Archive for 10/06/2012

Keek op de Week (17)   Leave a comment

Op zondag mogen we ons misschien de vraag wel eens stellen: wat is er eigenlijk aan de hand met ex-Miss België 1999 Brigitta Callens? Het zinnetje ‘Tonight we’re gonna party like it’s 1999′ heeft ze volgens mij enkel nog kunnen doortrekken in haar beginjaren, maar daarna was het parcours dat ze aflegde eerder woelig te noemen. Er zal wel een reden voor zijn dat ex-beursgoeroe JP Van Rossem haar ooit het koosnaampje Bitchita gaf. De meest positieve dingen die wij ons van haar kunnen herinneren zijn haar Playboyreportage uit oktober 2003 en het feit dat ze zich op een gegeven ogenblik ging toeleggen op yoga. Om op dat punt te geraken had ze heel wat kommer en kwel/kwal (?) achter de rug met Zillionbaas Frankske Verstraeten. De pijnlijke details willen we iedereen besparen, maar blijkbaar is elke reden goed genoeg om terug in de aandacht te komen. Helaas gebeurt dat dan met haar bizarre liefdesleven, niet meteen een recht pad op weg naar geluk. In haar geval is het meer een kronkelwegje met omleidingen, gps-problemen én motorproblemen in één. Een verstopte uitlaat of zo! Ik zou er vooral niet té veel bij visualiseren … of juist wél. 😉

Laat ons echter terugkeren naar ons uitgangspunt, waar we eigenlijk willen belanden. Op een gegeven ogenblik leerde la Callens dan toch ‘de man van haar leven’ kennen (dixit haarzelf). Die man bleek de architect Juul Vanleysen te zijn, met wie ze daarna in het huwelijksbootje stapte. Na drie maanden strandde de zeilboot al nadat Callens hem met een andere man (?) in bed betrapte. Dat is alleszins wat de roddelboekjes ons wilden doen geloven. Na wat moddergooien over en weer verzoenden de twee tortelduifjes zich opnieuw, waarna ze voor de tweede keer met elkaar trouwden. Dit keer bleef het rubberbootje ongeveer twee maanden drijven voor het lek werd geprikt. Juul werd ingeruild voor de nóg oudere advocaat Pol Cambien, ook niet dadelijk onbemiddeld maar zich voortbewegend buiten de spotlights van de showbizz. Tot de verveling alweer toeslaat en ze terug in de armen valt van jawel … Juul Vanleysen. Geen idee of het dit keer ‘voor eeuwig en altijd’ zal zijn, ook al zegt het spreekwoord ‘Derde keer, goede keer’.

Deze week maakten we tevens kennis met twee ‘mensen/kunstenaars annex dierenbeulen’ die op een ietwat aparte manier het nieuws haalden. Gelukkig waren wij niet de enigen die hun ‘stunts’ nogal macaber vonden. De allereerste was de Nederlander Bart Jansen uit Arnhem, die zijn overleden kat Orville transformeerde tot een kunstwerk, nl. een helikopterkat (te zien in een kunstgalerie in Stampersgat). Nadat zijn kat was doodgereden zette hij het dier op en maakte hij er een vanop afstand bestuurbare helikopter van. Als kunst emoties moet oproepen, dan is hij daar alleszins in geslaagd, zij het op een nogal onfatsoenlijke manier. Het wordt nóg gekker als je weet dat er al een idiote buitenlander 100.000 euro heeft geboden voor het zogenaamde kunstwerk. Nu kan je wel zeggen ‘ach, alles moet tegenwoordig kunnen’, maar dat gaat mij persoonlijk net iets te ver. Er zijn grenzen aan het fatsoen toch? Nu we het toch over grenzen hebben: ook een Belgische kunstenares, Yann Bronder (uitstekend bekkende artiestennaam overigens) uit Aalst had ook een macaber kunstwerk in gedachten, waarin katten de hoofdrol zouden opeisen. Ze ging jonge katten vermoorden om met hun pels een soort van bontcreatie te maken. Je denkt dan toch bij jezelf ‘Heeft die Bronder in haar jeugd te weinig aandacht gekregen van haar ouders of is er iets ernstigers misgegaan in haar bovenkamer?’ Ik gok op alle twee eerlijk gezegd. Ze ging ook meteen in het verweer: ‘Ratten doden vinden we allemaal normaal, waarom een kat dan niet?’ Ik riep meteen luidop: ‘Omdat katten één van de meest geliefde huisdieren zijn op deze wereld, stom kalf!’ Nadat ze haar plan via de pers aan de buitenwereld meedeelde, kwam er meteen een storm van protest. Niet alleen de dierenrechtenorganisaties, maar ook tal van sympathisanten kondigden aan om haar aangekondigde tentoonstelling in Gent eens met een bezoekje te gaan vereren. Niet zozeer om zich van de situatie te gaan vergewissen, maar om in eerste instantie haar rosse Selah Sue kapsel al eens in de hens te steken. Zo ver hoeft het echter niet te komen, mevrouw Bronder besliste ondertussen zelf (in overleg met haar school KASK) om af te zien van het kattenexperiment. Ze was nogal geschrokken van alle heisa die haar idee had veroorzaakt. Welcome to the world, you idiot!

Het EK voetbal is ondertussen begonnen (Polen en Griekenland deelden de punten, Rusland won, Nederland verloor verrassend van Denemarken en Duitsland won moeizaam van Portugal), maar daarover deze week geen verdere dienstmededelingen. Vandaag willen we het nog even over tennis hebben. Zo weten we nu dat Maria Sharapova vanaf maandag de nieuwe nummer 1 in het damestennis zal worden. Dat was ze al eens ooit in 2005, toen ze als 18-jarige op die plek terechtkwam. We zijn ondertussen zoveel jaar verder en ze won ondertussen Wimbledon (2004), US Open (2006), Australian Open (2008). Gisteren stond ze eindelijk in de finale van Roland Garros tegen de even oude Sara Errani. Voor haar was het de allereerste grand slam finale. Uiteindelijk won Sharapova vrij makkelijk in twee sets: 6-3, 6-2. De mannenfinale zal wellicht weer een bloedstollend mooi spektakelstuk worden tussen Rafael Nadal en Novak Djokovic.

Vallen wij graag in herhaling? Vallen wij graag in herhaling? Ik zeg ‘En vallen wij graag in herhaling?’ Moeten we nog eens op dezelfde nagel kloppen om het probleem dat zich stelt aan te kaarten? Blijkbaar wél want aan de Reyerslaan bereikt men zo stilaan terug de comateuze toestand van de zomermaanden. Het is mij een raadsel waarom daar op de VRT nog niet meer diensthoofden, netmanagers e tutti quanti hun C4 in de mailbox hebben gekregen. Eén of andere onverlaat (bij voorkeur te vervangen door het ergste scheldwoord dat nu in jullie hoofd opkomt) heeft de euvele moed gehad om alweer met een reeks herhalingen op de proppen te komen van die debiele voetbalserie die iedereen van 0 tot 103 jaar kent. Ik benadruk hier het woord kennen, omdat ik ervan uitga dat niet iedereen het een half uur weet uit te zingen. Waarom verloten ze niet gewoon 800.000 gratis dvd-boxen onder de kijkers waarna we terug over kunnen gaan naar de orde van de dag? Van mijn part herhalen ze ‘Merlina’ (ook een goeie kinderreeks), ‘Schalkse Ruiters’, ‘Buiten de zone’, ‘Bonanza’ of  ‘Ontdek de ster’ maar ‘Heer, verlos ons aub van die wansmakelijke grap die nu over de kijker neerdaalt’. Misschien kunnen we bij deze officieel verkondigen dat God gewoon niet bestaat, want die zou de mensheid nooit zo op de proef stellen als de VRT nu doet. Dit gezegd zijnde: gelukkig is er nog een EK voetbal, zijn er Olympische Spelen en misschien komen er ook wel verkiezingsprogramma’s om onze aandacht een beetje af te leiden.

Dit gezegd zijnde komen we meteen terug uit bij het woord ‘gemeenteraadsverkiezingen’. Uit een onderzoek van VTM en De Morgen (waarbij men Vlamingen en Brusselaars ondervroeg) blijkt dat liefst 47 % tot 54 % (in de steden) na de verkiezingen graag een nieuwe burgemeester aan de macht ziet komen. Dat is opmerkelijk, want bij de vorige verkiezingen zes jaar geleden bleef liefst driekwart van de burgemeesters gewoon verder zetelen. Het is ook zo dat het stemgedrag tijdens nationale verkiezingen aanzienlijk verschilt met die van de plaatselijke verkiezingen. Het is niet duidelijk of de invloed van N-VA zichtbaar is in het verkregen cijfermateriaal. Bart De Wever zelf heeft de pers ook nog niet bijeengeroepen om er een kritische analyse over te maken. Het valt niet uit te sluiten dat hij daar de komende dagen nog allusie op zal maken. Mocht dat het geval zijn, dan horen jullie daar ongetwijfeld meer over in een nieuwe Keek op de Week!

Posted 10/06/2012 by ambijans in Algemeen, Kunst, Politiek, Sport, TV