Archive for 01/10/2011

Play 2011 zaterdag   Leave a comment

Bijna dag op dag één jaar geleden stond ik ook al samen met mijn broer op de zaterdageditie van Play. Dit jaar hebben we toch wel langer getwijfeld om tickets te bestellen voor de editie van 2011, meer bepaald tot gisteravond 18u. Ook al omdat er dit jaar precies meer de focus werd gelegd op binnenlands muzikaal talent.

Maar die hard muziekliefhebbers gaan uiteindelijk toch overstag als ze voor een redelijk zacht prijsje (16,50 euro), Belgische toppers (in wording) aangevuld met enkele buitenlandse groepjes aan het werk kunnen zien. Er zit haast altijd iets bij wat aan het eind van de avond is blijven hangen (zo mochten we vorig jaar ervaren). Balthazar, Benny Zen, Drums are for parades, I am Oak, Intergalactic Lovers, SX, Kap Bambino, Teddiedrum, Steak Number Eight, The Hickey Underworld, The Rott Childs en Yuko (om maar eens een greep uit het aanbod te doen). Het moet al raar lopen, mochten daar geen uitschieters bij zitten. Zondagmiddag hopen we kort te kunnen terugblikken op ons dagje.

UPDATE

Bart en ik besloten de eerste twee uurtjes proloog van Play 2011 te skippen, zodat we ongeveer arriveerden net voor de set van SX. Met drie muzikanten (een drummer en twee keyboards) bewezen ze dat het best mogelijk is om een degelijke sound tevoorschijn te toveren. Heel afwisselende nummers in hun repertoire, een zangeres (Stef Callebaut) met een uitzonderlijk stemgeluid en hier en daar een gimmick (er zat zo’n soort stemvervormingspassage in die me aan Daft Punk deed denken). Naast ‘The Future’ zat het magistrale ‘Black Video’ helemaal op het eind van de set verscholen. Veelbelovend begin van onze avond!

Van de Fuzz Stage stoven wij door naar de Beep Stage voor een intermezzo van The Allophons. Blijkbaar waren dat twee Duitse dj’s die niet meer zo piep waren, maar een soort van knip -en plakelectronica maken die heel aanstekelijk klonk. Ik moest enkele keren spontaan denken aan de click ‘n’ cuts van Akufen bijvoorbeeld. Op de Zoot Stage trachtte I am Oak rustige liedjes te brengen, doch enkele stoorzenders stuurden dat helemaal in de war. Zo zaten een aantal jonge gasten aan de ingang tegen mekaar te kletsen als oude wijven. Dit buiten beschouwing gelaten moeten we ook eerlijk durven zeggen dat de muziek ons niet écht pakte!

Tijdens het passeren hoorden we aan de Mini Fuzz een klein stukje Bikinians, waarna we hoopten toe te komen aan de allereerste échte klapper van de avond, The Hickey Underworld. Maar dat viel toch lichtjes tegen vonden wij persoonlijk. Het was vooral hard, maar er zat bijzonder weinig variatie in. De stem van zanger Younes schoot jammerlijk te kort, zelfs zijn fleurige doch aartslelijke hawaïhemd en onafscheidelijke pet die hem meer het uitzicht van Kapitein Winokio gaven konden daar niets aan veranderen. ‘Zero Hour’ en  ‘Blonde fire’ hoorden we o.a. voorbijkomen, toen achtten we het opportuner om naar de Scar Stage beneden te verkassen voor Kapitan Korsakov. Wat we misten bij THU werd hier wél ruimschoots gecompenseerd. Geen rechttoe rechtaan geram op gitaren, maar nummers met ballen. De bindteksten van zanger-gitarist Pieter-Paul Devos waren niet altijd even duidelijk, maar met de energie én de looks van wijlen Kurt Cobain hebben ze wel degelijk een eigen gezicht. Af en toe was er wat gepogo van de aanwezige jongelui, twee keer kwam zanger PP zelfs al crowdsurfend richting publiek en hij liet horen dat hij een brulboei eerste klas is. Het mag duidelijk zijn: wat ons betreft stond Kapitan Korsakov er gisteravond volledig!

Na al dit geweld mocht er wat ons betreft weer een rustpunt worden ingelast. Wij kozen voor Yuko dat het vrij aardig deed in een propvolle Zoot Stage. Binnenkort trekken ze door enkele culturele centra (o.a. CCHA), een ideale plek om hen mee te pikken wat ons betreft. Na Yuko was het tijd voor het traditionele fritje steken. Met friet in de hand kom je door het hele land, dus ook tijdens onze korte tussenstop bij Drums are for Parades. Wij onthouden dat mannen met baarden een rode draad vormden tijdens deze editie van Play. Maar ook een snor hebben strekte tot aanbeveling. Of wat te denken anders van de twee heren van Teddiedrum, die ongetwijfeld een diploma van de federale politie op zak hebben. ‘Miami’ en ‘Odd lovers’ (dat we gisteren ‘live’ meemaakten) zijn aanstekelijke radiohitjes, maar of ze échte blijvertjes zijn in het radiolandschap zal de toekomst moeten uitwijzen.

Onze avond werd effenaf schitterend afgesloten (of toch bijna). Allereerst was er een band met internationaal potentieel én een uitstekende zangeres, Intergalactic Lovers. Het is niet dadelijk een band waar ik weg van ben, maar wat ik zaterdagavond hoorde was fenomenaal goed. ‘Fade away’, ‘Shewolf’, ‘Drive’, ‘Like a fool’ en heel toepasselijk ‘Delay’ als allerlaatste nummer in een eivolle en bloedhete zaal. Daarna nog even snel terug Beep Stage waar Kap Bambino pokkeherrie maakten. Eén ding is zeker: op cd klinkt het wellicht spectaculair, maar ‘live’ valt zo’n act zwaar door de mand. Crystal Castles ultra light in dit geval. Nochtans is ‘Obsess’ voor mij persoonlijk een dijk van een single. Eerlijk is eerlijk in dit geval: don’t believe the hype!

Gelukkig was er Balthazar om de slechte smaak stevig door te spoelen. In 2010 hoorde ik hen afsluiten in een tent op Pukkelpop, terwijl ik in de buurt van boiler room en dance hall lag uit te blazen. Dat klonk toen vrij aardig, zoals we ook zaterdagavond alweer vaststelden. Net als bij Intergalactic Lovers is het ook hier hopen op een stevige buitenlandse doorbraak. ‘Fifteen floors’ blijft een dijk van een single, ‘Hunger at the door’, ‘Wire’, ‘I’ll stay here’ en ‘Blues for Rosann’ zijn ook songs die met recht en reden op hun setlist prijkten. Dik tevreden konden we ook dit jaar weer terugblikken op ons bezoekje aan Play. Op naar editie 2012!

Posted 01/10/2011 by ambijans in Concert, Muziek