Archive for juli 2011

Submarine (Richard Ayoade)   Leave a comment

De pientere 15-jarige Oliver Tate heeft een levendige fantasie en dicht zichzelf eigenschappen toe die zijn omgeving niet schijnt op te merken. Hij beschouwt zichzelf als een literair genie, cool en volwassen. Deze zomer heeft hij twee doelen voor ogen. Allereerst het wankele huwelijk van zijn ouders redden, waarbij het wegwerken van de charmante new age buurman van essentieel belang is. Ten tweede zijn maagdelijkheid verliezen, bij voorkeur aan klasgenote Jordana, met als uiterste deadline zijn naderende 16de verjaardag.

‘Submarine’ is de debuutfilm van Brits komiek, acteur en regisseur Richard Ayoade, die naar het schijnt bekend zou zijn door zijn rol in ‘The IT Crowd’ (bij ons op Canvas te zien). In de film zien we vooral onbekende acteurs en actrices als Craig Roberts en Yasmin Paige maar ook de iets bekendere Sally Hawkins. De muziek in de film is van niemand minder dan Alex Turner, actief bij o.a. Arctic Monkeys en The Last Shadow Puppets.

En we kunnen zeggen dat het een klein maar fijn filmpje is geworden dat bij momenten zeer genietbaar was. De film is overigens gebaseerd op een adolescentenroman van Joe Dunthorne, die onlangs in Nederlandse vertaling verscheen. ‘Submarine’ is misschien niet meteen de meest originele film (er zijn nogal wat films die eraan doen denken), maar voor de liefhebbers valt er genoeg te genieten lijkt me. Geen idee of het dadelijk een film is voor de grote massa, maar eerder iets voor de liefhebbers van kleinere independent films. Men dient zich echter nog niet meteen te haasten richting bioscoop, want de officiële release in onze zalen staat pas ergens gepland voor begin oktober. Misschien kan deze trailer jullie interesse alvast aanwakkeren?

Posted 31/07/2011 by ambijans in Film

Straffe 1000 (521-525)   Leave a comment

Het weekend heeft alweer zijn blijde intrede gedaan, dat betekent dat we eventjes twee dagen gezellig kunnen uitslapen. Nog ongeveer drie weken en we kunnen eindelijk in ons verlof duiken. Vanaf volgende week staan ons naar het schijnt enkele dagen te wachten die het predikaat ‘zomer’ zouden verdienen. In dit geval zou ik redeneren van ‘alles pakken wat we kunnen meepakken’. De volgende 5 tracks staan niet bepaald symbool voor de zomer, maar zorgen mogelijk toch voor aangename momenten in de huiskamer. 😉

521. Why – Carly Simon (1982)

522. I wanna go to Marz – John Grant (2010)

523. Worry about you – Ivy (2001)

524. A thousand lies – Machine Head (1994)

525. Sleeping Bag – ZZ Top (1985)

Posted 30/07/2011 by ambijans in Muziek

Hanna (Joe Wright)   4 comments

De 16-jarige Hanna (Saoirse Ronan) is een unieke tiener. Ze heeft de kracht, de hersens en het uithoudingsvermogen van een soldaat. Dat heeft ze van haar vader (Eric Bana), een voormalig CIA-agent, die haar in Finland opgevoed en getraind heeft als perfecte huurmoordenaar. Als ze door haar vader er op uit gestuurd wordt voor een missie door heel Europa, vindt er een scherpe verandering in haar jonge bestaan plaats. Wanneer ze achterna gezeten wordt door de agenten van een meedogenloze spion (Cate Blanchett) en haar ultieme doelwit nadert, wordt Hanna geconfronteerd met een aantal openbaringen die haar doen twijfelen over haar bestaan en menselijkheid.

Vrij degelijke film moet ik zeggen, andermaal met een alweer bevestigende Saoirse Ronan (ongetwijfeld één van de beste jonge actrices die er rondlopen), die eerder schitterde in een film van regisseur Joe Wright (Atonement). Toepasselijke muziek ook van The Chemical Brothers. Ik heb geweldig camerawerk gezien, een sfeer die soms sprookjesachtig aandoet en interessante ‘typetjes’ die de film een extra cachet weten te geven. Joe Wright is duidelijk van meer filmische markten thuis. Zijn volgende project is overigens Anna Karenina (opnieuw met o.a. Saoirse Ronan en Keira Knightley), naar de overbekende roman van Tolstoj. Voor een trailer van ‘Hanna’ klik je best hier.

Posted 29/07/2011 by ambijans in Film

Straffe 1000 (516-520)   Leave a comment

Welke vermeldenswaardige berichten kunnen we hier nog posten? Dat onze Rammsteintickets voor maart 2012 zonder fout werden geleverd en dat het voor die van Alex Agnew (april 2012) voorlopig nog eventjes afwachten is. Dit keer in de muzikale aanbieding: een klapper uit de nineties, het beste van ’t stad (eat your heart out, Strangers!), een snuif post-punk, Japanse rock (wij zorgen gelukkig voor een Engelstalige versie) en een Schotse superband uit de eighties!

516. Brimful of Asha – Cornershop (1997)

517. Represent 2000 – Sint Andries MC’s (2005)

518. Like a criminal – The Sheila Divine (1999)

519. Great five lakes – Buffalo Daughter (1998)

520. Chance – Big Country (1983)

Posted 28/07/2011 by ambijans in Muziek

Opkomst en ondergang van Fokke & Sukke (deel 1: Prelude)   Leave a comment

Wie wel eens eerder toevallig langs gezapt kwam of gewoon steevast op de afspraak was bij DWDD, het amusante programma van Matthijs van Nieuwkerk, die kent ongetwijfeld de rubriek van Fokke & Sukke, de cartoon met een eend (Fokke) en een kanarie (Sukke) in de hoofdrollen. Ik durf mezelf gerust een fan noemen, vandaar dat ik hen al wel eens durf gebruiken om een blogbericht te illustreren. Vooraf wel keurig gecheckt of er geen sprake kon zijn van copyrightinbreuken. Maar de heren tekenaars geven op hun website mee dat men de figuurtjes vrij mag gebruiken zolang er geen commerciële doelstellingen mee zijn gemoeid. We zitten m.a.w. volkomen ‘safe’. Over naar de inhoud van deze meerdelige strip?

Hierin vertelt de tekenaar in stripvorm hoe de vriendschap tussen drie studenten leidt tot de geboorte van het populairste cartoonduo van Nederland. De geboorte van Fokke & Sukke vond eind 1993 plaats toen Reid, Geleijnse & Van Tol door het Amsterdamse Studentenweekblad Propria Cures gevraagd werden een cartoon te verzinnen voor het kerstnummer. In het eerste deel van “”Opkomst en ondergang van Fokke & Sukke”” getiteld “”Prelude””, doet Jean-Marc van Tol op eigen wijze uit de doeken hoe de populaiste cartoonreeks van Nederland uit het ei kroop. De verschillende hoofdstukken van de strip worden afgewisseld met nooit eerder gepubliceerde schetsen, tekeningen en fotomateriaal uit het archief van de auteur. Deel 2 van deze strip zou normaliter dit najaar moeten verschijnen.

Posted 27/07/2011 by ambijans in Literatuur

Straffe 1000 (511-515)   Leave a comment

Het is puur toeval dat we onze lijst vandaag starten met The Doors, want toen ik het concept van de volgende 5 tracks als draft opsloeg zaten we ergens in de buurt van 11 juli. Niemand kon toen vermoeden dat Amy Winehouse er niet meer zou zijn en in hetzelfde straatje zou belanden als Jim Morrison zaliger. De rest van het lijstje heeft verder overigens geen uitstaans meer met Amy.

511. People are strange – The Doors (1967)

512. One horse town – The Thrills (2003)

513. Rise – Craig Armstrong (1998)

514. Coming up – Paul McCartney & Wings (1980)

515. Wake up Boo! – The Boo Radleys  (1995)

Posted 26/07/2011 by ambijans in Muziek

RIP Amy Winehouse (1983-2011)   3 comments

Veel muziekliefhebbers vreesden ervoor maar datgene waarvan ze vurig hoopten dat het uiteindelijk nooit harde realiteit zou worden, eindigde zaterdagnamiddag met een keiharde mokerslag: Amy Winehouse werd dood teruggevonden in haar Londense flat. Ze komt hiermee in het steeds groter wordende rijtje dode popsterren die nauwelijks 27 jaar oud werden (Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Cobain, …).

Achteraf gezien ben ik blij dat ik me op Pukkelpop 2004 de moeite heb getroost om in die kleine Chateautent binnen te stappen, waar een zekere Amy Winehouse (mij op dat ogenblik volstrekt onbekend) haar ding zou komen doen. Eigenlijk heel toevallig dat we daar terechtkwamen (eerder omwille van de tekst in Humo’s programmaboekje van Pukkelpop), dezelfde tent waar we datzelfde jaar ook enorm gecharmeerd raakten van Ultrasonic 7, dat voor heuse saunatemperaturen zorgde in een volgepakte tent. Maar we hadden het over Amy Winehouse in het gezegende jaar 2004. Op dat ogenblik is ze nauwelijks 20 jaar oud en staat ze op de drempel van commercieel succes over de plas.

Ik zie ze daar van voor nog staan op dat podium in haar roze jasje, ietwat onwennig … verlegen zelfs en met een benepen stemmetje (‘Thank you, you’re all so nice to me’). Niet dat we er achteraf zo diep van onder de indruk waren (we hadden wel degelijk ‘een dijk van een stem’ gehoord, iemand met enorme capaciteiten), doch het concert op zich was minder memorabel (mogelijk omwille van de eerder beperkte duur) maar ik meen me te herinneren dat ik in 2004 op een forum vol lof was in een korte samenvatting van die bepaalde Pukkelpopeditie. Dat we getuige waren van een vrij uniek concert bleek pas toen ze enige tijd daarna definitief doorbrak. De rest (overwegend negatieve publiciteit naast haar reguliere zangcarrière) is allemaal achteraf tot vervelens toe uitgelicht (deels terecht, deels onterecht), maar we gaan ons hier vandaag houden aan het bekende gezegde ‘over de doden niets dan goed’.

Amy Winehouse zal tot in de eeuwen der eeuwen worden herinnerd als de persoon die zichzelf de verdoemenis inhielp (het vleesgeworden cliché sex & drugs & rock ‘n’ roll), maar laat ons toch vooral ook onthouden dat Winehouse met slechts twee cd’s op haar actief (‘Frank’ en ‘Back to Black’) ervoor heeft gezorgd dat ze een muzikale erfenis heeft achtergelaten die nog minstens enkele generaties mee zal gaan als muzikaal voorbeeld. Het mag dan voor de man/vrouw in de straat ‘bon ton’ zijn om hard te roepen dat Winehouse het zichzelf allemaal heeft aangedaan, dat ze geen stichtend voorbeeld was voor jongeren en dies meer, maar niemand kan zich ook maar een beeld vormen van de innerlijke pijn waarmee de zangeres worstelde. Wie in de muziekbusiness overeind wil blijven, moet over zéér sterke schouders beschikken om alle weelde te kunnen dragen. De frêle schouders van Amy waren er alleszins niet langer tegen bestand.

Deels is het ook de fout van de harde muziekbusiness dat het achteraf zo mis is kunnen lopen. Zo lang de zangeres ‘big bucks’ genereerde en overeind bleef in de muzikale mallemolen met al haar verleidingen was er voor de managers geen reden tot paniek. Het verwondert me eigenlijk nog dat ze precies een maand geleden op non-actief werd gezet door datzelfde management. Maar zoals wel vaker kwam dat krachtige signaal alweer toen het kalf al lang verdronken was. Oké, men had haar al ooit richting ontwenningskliniek gestuurd … maar zoals wel vaker zien verslaafden daar niet meteen het nut van in. Hun excessief drugsgebruik is voor hen een vlucht uit de maatschappij die op een normale manier voor hen onmogelijk te harden is. We hopen alleszins dat Winehouse nu op een plaats is waar ze wél innerlijke rust heeft gevonden. Haar langverwachte derde album (naar het schijnt al enkele maanden ingeblikt) zal binnenkort ongetwijfeld postuum verschijnen en mogelijk records verpulveren. Niemand kon echter vermoeden dat het tevens haar muzikale testament zou betekenen!

Posted 25/07/2011 by ambijans in Muziek