Eclipsreis Australië dag 17 (Henbury Meteorite Crater)   Leave a comment

’s Morgens worden gewekt door het geluid van fluitende vogeltjes … geef toe, ’t is eens iets anders als die verdomde wake-up calls per telefoon. Helaas ook veel vervelende vliegjes, maar die lopen een beetje als rode draad hier door ons outbackverhaaltje. Een noodzakelijk kwaad, zoals we al eerder hebben vermeld. Vanochtend zo’n beetje het meest basic ontbijt hier in Australië gekregen. Aandoenlijk om al die mensen eieren met spek te zien bakken of brood te zien toasten. Wij gaan voor getoast brood met eieren, voor één keer eet ik eens geen spek. Het is waarschijnlijk de allereerste en tevens laatste keer dat we geen vers fruit aantreffen. Ook wij moeten een beetje op onze lijn letten, al wordt die lijn meer en meer een groot vierkant. In deze omgeving is bijzonder weinig te beleven. Overdag was er gisteren bijvoorbeeld geen internetverbinding, een probleem dat pas tegen de avond van de baan was.

We zitten vanaf nu in de laatste rechte lijn richting eclips. Ik hoop dat de eclips zal slagen, maar mijn vakantie geeft al voldoening zonder eclips al wordt die laatste uitspraak van mij me waarschijnlijk niet in dank afgenomen door enkele rasechte eclipsjagers in onze groep. Misschien helpt het wel als ik zeg dat Australië altijd al één van mijn droombestemmingen is geweest. Hier te mogen zitten is op zich al een enorm geschenk dat we graag willen koesteren. We zijn ondertussen écht op weg naar Alice Springs, al een hele tijd overigens maar straks arriveren we er daadwerkelijk. Het is hier al lekker warm en het zal in de loop van de dag gevoelig verbeteren. Enkele dagen geleden heeft het hier nog flink geregend, maar ondertussen is de toestand weer zoals vanouds. Door die regen moeten we een klein (alles is relatief hier in Australië) omwegje maken om met de bus bij Henbury Meteorite Crater te geraken. Dus krijgen we deskundige uitleg van professor Marc Gyssens in de bus. Marc heeft meer dan gewone interesse voor meteorieten, zoveel is duidelijk. Ter plaatse kunnen we onze picknick lunchbox verorberen, in de schaduw weliswaar want de volle zon is nauwelijks te verdragen.

We maken nog een korte tussenstop op een camel farm en dan via het uitzichtspunt op Anzac Hill (normaal morgen op het programma) rechtstreeks naar ons Ibis Hotel. Het welkomsdrankje doet deugd, in dit hotel alweer twee zwembaden maar we polsen de temperatuur van het water en dat voelt vrij koud aan. Iets wat we ook bij de andere zwembaden dachten, maar eens we erin zaten viel het toch goed mee. Het grote zwembad is trouwens overdekt met een tentzeil, dus waarschijnlijk wil de zon hier af en toe wel eens venijnig schijnen. We checken in (de kamer wordt goedgekeurd), maar we liggen wel langs een soort van drukke steenweg. Gelukkig merken we er ’s nachts helemaal niets van. Alice Springs is met haar 25.000 inwoners een beetje vergelijkbaar met Zonhoven (op papier dan, in realiteit verschillen ze als dag en nacht). Om 19u spreken de vier musketiers (Walter, Veerle, Lutgart en ik) weer af om te gaan eten in het hotel. Eerst een pintje drinken op het terras en daarna eten. Ik ga voor de barramundi, maar moest ik vooraf geweten hebben dat de vis tot een kwetsbare soort behoorde, dan had ik wellicht een andere keuze gemaakt. Desalniettemin lekker gegeten en bovendien aan een schappelijke prijs. We drinken opnieuw een pintje op het terras en gaan rond 22u slapen.

Posted 20/11/2012 by ambijans in Algemeen, Reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: