Archive for 25/07/2011

RIP Amy Winehouse (1983-2011)   3 comments

Veel muziekliefhebbers vreesden ervoor maar datgene waarvan ze vurig hoopten dat het uiteindelijk nooit harde realiteit zou worden, eindigde zaterdagnamiddag met een keiharde mokerslag: Amy Winehouse werd dood teruggevonden in haar Londense flat. Ze komt hiermee in het steeds groter wordende rijtje dode popsterren die nauwelijks 27 jaar oud werden (Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Cobain, …).

Achteraf gezien ben ik blij dat ik me op Pukkelpop 2004 de moeite heb getroost om in die kleine Chateautent binnen te stappen, waar een zekere Amy Winehouse (mij op dat ogenblik volstrekt onbekend) haar ding zou komen doen. Eigenlijk heel toevallig dat we daar terechtkwamen (eerder omwille van de tekst in Humo’s programmaboekje van Pukkelpop), dezelfde tent waar we datzelfde jaar ook enorm gecharmeerd raakten van Ultrasonic 7, dat voor heuse saunatemperaturen zorgde in een volgepakte tent. Maar we hadden het over Amy Winehouse in het gezegende jaar 2004. Op dat ogenblik is ze nauwelijks 20 jaar oud en staat ze op de drempel van commercieel succes over de plas.

Ik zie ze daar van voor nog staan op dat podium in haar roze jasje, ietwat onwennig … verlegen zelfs en met een benepen stemmetje (‘Thank you, you’re all so nice to me’). Niet dat we er achteraf zo diep van onder de indruk waren (we hadden wel degelijk ‘een dijk van een stem’ gehoord, iemand met enorme capaciteiten), doch het concert op zich was minder memorabel (mogelijk omwille van de eerder beperkte duur) maar ik meen me te herinneren dat ik in 2004 op een forum vol lof was in een korte samenvatting van die bepaalde Pukkelpopeditie. Dat we getuige waren van een vrij uniek concert bleek pas toen ze enige tijd daarna definitief doorbrak. De rest (overwegend negatieve publiciteit naast haar reguliere zangcarrière) is allemaal achteraf tot vervelens toe uitgelicht (deels terecht, deels onterecht), maar we gaan ons hier vandaag houden aan het bekende gezegde ‘over de doden niets dan goed’.

Amy Winehouse zal tot in de eeuwen der eeuwen worden herinnerd als de persoon die zichzelf de verdoemenis inhielp (het vleesgeworden cliché sex & drugs & rock ‘n’ roll), maar laat ons toch vooral ook onthouden dat Winehouse met slechts twee cd’s op haar actief (‘Frank’ en ‘Back to Black’) ervoor heeft gezorgd dat ze een muzikale erfenis heeft achtergelaten die nog minstens enkele generaties mee zal gaan als muzikaal voorbeeld. Het mag dan voor de man/vrouw in de straat ‘bon ton’ zijn om hard te roepen dat Winehouse het zichzelf allemaal heeft aangedaan, dat ze geen stichtend voorbeeld was voor jongeren en dies meer, maar niemand kan zich ook maar een beeld vormen van de innerlijke pijn waarmee de zangeres worstelde. Wie in de muziekbusiness overeind wil blijven, moet over zéér sterke schouders beschikken om alle weelde te kunnen dragen. De frêle schouders van Amy waren er alleszins niet langer tegen bestand.

Deels is het ook de fout van de harde muziekbusiness dat het achteraf zo mis is kunnen lopen. Zo lang de zangeres ‘big bucks’ genereerde en overeind bleef in de muzikale mallemolen met al haar verleidingen was er voor de managers geen reden tot paniek. Het verwondert me eigenlijk nog dat ze precies een maand geleden op non-actief werd gezet door datzelfde management. Maar zoals wel vaker kwam dat krachtige signaal alweer toen het kalf al lang verdronken was. Oké, men had haar al ooit richting ontwenningskliniek gestuurd … maar zoals wel vaker zien verslaafden daar niet meteen het nut van in. Hun excessief drugsgebruik is voor hen een vlucht uit de maatschappij die op een normale manier voor hen onmogelijk te harden is. We hopen alleszins dat Winehouse nu op een plaats is waar ze wél innerlijke rust heeft gevonden. Haar langverwachte derde album (naar het schijnt al enkele maanden ingeblikt) zal binnenkort ongetwijfeld postuum verschijnen en mogelijk records verpulveren. Niemand kon echter vermoeden dat het tevens haar muzikale testament zou betekenen!

Posted 25/07/2011 by ambijans in Muziek