drugs & rock ‘n’ roll), maar laat ons toch vooral ook onthouden dat Winehouse met slechts twee cd’s op haar actief (‘Frank’ en ‘Back to Black’) ervoor heeft gezorgd dat ze een muzikale erfenis heeft achtergelaten die nog minstens enkele generaties mee zal gaan als muzikaal voorbeeld. Het mag dan voor de man/vrouw in de straat ‘bon ton’ zijn om hard te roepen dat Winehouse het zichzelf allemaal heeft aangedaan, dat ze geen stichtend voorbeeld was voor jongeren en dies meer, maar niemand kan zich ook maar een beeld vormen van de innerlijke pijn waarmee de zangeres worstelde. Wie in de muziekbusiness overeind wil blijven, moet over zéér sterke schouders beschikken om alle weelde te kunnen dragen. De frêle schouders van Amy waren er alleszins niet langer tegen bestand.

Deels is het ook de fout van de harde muziekbusiness dat het achteraf zo mis is kunnen lopen. Zo lang de zangeres ‘big bucks’ genereerde en overeind bleef in de muzikale mallemolen met al haar verleidingen was er voor de managers geen reden tot paniek. Het verwondert me eigenlijk nog dat ze precies een maand geleden op non-actief werd gezet door datzelfde management. Maar zoals wel vaker kwam dat krachtige signaal alweer toen het kalf al lang verdronken was. Oké, men had haar al ooit richting ontwenningskliniek gestuurd … maar zoals wel vaker zien verslaafden daar niet meteen het nut van in. Hun excessief drugsgebruik is voor hen een vlucht uit de maatschappij die op een normale manier voor hen onmogelijk te harden is. We hopen alleszins dat Winehouse nu op een plaats is waar ze wél innerlijke rust heeft gevonden. Haar langverwachte derde album (naar het schijnt al enkele maanden ingeblikt) zal binnenkort ongetwijfeld postuum verschijnen en mogelijk records verpulveren. Niemand kon echter vermoeden dat het tevens haar muzikale testament zou betekenen!

Posted 25/07/2011 by ambijans in Muziek

Essential Killing (Jerzy Skolimowski)   1 comment

Mohammed, een lid van de Taliban dat in Afghanistan woont, doodt drie Amerikaanse soldaten en wordt gevangen genomen door de Amerikanen. Hij wordt naar een geheime militaire basis in Oost-Europa overgebracht waar hij verhoord zal worden. Wanneer het bewapende konvooi van een steile helling af rijdt krijgt hij de kans om te ontsnappen. Hij vlucht de vijandelijke, besneeuwde bossen in. Nu is hij een gezochte misdadiger in een continent waar hij niets van af weet, achtervolgd door een leger dat officieel niet bestaat.

Eerlijk waar, ik kende regisseur Jerzy Skolimowski vóór deze film niet. Maar hij zou samen met Andrzej Wajda en Roman Polanski tot de bekendste Poolse regisseurs behoren. Klein detail: in deze film heeft de huidige echtgenote van Roman Polanski, Emmanuelle Seigner, een kleine bijrol. Maar de hoofdrol in deze prent wordt vertolkt door bezige bij Vincent Gallo, die ik mij altijd zal blijven herinneren als de man die in ‘The Brown Bunny’ een échte blowjob krijgt van Chloë Sevigny. Gallo wordt door zijn omgeving getypeerd als ‘een fantastische acteur, maar een vreselijke man’. Een beetje zoals hij er in deze film visueel uitziet m.a.w. 😉

Voor wie zin heeft om deze film te bekijken: er wordt heel weinig gesproken (de protagonist) spreekt eigenlijk niet en ook elders worden conversaties tot een minimum beperkt. We zien een vluchtend personage door een woest doch filmisch schitterend landschap, dat af en toe flashbacks krijgt naar een tijd toen alles nog peis en vree was. Toegegeven, Gallo doet dat lang niet slecht. De korte duur van de film (ca. 80 minuten) voorkomt langdradigheid. Een trailer voor de liefhebbers staat hier.

Posted 24/07/2011 by ambijans in Film

Tomorrowland 2011 (zaterdag) @ Boom   2 comments

In onze jaarlijkse vervolgserie waarin we steeds weer één dagje Tomorrowland uitpikken dit jaar aandacht voor onze derde opeenvolgende editie in de sprookjesachtige sfeer van natuurdomein ‘De Schorre’ in Boom. Op één ding moeten we dit jaar helaas niet hopen en dat is ‘prachtig zomerweer’. De twee voorgaande edities kozen we telkens een mooie warme dag uit, maar dat zit er voor deze 2011 editie helaas niet in. We troosten ons dan maar met de gedachte dat zondag (volgens weerstatistici) staat aangekondigd als de minst goeie weerkundige dag. Wie gisteren op de wei stond had een relatief droge dag achter de rug (als de temperatuur in Limburg representatief is voor de rest van het land). Met een soortgelijk weerbeeld zouden wij best kunnen leven.

Vanmiddag om 13u cruisen Kim, Petra, Pat en ik richting Boom, waar we een gezellige boel hopen aan te treffen. Zo’n dag vooraf al inschatten is ongelofelijk moeilijk, maar als ik van bijvoorbeeld Speedy J, Ben Sims, Chris Liebing, Dom & Roland, DJ Die, Netsky en Sven Väth iets kan meepikken dan zal mijn dag meer dan geslaagd zijn. Voor mij geldt er eigenlijk maar één échte ‘no go’: Tiësto (wegens ‘overroepen’, totaal mijn ding niet enz.). Als we zondagmiddag weer terug opduiken in het ‘rijk der levenden’ volgt nog een korte sfeerimpressie na onze doortocht in het Boomse sprookjesbos.

UPDATE

Even over 13u zaterdagnamiddag vatten we de jaarlijkse verplaatsing naar Boom aan onder een grijze hemel, met af en toe een kille windvlaag. Onderweg krijgen we hier en daar al een buitje te verwerken (in de buurt van Herentals zorgen donkergrijze wolken voor een iets stevigere bui), maar eens in Antwerpen breekt er alweer een klein zonnetje door. Meteen het startsein voor meer zon, zodat ons dagje alvast goed aanvangt. Dit jaar wel iets langer aangeschoven om binnen te geraken, maar dat ligt mogelijk aan het feit dat we ca. één uur vroeger ter plekke zijn dan in 2010. Na de aanschaf van voldoende eet -en drinkbonnen kunnen we er eindelijk aan beginnen.

Al dadelijk valt op dat de organisatie rond Tomorrowland lessen trekt uit eerdere edities en bijstuurt daar waar nodig. Want het festival mag dan moeiteloos uitverkopen, het betekent geenszins dat de rest dan automatisch vlekkeloos zal verlopen. Op de plek waar wij altijd de Café d’Anvers stage zagen liggen (meestal zo’n beetje de toegangspoort richting main stage en andere tenten boven) dreigde de mensenmassa meermaals filematig vast komen te staan. Vandaar dat men het allicht opportuner achtte om het podium meer door te verhuizen naar achter (maar daarover dadelijk meer). Op de plek van de vroegere C d’ A stage lag nu een soort van relaxzone afgezet met totempalen. Onder het mom ‘voor elk wat wils’ start onze tocht bij de Versuz stage waar Daniel Bovie en Roy Rox op het menu staan. Naar mijn gevoel véél te platjes om te imponeren. Dus gaat het vervolgens richting mainstage waar Steve Aoki aangeeft hoe het wél moet, de wei is meteen mee al zal het feit dat ‘Warp 1.9’ vrij vooraan in de set zat zeker hebben meegespeeld.

In de buurt van de volgende tent waar we eens willen binnengaan komen we plots voorbij het eetkraampje van Finjan, de enige pitabar in de befaamde Gault-Millaugids. Omdat de prijs reuze meevalt besluiten we voor een pita shoarma te gaan. Een ‘meevaller’, mogen we toch wel zeggen. Net zoals Rotterdammer Speedy J, die ons duidelijk maakt dat een onding als Rotterdam Termination Source een eenmalige muzikale blunder van formaat was  (die we hen vergeven, maar die helaas véél moeilijker te vergeten is). De inrichting van de Kozzmozz stage is dezelfde als die van de tranceaddict.com stage van vorig jaar. Ook van Ben Sims & co pikken we vervolgens een stukje mee, waarna het dringend tijd wordt om eens op zoek te gaan naar de nieuwe locatie van Café d’Anvers, vandaag voor de gelegenheid omgedoopt tot cocoon.net stage. Veel volk staat zich al te verdringen bij Raresh, wij houden het echter snel voor bekeken en duiken de vrijwel lege tent van de Forma T stage binnen, waar achtereenvolgens Brodinski en Don Rimini hun ding mogen doen. Brodinski blijkt een heuse diesel te zijn, want met horten en stoten trapt hij zichzelf in gang. We zouden het pand wellicht snel verlaten hebben, mocht er zich omstreeks half 9 geen allereerste regenbui hebben aangekondigd. Die regenbui brengt niet enkel verkoeling, maar zorgt tevens voor een danige metamorfose bij Brodinski. Men haalt er zelfs de rookmachines voor boven en een andere installatie blaast een grote hoeveelheid zeepbellen de lucht in.

Don Rimini mag daarna helaas niet al té lang van ons gezelschap genieten, want wij wandelen alweer verder voor een snelle hap (dit keer een hamburger) in de buurt van de Star Warz stage waar Dj Die net draait. Na het befaamde etentje komen we via Kim (die onbewust, ongewild én zelfs onaangekondigd) met een zekere Jurgen in contact komt (hij leek op Brahim, maar dan die van Heist-op-den-Berg) in een geanimeerd en grappig gesprek terecht waar zelfs een Franstalige bezoeker (uit Doornik) wordt bij betrokken. Dat zorgt ervoor dat de dames uit ons gezelschap al snel merken dat het rijen dik aanschuiven wordt voor de doortocht van Tiësto even later. Omdat er vanop de plek waar wij staan haast niets te zien valt, opteren ze ervoor om met ons mee te gaan naar Sven Väth aan de cocoon.net stage. Ondertussen is het alweer lichtjes beginnen regenen en wanneer wij bij der Sven aankomen is de regen al iets serieuzer. Gelukkig zorgt het tentzeil in het midden ervoor dat we het nog vrij droog kunnen houden. Ruimte om te dansen is er eigenlijk niet, véél te druk daar. Btw, wisten jullie dat Sven Väth ook verantwoordelijk is voor 16 Bit en OFF?

Sven Väth hield ons (zo goed en kwaad als het ging) aan het shaken, maar toch was het na het stoppen van de regenbui langzaam tijd voor de laatste loodjes van de dag. Toch nog eventjes vermelden dat Väth binnenkort op Bunktek staat in Glabbeek. Bij de Kozzmozz stage namen wij nog even een kijkje bij Chris Liebing, waarna we het laatste kwartiertje Tiësto vanaf de zijlijn volgden. We hadden net als vorig jaar na afloop beter nog wat gedronken zodat de grote uitstroom achter de rug zou zijn, maar besloten met de grote meute mee naar buiten te lopen met wat opstropping tot gevolg. Ook op de bus wachten leek vervolgens nog een eeuwigheid te gaan duren, maar het viel wonderwel mee. Voor het eerst konden we zelfs zitten in de bus op weg naar de auto. De bakken regen die ons grotendeels werden bespaard tijdens de dag vielen nu wel naar beneden. Rond half 4 waren we veilig en wel terug in Zonhoven, waar we o.a. op internet lazen dat Amy Winehouse dood was aangetroffen. Heel vreemd allemaal, zeker als je weet dat we op weg naar Tomorrowland haar naam nog lieten vallen in een gesprek (n.a.v. de zware druk die men op sporters, muzikanten e.d. legt). 😦

Ons dagje Tomorrowland vloog eens te meer vlug om, voor mij met voorsprong de snelst voorbijvliegende van mijn drie edities. Dat betekent meestal dat alles wel snor zat. Oké, de prijzen voor eten en drinken swingen écht de pan uit, maar muzikaal zit het allemaal wel goed. Ook veel meer randanimatie (verklede sprookjesfiguren e.d.) en extra versiering, maar da’s wellicht eerder om zich nóg meer te kunnen onderscheiden van andere festivals die zich graag willen spiegelen aan dit Tomorrowland. Met alle respect, maar volgens ons is Tomorrowland op dit ogenblik nog altijd ongenaakbaar en trendsettend omdat het vrij breed programmeert. Men moet al van goeden huize zijn om dit huzarenstukje te kunnen overtreffen. Volgend jaar zijn we er gewoon opnieuw … als het van mij afhangt! 🙂

Posted 23/07/2011 by ambijans in Concert, Muziek

Straffe 1000 (506-510)   Leave a comment

Geen idee wat de modale medeburger heeft uitgevreten op onze nationale feestdag gisteren. Hoe je het ook draait of keert, op vrijdag (vandaag dus) kloppen wij nog een post van 7,5 uur … want wij zijn geen bruggenbouwers! Niet dat we overigens klagen (of het zou alweer over dat k*tweer moeten gaan). Morgen zullen we overigens al helemaal op de weergoden moeten rekenen in Boom, waar we één dagje Tomorrowland zullen meegraaien (een vaste traditie die we graag in ere houden). Dat doen we o.a. in het gezelschap van twee mooie, vrouwelijke collega’s waardoor in ‘De Schorre’ rondlopen allerminst een straf zal zijn. Integendeel, ik ben er nog altijd niet uit wat de beste keuze is: deze nummers of die collegaatjes! 😉

506. Intersexual – Ozark Henry (2001)

507. Take it in – Hot Chip (2009)

508. Wide open road – The Triffids (1986)

509. Angels go bald too – Howie B (1997)

510. Powers – Blackalicious (2005)

Posted 22/07/2011 by ambijans in Muziek