Archive for december 2011

Muzikaal eindejaarslijstje 2011   Leave a comment

We hadden het beloofd en zoals jullie weten geldt hier nog steeds het credo ‘Belofte maakt schuld’. Wat azijnpissers of doemdenkers dezer landen ook mogen beweren, wij vonden dat het muziekjaar 2011 een stevig grand cru etiketje mag worden opgeplakt. Uitgerekend op mijn moeders 75ste verjaardag (dubbel feest m.a.w.) presenteren we alweer 20 topplaten in willekeurige volgorde, gevolgd door enkele plaatjes die net naast de prijzen grepen. Tot slot willen we ook graag de aandacht vestigen op enkele kemels die het levenslicht zagen. Maar eerst de top van de pop!

20. Ceremonials : Florence + Machine

19. Whokill : Tune-Yards

18. Entropology : School is Cool

17. Parallax : Atlas Sound

16. SBTRKT : SBTRKT

15. Bad as me : Tom Waits

14. Scintilli : Plaid

13. Mirrorwriting : Jamie Woon

12. Hot Sauce Committee part 2 : Beastie Boys

11. James Blake : James Blake

10. The devil’s walk : Apparat

9. Skying : The Horrors

8. This modern glitch : The Wombats

7. El Camino : The Black Keys

6. Ritual Union : Little Dragon

5. Colour of the trap : Miles Kane

4. Rome : Danger Mouse & Daniele Luppi

3. Hurry up, we’re dreaming : M83

2. Metals : Feist

1. The whole love : Wilco

Blinkende schijfjes die helaas net buiten de prijzen vielen dit jaar: The Weeknd, Smith & Burrows, Friendly Fires, Washed Out, Kate Bush, Foster The People, Death Cab For Cutie en de betreurde Amy Winehouse. Kakten dit jaar op één of andere manier ook een cd in mekaar die flink geurde (ik moest er niet eens alle nummers voor hebben beluisterd): Red Hot Chili Peppers, Heideroosjes, Selah Sue, Metallica & Lou Reed en ook van de (oh verrassing!) bij elkaar gejatte cd van Coldplay lustte ik geen brood. Zij krijgen van mij allemaal het plakkaatje ‘FIKKIE‘ rond de nek gehangen. Om alsnog met een positieve noot af te sluiten: mijn moeder is vandaag jarig. James, champagne! 😉

Advertenties

Posted 31/12/2011 by ambijans in Muziek

‘Belgisch huwelijksfeest’ Kymber & Jan   1 comment

Het moet in de zomer van 1991 zijn geweest (het moment staat me vrij helder bij) dat we midden juli in Frankrijk op vakantie waren. Net op dat ogenblik werd de Waalse politicus André Cools vermoord (geef toe, zoiets vergeet je achteraf nooit meer), omdat er nogal wat ophef over was. Wij (ma, pa, Bart en ik) gingen dat jaar voor het eerst op vakantie met Johan, Wies en hun zoon Jan. Mijn moeder en Wies spelen al jaren bij dezelfde Hasseltse toneelvereniging, dus de onderlinge vriendschapsbanden waren toen al vrij stevig.

Ik zie blonde Jan, een jongetje van een jaar of vijf, bruin verbrand door de priemende zon, nog steeds op z’n fietsje rondkoersen en toertjes maken rond de mobilhome. Mijn ouders trokken daarna nog vaker naar Frankrijk (met een heel uitgebreid bataljon Limburgers), maar dan wel naar een andere camping. Zelfs ben ik om één of andere duistere reden (vraag me niet waarom, ik heb geen idee) nooit meer mee geweest. Nochtans was 1991 een écht topvakantie.

Anyways, dat blonde jongetje ging na zijn middelbare schooltijd toegepaste informatica studeren aan de Xios hogeschool, waarna hij vanaf 2006 aan de Western Kentucky University computer sciences ging bijstuderen. Daar leerde hij Kymber kennen en van het één kwam het ander. De liefde zorgde ervoor dat zijn toekomst vanaf nu in de US of A lag. Na zijn studies begon hij eerst als software developer bij Dell in Nashville Tennessee, deed voor diezelfde firma ook IT Support maar verkaste eind november naar Fruit of the Loom in zijn woonplaats Bowling Green.

Waarmee we meteen bij hét belangrijkste punt van dit bericht aanbelanden. In maart gaven Kymber en Jan al hun jawoord aan het thuisfront, maar omdat familie, vrienden en kennissen niet allemaal de verre verplaatsing konden maken (tsja, bij ons vinden ze ‘naar de zee rijden’ al ver … kan je nagaan!) besloten ze hun huwelijksfeest nog eens dunnetjes over te doen in de feestzalen van Elysee in Genk. Ook wij zullen ons straks tussen de feestende meute voortbewegen. De tijden veranderen … én ook weer niet! Tegenwoordig gaan we weer samen op vakantie met Johan en Wies (Spanje), maar Jan is niet meer blond dezer dagen. 😉

UPDATE

Omdat we geen enkel idee hadden over de dresscode (casual of chic) gingen wij maar voor de kostuumvariant, omdat we daarmee het minst uit de toon dreigden te vallen. Ter plaatse bleek ‘casual’ wel overheersend te zijn, doch niet getreurd … wij passen ons aan in vrijwel elke biotoop. Snel eventjes iets zeggen tegen de gastheren én dames, daarna tijd voor een glaasje, een klein hapje, nog een beetje acclimatiseren en een snelle kennismaking met onze tafelgenoten.

We zaten aan de tafel ‘toneelvrienden’ (met 6), waardoor ik was aangewezen op mijn sterkste staaltje ‘method acting’ om niet door de mand te vallen. Zoiets camoufleer je het best door vaak mee ja te knikken in conversaties, de naam van een bepaald toneelstuk te laten vallen, nogal theatraal verhalen op te dissen en door regelmatig eens hard te lachen. Alhoewel dit laatste heel waarschijnlijk voor discussie vatbaar is! Jullie raden het al, het ijs was snel gebroken (hoewel dat met deze winterse temperaturen eigenlijk een ‘overstatement’ is).

Het was eten à volonté (drank idem dito), waarbij men had geopteerd voor een pastabuffet en eentje met vleesgerechten. Achteraf was er mokka (verdomd lekkere koffie moet ik zeggen) en pronktaart (‘bruidstaart’ als jullie die term liever horen). De dj (fout kapsel gratis meegeleverd) kon dan aan zijn folterpraktijken beginnen. Dat vermeld ik hier eigenlijk vooral omdat nogal wat (oudere) mensen huiswaarts keerden, toen de man zijn muziek vrij hard door de zaal liet schallen. Goede muziek loeihard is een zaligheid (denk maar aan Pukkelpop en aanverwanten), luide, slechte muziek is dan weer een marteling voor het gehoor. Wij waren dan ook blij dat de conversaties aan onze tafel zodanig plezant waren dat we het al bij al vrij lang uitzongen.

Rond middernacht werd mijn moeder onverwachts in de bloemetjes gezet (met een bloemetje) omwille van haar verjaardag. Een gegeven dat overigens bijzonder op prijs werd gesteld door de betrokkene zelf. Het was ongeveer 1u toen wij de feestzaal in Genk verlieten, voor wat we hier toch kunnen omschrijven als een bijzonder geslaagd feestje. We hadden aan onze tafel weer nieuwe vriendjes gemaakt, iets wat zich mogelijk zal vertalen in één grote, luidruchtige tafel tijdens mijn moeders toneelstuk op 18 februari a.s. Het HHT kan er maar wel bij varen (denk ik dan bij mezelf). 😉

Posted 30/12/2011 by ambijans in Algemeen

Straffe 1000 (831-835)   Leave a comment

Voorlaatste werkdagje van het jaar 2011, dus kunnen we nog eens wat muziek aanslepen voor onze ondertussen welbekende lijst. Morgen hebben we een gezellig feestje (meer info volgt), de dag daarna wordt mijn moeder 75 (mijn muzikale eindlijst van 2011 wordt tevens die dag geopenbaard), nóg een dag later zitten we in 2012. We hopen dat het een vruchtbaar nieuw jaar mag worden op velerlei fronten. Onze laatste straffe bijdrage brengt deftige vaderlandse rock, Duitse electronica, stevige Amerikaanse gitaren, spirituele singer-songwritersmuziek (voor één keer mag het) én een succesvolle Brits-Amerikaanse supergroep (Lynne, Orbison, Petty, Dylan en Harrison). Meer straffe muziekjes vanaf 2012!

831. Interrupt my high – A Brand (2006)

832. The operator – Barbara Morgenster (2006)

833. Malavia millenium – Helios Creed (1992)

834. Spirit in the sky – Norman Greenbaum (1969)

835. Handle with care – The Traveling Wilburys (1988)

Posted 29/12/2011 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (826-830)   Leave a comment

Tussen de jaarlijstjes en de reality tv-programma’s door is er af en toe toch tijd voor muziek uit onze befaamde lijst. Vandaag brengen we een portie Britse triphop, dance uit Canada, Australische rock, Britse postrock en Ierse hardrock. Als dat geen lekker eindejaarstoetje is, dan weet ik het ook niet meer. Ons enige échte eindejaarslijstje met onze topcd’s voor 2011 kan je binnen enkele dagen lezen. 🙂

826. If you miss (Laika Virgin mix) – Laika (1995)

827. Ocean view – Sid LeRock (2004)

828. Sweet disposition – The Temper Trap (2009)

829. Blister – Moonshake (1992)

830. The boys are back in town – Thin Lizzy (1976)

Posted 28/12/2011 by ambijans in Muziek

De Bachelor (VTM), aflevering 6   Leave a comment

Vanavond zou het vrouwelijke deelnemersveld van 6 dames tot 4 stuks worden gereduceerd. De twee afvallers zouden figuurlijk naast de vier romantic dates grijpen die stonden gepland. Een uitloper van de vorige aflevering moest duidelijk maken dat onze twee tortelduifjes (de bachelor en Shari) apart hadden geslapen in zijn villa. Zij werd wakker in bed, hij had er rugpijn voor over om in de sofa te gaan maffen. In de vrouwenvilla was de sfeer er eentje van ‘What the fuck!’ terwijl wij nog snel duiding kregen bij Shari’s metamorfose van kapster tot vertegenwoordigster bij Belisol (het ramen -en deurenverhaal van poortjes die toegang tot haar innerlijke psyche zouden verschaffen passeerde nog een keer).

Bij haar aankomst in de damesvilla werd Shari om opheldering gevraagd. ‘Verraad’ ten opzichte van de andere meiden was een veel terugkomend codewoord. De rest had al geen zin meer in die privé dates en patati patata. Onzin natuurlijk, want ze zaten nog steeds op dat eiland en geen enkele meid had haar koffers gepakt of te kennen gegeven dat ze het niet meer zag zitten. Shari huilde tranen (krokodillentranen?), want ze wist dan al dat ze zeker een roos zou krijgen. Ik zou er die hit van Conny Vandenbos als muziek bij hebben gemonteerd. Alweer ijdele hoop (of wat had je gedacht). Ellen VL en Nancy bleken hierna in de gevarenzone te zitten, dus moesten zij in een gesprek met Jeoffrey (onder vier ogen) ergens bij een waterval ‘hun mind laten speaken’. Ellen was volgens onze bachelor nog niet klaar voor een serieuze relatie, Nancy stelde zich dan weer niet genoeg open. Uiteindelijk mocht Ellen VL terugkeren naar haar poezen thuis (ze heeft ondertussen ook een vriend aan de haak geslagen, zo weet ik uit goede bron), Okselvijver Joff (hij deed Ben Crabbé meer dan serieuze concurrentie aan) mocht Nancy gaan meedelen dat ze voorlopig een vrijgeleide kreeg, maar dat ze zich meer moest smijten.

In de damesvilla leken de plooien ondertussen terug gladgestreken, dat ze gezellig samen mochten gaan eten leek in dat geval een flinke credit te zijn voor de groep. Voor één van de dames zou het echter ‘Het Laatste Avondmaal’ worden, maar dan met een gereïncarneerde Jezus gepersonifieerd in de figuur Jeoffrey Brabanders. Het ‘gezellige’ etentje was er één met veel ongemakkelijke stiltes, het ‘we zien elkaar nog allemaal even graag’ gevoel en als Ellen dan ook nog cavalier seul speelt tijdens de gesprekken, dan weet je dat de rest er eerder bij zat als opvulling en veredeld decorstuk. De bachelor zou na het dessert het plaatselijke nachtleven induiken met één van de vijf tafelgenotes. Degene die een juweeltje zou aantreffen in haar dessert was de uitverkorene. Nathalie bleek dan wat last te hebben van haar geheugen wanneer ze stelde dat ze de enige was die nog geen privé date had gehad. Ook Nancy verkeerde in dat geval (of ik moet iets hebben gemist).

Het pareltje bleek in de coupe bij Ellen te zitten, die het meteen kon gebruiken voor een halsketting die ze kreeg omgehangen. Terwijl de rest zich een ijsindigestie vrat, mocht Ellen mee naar een gezellige jazz bar. Daar ontwikkelde zich verder een eerder professionele dan een liefdesrelatie (als we de bachelor zelf tenminste mochten geloven). Ellen en Joff breiden een vervolg aan hun pikante gesprek van enkele afleveringen geleden. Het ging erover of kussen mocht in dit stadium van het programma. Terwijl zij zich afvroegen of een kus nu een contract was, werd er elders weer geleuterd over de aanstaande roosceremonie. De date tussen Ellen en Jeoffrey eindigde dan weer toepasselijk met een klassieker: ‘La vie en rose’ (in de versie die ikzelf het meest kan appreciëren). Bij thuiskomst wordt Ellen trouwens diets gemaakt dat ze zich nogal innemend had opgesteld tijdens het etentje. Ongetwijfeld vrouwelijke codetaal voor ‘we zaten er voor spek en bonen bij’. Voor de cruciale roosceremonie kregen we te horen hoe alle strijdende dames werden getypeerd. Ellen zou een goeie soul mate zijn, Shari was het mysterieuze type, Chloë het zonnetje in huis, Nancy het rustige type en Nathalie tot slot was gewoon een toffe.

Wie de eerste roos te pakken kreeg, zou ook meteen als eerste op romantische date kunnen gaan. Shari kwam geheel verwacht als allereerste keuze uit de bus. Ook blonde Ellen was vooraf een certitude. Chloë zat met veel stress, maar ze kreeg toch roos nummer drie. Roos nummer vier was voor Nathalie, omdat Nancy te betetteld was. Geen idee waarop dat sloeg, misschien toch maar eens de Dieksjenèèr van ’t (H)essels van Xavier Staelens raadplegen één van de volgende dagen, anders gaat dit voor eeuwig en altijd een mysterie blijven. Nancy nam diepzinnig afscheid met de woorden ‘Gevoelens kun je niet kiezen’, iets wat ongetwijfeld zal prijken op de 2012 kalender van de Bond Zonder Naam. Hierdoor werd het aantal kapsters in dit programma jammer genoeg gehalveerd.

Romantische date nummer één (Shari) mocht samen met onze vrijgezel per helicopter naar een exclusief onbewoond eiland voor wat quality time, helemaal alleen met z’n twee. Hun honeymoonsuite bevond zich op grote hoogte, met mooi uitzicht op het groen en het omringende water. Het had allemaal een vrij hoog huwelijksreisgehalte. De Thaïse massage die het tweetal kreeg deed hen allebei rillen van plezier, later zou Shari dat nog eens dunnetjes overdoen tijdens een thrillermoment waarin we haar flinterdunne beentjes als het ware visueel zagen trillen van spanning, stress en verliefdheid (denken we). Jeoffrey moest zelfs niet eens meer wrikken aan de deur van Miss Belisol, durven we wedden. In de volgende aflevering wordt er eindelijk gekust, ook met de andere meiden wordt er nog geklikt (maar mogelijk is dat enkel voor de show). Het ligt nogal voor de hand dat hij uiteindelijk voor Shari zal kiezen, tenzij men ons deze week bewust op een dwaalspoor heeft gezet. Ik maak me echter geen illusies, de teerling is volgens mij geworpen. Chloë is nu het mooiste snoepje wat er nog bij zit, maar daarmee lijkt me alles gezegd. Tot volgende week dan maar?

Posted 27/12/2011 by ambijans in TV

Top 10 films van 2011   Leave a comment

Er zijn nog zekerheden in het leven, zoals het feit dat we elk jaar uitpakken met ons filmlijstje voor het gezegende filmjaar 2011. Alweer een aangenaam filmjaar achter de rug moet ik zeggen, met een hoop films die meededen voor een plekje in mijn top 10 (in geheel willekeurige volgorde zoals altijd).

10. Carnage

9. Sound of Noise

8. Norwegian Wood

7. Rundskop

6. Source Code

5. Black Swan

4. Melancholia

3. Drive

2. Incendies

1. We need to talk about Kevin

Een aantal films kwam zeker in aanmerking voor mijn top 10, maar haalde de eindlijst helaas net niet. ‘127 Hours’ bijvoorbeeld of ‘Blue Valentine’, zelfs ‘True Grit’, ’50/50′ en ‘Submarine’ hadden de eindlijst kunnen halen. De twee miskleunen van het jaar zijn voor mij ‘Super 8’ en ‘Biutiful’. In 2012 kijken wij alvast uit naar o.a. ‘Shame’ (de nieuwe film van Steve ‘Hunger’ McQueen), ‘The Descendants’ (met George Clooney en Beau Bridges), het verfilmde boek van Jonathan Safran Foer (‘Extremely loud and incredibly close’), ‘Django Unchained’ (de nieuwe Tarantino), nog een boekverfilming van Tom Tykwer (‘Cloud Atlas’), ‘J. Edgar’ van Clint Eastwood (met Leonardo DiCaprio en Naomi Watts), ‘This must be the place’ (Paolo Sorrentino), andermaal een boekverfilming (‘On the road’ van Walter Salles), ‘Dark shadows’ (een nieuwe Tim Burton) en ‘Savages’ van Oliver Stone. Tot in 2012!

Posted 26/12/2011 by ambijans in Film

Prettige Kerstdagen   Leave a comment

Zo bont als Truiense burgervader Ludwig Vandenhove hoeft niemand het te maken dezer dagen, maar met eens goed eten en drinken is in principe niets mis. Wie dacht dat Vandenhove enkel SP.A dronk is eraan voor de moeite! Eerder SP-AA, doch dit geheel terzijde! 😉 Wat zijn we blij dat we zelf geen publieke figuur zijn. Langs deze weg wens ik iedereen prettige kerstdagen toe, de rest van de wensen volgt later.

Gisteravond zaten wij bij familie in Bree aan de feestdis. Hapjes, oesters, foie gras, kalkoen en ijstaart op het menu. We werden meer dan verwend. Vandaag houden we het bescheiden binnen het eigen gezin. Vermoedelijk staat er gourmet op het menu, een klassieker die het na al die jaren nog steeds goed doet in familiaal verband. Oh ja, ’t is ook pakjestijd … ik zou het haast vergeten. 😀

Posted 25/12/2011 by ambijans in Algemeen