Pukkelpop 2012 (dag 2)   Leave a comment

Zij die festivaldag 1 overleefd hebben groeten u! Dag 2 is grotendeels meer van hetzelfde (op muzikaal gebied dan toch), zeker nu het alsmaar heter wordt op de heilige festivalgrond. De minst zonnige dag gisteren overleefden we makkelijk! Hoe zou vrijdag er eventueel kunnen gaan uitzien? Two Door Cinema Club, The Stone Roses, Fink, The Tallest Man On Earth, The Afghan Whigs en Apparat Band bijvoorbeeld? We hebben nu al kleine oogjes, ik ben benieuwd of we die laatste festivaldag überhaupt gaan halen. Zou toch spijtig zijn hè! 😉

UPDATE

Onze pijnlijke voeten waren deels oorzaak van de ietwat ingekorte, onthoofde dag 2 van deze Pukkelpop 2012 editie. Ook zonnecrème bleek geen overbodige luxe voor wie zich vrijdag de hele dag overeind moest zien te houden. Wij arriveren (na een korte tussenstop op het werk) uiteindelijk pas om 17u op de wei. Sam Sparro valt nog eens in herhaling over de ‘sun’, maar wij gaan in de boiler room piepen bij Nina Kraviz (geen familie van Lenny met t), die volgens het Pukkelprogrammaboekje één van de mooiste aanwezige vrouwelijke artiesten op deze editie zou zijn. Dat willen we graag aan de praktijk toetsen, maar veel wijzer zijn we niet geworden. Ten eerste was er de grote afstand tussen mij en Nina, ten tweede mijn pijnlijke voeten (een beetje ‘the story of my life’ op Pukkelpop 2012 én voorgaande edities uiteraard). Het eerste concert dat we daadwerkelijk meepikken is van Band of Skulls.

Ik ben blijkbaar niet de enige die er zo over denkt, want de tent staat goed vol. Rond mij staat er trouwens select gezelschap. Langs mij staat Caroline Gennez, SP.A schepen in Mechelen en ongeveer één meter daarvoor bevindt zich John Crombez, staatssecretaris van fraudezaken e.d. Volgens mij zijn ze allemaal meegetroond door P-Magazine journaliste Saskia Van Nieuwenhove. Ik zal het haar bij gelegenheid eens vragen via de wonderen der social media. Heel toepasselijk zit ‘Death by diamonds and pearls’ helemaal op het einde verscholen. Band of Skulls is niet écht mijn ding, maar dit was lang niet slecht. Op de tonen van één van die hitjes van Martin Solveig betreden wij een bloedhete Castello waar Apparat Band staat geprogrammeerd. Binnen is het véél te warm, maar de eerste drieënhalve nummers die wij horen weten ons te overtuigen. Dit zal waarschijnlijk schitterend zijn geweest, geen wonder dat ‘The Devil’s Walk’ in mijn eindejaarslijstje van 2011 opdook. Terug naar ‘koudere oorden’, al was dat een relatief begrip: Grandaddy (gesplit van 2006 tot begin 2012) was terug van weggeweest, dus dat wilden we wel eens checken. Ze zien er niet uit, maar hun nummers met videoclips op de achtergrond (een soort ‘funniest home videos’ bij momenten) doen het nog steeds. Liefhebbers van ‘The Crystal Lake’, ‘Summer here kids’ en ‘AM 180’ hoorden én zagen dat het goed was.

Wij laven ons hierna nog aan een flink stuk Fink en zien ook wat van Lykke Li. De dame in kwestie ziet er misschien niet slecht uit, maar ’t zal nooit spek voor mijn bek worden, zoveel is duidelijk! ’t Is een beetje wachten op dat ene moment, die ‘I follow rivers’, kapotgecoverd door onze eigen Triggerfinger. Nee, dan staan we liever (ver buiten de tent, want ontzettend veel volk) bij Goose. Deze Kortrijkzanen hebben nooit écht te klagen gehad over publieke belangstelling, dat is dit jaar niet anders. Zij vormen een welkom brugje naar de Zweedse troubadour The Tallest Man On Earth. Het magische moment van PP 2010 kon hij ons dit jaar helaas niet bezorgen, maar dat had meer te maken met het feit dat we buiten languit voor het grote scherm lagen en ondertussen deelgenoot werden gemaakt bij de soundcheck van The Stone Roses. Over The Stone Roses kunnen we opmerkelijk kort zijn: ik zag een zestal nummers en dat volstond ruimschoots wat mij betreft. Ze begonnen met ‘I wanna be adored’ en even later kregen we een extended version van ‘Fools Gold’ op ons bord. De gitarist mocht helemaal loos gaan, maar ik wist toen al waarom ik het vroeger altijd meer had voor Happy Mondays en The Charlatans. Zanger Ian Brown zei een aantal keer ‘Thank you’, maar het klonk meer als ‘Fuck you’, dus we hebben geen idee of de heren het zo leuk vonden op Pukkelpop.

We haasten ons naar een vrij desolate tent waar Jamie Woon z’n ding staat te doen. O.a. ‘Lady Luck’ en ‘Shoulda’ krijgen we nog mee. ’t Is een beetje vergelijkbaar met het concert dat we eind vorig jaar in de Brusselse AB van hem te zien kregen. Daarna is het wachten op wat misschien het hoogtepunt van de dag zou kunnen worden: The Afghan Whigs. En we kwamen niet bedrogen uit moet ik zeggen! Superoptreden! We voelden ons plots weer 20 (ten tijde van ‘Congregation’ en ‘Gentlemen’), vooral door ‘Gentlemen’, ‘Debonair’, ‘What jail is like’, ‘I’m her slave’ en ook Marie ‘Queenie’ Lyons cover ‘See and don’t see’ passeerden o.a. de revue. De perfecte afsluiter kwam er uiteraard met ‘Miles Iz Dead’. Van een kopstoot van een concert gesproken! Mocht Marc Wilmots nog verlegen zitten om spelers verlegen zitten tegen Wales, dan mag hij Greg Dulli altijd eens bellen. Wij keerden tevreden en iets minder moe terug naar huis. Met de bus dit keer, ook een wereld van verschil overigens! 😉 Vandaag laatste dagje in de bakoven en we moeten weer één jaartje wachten. Toedeloe!

Posted 17/08/2012 by ambijans in Concert, Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: