Archive for november 2011

Ik, Hollywood (Jan Van Loy)   2 comments

Vanaf 2012 zullen we trachten om wekelijks een literaire tip op de blog te plaatsen. Ongeacht of ik het boek in kwestie daadwerkelijk heb gelezen, als werknemer in de boekensector (en bij uitbreiding natuurlijk nog vééél meer) zou een wekelijkse bijdrage over de wereld van de ‘letteren’ hier alleszins niet misstaan. Vandaag krijg je alvast een schrijfsel van vaderlandse bodem, het ideale leesvoer voor literatuur -en filmliefhebbers in één boek verzameld als het ware.

Hollywood, 1909. Louie Peters is zeventien jaar als zijn broer Charlie een stuk grond krijgt in Californië. Louie gaat als vanzelfsprekend mee. In de ban van de populaire ‘filmpjes’ die overal te zien zijn, vat Louie het idee op om een kleine studio te bouwen. Hij wordt de baas, zijn onbetrouwbare – maar wèl meerderjarige – broer Charlie zet de handtekeningen. De studio is al snel winstgevend en het bedrijf floreert. Louie ontwikkelt zich van een niet serieus genomen onderdeurtje tot een invloedrijk filmmagnaat, met alle gevolgen van dien.

Brussel, 2000. De werkloze journalist Dirk Jansen krijgt het verzoek het levensverhaal te schrijven van Louis Peters, een man van 108 jaar oud die zou zijn begonnen met ‘Hollywood’. Wat doet de ex-Amerikaan in Brussel? Waarom krijgt uitgerekend Jansen deze opdracht? En hoe moet hij fictie van werkelijkheid onderscheiden? In een meeslepende, veelgeprezen stijl schetst Jan Van Loy de belangrijkste episodes uit de Amerikaanse filmgeschiedenis (1909-1969). ‘Ik, Hollywood’ is een rijke roman over films en de eerste sterren, macht en intriges, overmoed en financiële debacles, maar ook over liefde, succes en verborgen verwantschappen. Het oude Hollywood, ooit de grootste fictiefabriek ter wereld, was zelf één groot verhaal.

Jan Van Loy (1964) schrijft verhalen en romans. Voor zijn verhaal ‘De hel van Jan Foster’ kreeg hij de Nieuw Proza Prijs. Zijn roman ‘Bankvlees’ werd bekroond met de Vlaamse Debuutprijs. ‘Alfa Amerika’ en ‘De heining’ bereikten de shortlist van De Gouden Uil. Jan Van Loy woont en werkt in Antwerpen.

Posted 30/11/2011 by ambijans in Literatuur

De Bachelor (VTM) aflevering 2   3 comments

Yep, ook aflevering 2 van ‘De Bachelor’ namen we gisteravond tot ons. Die begon met PP (niet die van Polle Pap, maar van product placement). Eerst werd er teruggeblikt naar de eerste aflevering ten faveure van de goegemeente die het vorige week had gemist of voor alle kijkers die de draad al waren kwijtgeraakt. Zo diende een diep gapende Chloë (we konden haar amandelen spotten) als voorbeeld om aan te geven dat het vermoeiende televisie was voor alle vrouwelijke kandidaatjes.

Vrijgezel Jeoffrey mocht allereerst 8 dames selecteren voor een sportieve watersportactiviteit. Terwijl de 8 uitverkorenen nog overlegden welke kleding ze daarvoor zouden dragen (‘Watersport, hè! We gaan nat worden als we moeten zwemmen of zo. Of wat denk jij bij watersporten?’), bleef de rest gezellig keuvelen in de woonkamer. Wisten de dames veel dat het begrip water sports in het Engels ook wordt gebezigd in de pornografische sector! Liefhebbers moeten maar wat rondsurfen (liefst figuurlijk) om zich in te laten wijden in dit soort rituelen. 😉 Raïssa en Tina maakten kennis met het natte water, weliswaar na wat hulp van ‘de bachelor’. Slechts één van de twee was ‘amused’, de andere not so! Viel me een beetje tegen van Raïssa moet ik zeggen.

Na het jetskiën had Joff kleine afzonderlijke onderonsjes met de 8 meiden. Korte gesprekjes, die hem een bredere kijk op de dames’ psyche zou kunnen geven. MILF Annelies zette een boompje op over haar tattoos waarbij men vanzelf belandde bij haar zoontje Kean, slechts één lettertje verschil met die Britse popgroep. Het jochie bleek supporter van Barcelona, genoeg reden om z’n moeder nog een tijdje aan boord te houden zou ik denken. Rosse Tina had volstrekt geen behoefte aan een vlotte babbel, want ze was in alles het tegengestelde van de vrijgezel. Zo vond ze Leuven bijvoorbeeld geen toffe stad (met een burgemeester als Tobback kunnen we ons daar wel iets bij voorstellen), maar ook voor de rest matchte het nergens, wat leidde tot een heleboel zwangere stiltes.

Nog vóór we de tweede date card op ons bord kregen wierp Victoria zich op als grafologe van dienst. Jeoffrey’s handschrift was dat van een standvastige, stabiele persoonlijkheid, zo sprak ze als een volleerde ‘Madame Soleil’. Van de 8 stranddames won er eentje een romantische date op een yacht. Kapster Shari mocht het hebben over de financiering van haar eventuele kapsalon in hartje Hasselt. Blonde, Antwerpse Ellen was een tikje jaloers op Shari maar ze gaf dat zo grif toe dat ik op slag sympathie voor haar kreeg. Op het yacht werd er met stokjes sushi gegeten, iets wat blijkbaar moeilijk is voor kapsters. Nu moet ik zeggen dat ik daar tijdens mijn Japanvakantie in 2008 al na één dagje mee vertrouwd was. Doch laat ons hier niet veralgemenen, ze zal ongetwijfeld beter kunnen kappen dan ondergetekende.

Het gezellige etentje met champagne in de jacuzzi was in vele opzichten verhelderend. Joff bleek niet vies van donkerharig vrouwvolk, iets waaraan enkele vrouwtjes in aflevering 1 nog leken te twijfelen. Hoppa, Shari kreeg volkomen terecht een roos onder haar mooie snufferd geduwd. Over naar de date met de resterende kandidates dan maar? Die mochten na wat onderling chitchatten per twee een taxiritje maken per olifant. De tot dan toe afzijdige Ann fakete (?) vervolgens een Dumbo-complex, waardoor ze met de vrijgezel in een rijtuigje mocht plaatsnemen. Ze slurpten samen de door haar meegebrachte fles champagne leeg, iets wat de nodige nijd veroorzaakte bij de onfortuinlijke deernes die minder geluk hadden. Ja, er waren er bij die hun ongenoegen duidelijk lieten blijken! Zeker toen die olifantenrit haar ook nog eens een roos opleverde.

In de volgende sequentie wordt de vrijgezel naar een soort van deliberatiekamer overgebracht waar hij moet oordelen over de overgebleven dames die op grote tablets langs hem voorbijschuiven. Ondertussen mijmert hij over de kandidates. Zo mag Raïssa best wat meer lachen, waar ik het overigens volkomen mee eens ben. Alle dames maken zich elders mooi op voor ‘le moment suprème’, waarna twee slachtoffers het front zullen moeten verlaten. Het puur natuur pretpakket van Nathalie mag er zeker wezen, maar laat dat één van de weinige pluspunten zijn die ik kon ontdekken tijdens deze tweede aflevering.

De roosceremonie dan maar? Candice mocht ons favorietje redhead Nancy vergezellen en dat was volkomen terecht: een stralende, goedlachse en toffe griet die blijkbaar aan kickboxen doet. Ook Nathalie was superhappy na het bereiken van de tweede ronde, ja … zelfs bij Raïssa kon er ineens een kamerbrede glimlach vanaf na het overhandigen van de roos. Ook de twee Ellens gingen door. Rosse nummer 3, Tina mocht vertrekken en dat was allesbehalve een verrassing. Zelf tilde ze er niet al té zwaar aan. Ook chihuahua Shani mocht dag zeggen met het handje. Zij pinkte wel een traantje weg (van ontgoocheling meenden wij toch duidelijk te kunnen vaststellen). Volgende week nóg meer tranen (ja, toch?) als vier vrouwen moeten opkrassen. Gelukkig is er ook een pool party! U kijkt toch ook?

Posted 29/11/2011 by ambijans in TV

Straffe 1000 (781-785)   Leave a comment

Uit pure luiheid serveren we aan het begin van deze week opnieuw 5 muziekjes. Voor trage starters misschien de ideale manier om goed op gang te komen, want dit keer hebben we voor dansbare stuff gezorgd. We beginnen met Britse big beats, New Yorkse disco, Sounds OSuccess uit Atlanta, Britse soul en we eindigen dit keer met Ghanees-Britse hip hop en grime. Alstublieft!

781. Take California – Propellerheads (1996)

782. Going back to my roots – Odyssey (1981)

783. Just be good to me – SOS Band (1983)

784. Hangin’ on a string – Loose Ends (1985)

785. Bonkers – Dizzee Rascal & Armand Van Helden (2009)

Posted 28/11/2011 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (776-780)   Leave a comment

Voor mij is dit een werkweekend, maar we weten dat we er na deze twee dagen weer voor enkele weken vanaf zijn. Op vrijdagavond werd er enkele uurtjes gekeuveld over onze kwis van 9 december. Vragen werden ingekort of geherformuleerd, er werd een ronde geschrapt en mogelijk gaat er nog eentje moeten sneuvelen willen we klaar zijn rond middernacht. Zaterdagavond zaten we ontspannen in een Hasseltse theaterzaal. Zondagnamiddag wordt waarschijnlijk weer opgeslorpt door voetbal. Ter afwisseling krijgen jullie alsnog 5 zondagse tracks van mij cadeau.

776. What’s a girl to do – Bat For Lashes (2006)

777. Here in the night – Kelley Polar (2005)

778. Rock to the beat – 101 (1998)

779. Cybersonik – Technarchy (1990)

780. Dear God – Monsters of Folk (2009)

Posted 27/11/2011 by ambijans in Muziek

De 12 gezworenen (Reginald Rose) @ HHT   Leave a comment

Vanavond zijn we terug te vinden in de theaterzaal van HHT voor ‘De 12 gezworenen’, een stuk van Reginald Rose. Er is ook een film uit 1957 (’12 angry men’) van regisseur Sidney Lumet met o.a. Henry Fonda. De film is overigens zeer de moeite, cinefielen die ‘m nooit hebben gezien, moeten ‘m zeker eens bekijken.

Het stuk speelt zich af eind jaren vijftig in de Verenigde Staten van Amerika. We zien een assisenjury in de deliberatie­kamer. De twaalf leden van deze jury moeten uitspraak doen over de schuldvraag betreffende een jongeman die zijn vader zou hebben vermoord.

In de ongeveer negentig minuten durende voorstelling zien we niet alleen een gesprek van twaalf mensen, maar beseffen we gaandeweg hoe elk van deze juryleden zelf tegenover de misdaad en het leven staan. Hun eigen karakter en de wijze waarop ze hun leven tot nog toe hebben geleid, bepalen mede hun oordeel over anderen. Ook de kleine hebbelijkheden die ieder van deze mensen bezitten, spelen een rol in de beoordeling van een zo belangrijke beslissing.

In Amerika moet de jury eensgezind antwoorden op de vraag of iemand schuldig of niet schuldig is. Bij ons geldt een meerderheid. Daarenboven werd wie schuldig bevonden werd aan moord, ook werkelijk geëxecuteerd. Dat aspect is mede bepalend voor de houding in zo’n jury. En vermits de dader in dit stuk een jonge kerel van negentien jaar is, weegt die beslissing nog zwaarder. Ook de getuigen à charge worden grondig doorgelicht en hun houding besproken. Hoe zo’n jury, eind jaren vijftig in de U.S.A., te werk ging ziet u in ‘De twaalf gezworenen’.

Posted 26/11/2011 by ambijans in Theater

Kwisvoorbereiding: laatste rechte lijn   Leave a comment

We zijn precies twee weken verwijderd van D-Day wat onze eigen kwis betreft. Met 43 inschrijvingen zit onze Lettermolenkwis al enkele weken vol. Vanavond één van de laatste samenkomsten om ons werkstuk nog eens grondig door te nemen. Daarna is er geen weg meer terug, dus of we de juiste keuzes hebben gemaakt weten we dan rond 10 december. 😉

Gisteravond nog een (tombola)prijs gaan afhalen bij een zelfstandige vriendin (letterlijk én figuurlijk) en daarbij geheel toevallig in contact gekomen met de eigenaar van La Fuente, een gloednieuw Spaans restaurant dat zich net tegenover haar zaak bevindt. Nu kan een Spaans restaurant nooit slecht zijn qua keuze, ik ga er jaarlijks op vakantie dus ik ken hun keuken ondertussen vrij goed. Dinsdag kreeg één van mijn vrouwelijke collega’s het lumineuze idee om daar ons volgende personeelsetentje misschien te plannen. We moeten daar volgende week maar eens een datum voor prikken lijkt me.

Via via hadden we wel een telefoonnummer te pakken gekregen, maar verder hadden we geen idee over menu’s, prijzen, openingsuren e.d. Google gaf niet meteen uitsluitsel, maar nu weten we alles (of toch vrij veel). De eigenaar (Mo S’Rifi), een zeer vriendelijke man, liet me binnen in zijn zaak. Het dient gezegd, er is binnen veel ruimte, mooi interieur en de tafels stonden al netjes gedekt. Ongeveer 10 minuten na mijn doortocht begon men aan de avondshift. Ongeveer een week geleden ging de zaak open. Vooral het feit dat Loren Cabello Hidalgo, voormalig sous-chef bij El Bulli, achter de potten staat bracht redelijk wat media-aandacht met zich mee. De man streeft naar een Michelinster en hij hoopt die binnen een jaar of vier te kunnen verwerven. Niet dat wij onmiddellijk als referentie kunnen dienen, maar we moeten daar toch snel eens zelf poolshoogte gaan nemen. Onze bevindingen zijn uiteraard terug te lezen op deze stek. We’ll keep you posted!

Posted 25/11/2011 by ambijans in Algemeen

Straffe 1000 (771-775)   Leave a comment

Gisteren zijn er toch weer enkele opmerkelijke dingen gebeurd. Zo reserveerden wij ons verjaardagsetentje bij kersvers Hasselts sterrenrestaurant JER. JER rijmt op ster, dus dat lijkt me meer dan verdiend. Overigens kreeg het restaurant aan de overkant van de brug hier (Innesto), ook een nieuwe Michelinster.

Via Google Streetview konden we dan weer onze eigen woonst opsporen via het net. Op de foto was duidelijk af te leiden wanneer hij was genomen (periode mei-juni 2009), vanwege het verkiezingsbord van Nele Lijnen dat voor onze deur stond. De voorhistorische 7-0 pandoering van Genk in Valencia was pijnlijk. Anderzijds waren ze na de forfaitcijfers in Chelsea al een beetje ‘ervaringsdeskundigen’. Hopelijk hebben de supporters ook iets meegepikt van de stad Valencia, de vierde grootste van Spanje. Zou (ondanks het minder goede weer én dito uitslag) het leed enigszins kunnen verzachten.

771. Good thing – Fine Young Cannibals (1988)

772. Born of frustration – James (1992)

773. Emerge – Fischerspooner (2002)

774. White horse – Laid Back (1983)

775. Harley David (son of a bitch) – The Bollock Brothers (1987)

Posted 24/11/2011 by ambijans in Muziek

De Bachelor (VTM) aflevering 1   Leave a comment

Mensen die eerder toevallig op mijn blog zijn beland wil ik vooraf alvast waarschuwen voor mijn eerder zwart-witte belichting (hé, een kleine contradictio in terminis gespot, maar ’t is hier figuurlijk bedoeld) van de feiten. Als hier dus onwaarheden, persoonlijke bemerkingen of algemene indrukken worden neergepend die niet dadelijk stroken met jullie opvattingen … tel dan rustig tot 20 alvorens furieus naar haatdragende epistels over te schakelen. Televisie is nu eenmaal een momentopname, we zien enkel wat de programmamakers ons willen laten zien. Ik wil best geloven dat hetgeen ik schrijf thuishoort in de categorie ‘de waarheid een beetje veel geweld aandoen’. Wie daar rekening mee houdt, zal vast veel minder moeite hebben met de inhoud.

Alvorens we iets concreter ingaan op de allereerste aflevering nog snel kort iets over het fenomeen ‘reality tv’. ‘Temptation Island’ en soortgelijke programma’s zijn absoluut mijn meug niet wegens ‘te veel van hetzelfde’, vrij weinig niveau hebbend en bovendien steken ze vol vakkundig in scène gezette crisismomenten, die voor animo moeten zorgen. ‘Peking Express’ vond ik persoonlijk vrij aardig, ‘De Mol’ was een schitterend format, iets wat in het begin zeker ook kon worden gezegd van ‘Expeditie Robinson’. Maar sinds men BV’s en BN’ers op een eiland heeft gedropt in ER heb ik niet meer gekeken. Naar ‘Wie is de Mol’ kijk ik nog wel, ook al is het programma nog maar een schim van wat het ooit is geweest. Na al die jaren is het vet een beetje van de soep. Kortom, ‘nog meer van hetzelfde’ zoals reeds aangehaald. Al die kleine complotjes leveren gewoon saaie televisie op, tenzij dokter Alzheimer bezit heeft genomen van jullie hersenpan.

Nu ‘De Bachelor’ dit jaar een Limburger is (wiens roots overigens ook gedeeltelijk in Zonhoven liggen) schuif ik mijn vooroordelen graag aan de kant om het programma een kans(je) te geven. Al acht ik de mogelijkheid dat ik achterover zal vallen van de kwaliteit ervan vrij miniem. Als het af en toe entertaint of inhoudelijk diepgaander is dan ‘Sletteneiland’, zal het misschien al in zijn missie slagen. Bachelor Jeoffrey heeft, zoals reeds aangegeven, Zonhovense familieleden, die ons niet geheel onbekend zijn. Zijn tante zag ik tijdens mijn kindertijd vrij vaak (omdat ze bevriend was met mijn moeder), zijn nonkels wonen allebei in Zonhoven en behoren net als Jeoffrey tot het gild der gesettelde zelfstandigen.

Deze eerste aflevering was meer een algemene kennismaking met vrijgezel én kandiderende dames. Het begon vrij zenuwachtig op beide fronten, maar na de eigenlijke kennismaking was het ijs gebroken. Niet iedereen kwam evenveel aan bod, doch dat maakte het gekakel er op sommige momenten niet minder om. Tijdens het eerste reclameblok kon ik maar één woord bedenken om het ietwat passend te omschrijven: ‘bakvissentelevisie’. Dat kwam vooral omdat 16 dames, variërend in leeftijd tussen 18 en 30 jaar nogal clichématig werden neergezet door de programmamakers (dat spreekt voor zich). Toen de bachelor op de motor met zijn bosjes rozen voorbij hun busje kwam geflitst kreeg het geheel iets van een chiromeidenvakantie. Ze waren het allemaal zo roerend eens met mekaar en verheven daardoor het nabauwen tot nieuwe trend. Zo ontdekte ik verder dat een aantal onder hen kapster was dan wel schoonheidsspecialiste, dat er een mooie mix was tussen brunettes en blondines en dat er zelfs drie dames Venetiaans blond waren. Iets wat sinds Erika Van Tielen en Clara Cleymans niet per sé als een handicap moet worden ervaren, integendeel zou ik haast durven zeggen.

Aan drie meiden/vrouwen mocht onze bachelor een roos schenken, blijkbaar een teken dat ze zich alvast tot zijn ‘incrowd’ konden rekenen. Hij koos daarbij liefst twee van de drie vrouwen uit, waar ikzelf ook zou voor zijn gegaan (mocht ik in zijn plaats zijn geweest). Kathy (een 22-jarige hostess uit Bierbeek) zat daar alvast niet bij. Jeoffrey vond haar blijkbaar grappig. Nee, ik zou zonder aarzelen voor de 20-jarige Raïssa uit Genk zijn gegaan. Wat een plaatje! Keuze nummer twee, Nancy (een foute naam, dat wel) was de good looking rosse voenk (aan huis geleverd inclusief tongpiercing) die vooraf al aangaf dat ze Jeoffrey wel zag zitten en blijkbaar was dat gevoel wederzijds. Dame nummer drie, Chloë, de 18-jarige benjamin van het gezelschap kwam behoorlijk matuur over voor haar leeftijd. Deze drie mochten romantisch dineren met onze vrijgezel, maar werden bespied door de 13 niet gekozen vrouwen. Het had iets van Big Brother, maar dan vanop een balkon.

Er was meteen controverse in die groep van 13 rond de keuzes van onze vrijgezel. Twee blondjes, één roodharige maar geen brunette. Kon die gast niet tellen of wat? Had hij een allergie voor vrouwen met bruin haar? Vond hij één kapster ruim voldoende? We zullen het hem zelf moeten vragen, willen we er het fijne van weten! Dat er volgende aflevering twee dames op het eerste het beste vliegtuig richting thuisfront zitten is iets dat we wél met zekerheid kunnen vertellen. Zat er (buiten die mooie Raïssa) nog schoon gerief bij die 13 kniezende kneusjes? Tuurlijk wel! Zo vond ik de blonde Ellen uit Antwerpen veruit de vlotste uit de hoop, mag de Limburgse Ann er best wezen (haar vette Limburgse accent vind ik dan weer een minpuntje) en er zat een zekere Annelies (een MILF van 27, die voetbalde) in het groepje. Hopelijk voor Joff geen POTstampster! 😉 Ook Shari (de ideale naam voor een kapster, dat dan weer wél) was niet mis, maar heeft eerder extra kasten nodig in plaats van een vent. 3 x per week shoppen en minstens 60 paar schoenen in huis. Zuinig in het verbruik is hier geenszins van toepassing.

Toch wil ik er nog snel een aantal andere ‘speciallekes’ uitlichten. Nathalie, een Miss Tractorpulling (niet visualiseren!) was gek van paarden én rare zinsconstructies. Ze deed een aantal merkwaardige uitspraken, ‘een boontje OP iemand hebben’ bijvoorbeeld. Een zekere Shani uit Zoersel, van huis uit niet onbemiddeld en zich verplaatsend in een Mercedes, heeft anderzijds iets waar ik enorm op afknap: ze is onafscheidelijk verbonden met haar chihuahua. Paris Hilton heeft er bijvoorbeeld ook één en da’s een snol ‘eerste klas’. De oudste dame van het stel, Victoria (30) uit Brugge zit er volgens mij enkel in omwille van haar horeca-achtergrond. Benieuwd of die nog enige meerwaarde gaat kunnen toevoegen aan het totaalpakket! Volgende week ben ik alvast opnieuw van de partij (als ik er tenminste aan denk). Telenet Digital TV to the rescue! 🙂

Posted 23/11/2011 by ambijans in TV

Dinsdagmenu Liesbeth Baeten   Leave a comment

Voor het laatst in 2011 een dinsdagmenu in de bibliotheek van Zonhoven vanavond. Voetballiefhebbers kunnen op beide oren slapen, want Genk speelt pas woensdagavond in Valencia. Genoeg reden om straks binnen te springen in onze bib! Om de interesse alvast aan te wakkeren kort eventjes Liesbeth Baeten voorstellen misschien?

Liesbeth Baeten (° 1976) is een Zonhovense journaliste en fotografe, die op haar 18de Zonhoven verruilde voor Antwerpen. Ze schrijft naast o.a. Uit magazine ook voor Gazet van Antwerpen en heeft met ’Halfweg‘ (2010) en ’Naar het strand‘ (2011) twee reisgidsen geschreven, die werden uitgegeven door Borgerhoff & Lamberigts.

Reizen is één van haar passies, maar dat kan eveneens gezegd worden van fotograferen. Mocht ze morgen toevallig een goede fee tegenkomen, die haar nog drie reiswensen toestond dan zou ze wellicht gaan paardrijden in Lapland rond midzomernacht, met een bestelwagen door Oekraïne touren en fietsen door het Japanse platteland in de lente. Eén ding mag duidelijk zijn: vakantie is de mooiste tijd van het jaar! Daar zijn we het allemaal roerend over eens.

Liesbeth vertelt aan de hand van een aantal creatieve schrijfoefeningen en wat fotografietips hoe iedereen van zijn of haar vakantie een mooi geheel kan maken. Hoe kan je aan een droomvakantie een fantastisch souvenir overhouden? Waarop moet je letten als je reisverslagen schrijft bij je foto‘s? Hoe kies je het best geschikte beelden als je een reisreportage wil maken? Hoe kan je je reiservaringen zo origineel mogelijk verwoorden? Je komt het allemaal te weten na tal van interessante suggesties van een ervaringsdeskundige op dat gebied.

Posted 22/11/2011 by ambijans in Algemeen

Straffe 1000 (766-770)   Leave a comment

Het allergrootste nadeel van weekends is dat ze zo snel omvliegen. Nauwelijks bekomen van de afgelopen week of daar dient zich al een nieuwe werkweek aan. Hoe het precies zit met dat ‘werken’ in mijn geval moet ik op maandag toch nog eens ter discussie voorleggen. Ben serieus ‘gehandicapt’ in mijn bewegingen, zo merkte ik zondag al op tijdens de uitleendienst.  Het goede nieuws van het weekeinde speelde zich af op zaterdagmiddag, waar facebook ervoor zorgde dat een katertje werd gered van het spuitje in een dierenasiel nadat een goede ziel zich aanbood om het dier te adopteren. Altijd weer plezant om te lezen dat dingen weer in de goede plooi vallen. Hopelijk bezorgen deze muziekjes jullie eveneens een aangename maandag!

766. Disco volante – Ida Engberg (2007)

767. Mmmhmm – Flying Lotus (2010)

768. Roodkapje – Pater Moeskroen (1991)

769. Sheriff Fatman – Carter USM (1989)

770. Big – New Fast Automatic Daffodils (1990)

Posted 21/11/2011 by ambijans in Muziek