Archive for mei 2012

‘One click : de opkomst van amazon’ (Richard L. Brandt)   Leave a comment

Waarom is Amazon zo succesvol? Hoe kan een computernerd getransformeerd zijn in een wereldveranderende ondernemer? Wat doet Amazon anders dan alle anderen? Lees in ‘One click’ het gehele verhaal over het ontstaan, de groei en de plannen van Amazon. Waarom is Amazon zo succesvol? Veel ervan komt door Jeff Bezos, de CEO en oprichter, wiens unieke combinatie van karaktereigenschappen en bedrijfsstrategieën Amazon naar de top van de online retailwereld heeft gedreven. Amazons businessmodel is bedrieglijk eenvoudig: maak online winkelen zo eenvoudig en handig dat klanten niet twee keer zullen nadenken over hun aanschaf. Het kan bijna worden samengevat met de knop die op elke pagina staat: ‘Koop nu met één klik.’ Richard Brandt schetst in ‘One Click’ Bezos’ transformatie van computernerd tot wereldveranderende ondernemer. Zijn succes kan worden toegeschreven aan zijn vooruitziende blikken en meedogenloze zakelijk inzicht. Door middel van interviews met Amazon-medewerkers, concurrenten en observanten, heeft Brandt ontcijferd hoe Bezos beslissingen neemt. Het verhaal van Amazons voortdurende evolutie is een case study in hoe je een gehele industrie opnieuw uitvindt en één die iedereen in het hedendaagse bedrijfsleven negeert, met alle gevolgen van dien.

Posted 31/05/2012 by ambijans in Literatuur

TV Nostalgie (16)   Leave a comment

Of wij tijdens onze kindertijd wel eens voor de tv zaten? Daarop kunnen ongetwijfeld een hele hoop mensen volmondig ‘ja’ antwoorden. Mensen met een selectief geheugen of gewoon hééél arme mensen zonder tv kunnen nu beter in een hoekje gaan huilen bij enkele interessante tv-fragmenten uit lang vervlogen tijden. Vandaag de sectie: kinderprogramma’s.

1. De film van Ome Willem: broodje poep en andere tips

2. De familie Knots: knots knots knots

3. Sesamstraat: hier kan FC De Kampioenen nog vééél van leren

4. Kinderen voor Kinderen: hippe kindermuziek van toen

5. Een korte mix van Vlaamse jeugdprogramma’s

Posted 30/05/2012 by ambijans in TV

Straffe 1000 (1041-1045)   Leave a comment

Enkel omwille van de statistieken kunnen we melden dat Zweden het eurovisie(song)festival heeft gewonnen met een plat trancedeuntje dat zo uit de hitwinkel van ons aller Regi Penxten leek te zijn weggelopen. Wij hadden nochtans ons geld ingezet op Rusland, maar daarmee willen we nog niet zeggen dat die de overwinning zouden hebben verdiend. Een songfestival zoals dat de laatste jaren op ons is losgelaten verdient eigenlijk geen winnaars. Da’s een louter persoonlijke bedenking. Volgend jaar komt het circus gewoon terug. Wie zich als Abba verkleedt mag er volgens ons gratis in! Geen Abba vandaag, maar ze worden meer dan waardig vervangen. 😉

1041. Dance anthem of the 80’s – Regina Spektor (2009)

1042. How much are they? – Jah Wobble & Invaders of the Heart (1981)

1043. My red hot car – Squarepusher (2001)

1044. Driving away from home – It’s Immaterial (1986)

1045. The medicine song – Stephanie Mills (1984)

Posted 29/05/2012 by ambijans in Muziek

Pinkpop 2012: dag 3   1 comment

Mooi weer, verbrande lijven, gelukkige festivalgangers en van tijd tot tijd wat goede muziek: dat moet wel het begin van een interessante festivalzomer betekenen volgens mij. We gaan straks ook voor niet meer, maar zeker ook niet minder. Pinkpop is in niets te vergelijken met bijvoorbeeld Pukkelpop, maar eigenlijk ook niet met Rock Werchter. Toch trekken we nu voor de derde keer richting Landgraaf, al was het maar omdat festivals toch zo gezellig kunnen zijn. Editie 1 (2008) was er eentje met mooi weer en bovenal uitstekende Editors die ons andermaal wisten te charmeren. Editie 2010 was een uitgeregend gevalletje waar Yeasayer er voor ons met kop en schouders bovenuit stak. Dit jaar krijgen we vrijwel zeker een zonnige jaargang aangeboden (afgaande op de voorbije dagen), dus dat zit wel snor!

Wat heeft ons bezoek van 2012 allemaal in petto? Een greep uit de dingen die ons mogelijk zouden kunnen interesseren: Jonathan Jeremiah (nadat ik ‘m verwarde met Bruce Springsteen op een kwis in Genk is de liefde nochtans sterk bekoeld), Miike Snow, Blood Red Shoes (kan bijna niet tegenvallen), The Hives, Seasick Steve, The Specials, Mumford & Sons en Bruce Springsteen & The E-Street Band. Dingen die ik niet heb vernoemd leveren altijd een ideaal eet of drinkmoment op. Nee, we gaan zeker niks te kort komen volgens mij. Ons verslag(je) hebben jullie achteraf nog te goed!

UPDATE

Onze derde Pinkpopeditie brak op diverse gebieden records in 2012! Een aantal feiten om dit te staven: het was met voorsprong de allerwarmste van onze drie edities, we deden er ontzettend lang over om op een ‘normale’ manier thuis te geraken maar daar tegenover stond dan weer dat we met Bruce Springsteen een meer dan waardige festivalafsluiter kregen. In 2008 wist Foo Fighters helaas niet te overtuigen en in 2010 was het met The Prodigy nog net iets doffere ellende. De weg naar Landgraaf is voor onze gps nochtans al dadelijk een niet te nemen hindernis, maar gelukkig is Hanne van veel markten thuis dus belandden we net als in 2010 op de verst van de festivalweide afgelegen parkeerplek. Anyways, we zijn goed op tijd ter plaatse en de buitentemperatuur is zo aangenaam dat we het er met de glimlach bij nemen. Ook de controlepost aan de ingang van het terrein verloopt vlekkeloos, nu alleen volgende keer nog in de juiste rij gaan staan voor drank -en eetbonnen en we rijden een volledig foutloos parcours! 😉

Bij het betreden van de festivalweide lopen we dadelijk naar achter (3FM Stage) zodat we al in de buurt zijn wanneer Blood Red Shoes op de bühne staat. Eerst passeert daar echter een plaatselijk bandje, Rival Sons, misschien bekend in Nederland maar over de landsgrenzen bij ons een nobele onbekende. Alle goede bedoelingen ten spijt vrees ik dat daar niet snel verandering in zal komen. Om niet de hele tijd in de blakende zon te moeten lopen, duiken we al snel met een biertje onder de groene tent van biersponsor Brand. Zo hebben we ruim de tijd om mooi vooraan te gaan staan bij Blood Red Shoes. De reporter van hbvl vond het in de maandagkrant maar een povere bedoeling, wij waren echter van oordeel dat BRS ons dagje Pinkpop 2012 alvast goed op gang had getrapt. ‘Heartsink’, ‘Light it up’, ‘Say something, say anything’, ‘I wish I was someone better’, ‘Don’t ask’, ‘It’s getting boring by the sea’, ‘Cold’, ‘In time to voices’, ‘This is not for you’, ‘Lost kids’, ‘You bring me down’, ‘Colours fade’ (één van m’n favorietjes) en ‘Je me perds’ zaten in hun setlist. Hierna wordt het tijd om terug een stukje op te schuiven richting hoofdpodium. Seasick Steve doet daar net z’n ding, maar dat klonk niet meteen alsof hij in z’n meest begenadigde dag verkeerde. Op de Converse Stage is het vervolgens de beurt aan Miike Snow, een band met nogal wat licht in de aanbieding. Misschien is dat wel nodig bij drie heren die strak in het pak zitten. O.a. ‘Enter the jokers lair’, ‘The wave’, ‘Bavarian #1 (Say you will)’, ‘Silvia’ en de licht aangepaste single ‘Paddling out’ weten ons echter niet helemaal te overtuigen. Hoewel het publiek in de tent vrij enthousiast reageerde had ik tijdens de eerste twee nummers meer oog voor de fraaigewelfde boezem van mijn buurvrouw links, toch wel een teken aan de wand. Of net niet, bij mij weet je het nooit helemaal zeker! 😉

Misschien gunnen we Miike Snow op Pukkelpop wel revanche, ligt er een beetje aan wat de tegenprogrammatie zal zijn. Na Miike Snow is het in ieder geval tijd voor een Pinkpopfrietje, dat we nog vrij makkelijk kunnen scoren op een propvolle wei. Na het verorberen van onze maaltijd zoeken we een plek voor het hoofdpodium waar we al liggend kunnen chillen bij The Specials. Dat er af en toe eens een wolk voorbijtrekt vinden we gewoon zalig. ‘Gangsters’, ‘Monkey man’, ‘A message to you Rudy’ en ‘Too much too young’ zijn de ideale deuntjes in de gegeven omstandigheden. Van The Specials trekken we door naar The Hives. ‘Walk idiot walk’, ‘Main offender’‘Hate to say I told you so’ en ‘Go right ahead’ kunnen wij in normale omstandigheden best appreciëren, maar naast het dramatische geluid (ook dit jaar weer flink wat fouten op dat gebied) is het opgeklopte publieksmennen van de band niet meteen aan ons besteed. Terug naar het hoofdpodium dan maar waar al flink veel volk staat te drummen voor Mumford & Sons. Wist ons op Pukkelpop enkele jaren geleden stevig bij ons nekvel te grijpen, maar kon op Pinkpop nergens de schijn opwekken van dat te kunnen herhalen. Jammer, gemiste kans … al lag de schuld niet enkel bij de bandleden. Het publiek was vrij luidruchtig (op meerdere vlakken) in onze omgeving en deze muziek heeft net een luisterend oor nodig. ‘Below my feet’, ‘Lover of the light’, ‘Lover’s eyes’ (alledrie uit de nieuwe, in september te verschijnen tweede cd), ‘Roll away your stone’, ‘Little lion man’ en passend afgesloten door ‘The cave’. Wij tanken nog snel wat bij zodat we klaar zijn voor hopelijk twee uur Bruce Springsteen en aanhang. Net dan komen we met Wim het allereerste bekende gezicht van de dag tegen. Blijkbaar heeft hij zich samen met zijn vrouw vrij comfortabel genesteld net achter de p.a. Dat klinkt ons als muziek in de oren, dus blijven wij ook achter de p.a. plakken, handig omdat daar een grote videowall staat opgesteld.

Bruce Springsteen & The E-Street Band geven dik twee uur én een kwartier het beste van zichzelf. Al na het eerste nummer weten we al dat de avond niet meer kapot kan. Voor het eerst die dag écht schitterend geluid trouwens. Bruce had net voordien in Berlijn de tour afgetrapt met een show van liefst 3 uur en 15 minuten dus konden we wat verwachten. Hun setlist was gisteren 23 nummers lang, maar alles zat gewoon goed van de eerste tot de laatste noot en ook het publiek genoot mee met volle teugen. Als we dan toch met titels met goochelen: ‘Death to my hometown’, ‘My city of ruins’, ‘Because the night’ (wel degelijk origineel van hem, niet van Patti Smith), ‘I’m on fire’, ‘Shackled and drawn’, ‘The river’, ‘The rising’, ’96 tears’ (cover die hij samen met Garland Jeffreys bracht), ‘Hungry heart’ (met Mumford & Sons) en ‘Dancing in the dark’ (verzoekje van Hanne). Ze gaan er knallend uit met ‘Tenth avenue freeze-out’. We krijgen nog een slotwoord van organisator Jan Smeets, vuurwerk, we gaan naar het toilet, drinken nog iets, eten nog een snelle hap en dan begint de lange voettocht richting auto. Even over middernacht staan we op de parking, waar we nog meer dan een uur compleet stil staan. Wanneer we daarna eindelijk in beweging geraken is het langzaam stapsvoets wegrijden uit Landgraaf. Om 2u komen we zelfs nog eventjes in de file terecht, zodat we uiteindelijk pas rond half 3 in Zonhoven arriveren. Dat was dan het grootste minpunt van de dag, want vooral Springsteen & co hadden onze avond al meer dan goed gemaakt!

Posted 28/05/2012 by ambijans in Concert, Muziek

Zalige zondag   Leave a comment

Na een dagje waarin wellness en goed eten en drinken een belangrijke rol speelden was het tijd voor een zalige zondag. Nee, we hebben zeker niet ons geloof hervonden door terug naar de zondagsmis te trekken, maar we gaan vandaag eens kijken hoe zalig shoppen op zondag kan zijn. Omdat ik al eventjes geen nieuwe kleding meer heb ingeslagen gaan we straks misschien nog eens kijken bij Fashion Point. Geef toe, er zijn slechtere plaatsen om je zondag te slijten. Ik ben eens benieuwd hoe druk het er zal zijn en hoeveel nieuwe kledingsstukken we op de kop zullen tikken. Als het motto luidt ‘probeer de economie draaiend te houden’, dan willen we daar graag een kleine bijdrage aan leveren. We zullen zien wat dat gaat opleveren!

UPDATE

Bij Maasmechelen Leisure Valley was het gisterennamiddag héél zeker koppen lopen, zo zagen we aan de alweer overvolle parking die we voorbijreden. Bij Fashion Point was het eigenlijk vrij rustig moet ik zeggen. Misschien was de échte stormloop wel op vrijdag of zaterdag maar gisteren was het gezellig shoppen zonder wachtrijen of andere belemmeringen. Ik tikte dan ook een jeans én hemd van Hugo Boss op de kop (allebei uit de nieuwe collectie). Dinsdag misschien ook eens langs Timmers gaan voor nieuwe schoenen. Als we dan toch bezig zijn, kunnen we best aan alles denken.

Posted 27/05/2012 by ambijans in Algemeen

Opendeurdag ’t Rustpunt Hechtel-Eksel   Leave a comment

Vandaag ga ik samen met mijn ouders en nog een oom en tante op bezoek bij mijn nicht en haar man, die een eigen wellness-beauty-kiné-osteo-fitnesszaak (een hele boterham dus) hebben in Hechtel-Eksel. Naar het schijnt zou dat één van de mooiste zaken van ons land zijn, voor ons reden genoeg om eens een kijkje te gaan nemen op hun jaarlijkse opendeurdag. Had je ons dat enkele maanden geleden verteld, dan hadden we eens goed gelachen en ‘no fat chance’ geroepen. Maar het kan verkeren, zo weten we sinds die avond van 18 februari jongstleden. Omdat het hele verhaal nogal lang is en ons iets té ver zou leiden geven we graag de korte versie prijs. Iets meer dan 30 jaar geleden raakten mijn oom en tante verwikkeld in een zware echtscheiding. Vanaf dan zag ik mijn nicht en mijn neefje nog maar sporadisch. Ik herinner me dat ik haar het laatst zag toen ik 14 jaar was of zo, toen we bij mijn oom op de vijver in Bree hebben zitten schaatsen. Nu ja, ik deed een poging tot schaatsen terwijl mijn nicht daar behoorlijk bedreven in was. Daarna hoorde ik meer dan 25 jaar niets meer van haar. Via via kwamen we nog wel wat dingen van haar te weten, maar dat was het dan.

Sinds kerstavond vorig jaar is er veel veranderd, toen het moment van ‘de grote verzoening’ plaatsvond. Ik was er persoonlijk niet bij, maar ik neem aan dat het een zeer emotioneel moment was. Maar wel hét ultieme bewijs dat een paar verhelderende gesprekken veel kunnen oplossen. Wij beleefden wel een topavond op 18 februari (toen wij Anja terugzagen), een datum die wij voor onszelf hebben gemarkeerd als ‘een nieuw begin’. Omdat iedereen weet hoe ‘oude koeien’ eruit zien, gaan we ze niet verder uit de sloot halen. Wat kunnen we namiddag verwachten? Tussen de demo’s door krijgen we persoonlijk een rondleiding door de zaak. Misschien nemen we best een gsm mee om niet te verdwalen. 😉 Omdat niets zo gezellig is als in familiale kring vertoeven gaan we naderhand nog een hapje eten bij Fratelli in Houthalen. Een orgelpunt zetten achter een gezellige dag of hoe zeggen ze dat? Een persoonlijke impressie van dit alles volgt na afloop.

UPDATE

Wij weten het nu met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid: ’t Rustpunt is één van de mooiste privésauna’s van ons land. We waren helaas net te laat daar om een chocoladepacking ‘live’ mee te maken. We zagen nog wel een deel van de sessie ‘permanente make up’. Gastvrouw Anja loodste ons door het hele gebouw, zodat we een vrij goed beeld kregen van het geheel. Ze hadden ook ongelofelijk veel geluk met het weer. Zo konden wij buiten nog genieten van enkele donkere Grimbergens, waarna we richting Fratelli trokken voor ons etentje. Ook daar zat de zaak gezellig vol. Net zoals tijdens onze vorige doortocht niets dan positieve geluiden over spijs en drank. Door het mooie weer konden wij tot ca. 22u45 buiten onze tijd verdoen in eigen tuin met een fles goede, Italiaanse rode wijn. Wat ons betreft mag het nog lang zomer blijven! 😉

Posted 26/05/2012 by ambijans in Algemeen

Snelnieuws   Leave a comment

KortNieuws!

De afgelopen dagen kregen we eindelijk het zomerweer waarop we al een tijdje zaten te wachten. Niet enkel de temperatuur stijgt op zo’n momenten pijlsnel, maar blijkbaar zorgt de hitte er ook voor dat bepaalde journalisten in hun nieuwsgaring een beetje van slag raken. Zo zijn er meteen berichten die gewagen van ‘de allerheetste zomer in tijden’ die nu onze kant op zou komen. Waarop baseert men zich dan? Op de afgelopen dagen die ons haast deden smelten? Op de weerkaarten voor de komende weken? Is het gewoon een algemeen gevoel dat strenge of koude winters ervoor zorgen dat de zomer veel warmer wordt? En dan te denken dat onze weermensen al vaker de bal hebben misgeslagen. Ook in die beroepssector kan een voorspelling al eens zwaar de mist ingaan.

We maken van de gelegenheid gebruik om een aantal nieuwtjes de revue te laten passeren die ons de afgelopen tijd bereikten. Zo groeide onze familie aan met een nieuw familielid: Amber, dochter van achternicht Lore en haar vriend Kevin, kreeg er een zusje bij die naar de naam Alixe luistert. Dat is ondertusssen dik anderhalve week geleden. Ook op het werk waren we blij dat we gisterenmorgen Edwin van Standaard Boekhandel zagen die de nieuwe levering langsbracht. Vooral veel jeugdboeken geleverd en wat fictie en non-fictie volwassenen. In de sectie non-fictie gelukkig een flink aantal aankoopsuggesties van leners. Onder een loden hitte (geen airco op het werk) probeerden wij het lui zweet tot een absoluut minimum te beperken. Voorwaar geen sinecure! Het zou de komende dagen wel iets minder warm worden, maar bij ons voelen temperaturen tussen 25 en 30 graden aan als het eerste het beste tropische land. Voordeel is wel, dat we in het weekend misschien toch nog een klein beetje van de zon gaan kunnen genieten.

We zitten enkele weken zonder kwis (dat gaat toch een beetje raar aanvoelen denk ik), maar compenseren dat op andere manieren. Zo gaan we zaterdag iets ondernemen met enkele familieleden, gekoppeld aan iets wat even gezellig is (maar daarover zaterdag meer). Op zondag heb ik niet dadelijk plannen, maar ons extra dagje verlof maandag is al helemaal ingevuld. Met twee collega’s (Hanne en Patrick) trekken we dan naar Landgraaf voor de slotdag van Pinkpop. All work and no play makes ambi a dull boy! Dat we op dinsdag weer moeten gaan werken laten we voorlopig nog niet aan ons hart komen.

Posted 25/05/2012 by ambijans in Algemeen

Blind date   Leave a comment

Mensen die er hobbygewijs een blog op nahouden moeten voortdurend op zoek naar inspiratie om hun geesteskindje een beetje levensvatbaar te houden. Soms gaat zoiets verbazend goed, zeker als er zich een interessante bezigheid aandient die de moeite waard is om besproken te worden. Op andere dagen vertrouw ik meer op de goddelijke voorzienigheid of een inval van het moment. Een beetje continuïteit in de categorie ‘vast terugkerende onderwerpen’ zorgt ervoor dat ik minstens de helft van de week een goed aanknopingspunt heb om mijn verhaal aan op te hangen. In een week die uit 7 dagen bestaat maakt dat écht wel een wezenlijk verschil om geen writer’s block te krijgen.

Er zijn gelukkig ook dagen dat het verkrijgen van interessante gespreksstof gewoon vanzelf gaat. Neem nu gisteravond, die zich zoals wel vaker op het social media platform facebook afspeelde. Ik reageerde op een interessante foto van een lingeriemerk op het prikbord van een vriend, waarna de reacties werkelijk binnenstroomden. Die kwamen niet noodzakelijk als reactie op hetgeen ik had gepost, maar het ging er (zoals wel vaker) geanimeerd aan toe. Toen ik persoonlijk reageerde op de repliek van een jongedame (ietwat vrijpostig, wie mij kent kan er al bijna een tekening bij maken), kreeg ik geen uitbrander maar prompt een vriendschapsverzoek van haar op mijn dak. Ik moest niet twijfelen, dat verzoek werd meteen ingewilligd. Na wat vijven en zessen op de facebookchat bleek dat we allebei afkomstig waren van hetzelfde dorp, maar dat zij was uitgeweken naar een nabijgelegen stad. We bleken gezamenlijke kennissen te hebben, die dan weer de opstap waren naar een ander aspect van het dagelijkse leven. Je praat een half uur en voor je het weet heb je de indruk dat je elkaar eigenlijk al een tijdje kent. Klinkt dat bekend in de oren? Ik neem aan van wel.

Het werd nog grappiger (én ook gezelliger) toen ze mij gewoon opbelde. Ik vond het niet eens vreemd, het had eerder iets vertrouwd. Toegegeven, het was ook een stuk makkelijker praten dan dat oeverloze heen en weergechat via de computer. De volgende stap zou kunnen zijn dat we in de toekomst eens iets gaan drinken. Ze zou best wel eens een goeie vriendin kunnen worden, maar we gaan zeker niet doodgaan als het helemaal anders zou lopen. ‘Wij zijn daar heel nuchter in’, zo sprak hij als de eerste de beste caféfilosoof. ‘Misschien heb je wel de vrouw van je leven ontmoet’, zo probeerde zij. Als die twee stellingen elkaar ergens halfweg raken, dan kunnen wij daar best mee leven. 🙂

Posted 24/05/2012 by ambijans in Algemeen

Keek op de Week (15)   Leave a comment

De maand mei is nog niet volledig om, maar het lijstje deze maand gesneuvelde muzikanten is aanzienlijk: Charles Pitts, Zvi Zeitlin, Edith Bliss, Lloyd Brevett, ‘Sweet Joe’ Russell, Michael Burks, Everett Lilly, Frank Parr, Roman Totenberg, Donald ‘Duck’ Dunn, Belita Woods, Chuck Brown, Warda Al-Jazairia, France Clidat, Dietrich Fischer-Dieskau, Peter Jones en de wellicht iets bekendere MCA van The Beastie Boys en Robin Gibb van Bee Gees. Toch vinden we de op 63-jarige leeftijd aan kanker overleden zangeres Donna Summer net iets meer dan gewoon een voetnoot in de muziekgeschiedenis. Je hoeft niet eens een discokikker te zijn om de verdienste van deze Amerikaanse zangeres te erkennen. Een goeie stem herken je al van ver, iets waarover zij zeker beschikte. De dood van Whitney Houston eerder dit jaar(toch ook iemand met een behoorlijk palmares) deed me bitter weinig, nee … geef me dan maar iemand als deze Donna Summer, met recht en reden ‘The Queen of Disco’ genoemd. Die zal zeker nog voorbijkomen met bijvoorbeeld ‘I feel love’, ‘Hot stuff’, ‘Could it be magic’‘Love is in control’, ‘She works hard for the money’ of ‘Dinner with Gershwin’. Ook ‘State of independence’, ‘This time I know it’s for real’ en ‘I don’t wanna get hurt’ waren hits, maar weer net iets minder aan mij besteed. Summer, die grotendeels zelf verantwoordelijk was voor alle teksten van haar nummers zal terecht herinnerd worden om haar muzikale verdiensten!

Omdat het een makkelijk bruggetje vormt blijven we nog eventjes stilstaan bij muziek van het lichtere genre (ja, dat mag zeker op meer manieren worden geïnterpreteerd in dit geval). We hebben het over het Eurovisie(song)festival, waar het al sinds mensenheugenis een aanrader is om te excelleren in alles … behalve muziek. Of kunnen jullie je de winnaars van de laatste 10 jaar nog voor de geest halen misschien? Ons land had dit jaar de eer om een zekere Iris (in Herentals heet het kind gewoon Laura) af te vaardigen met het nummer ‘Would you’. Ik ben slecht geplaatst om haar (winst)kansen in te schatten, maar een écht verpletterende indruk maakte deze song toch niet op mij. Nu ja, dat beweerde ik destijds ook over Tommeke Dice en werd die niet mooi vierde in de finale? De voorspelling voor Iris (geen finaleticket) kwam echter uit. Belgium, over and out! Er was nochtans ooit een tijd dat het songfestival wél avondvullend entertainment was in onze huiskamer. De eerste uitzending die ik me bewust herinner is die van 1980, toen de Ier Johnny Logan won met ‘What’s another year’. Hierna volgden o.a. Groot-Brittannië, Deutschland, Zweden, Noorwegen, België en Zwitserland. Joegoslavië (1989) herinner ik me zelfs niet meer, Italië, Israël, Denemarken, Turkije, Oekraïne en Finland waren nog redelijk memorabel (om wat voor reden dan ook). Eigenlijk was de puntentelling na verloop van tijd zowat het allerspannendste element van de wedstrijd. Net zoals bij ‘Komen eten’ al lang niet meer de nadruk ligt op het eten, is ook het songfestival in de loop der jaren veranderd in een soort van circus dat vooral veel fans genereert onder homoseksuele medemensen, die helemaal weg zijn van de grote kitschfactor. Voor elk wat wils zeker? Italië haakte zelfs af van 1994 tot 2011 maar kwam daar om één of andere bizarre reden van terug. Liefhebbers die graag carnaval vieren tot eind mei kunnen zich maar amuseren zou ik zeggen. Maak maar een zin met daarin de woorden ‘portie’ en ‘Fikkie’ en daar heb je meteen mijn eindconclusie! 😉

Nog meer goed nieuws uit eigen land dan maar? Onlangs konden we zelf met eigen ogen vaststellen dat het MAS in Antwerpen zeker een bezoekje waard is. Eén jaar na de opening zijn er naar het schijnt 945.000 museumliefhebbers die dezelfde mening zijn toegedaan. Bijna één miljoen bezoekers, dat lijkt me lang geen slecht gemiddelde (zeker als je weet dat een onderzoek aantoonde dat ca. 94 % daarvan zeer tevreden waren met het concept). Ik ga ervan uit dat men daarvoor niet enkel Antwerpenaars heeft bevraagd. Vanop het dak heb je een schitterend zicht over Antwerpen, naar het schijnt is het een populaire toeristenattractie aan het worden: de zon zien ondergaan boven Antwerpen. In het verlengde daarvan kunnen we ook meedelen dat alles gewoon meezit in de Sinjorenstad. Matthias Schoenaerts is nauwelijks bekomen van de Oscargekte rond ‘Rundskop’ of hij wordt weer met lof overladen op het filmfestival in Cannes. Naar het schijnt tilt hij ‘De rouille et d’os’ naar een hoger niveau. Het is nog een kwestie van tijd of Schoenaerts zal de nieuwe Leonardo DiCaprio worden. Als het zover is, dan komen we er graag nog eens op terug.

Net iets minder goed nieuws voor de beleggende medemensen onder ons. Enkele maanden geleden vroeg ik het zelf nog aan een beleggingsspecialist die voor Belfius werkt: ‘Valt het aan te raden om facebookaandelen te kopen?’ Zijn antwoord: ‘Als je graag risico’s neemt en het niet erg vindt om in het slechtste geval je inzet terug te verliezen dan kan je het proberen. In dat geval moet je de zaak wel heel dicht opvolgen’. Als ‘beleggingsleek’ betekende dat voor mij zoveel als ‘Het is niet omdat facebook een bekend social media platform is, dat hun aandelen in crisistijd enorm zullen gaan boomen‘. Geen veilige investering, dus afblijven! Na enkele dagen blijkt al dat het aandeel overgewaardeerd is. In ons land is het vergelijkbaar met wat L&H ooit overkwam. Virtueel heeft Zuckerberg dus al flink wat geld (2 miljard) verloren, gelukkig kan de man zich financieel wel wat permitteren. Toch viel er ook positief nieuws te rapen voor Mark Zuckerberg. De dag na de beursgang trad hij in het huwelijk met z’n jarenlange vriendin Priscilla Chan.

In ons kleine sportluikje kunnen we nog melden dat Westerlo samen met STVV naar tweede nationale zakt, Waasland-Beveren is de winnaar van de eindronde en speelt na 5 jaar tweede terug in eerste klasse. In de CL ging Bayern München in een flauwe finale onderuit tegen een al even zwak Chelsea. Het had nochtans alle troeven in handen. Het kwam 10 minuten voor tijd op voorsprong (Müller), incasseerde 2 minuten voor affluiten een tegengoal (Drogba), Bayern miste in de verlengingen een strafschop (Arjen Robben), maar het ging wel het best van start in de strafschoppenreeks na de verlengingen. Chelsea keerde de situatie alsnog om. Schweinsteiger miste voor Bayern, Drogba trapte de beslissende penalty voorbij Neuer. Totale deceptie voor Bayern, zware euforie bij Chelsea! Minder goed nieuws voor Anderlecht, dat zich op die manier niet rechtstreeks kan plaatsen voor de CL. Het moet nu volop aan de slag en via twee voorrondes proberen van deelname aan de CL veilig te stellen. Jullie weten ongetwijfeld nog hoe dat in de vorige jaargangen afliep voor de Brusselaars. Ze weten alvast wat hen te doen staat! Mensen die meer willen weten over de kwestie Johan Vande Lanotte verwijs ik graag naar de Humo van deze week of elke kwaliteitskrant die meer duiding geeft bij het onderwerp. Je kan natuurlijk ook het boek ‘De keizer van Oostende’ kopen, uitgegeven door Van Halewyck. Of wachten tot Koen Meulenaere in Knack nog eens iets publiceert over ‘den baard’. 😉

Posted 23/05/2012 by ambijans in Algemeen, Film, Kunst, Muziek, Sport

‘Supertriest waargebeurd liefdesverhaal’ (Gary Stheyngart)   Leave a comment

Amerika in de nabije toekomst. Het land is failliet en in oorlog met Venezuela. Central Park is uitgegroeid tot een getto, en iedereen loopt verplicht rond met een äppärät – een innovatief device waarmee alle persoonsgevens – van je inkomen en je gezondheidsstatus, met wie je het laatst het bed hebt gedeeld, wat je het laatst hebt gekocht tot hoe sexy je gerankt wordt – voor de hele wereld zichtbaar zijn geworden. In deze wereld woont Lenny Abramov, een 38-jarige romanticus van joodse afkomst, die zich weigert te conformeren aan de nieuwe tijd. Hij leest nog boeken van papier, een vreemde, stinkende bezigheid die niemand om hem heen lijkt te begrijpen – en is geobsedeerd door de veel jongere en beeldschone Eunice Park die hij ontmoet tijdens een werkbezoek in Rome. Eunice, een 24-jarige van Koreaanse afkomst, trekt direct bij Lenny in. Niet omdat ze verliefd is, maar omdat ze niet goed weet hoe ze haar leven anders moet inrichten. En terwijl zij worstelt met haar gewelddadige vader, een bemoeizuchtige moeder en een Amerika zonder toekomstperspectieven, probeert Lenny op onhandige en klassieke wijze Eunice voor zich te winnen en haar ervan te overtuigen dat in deze maatschappij de bevoorrechten wellicht het eeuwige leven hebben maar de armen snel zullen sneuvelen. Kan liefde de planeet behoeden voor een catastrofe?

De Amerikaanse satirische auteur Gary Shteyngart werd voor zijn roman ‘Super Sad True Love Story’ bekroond met de Bollinger Everyman Wodehouse Prize. Een mondvol is dat voor een onderscheiding die de “beste komische roman” bekroont in de geest van de Britse auteur en schepper van Jeeves, PG Wodehouse. Het levert Shteyngart een lading champagne, een collectie Wodehouse-boeken én een naar hem genoemd varken op. De jury omschreef het boek als “grote literatuur” en “een geschifte komedie.” “Je vraagt je af of die steken in je maag afkomstig zijn van de lachsalvo’s of van puur verdriet”, zo schreef Chris Cox in The Observer’ over de roman. Shteyngart maakte naam met het ‘Handboek voor Russische debutantes’ en met ‘Absurdistan’. Shteyngart was daarmee ook de eerste Amerikaan die de prijs op zak stak.

Posted 22/05/2012 by ambijans in Literatuur