Archive for 30/12/2011

‘Belgisch huwelijksfeest’ Kymber & Jan   1 comment

Het moet in de zomer van 1991 zijn geweest (het moment staat me vrij helder bij) dat we midden juli in Frankrijk op vakantie waren. Net op dat ogenblik werd de Waalse politicus André Cools vermoord (geef toe, zoiets vergeet je achteraf nooit meer), omdat er nogal wat ophef over was. Wij (ma, pa, Bart en ik) gingen dat jaar voor het eerst op vakantie met Johan, Wies en hun zoon Jan. Mijn moeder en Wies spelen al jaren bij dezelfde Hasseltse toneelvereniging, dus de onderlinge vriendschapsbanden waren toen al vrij stevig.

Ik zie blonde Jan, een jongetje van een jaar of vijf, bruin verbrand door de priemende zon, nog steeds op z’n fietsje rondkoersen en toertjes maken rond de mobilhome. Mijn ouders trokken daarna nog vaker naar Frankrijk (met een heel uitgebreid bataljon Limburgers), maar dan wel naar een andere camping. Zelfs ben ik om één of andere duistere reden (vraag me niet waarom, ik heb geen idee) nooit meer mee geweest. Nochtans was 1991 een écht topvakantie.

Anyways, dat blonde jongetje ging na zijn middelbare schooltijd toegepaste informatica studeren aan de Xios hogeschool, waarna hij vanaf 2006 aan de Western Kentucky University computer sciences ging bijstuderen. Daar leerde hij Kymber kennen en van het één kwam het ander. De liefde zorgde ervoor dat zijn toekomst vanaf nu in de US of A lag. Na zijn studies begon hij eerst als software developer bij Dell in Nashville Tennessee, deed voor diezelfde firma ook IT Support maar verkaste eind november naar Fruit of the Loom in zijn woonplaats Bowling Green.

Waarmee we meteen bij hét belangrijkste punt van dit bericht aanbelanden. In maart gaven Kymber en Jan al hun jawoord aan het thuisfront, maar omdat familie, vrienden en kennissen niet allemaal de verre verplaatsing konden maken (tsja, bij ons vinden ze ‘naar de zee rijden’ al ver … kan je nagaan!) besloten ze hun huwelijksfeest nog eens dunnetjes over te doen in de feestzalen van Elysee in Genk. Ook wij zullen ons straks tussen de feestende meute voortbewegen. De tijden veranderen … én ook weer niet! Tegenwoordig gaan we weer samen op vakantie met Johan en Wies (Spanje), maar Jan is niet meer blond dezer dagen. 😉

UPDATE

Omdat we geen enkel idee hadden over de dresscode (casual of chic) gingen wij maar voor de kostuumvariant, omdat we daarmee het minst uit de toon dreigden te vallen. Ter plaatse bleek ‘casual’ wel overheersend te zijn, doch niet getreurd … wij passen ons aan in vrijwel elke biotoop. Snel eventjes iets zeggen tegen de gastheren én dames, daarna tijd voor een glaasje, een klein hapje, nog een beetje acclimatiseren en een snelle kennismaking met onze tafelgenoten.

We zaten aan de tafel ‘toneelvrienden’ (met 6), waardoor ik was aangewezen op mijn sterkste staaltje ‘method acting’ om niet door de mand te vallen. Zoiets camoufleer je het best door vaak mee ja te knikken in conversaties, de naam van een bepaald toneelstuk te laten vallen, nogal theatraal verhalen op te dissen en door regelmatig eens hard te lachen. Alhoewel dit laatste heel waarschijnlijk voor discussie vatbaar is! Jullie raden het al, het ijs was snel gebroken (hoewel dat met deze winterse temperaturen eigenlijk een ‘overstatement’ is).

Het was eten à volonté (drank idem dito), waarbij men had geopteerd voor een pastabuffet en eentje met vleesgerechten. Achteraf was er mokka (verdomd lekkere koffie moet ik zeggen) en pronktaart (‘bruidstaart’ als jullie die term liever horen). De dj (fout kapsel gratis meegeleverd) kon dan aan zijn folterpraktijken beginnen. Dat vermeld ik hier eigenlijk vooral omdat nogal wat (oudere) mensen huiswaarts keerden, toen de man zijn muziek vrij hard door de zaal liet schallen. Goede muziek loeihard is een zaligheid (denk maar aan Pukkelpop en aanverwanten), luide, slechte muziek is dan weer een marteling voor het gehoor. Wij waren dan ook blij dat de conversaties aan onze tafel zodanig plezant waren dat we het al bij al vrij lang uitzongen.

Rond middernacht werd mijn moeder onverwachts in de bloemetjes gezet (met een bloemetje) omwille van haar verjaardag. Een gegeven dat overigens bijzonder op prijs werd gesteld door de betrokkene zelf. Het was ongeveer 1u toen wij de feestzaal in Genk verlieten, voor wat we hier toch kunnen omschrijven als een bijzonder geslaagd feestje. We hadden aan onze tafel weer nieuwe vriendjes gemaakt, iets wat zich mogelijk zal vertalen in één grote, luidruchtige tafel tijdens mijn moeders toneelstuk op 18 februari a.s. Het HHT kan er maar wel bij varen (denk ik dan bij mezelf). 😉

Posted 30/12/2011 by ambijans in Algemeen