Archive for 17/10/2011

‘We need to talk about Kevin’ (Lynne Ramsay)   Leave a comment

De film vertelt het verhaal van Eva, Franklin en zoon Kevin, die twee dagen voor zijn zestiende verjaardag aan een dodelijke tocht op z’n school begint. Na z’n tragische daden worstelt z’n moeder Eva met haar eigen verdriet en schuldgevoelens. Ze wordt geconfronteerd met het ultieme taboe: hield ze wel van haar zoon? En aan hoeveel van wat Kevin gedaan heeft, heeft zij schuld?

Derde langspeelfilm van deze 41-jarige Britse regisseuse Lynne Ramsay, gebaseerd op het gelijknamige boek van schrijfster Lionel Shriver. Een boek dat overigens al verscheen in Nederlandse vertaling (uiteraard uitleenbaar in jullie plaatselijke bibliotheek). Met topacteurs als Tilda Swinton, John C. Reilly en Ezra Miller verwachten we dan ook een topfilm. Een trailer om eventueel interesse mee op te wekken.

UPDATE

Niet enkel een avant-première gisteravond, maar tevens de eerste digitale projectie in de Koerselse Roxy Theatre. ‘We need to talk about Kevin’ is toch wel een film die is blijven hangen. Behoorlijk heftig, ondanks het feit dat al te grote gruwelscènes ons in deze prent bespaard blijven. Maar al tijdens de beginsequentie (het wapperende gordijn en vooral de scène op de Tomatina) maken duidelijk dat de kleur rood hier enorm vaak zou gaan opduiken vanavond.

De eerste drie kwartier van de film zijn heel overtuigend, wanneer er constant tijdssprongetjes en flash-backs worden gebruikt, Tilda Swinton weet altijd weer te impressioneren (‘Adaptation’, ‘Young Adam’, ‘Burn after reading’ en ‘The Curious Case of Benjamin Button’ bijvoorbeeld). Ook een dikke pluim voor de rest van de acteerprestaties maar vooral voor de drie vertolkingen van Kevin in de diverse stadia van kindertijd naar jongvolwassene. Ezra Miller zag ik ooit in ‘Afterschool’, maar van die film was ik destijds niet zo heel kapot. Nee, in deze film bevestigt ie alle goeie dingen die al over hem zijn gezegd en geschreven.

Het mooie van deze sterke film is het feit dat men geen antwoord of verklaring geeft over wie waar en wanneer tekort zou zijn geschoten in de opvoeding. Men velt geen waardeoordeel en laat ons zelf oordelen waar het eventueel fout zou zijn gegaan. Het gezinsprobleem is tegelijk ook een samenlevingsprobleem. Moeten we het verwende kind niet meer terechtwijzen of op zijn plaats zetten in plaats van te vertroetelen. Wegkijken of het gedrag proberen goed te praten zou (in dit geval) tot excessen kunnen leiden. Gelukkig eindigt de film met een klein sprankeltje hoop, dat er misschien toch nog een toekomst is voor Kevin.

Posted 17/10/2011 by ambijans in Film