Archive for 01/07/2011

Trouw Nele & Wim   Leave a comment

Laat ons eerst al maar eens starten met alle onderwijzend personeel en natuurlijk alle schoolgaande jeugd een deugddoende vakantie toe te wensen. De riem mag er weer minstens twee maanden af, ik zou zeggen: profiteer er maar eens goed van! Voor ons wordt het ook een heel klein beetje vakantie. Vandaag werken we een half dagje, omdat onze planning deze namiddag iets anders is. Door een onwaarschijnlijk toeval zijn we zaterdag vrij en moeten we enkel zondagvoormiddag nog aan de slag!

Namiddag zit ik dus op het trouwfeest van één van mijn nichtjes, Nele. Zij trouwt met haar vriend Wim. In de vroege namiddag trekken wij richting Nieuwerkerken (gemeentehuis?), waarna we ons naar Geetbets begeven, waar er in ‘De Waterhoek’ wordt verder gefeest. Feestjes zijn altijd plezant, doch vreselijk onvoorspelbaar. Daarom komen we na afloop met veel plezier terug op het aanwezige volk, de kleding die de VIP’s droegen, de (on)kunde van de draaiende dj, het voedsel, de drank en alle andere feiten die volgens ons vernoemenswaardig zullen zijn. Tenzij we zo dronken zouden worden dat er niets meer blijft hangen. 😉

UPDATE

Wij zijn alweer enige tijd terug boven water. Is dat een goed teken? Ik durf hier hardop beweren van wel! Het ging er gisteren een beetje aan toe zoals ik gedacht/gehoopt/gedroomd had (niet noodzakelijk in deze volgorde). Het was me het dagje wel. Het begon al met een vader die de tijd ietwat uit het oog was verloren (altijd maar werken hè), zodat we niet om 13u30 maar 13u50 richting gemeentehuis in Nieuwerkerken reden. Om één of andere reden moest die locatie worden ingegeven op de gps, terwijl ik toch écht dacht dat pa al ooit ter plekke was geweest. Tot overmaat van ramp bleek de gps twee ‘Nieuwerkerkens’ te kennen: eentje in de buurt van Aalst (93 km verder) en eentje in de regio Hasselt op 12 km (wat nooit kon kloppen). Na wat discussie over en weer reden we naar ginds over Kermt, Spalbeek en Wijer recht tot in Nieuwerkerken.

Ter plaatse was er inderdaad een opgebouwde kermis (informatie die hier louter als ‘couleur locale’ dient), een gedeelte van de familieleden stond net buiten aan de ingang van het gemeentehuis wat erop wees dat de huwelijksvoltrekking (althans het ambtelijke gedeelte ervan) net achter de rug was. Gelukkig konden we ter plaatse nog een glas drinken. Op een klein plaatselijk buitje na was iedereen overigens droog gebleven, wat een geweldige boost gaf aan het algemeen moraal. Na de obligate fotosessie trokken de getrouwden in een oldtimer naar de feestzaal, de rest was aangewezen op persoonlijk vervoer naar ginds. Niets nieuws onder de zon (die plots als op bestelling begon te schijnen).

Aangekomen in ‘De Waterhoek’ werden we verwacht in een witte VIP-tent, waar een soort persoonlijke viering in mekaar was geknutseld door Kelly, een vriendin van Nele (zo bleek). Iedereen kent dat wel: welkomstwoordje van de initiatiefneemster nadat iedereen zijn/haar plaats heeft ingenomen, een paar persoonlijke getuigenissen van vrienden, hier en daar muziek (ook aan de dierbaren die helaas niet meer onder ons zijn werd gedacht). Dat zorgde voor menig emotioneel moment (heel begrijpelijk overigens). Hoewel de muziek niet direct mijn ding was, vond ik ze wel heel functioneel en goed gekozen. De plechtigheid was sober, met een lach en een traan. Alles zat volgens ons precies juist qua timing. De genodigden werden nog eventjes aan het werk gezet, doordat ze iets mochten noteren wat volgens hen nodig was voor een goed huwelijk. Daarna werden er nog ringen uitgewisseld en kon iedereen in groep naar de receptie wandelen. Daar kon ik tegen Leen (misschien wel de beste vriendin van Nele) zeggen dat ze haar getuigenis heel naturel en goed had gebracht. Leen en Nele hebben nogal wat overeenkomsten: samen op school gezeten, ze zijn mooi om naar te kijken, Leen is getrouwd met TOM (drie letters), Nele trouwt met WIM (drie letters) en Leen blijkt ook nog eens een anagram te zijn van Nele. Geen wonder dat die twee elkaar ooit hebben gevonden! 😉

Tijdens de receptie mét hapjes vanaf 16u ongeveer kon er volop worden gekeken én gekeurd (we zitten nu bij het kledingssegment). De belangrijkste mensen zaten allemaal strak in het pak (ja toch!), hier en daar een uitzondering niet te na gesproken. De bruidegom in een beige kostuum, zijn bruidje contrasteerde mooi in beige en wit. Mijn tante in het rood, ome Paul in pak met wit hemd (schijnt weer erg hip te zijn tegenwoordig) en bijhorende rode das met motiefje. Globaal gezien zag iedereen er overigens fris en fruitig uit. De hapjes op de receptie waren dik oké, dat er niet gekeken werd op een fles cava meer of minder (lees: er werd royaal bijgeschonken) was alweer een dikke plus. ‘Met een glas cava in de hand kom je socializend door het hele land’ mag ik wel zeggen. Even over 18u was kwisploeg Moedige Missers overigens ‘au grand complet’. Sterker nog: ‘satellietploeg’ God’s Machine was aan de feestdis ook vertegenwoordigd. Zaten verder ook nog aan onze tafel (‘pendule’): Geoff (de broer van Gert), Carine en Erwin (de nicht en aangetrouwde neef van Nele, dus bijgevolg ook van Geoff en Gert).

Het eten begon met een klein voorgerechtje gevolgd door een asperge -en waterkerssoepje, waarna we mochten aanschuiven aan het buffet. Dat socializen niet altijd aangewezen is op feesten werd mij persoonlijk duidelijk. De rest van de tafel had gedaan met eten, mijn bordje was nog voor ca. 1/3 gevuld. De dienstdoende dj liet toen net weten dat we nog gedurende 10 minuten konden aanschuiven aan het buffet. Omdat ik inwendig al een pendule hoorde meetikken (eten onder stress schijnt moordend te zijn) verzaakte ik er wijselijk aan. We amuseerden ons dan maar met het wegwerpfototoestel aan onze tafel. Zouden wij de enige mensen zijn geweest die snel door hun 24 foto’s heen zaten? Tussendoor was de sfeer overigens opperbest (gesprekken over voetbal, kwissen én muziek zijn altijd avondvullend, we hadden het vooraf kunnen weten). Het dessertbuffet kon ook ten zeerste onze goedkeuring wegdragen.

Waarmee we meteen bij het heikel punt van de avond kwamen: de platenridder van dienst. Bij de openingsdans van Nele en Wim hoopten we vurig dat ze niet zouden gaan voor deze foute keuzes (wél schitterende muzieknummers, laat daarover geen discussie bestaan!). We kregen de vergeten Philippe Robrecht (keuze van de dj of van Wim & Nele?), terwijl Elbow tegenwoordig toch het ultieme trouwfeestopeningsnummer zou moeten zijn. Gelukkig brachten de vrienden/innen van het koppel hun persoonlijke interpretatie van een Urbanusnummer dat op veel bijval mocht rekenen, maar toen was ik helaas aan mijn zoektocht naar een toilet begonnen. Het muzikale luikje van de avond was helaas geen succes (personeelsfeestjes revisited), Gert maakte zelfs al een lijstje met nummers die hij graag hoorde voorbijkomen (naar het schijnt zijn er later op de avond enkele verzoekjes ingewilligd). Je weet dat het fout zit als je spontaan de volgende plaat kan voorspellen: ik hoorde de ‘hucklebuck’ en liet me ontvallen dat ‘In Zaire’ er dadelijk wel zou aankomen. Iets wat prompt gebeurde. Het was bijna half twee toen wij het pand verlieten, ‘Satisfaction’ van The Rolling Stones deed ons uitgeleide. Een uitstekend nummer, zodat we met een positieve eindnoot de nacht konden inrijden. Slotconclusie: geslaagd feestje in een knappe locatie. Hopelijk wordt het de voorbode van een geslaagd huwelijk tussen Wim en Nele. 🙂

Posted 01/07/2011 by ambijans in Algemeen