Archive for januari 2013

Straffe 1000 (1246-1250)   Leave a comment

the romantics

Vorige week durfden wij de commerciëlere toer opgaan in onze lijst, deze week gaan we nog eventjes verder op de ingeslagen weg. We trachten er nog 750 muzieknummers bij te doen zodat we mooi kunnen eindigen met exact 2000 stuks. Er is trouwens uitstekend nieuws voor ons lijstje van volgende week want we blijven vooralsnog eventjes hangen op de platge(t)reden paden der hitgevoelige deuntjes.

1246. What I like about you – The Romantics (1980)

1247. Lay your love on me – Racey (1978)

1248. Aurora – Nova (1982)

1249. Behind the mountain – Martin Agterberg (1983)

1250. Hello Africa – Dr. Alban (1991)

Dr Alban

Advertenties

Posted 31/01/2013 by ambijans in Muziek

‘Het zevende kind’ (Erik Valeur)   Leave a comment

erik valeur

In 1961 worden zeven kinderen geboren op kraamafdeling B van het Ringshospital. Alle zeven worden ze ter adoptie afgestaan en een dag later naar het Kongslund weeshuis gebracht. Binnen enkele maanden krijgen de kinderen nieuwe ouders en een nieuwe toekomst aangemeten. Hun herkomst lijkt volledig vergeten. Maar wanneer aan de vooravond van het zestigjarige jubileum van het weeshuis een journalist en sommigen van de kinderen een anonieme brief ontvangen, blijkt dat één van hen een groot geheim met zich meedraagt. Een geheim dat terugvoert naar hun gezamenlijke tijd in de olifantjeskamer van het weeshuis en naar hun biologische ouders. Een indrukwekkend debuut van Erik Valeur waarin literaire kwaliteit en meeslepende spanning samenkomen. Een onvergetelijk verhaal over de levens van zeven kinderen die voor altijd met elkaar verbonden zijn.

Posted 30/01/2013 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (4) Juliana Hatfield   Leave a comment

Juliana Hatfield

Komen er ook vrouwelijke artiesten voorbij in het rijtje ‘onderschatte muzikanten’? Wij kunnen daar kort en krachtig bevestigend op antwoorden want vandaag hebben we al Juliana Hatfield (Three) op het programma staan. Ze maakt van 1985 tot 1991 deel uit van de band Blake Babies, waarin ook haar toenmalig vriendje Evan Dando (later The Lemonheads) opdook. Over die ‘zogezegde’ relatie doen nog steeds de wildste geruchten de ronde. Beide protagonisten hielden zich altijd vrij afzijdig in deze materie, maar naar algemeen wordt aangenomen waren Juliana en Evan verschillende jaren (ook buiten de muziek) ‘close’ met elkaar. Zij was vrijwel altijd de typische achtergrondstem bij The Lemonheads. Ook daarna werkten beide muzikanten vaak samen. Vanaf 1992 begint Hatfield aan haar solocarrière, die meer dan twintig jaar later nog steeds bestaat. Naast drie solocd’s met Blake Babies en twee met Some Girls brengt ze solo elf reguliere albums, één verzamelcd en één live cd uit.

1. ‘I see you’ (uit ‘Hey Babe’, 1992)

2.‘For the birds’ (uit ‘Become what you are’, 1993)

3. ‘Universal Heart-Beat’ (uit ‘Only everything’, 1995)

4. ‘Backseat’ (uit ‘Bed’, 1998)

5. ‘Don’t rush me’ (uit ‘Beautiful Creature’, 2000)

6. ‘Metal fume fever’ (uit ‘Juliana’s Pony: Total System Failure’, 2000)

7. ‘My enemy’ (uit ‘In Exile Deo’, 2004)

8. ‘Oh’ (uit ‘Made in China’, 2005)

9. ‘This lonely love’ (uit ‘How to walk away’, 2008)

10. ‘There’s always another girl’ (uit ‘There’s always another girl’, 2011)

Posted 29/01/2013 by ambijans in Muziek

‘Django Unchained’ (Quentin Tarantino)   Leave a comment

Django Unchained

Jackson, Mississippi. Het is de 19de eeuw en slavenhandel is volop aan de gang in Amerika. Twee geliefden, Django (Jamie Foxx) en Broomhilda (Kerry Washington), worden onder deze gruwelijke omstandigheden uit elkaar gedreven en verkocht aan verschillende eigenaren. Terwijl Broomhilda haar nieuwe situatie leefbaar probeert te maken wordt Django ondertussen bevrijd door een eigenaardige premiejager genaamd Dr. King Schultz (Christoph Waltz). Deze ziet wel potentie in Django en besluit hem onder zijn vleugels te nemen en hem de fijne kneepjes van het vak te laten zien. Na een aantal succesvolle premies samen te hebben geïnd besluit Django op zijn eigen pad te gaan en zijn geliefde Broomhilda terug te vinden. Dit blijkt achteraf moeilijker te zijn dan gedacht nu zij in het bezit is van Calvin Candie (Leonardo DiCaprio), een meedogenloze plantage-eigenaar die berucht is om de vreselijke slavenpraktijken die hij erop nahoudt op zijn privéterrein genaamd “Candyland.”

Tarantino is er alweer in geslaagd om een film af te leveren die van de eerste tot de laatste minuut weet te boeien. Kan moeilijk anders als je steeds samenwerkt met een aantal goeie acteurs en als de regie dan ook nog degelijk is. Uiteraard zit er weer overdreven veel bloed en geweld in deze prent, maar ’t is meestal zo ‘over the top’ dat je er met de glimlach naar kan kijken. Niet de allersterkste Tarantinofilm (die moet er naar mijn gevoel nog steeds komen), maar wél weer vintage Tarantino. Voor wie nog steeds niet overtuigd is, volgt er hier nog eens een trailer!

Posted 28/01/2013 by ambijans in Film

Weekendje niksen   Leave a comment

Just Sergio Ramos Helping Felix Baumgartner Out

Het gebeurt niet zo gek vaak, maar deze week is het toevallig wél zo: wij hadden een weekend zonder bijzondere afspraken. D.w.z. dat we na 8 weken weekendwerk eindelijk nog eens fatsoenlijk mochten uitslapen in het weekend. Ook geen quiz gepland, dus dat kon enkel betekenen dat het een wel zeer kalm weekend zou worden. Een kalm weekend wordt in dit geval stevig gecompenseerd door een overdosis voetbal. Sinds Sporting Telenet de plak zwaait is dat bijna elk weekend het geval. Gisteravond zagen we zo Anderlecht winnen op Lokeren met 0-2, een wedstrijd waarin ze alweer een strafschop misten. Genk kreeg op KV Mechelen in blessuretijd 2-1 verlies in de nek geduwd. Oh ja, de kleinkinderen bleven slapen … dat zorgde voor het nodige leven in de brouwerij. Zondag is er terug voetbal op de buis, tenzij iemand hier een veel spectaculairder plan zou voorleggen. Die kans acht ik echter vrij gering. 😉

Posted 27/01/2013 by ambijans in Algemeen

Keek op de Week (37)   Leave a comment

mila kunis

Omdat we absoluut een goede reden zochten om hier een foto van Mila Kunis te posten zorgde ze er deze week dan maar zelf voor dat ze nog eens het nieuws haalde. Deze niet geheel onknappe jongedame wil dolgraag de hoofdrol spelen in de allereerste verfilming van E.L. James‘ boek ‘Fifty Shades of Grey’. ‘Het moet niet allemaal braaf zijn, af en toe mag het eens iets ‘anders’ zijn’. De rol van Anastasia Steel in dit geval. Kunis is wel niet de enige vrouw die in de running is voor de rol want ook Emma Watson (bekend van de Harry Potterfilms) zou zijn gevraagd. Scenarioschrijfster Kelly Marcel (die van het boek een filmscript tracht te maken) liet alvast weten dat het gegarandeerd zeker een ‘ordinaire’ film zal worden. Het is erotische literatuur (met een klein beetje literaire kwaliteiten) die uiteindelijk zal uitmonden in een erotische film. Er keiharde porno van maken lijkt me naar Hollywoodnormen totaal uitgesloten. Het zal meer een soort sensualiteit zijn waarin er vooral veel wordt gesuggereerd zonder dat we iets te zien krijgen. Meestal levert zoiets een oersaaie film op (niet zo moeilijk als het boek ook maar een flinterdunne verhaallijn blijkt te bevatten). Soit, er zal zeker wel een KNT-publiek voor bestaan. Liefst met Mila Kunis in de hoofdrol als het even kan …

Verontrustender nieuws kregen we dan weer te horen uit het onderwijs. Twee docenten aan de KHLIM (Jan Swerts en Kurt Monten om ze niet te noemen) deden een onderzoek bij bijna duizend hogeschoolstudenten uit acht verschillende hogescholen die allemaal voor leerkracht studeerden. Zowel eerstejaars als derdejaars in ASO, TSO en BSO werden uitgeselecteerd. Ze kregen 92 vragen met meerkeuzeantwoorden met uitsluitend kennis die normaal zou moeten verworven zijn in de lagere en middelbare school. De mogelijke antwoorden op die vragen lagen zeer breed uit mekaar zodat er zo weinig mogelijk redenen waren om te mopperen over de inhoud ervan. Zo moest men de Belgische provincies of de werelddelen op een blinde kaart aanduiden, wereldleiders herkennen, historische gebeurtenissen kunnen plaatsen of basisbegrippen uit de economie kennen. De eindconclusie van die studie is behoorlijk ontnuchterend: onze toekomstige generatie leerkrachten heeft een bijzonder povere algemene kennis. Enkele ontnuchterende feiten: 85 % weet niet dat Herman Van Rompuy voorzitter is van de Europese Raad. Meer dan 60 % herkent de landen van de eurozone niet op de kaart. 30 % weet niet dat Kris Peeters Vlaams minister-president is. 25 % denkt dat de PS in de Vlaamse regering zit. Bijna 30 % herkent de VS niet op een blinde kaart. 20 % herkent Nelson Mandela niet en 45 % heeft geen idee wat inflatie is. Is dat dan erg? Indien het je ultieme ambitie is om ooit voor de klas te staan in het onderwijs dan is het zeker erg. Iedereen rekent erop dat zijn kind een degelijke, algemeen vormende opleiding krijgt op school. Ons onderwijs werd jaren geleden zelfs nog geroemd omwille van de hoge kwaliteitsnorm. We moeten er geen tekening bij maken wat er zal gebeuren bij een nieuwe lichting onderwijsmensen die overall gezien pijnlijk hebben gefaald.

Blijkbaar mist ons onderwijssysteem een soort verplicht vak als ‘maatschappelijke vorming’, waarin men de écht relevante nieuwsfeiten of kennis zou kunnen doorgeven aan de jongeren. Zijn daarom alle leerkrachten in spe fameuze dommeriken? Natuurlijk niet, er zullen er vast wel bestaan die voldoende parate kennis bezitten. Het zou echter geen kwaad kunnen om eens een fatsoenlijk maatschappelijk debat op gang te brengen over de resultaten van dit onderzoek. De huidige generatie student-leerkrachten (ik noem ze graag ‘de sms-generatie’) weet perfect hoe ze hun Iphone of Ipad aan de praat moeten krijgen en weet waar er gratis muziek te downloaden valt, maar stel ze een gerichte vraag uit de actualiteit en ze raken het spoor wellicht bijster. Als ze iets niet weten dan googelen ze wat rond en als dat niets oplevert is er altijd nog Wikipedia dat waarschijnlijk absolute zekerheid kan verschaffen. Een encyclopedie raadplegen doen ze zelden of nooit, terwijl het net de allergrootste kennisbron is die er bestaat. Ach, als het ongeveer juist is vindt men het al oké. En dan zetten we gemakshalve nog geen boom op over de gruwelijke spellingsgewoontes van de jeugd. Ik deed zelf de test eens en ik scoorde 76 op 92. Aardrijkskundige plekken herkennen (al een blinde vlek in het middelbaar) kostte mij een hoop punten. Een vrouwelijke collega van mij scoorde 85 punten. Politiek bleek niet haar fort te zijn!

Ons blij maken met een dode mus: dat deed Studio Brussel vorige vrijdag na het werk. Met veel bombarie werd verkondigd dat de allereerste naam voor Tomorrowland zou worden gelost. Wij gokten op David Guetta (terwijl ook Dimitri Vegas & Like Mike of Avicii) tot de mogelijkheden konden behoren. Helaas werd het Steve Aoki, die ook elk jaar verloren loopt in Boom. Toch ook een aantal nieuwigheden dit jaar zoals de vervroegde start van de voorverkoop (9 februari a.s.), de verplichte online registratie en last but not least: een extra verhoging van de ticketprijs. Na Werchter Classic wordt Tomorrowland meteen het tweede duurste festival in ons land. Vooral de uitleg om die prijsstijging handig te camoufleren vonden wij grappig. Wie tickets bestelt krijgt die thuisbezorgd in een uniek doosje (tegen betaling uiteraard). Zelfs al was het een in goud vormgegeven drol, dan nog vraag ik me af wat de meerwaarde hiervan is. De voorverkoop voor de omliggende gemeentes verliep allesbehalve soepel, dus ik vrees weer het ergste voor 9 februari. Uit voorzorg heb ik me geregistreerd, maar zoals de zaken er voorlopig voorstaan bestel ik dit jaar geen tickets. Naast de reeds genoemde Aoki (die op vrijdag én zondag speelt) is er verder nog Marco Carola en Arty (vrijdag), Axwell (zaterdag) en Dave Clarke en Alesso (zondag).

Nog twee dingen die wij onthielden: de dagenlange ruzie tussen N-VA en Open VLD over ‘politiek neutraal’ gouverneurskandidaat Jan Briers in Oost-Vlaanderen en een ballenjongen annex rotjochie in Swansea die met veel gevoel voor overdrijving Eden Hazard (Chelsea) een rode kaart aannaaide. Wat de eerste kwestie betreft is het vooral jammer dat enkel OVLD een staatszaak maakte van de gouverneurskwestie in een behoorlijk liberaal getint bastion waar vooralsnog de enige liberale gouverneur (André Denys) zit. Dat N-VA erin slaagt om overal heibel te veroorzaken is bekend. Andere politieke partijen die een kandidaat-gouverneur voordragen zorgen ervoor dat hun kandidaat het vertrouwen geniet binnen de andere politieke fracties. N-VA doet dat niet. Die droppen ‘out of the blue’ een groentje in die positie en verkopen dat dan als een ‘politiek neutrale kandidaat’. Omdat ze in de peilingen soms op 35 à 40 % worden gezet zijn ze zo blasé geworden dat ze eenzijdig beslissingen menen te kunnen forceren zonder wederwoord. Dat was dus buiten OVLD gerekend dat wél reageerde. Off the record (nadat de VLD terug had ingebonden) hoorde ik in andere partijen plots stemmen opgaan die spraken van ‘een soort van vrijgeleide’ die de N-VA krijgt bij elke gecontesteerde beslissing. Het was dus m.a.w. jammer dat er niemand openlijk mee in de bres is gesprongen voor de liberalen want nu lijkt het alsof iedereen het allemaal best vond. Het moest maar eens een rode of oranje gouverneur zijn geweest!

Eden Hazard trapte (diep in de League Cup wedstrijd tegen Swansea) een overijverige ballenjongen de bal uit z’n handen. Die kermde het (met veel gevoel voor theater) uit van de pijn. Het leverde Hazard een rode kaart op en Chelsea miste op die manier de finale. In de andere halve finale werd Benteke (Aston Villa) uitgeschakeld door Bradford. De winnaar van de finale op Wembley dwingt sowieso al Europees voetbal af. Op internet en in de kranten was Hazard natuurlijk de kop van jut. Gelukkig sijpelden er ook berichten binnen dat de ballenjongen zijn ‘actie’ vooraf had aangekondigd via twitter. Zijn vader zat nl. in het bestuur van Swansea. Ik kan er maar één ding over zeggen en ik zeg dat niet omdat Hazard toevallig een Belg is, maar wat die ballenjongen deed was een typisch gevalletje ‘matennaaien’. Hij mag trots zijn op zichzelf! Hopelijk kan ik volgende week ook trots een nieuwe Keek presenteren, tenzij ik op de werkvloer onverwachts een rode kaart zou krijgen voor het onvrijwillig doorgeven van het griepvirus. 😉

Posted 26/01/2013 by ambijans in Algemeen, Film, Literatuur, Muziek

Straffe 1000 (1241-1245)   Leave a comment

gino vanelli

Mogen we vandaag voor één keer nog eens oprecht melig worden? Wie opgroeide in de jaren ’80 en dus de hitparade destijds een beetje volgde kwam ongetwijfeld uit bij één van onze vijf volgende plaatjes. Zoals al ergens eerder aangegeven zijn onze blogberichten deze week vrij kort van inhoud. Op maandag werd ondergetekende ziek (griep dachten we), waarna hij zowel op maandag als dinsdag extra vroeg onder de wol dook na het werk. Zo weinig mogelijk computeren, want ons hoofd stond er gewoon niet naar. Woensdagmorgen voelden we ons nog steeds belabberd, dus maakten we een afspraak met de huisarts. Woensdagavond viel dan ook nog eens onze gasinstallatie tijdelijk ‘en panne’. Een uurtje of vijf later (rond 23u) was het euvel terug opgelost. Hoesten deden we tot dan toe nog niet, maar vanaf donderdagmorgen dus plots wél.

Gisteravond na het werk was het dan zover: de dokter sprak het vijfletterwoord uit dat we zelf al hadden ingevuld: griep met een sluimerende, beginnende oorontsteking. Vooral die oorontsteking moest dringend  worden aangepakt. Het werd 18u, dus gingen we eten. Na het eten nog snel naar de apotheek? Snel konden we in dit geval vergeten, want we constateerden dat de batterij van papa’s auto leeg was. Tsja, autosleutels op het contact laten zitten is dus geen aanrader! Ook bij de apotheek is het aanschuiven, want om 18u50 staan wij terug buiten. Bij thuiskomst moeten we dus nog een accu opladen, autootje extra de garage uitduwen etc. Gelukkig had ik me na het doktersbezoek al verzoend met een tweede gecancelde activiteit. Na ‘Lincoln’ maandagavond geen donderdagmenu Gedichtendag van Jee Kast voor mij (een activiteit die naar het schijnt prima verliep). Alvast een welgemeend bedankje voor alle aanwezige collega’s! Gezondheidstechnisch was skippen helaas de allerbeste beslissing die ik kon nemen, want straks volgt nog een werkdag. Tijdens het bekijken van ‘Wie is de Mol’ gisteravond kwam er één lange aaneenschakeling van hoestbuien die ik op den duur zélf hoogst irritant begon te vinden. Tel daar nog tranende ogen en het tussendoor snuiten van m’n neus bij op en je hebt het plaatje helemaal in je hoofd zitten. Blijkt die aflevering van ‘Wie is de Mol’ (lang geleden moet ik zeggen) ook nog eens hi-la-risch grappig te zijn! Ik huilde dus zowel van vreugde als van ellende voor één keer. Wie na het beluisteren van één van de volgende nummertjes ook spontaan begint te huilen één tip om in je achterhoofd te houden: ik ben al op maandag beginnen huilen en het is nog steeds niet over. Bedenk dus dat het altijd erger kan! 😉

1241. Wild horses – Gino Vanelli (1987)

1242. The captain of her heart – Double (1985)

1243. Hijo de la luna – Mecano (1991)

1244. Giddyap a gogo – Daniel Sahuleka & Ad Visser (1982)

1245. Down under – Men at Work (1981)

men at work

Posted 25/01/2013 by ambijans in Muziek