Archive for maart 2013

Best music of 2013 (april)   Leave a comment

James Blake

Yep, maand vier uit het gezegende jaar 2013 is alweer een feit. Ook deze keer weer een pak releases die we op zijn minst interessant mogen noemen. Bovendien brengen nog een hoop andere artiesten nieuw materiaal op de markt, maar daarover meer na het einde van onze selectie voor deze maand. Veertien tracks uit evenveel cd’s geraakten dit keer door onze kritische eindredactie. We beginnen met een artiest die normaal op Pukkelpop 2011 had gestaan, maar stiekem hopen we dat hij in 2013 een faire herkansing zal krijgen op dezelfde festivalwei in Kiewit. James Blake lanceert op 8 april a.s. ‘Overgrown’ waaruit wij ‘Retrograde’ pikken. Veelbelovend moet ik zeggen, misschien weer voer voor menig eindejaarslijstje. Mij zou het alleszins niet verbazen!

Ook de veertiende worp van Wayne Coyne en zijn kornuiten van The Flaming Lips zou er wel eens boenk op kunnen zijn. ‘The Terror’ is alweer een psychedelische trip door een wereld vol noise en andere bizarre geluiden. Komt ook uitstekend tot zijn recht op menige festivalwei, al mogen we misschien weer niet té veel verwachten. ‘Butterfly, how long it takes to die’ zou een natuurkundige vraag kunnen zijn, maar is in dit geval gewoon een song van de reeds vernoemde band.

Toen wij de naam Vondelpark voor het eerst hoorden, dachten wij meteen aan dat gelijknamige park in Amsterdam, maar er bleek tevens een Britse band te bestaan met identiek dezelfde naam. Ze stonden ooit op Pukkelpop, al ging dat destijds geruisloos aan mij voorbij. ‘California analog dream’ is terug te vinden op hun debuutcd ‘Seabed’. Wie prettige, zacht in het gehoor liggende electronica weet te waarderen zit bij Vondelpark alleszins aan het juiste adres.

Enkele jaren geleden (2009) wist het debuut van The Leisure Society ons zodanig te imponeren dat wij het schijfje snel online bestelden via play.com en we hebben daar nog geen seconde spijt van gekregen. Ondertussen hebben deze Britten nog twee cd’s uitgebracht, waarvan de nieuwste ‘Alone aboard the ark’ uitgerekend vandaag uitkomt. ‘Fight for everyone’ combineert opnieuw folk en pop op een aangename manier.

Iedereen weet dat bonobo’s mensapen zijn die samen met de chimpansee het dichtst bij de mens aanleunen. De Bonobo die wij kennen is echter van Britse origine en heet in het dagelijkse leven Simon Green. Hij levert met ‘The North Borders’ alweer zijn vijfde full cd af. Net als bij al die vorige albums zijn de verwachtingen weer hooggespannen. Je moet dan wel een liefhebber zijn van de electronica die het Ninja Tune label op je loslaat. ‘Cirrus’ eens proberen en daarna beslissen lijkt ons een verstandige keuze!

Charles Bradley stond vorig jaar met zijn Extraordinaires te blinken op Pukkelpop (concert is trouwens terug te vinden op youtube). Wie er toen bij was is naar het schijnt nog steeds sprakeloos. Soul van de bovenste plank quoi! ‘Strictly reserved for you’ staat op zijn nieuwe cd ‘Victim of love’, die nog net iets rauwer zou zijn dan het debuut.

Dé come-back van deze maand is ongetwijfeld gereserveerd voor het Zweedse duo The Knife. Zeven jaar na hun vorige wapenfeit is er nu eindelijk ‘Shaking the habitual’. Helemaal stilstaan was er niet bij want Karin Dreijer bracht in 2009 nog een cd uit als Fever Ray‘Full of fire’ klinkt heel aardig overigens. Dat de band na al die jaren nog niet vergeten is, blijkt trouwens uit het feit dat hun ‘reünieconcerten’ telkens in een mum van tijd uitverkochten. Ik zag trouwens Fever Ray in 2009 op Polsslag en dat absoluut een voltreffer!

Nog zo’n band die wij ooit zagen op enkele kilometers van onze voordeur: The Veils. Deze Nieuw-Zeelanders brengen deze maand ‘Time stays, we go’ uit waarvan ‘Through the deep, dark woods’ al een tipje van de sluier licht. Of ze ‘The Runaway Found’ (hun debuut uit 2004) nog ooit zullen overtreffen is zeer de vraag. Wij hopen alleszins van wel!

Ook Kurt Vile wist ons in 2011 aangenaam te verrassen, dus brengt deze creatieveling uit Philadelphia deze maand alweer zijn vijfde cd uit. ‘Wakin’ on a pretty daze’ is de gelijknamige titeltrack. Meer weten we daar niet aan toe te voegen. 😉

Iron and Wine was een tijdje geleden al één van onze geheime tips in de categorie ’50 onderschatte bands/artiesten’, dus dat blogbericht nog een keertje opsnorren is in dit geval misschien een aanrader. ‘Lovers’ revolution’ staat op ‘Ghost on Ghost’ dat midden deze maand in de winkels zou moeten liggen.

Vandaag willen we hier een bekentenis doen, al durven we niet beloven dat die veel waarde heeft op een dag als vandaag, 1 april that is. Wij hebben een ferme boon voor Karen O, de frontvrouw van Yeah Yeah Yeahs. Ook haar zagen we ooit van dichtbij op Polsslag in Hasselt. ‘Sacrilege’ is de openingstrack op ‘Mosquito’. Van muggen zullen wij de komende tijd niet zo gek veel last hebben, tenzij dit schijfje van YYY veel rotatietijd zou krijgen ten huize Ambijans.

In ons laatste triootje komt er alsnog Belgisch werk om de hoek piepen. Piet Goddaer aka Ozark Henry heeft dan ook heel wat goed te maken. ‘This one’s for you’ uit ‘Hvelreki’ is voor ons zowat de meest tenenkrommende Belgische single van de afgelopen tien jaar. Enkel de covers van Triggerfinger, Milow of Hooverphonic boezemen ons nóg meer angst in. ‘I’m your sacrifice’ vind ik al een flinke verbetering moet ik zeggen. Staat gewoon op ‘Stay Gold’, ik denk dat Piet terug de juiste kadans heeft gevonden, waarvoor hulde!

Van ons land naar Frankrijk is maar een kleine stap, dus komen we bij Phoenix uit. Dit kwartet uit Parijs weet mij steeds weer te boeien. ‘Bankrupt!’ heeft hopelijk geen voorspellende waarde want ‘Entertainment’ is weer vintage Phoenix. Het spreekwoord zegt ‘Mooie liedjes duren niet lang’, dus jammer genoeg is dik veertig minuten Phoenix weer net iets te weinig. Twee keer achter mekaar draaien dan maar?

En we eindigen deze maand bij een band die er altijd weer een feestje van weet te maken. Op Pukkelpop 2005 en 2006 bewees !!! (Chk Chk Chk) dat trouwens vakkundig. ‘Slyd’ staat op ‘Thr!!!er’, dat voor de rest vrij weinig met Michael Jackson te maken heeft. Zo, dat was april in a nutshell! En dan vertelden we nog niet dat o.a. ook British Sea Power, New Kids on the Block (yep, die!), Tyler, the Creator, Cold War Kids, The Besnard Lakes, Mudhoney, OMD (yep, die!), Volbeat, Counting Crows, Rival Schools, Carla Bruni, Motorpsycho, Fall Out Boy, Major Lazer, Tom Odell (zowat dé hype van de afgelopen maand!), Meat Puppets, Frank Turner, DAAN, Junip, Miss Kittin, Kid Cudi, Deep Purple (yep, die!), HIM, Seasick Steve, The Pigeon Detectives en LL Cool J nieuw werk op de plank hebben liggen deze maand. In mei zijn we weer terug met de nieuwe oogst!

Advertenties

Posted 31/03/2013 by ambijans in Muziek

‘A Late Quartet’ (Yaron Zilberman)   Leave a comment

a late quartet

Het verhaal speelt zich af in New York en gaat over vier muzikanten die door hun passie voor muziek en het jarenlange samenwerken met elkaar zijn verbonden. Maar als hun aartsvader Peter wordt gediagnosticeerd met Parkinson heeft dit een grote impact op de groep. Als hun 25-jarige bestaan om de hoek staat moeten de muzikanten of een manier vinden om hun problemen te overwinnen en hun erfenis te behouden of voor altijd uit elkaar gaan. Dit is de debuutfilm van regisseur Yaron Zilberman, die in 2004 wel al eens een documentaire draaide. Hij kreeg met o.a. Christopher Walken, Philip Seymour Hoffman en Catherine Keener een heuse sterrencast te zijner beschikking. Die ervaren cast zorgt ervoor dat de film gedragen wordt, want het verhaal op zich is niet zo bijster bijzonder.

Regisseur Zilberman heeft duidelijk oog voor detail en precisie (zelfs de keuze van het gespeelde muziekstuk – Opus 131 van Beethoven – is in dit geval betekenisvol), toch mist de film een beetje energie en kracht om écht te kunnen overtuigen. Op een bevattelijke wijze weet hij wel het aspect ‘kamermuziek’ filmisch op de toeschouwer over te brengen zonder al té veel in technische details te vervallen, maar of dat voldoende is om iedereen met een bevredigend gevoel huiswaarts te sturen is weer een andere zaak natuurlijk. Wie benieuwd is geworden naar ‘A Late Quartet’ heeft nog een broodnodige trailer om over de streep te worden getrokken!

Posted 31/03/2013 by ambijans in Film

Straffe 1000 (1341-1345)   Leave a comment

everlast

Voilà, nu we toch een heel klein beetje vakantie hebben (geen twee weken, da’s alleen voor échte ambtenaren! Grapjeuuuuh) maken we de omgekeerde beweging na onze vorige editie Straffe 1000: vier minder voor de hand liggende tracks én één retecommerciële track uit onze (ahum) jeugdjaren zeg maar. Wiens gemoedsrust het écht niet langer kan verdragen mag nummer 1344 rustig skippen, jullie krijgen daar zeker geen reprimande voor. Nummer 1345 is trouwens een aanrader voor wie de komende veertien dagen geen klap hoeft uit te voeren: dance in de allerbeste traditie … zo worden ze helaas nog maar zelden gemaakt (volgens ons dan). Al kan je ook die bespiegeling gerust met een zoutmijn nemen! 😉

1341. Black Jesus – Everlast (2000)

1342. Strange condition – Pete Yorn (2001)

1343. Din Daa Daa – George Kranz (1984)

1344. Geil – Bruce & Bongo (1986)

1345. Stick to my side – Pantha du Prince featuring Panda Bear (2010)

Pantha Du Prince

Posted 30/03/2013 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (12) Boards of Canada   Leave a comment

boards of canada

Uiteindelijk heeft het alsnog twaalf weken geduurd, alvorens we iets eclectisch bespreken in onze reeks. Het mag duidelijk zijn dat Boards of Canada eigenlijk vooral bekend is bij ‘the happy few’ al groeit hun aantal fans en volgelingen zienderogen. Toch denken we dat een doorbraak bij het grote publiek er niet dadelijk zal komen, omdat hun muziek net iets té excentriek én anticommercieel is. Zelfs liefhebbers van het genre moeten af en toe een inspanning doen om meegesleurd te worden, al weten we één ding zeker … eens je verslaafd bent aan BOC is er geen weg meer terug! Wie een goeie hoofdtelefoon in huis heeft gaat trouwens een hoop ontdekkingen doen die anders voor eeuwig verborgen zouden blijven. Heel veel samples en subliminale boodschappen maken dat de band eigenlijk zijn gelijke niet kent in het huidige muzieklandschap. Ze worden wel eens gekopieerd, maar het resultaat benadert zelden het origineel. Wat moeten jullie nu onthouden over BOC? Dat ze in 1986 in Edinburgh (Schotland) ontstonden, dus niet in Canada. Oorspronkelijk begon het als een muzikaal project onder vrienden, maar de huidige kern bestaat enkel nog uit de broers Marcus Eoin en Michael Sandison die tegenwoordig bij het Warplabel zitten. Hun stijl is het makkelijkst te omschrijven als elektronische muziek die aanleunt bij ambient en IDM. Het is bij benadering niet precies te zeggen hoeveel muziek het duo heeft uitgebracht (de bronnen spreken elkaar een beetje tegen en er is ook veel onuitgebracht materiaal dat enkel op cassettes e.d. terug te vinden is). Gemakshalve houden we het dus maar op drie full cd’s, een achttal EP’s en twee verzamelaars met muziek uit hun beginperiode. Omdat hun laatste full cd alweer acht jaar oud is, wordt er hartstochtelijk uitgekeken naar een opvolger. Af en toe duiken er wel eens ‘geruchten’ op dat er een nieuwe cd zou verschijnen, voorlopig echter zonder resultaat. Hun muziek heeft trouwens nog een mooi neveneffect op youtube: nogal wat mensen posten homevideo’s of andere unieke beelden waaraan tracks van Boards of Canada zijn gekoppeld, die soms griezelig perfect matchen met de muziek. Voor één keer heb ik spijt dat ik slechts 10 tracks mag voorstellen! 😉

1. ‘Oirectine’ (uit ‘Twoism EP’, 1995)

2. ‘Finity’ (uit ‘A few old tunes’, 1995)

3. ‘Everything you do is a balloon’ (uit ‘Hi Scores EP’, 1996)

4. ‘June 9th’ (uit ‘Boc Maxima EP’, 1996)

5. ‘Aquarius’ (uit ‘Peel session EP’, 1998)

6. ‘Happy cycling’ (uit ‘Music has the right to children’, 1998)

7. ‘Amo Bishop Roden’ (uit ‘In a beautiful place out in the country EP’, 2000)

8. ‘The beach at Redpoint’ (uit ‘Geogaddi’, 2002)

9. ‘Dayvan cowboy’ (uit ‘The Campfire Headphase’, 2005)

10. ‘Left side drive’ (uit ‘Trans Canada Highway EP’, 2006)

Posted 29/03/2013 by ambijans in Muziek

‘Memoires van een verslaafd brein’ (Marc Lewis)   Leave a comment

marc lewis

Ik prijs mezelf nog steeds gelukkig dat ik geen roker noch een stevige drinker ben. Niet dat ik overigens neerkijk op mensen die wél met dit soort verslavingen af te rekenen hebben. Iedereen moet maar voor zichzelf de rekening maken in dit soort gevallen. Ben ik dan zo verschrikkelijk goed dat ik totaal geen verslavingen heb? Toch niet, maar mijn ene verslaving is net iets onschuldiger dan de andere. Al klopt zelfs die redenering niet écht, want elke verslaving kan in principe gevaar voor de volksgezondheid opleveren. Mijn enige twee verslavingen die vrij onschuldig zijn luisteren naar de namen quizzen en bloggen . In het geval van quizzen leer je al eens iets bij en als je diezelfde dingen ook nog kan opslaan en kan reproduceren wanneer het nodig is, dan krijg je eigenlijk een win-winsituatie. Laat ons een kat gewoon een kat noemen: ‘quizzen is eigenlijk bijzonder goed voor de gezondheid’, zolang je niet overdrijft (zoals bij alles zeker?). Verder ben ik o.a. nog een klein beetje verslaafd aan cola drinken (veel suiker = ongezond!) en muziek (zonder oordopjes naar concerten en festivals gaan is nefast voor onze oren). Misschien moeten we daar in de toekomst wat voorzichtiger mee zijn. Nu ik erover nadenk ben ik ook verslaafd aan voetbal. Ik heb een dikke boon voor (in orde van grootte) Zonhoven VV, Anderlecht én Barcelona. Geen enkel medicijn helpt om ervan verlost te geraken dus blijven wij tot nader order opgezadeld met dit virus. Soit, een hele lange uitleg om het boek van vandaag te introduceren.

Na zijn studie ontwikkelingspsychologie succesvol te hebben afgerond, werd Marc Lewis betrapt bij een inbraak in een apotheek. Hij bleek al 10 jaar drugsverslaafd te zijn – van LSD tot heroïne. De arrestatie markeerde het begin van een opmerkelijke ommekeer: hij overwon niet alleen zijn verslaving, maar slaagde er ook in een succesvol hersenwetenschapper te worden. Inmiddels is hij professor aan de Radboud Universiteit Nijmegen en expert op het gebied van de neurowetenschappen van verslaving. In ‘Memoires van een verslaafd brein’ beschrijft Marc Lewis op eerlijke en meeslepende wijze zijn strijd tegen drugs. Hij vertelt zijn persoonlijke verhaal als ervaringsdeskundige: over hoe zijn verslaving begon, over zijn jeugd, zijn carrière en zijn liefdesleven. Maar hij geeft ook als wetenschapper een onthullende analyse van het psychologische en neurologische verloop van zijn verslaving. Hij beschrijft helder en begrijpelijk de chemische effecten van verschillende drugs, van methamphetamine tot heroïne, van alcohol tot liefde. Niemand beter dan Lewis kan dit uitleggen, ex-drugsverslaafde, hersenwetenschapper en begenadigd verteller.

Posted 28/03/2013 by ambijans in Literatuur

Straffe 1000 (1336-1340)   Leave a comment

ofra haza

Mocht er iemand überhaupt nog aan twijfelen, dan kunnen we die mensen bij deze gerust stellen: sinds gisterenmiddag hebben wij ons combiticket voor Pukkelpop op zak. Zoals elk jaar trouwens zijn er zowel pro’s als contra’s over de voorlopige programmatie onder de Pukkelpopbezoekers. ’t Is een oud zeer dat wij meestal snel counteren met de dooddoener ‘voor de meerwaardezoeker valt er altijd wel iets te genieten op de Pukkelpopwei’. Tenzij je heelder dagen voor de main stage kampeert natuurlijk! Onze eigen muzieklijst is vandaag wat onderhevig aan de commercialiteit. Enkel 1338 valt hier een beetje uit de toon. Misschien net om te bewijzen dat ik niet altijd een commerciële jongen ben. Er is beterschap op komst … beloofd!

1336. Im Nin’alu – Ofra Haza (1997)

1337. Only crying – Keith Marshall (1981)

1338. You are my joy – The Reindeer Section (2002)

1339. Precious little diamond – Fox The Fox (1984)

1340. Get off – Foxy (1978)

foxy

Posted 27/03/2013 by ambijans in Muziek

Keek op de Week (44)   Leave a comment

Alain Graulus, pasta(fari)man in hart en nieren!

Men zegt wel eens dat ‘gek zijn geen pijn doet’ en dat willen we graag geloven. Er zijn gekken waar nog een hoop kosten aan zijn (Kim De Gelder bijvoorbeeld), tevens een dure grap voor de hele gemeenschap. Maar je hebt ook types die eerder thuishoren in de categorie ‘(prettig) gestoord’. Zo zagen wij er toevallig eentje opduiken toen we gisterenmorgen ‘Het Belang van Limburg’ opensloegen. Even jullie aandacht voor Alain Graulus, 48 jaar, Hasselaar (voor sommige Zonhovenaars is dat feit alleen al een stoornis) én aanhanger van het ‘pastafarianisme’. Net zoals in alle andere godsdiensten predikt men bij het pastafarianisme ook een hele reeks do’s en don’ts om tot de ware geloofsgroep te kunnen toetreden. Één daarvan is dat je op tijd en stond een hoofddeksel draagt, in dit geval een pastavergiet. Het is aangewezen dat je op alle officiële documenten duidelijk herkenbaar bent voor iedereen. Alain (plichtsgetrouw als hij is) trok naar het stadhuis van Hasselt voor het afhalen van zijn nieuwe identiteitskaart. Daarvoor diende hij ook een pasfoto mee te brengen, wat hij gewoon deed. De bevoegde ambtenaar weigerde echter het document op te stellen, omdat het in ons land niet is toegestaan om hoofddeksels e.d. te dragen op pasfoto’s, tenzij dan om geloofsredenen. In dat geval moet je kunnen aantonen dat je wel degelijk omwille van ‘het geloof’ op die manier wil worden geportretteerd. Dat zorgde bij die relatief nieuwe godsdient, die nog niet zo bekend is bij het brede publiek alvast voor moeilijkheden. Alain heeft al aangegeven dat hij voet bij stuk houdt, desnoods bewaart hij gewoon zijn oude identiteitskaart. Ik heb het uit pure nieuwsgierigheid eens nagevraagd en blijkbaar is er goed nieuws voor Alain. De dienst ‘bevolking’ van de gemeente Zonhoven laat weten geen bezwaren te hebben tegen pastafarianen. Er zijn alleen een aantal praktische formaliteiten die vervuld moeten zijn: zo moet je 1) kunnen aantonen dat je wel degelijk in de gemeente Zonhoven woont 2) bij het bezoek van de wijkagent steeds je pastavergiet dragen 3) in beide oren moet op dat ogenblik geraspte kaas aanwezig zijn en 4) een baard van pastasaus op het gezicht zorgt voor de ‘finishing touch’. Veel succes Alain! 😉

Nu we probleemloos een bruggetje hebben gemaakt naar de gemeente Zonhoven, moeten we uiteraard hét belangrijkste sportnieuws vermelden. Vanaf volgend seizoen kunnen we weer opnieuw topvolleybal verwachten in evenementenhal Den Dijk. Soleco Herk-de-Stad wist afgelopen weekend het behoud te verzekeren in Liga A door een 3-0 zege tegen Waremme. Toch was het geen grote liefdesverhouding tussen het stadsbestuur van Herk-de-Stad en de volleybalclub. Aanvankelijk was het nog dikke mik tussen beide partijen, tot de club naar de nieuwe sporthal verhuisde. Toen bleek dat er niet eens gelegenheid was om iets te drinken na de wedstrijd, waardoor spelers en (potentiële) sponsors afhaakten. Zoiets is natuurlijk dodelijk voor een sportclub die geld in het laatje moet zien te krijgen. Onlangs werden gesprekken aangeknoopt met Helios Zonhoven, ontstaan uit de ‘overblijfselen’ van de vroegere Limburgse topclub Zonhoven. Toen Zonhoven als club in vereffening ging in 1999 (na wanbeleid van enkele individuen binnen het toenmalige bestuur mogen we toch wel zeggen), werd besloten om hun uitstekende jeugdlichting niet mee te slepen in die hele schuldensaga. In hun laatste seizoen werden bijvoorbeeld eerst spelers gekocht, waarna men dacht dat de sponsors zich wel vanzelf zouden aanbieden. Niet dus! De jarenlange hoofdsponsor Trudo Konings haakte af, het begin van het einde zeg maar. Spelers werden niet of laattijdig betaald, de leasewagens moesten worden ingeleverd enz. Doffe ellende was het! Dus werd een gloednieuwe vzw opgericht die terug van nul van start kon gaan in de provinciale reeksen. De mensen in het bestuur waren allemaal realisten die de ploeg langzaam maar zeker opnieuw naar de op één na hoogste reeks loodsten. Mocht er een Nobelprijs voor Sport bestaan, dan hebben de stuwende krachten van toen ‘m zeker verdiend. Zonhoven is ondertussen een stabiele club, met gemotiveerde (bestuurs)mensen en een omkadering om trots op te zijn. Dat het vanaf nu terug ‘serieus’ zal worden zal vast nog wel wat aanpassingstijd vragen. In Herk-de-Stad lopen trouwens enkele mensen rond die nog een Zonhovenverleden hebben en het klappen van de zweep alvast kennen. Hopelijk keren de nostalgische tijden snel terug!

En we blijven nog eventjes met positief nieuws verdergaan. Niemand had bij de aanstelling van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block van Open VLD ooit durven vermoeden dat ze nog eens in de top drie van populairste politici zou terechtkomen. Het is écht waar, want ondertussen is ze naast Bart De Wever en Kris Peeters de populairste politica geworden. Al zullen ook daar ongetwijfeld grapjes over worden gemaakt in de toekomst. In diezelfde peiling van De Morgen en VTM zou de populairste partij van het land, N-VA, ongeveer drie procent achteruit boeren. Daarmee blijft ze nog steeds voorhistorisch groot (even groot als de traditionele drie OVLD, SP.A en CD&V samen ongeveer). Niets om zich zorgen over te maken, want het blijft maar een peiling natuurlijk. Toch zou ik me (moest ik in die partij zitten) nog niet zegezeker voelen. Een aantal (aanvankelijk superpolitici) in een nog niet zo ver verleden gingen het ook eens veranderen in vijf minuten, we weten allemaal tot wat dat heeft geleid! Naast die aanslepende heibel over ACW (waar N-VA de kat de bel aanbond) wordt er eveneens met bijzondere interesse gekeken naar dat eerste jaar burgemeesterschap van ‘De Grote Leider’ in Antwerpen. Zelfs als hij volstrekt niets te melden had, haalde hij de voorste pagina’s van de kranten. Er werden door BDW nogal wat knuppels in evenveel hoenderhokken gegooid, achteraf was hij er altijd weer als de kippen bij om te verklaren dat hij niet begreep waarom er zoveel heisa was. Liefst alleen in een tv-studio, zich beperkend tot een dialoog met de dienstdoende presentator. In debat gaan met kritische geesten die hem niet genegen zijn, dat lijkt ondertussen iets uit lang vervlogen tijden (de paarse regeringen bijvoorbeeld). ’t Is namelijk veel makkelijker om propaganda te voeren als je alleen aan het woord komt. N-VA heeft voorlopig één zwakke plek: het zit in de (relatief veilige) Vlaamse regering. In een federale regering moet men samenwerken met partijen (over de taalgrenzen heen). Je kan daar ook zwaar gezichtsverlies leiden als je niet sterk voor de dag komt. 33 % is snel weggesmolten, zelfs zonder dat de zon daarvoor moet schijnen.

En we eindigen weer met enkele korte berichtjes, die we frappant vonden. Zo wil (Showbizz) Jef Vermassen binnenkort Kim De Gelder gaan opzoeken in zijn cel om meer te weten te komen over de motieven van de dader. In het slechtste geval levert het helemaal niets op, in het beste geval weet Jef er misschien een nieuw boek uit te puren. Altijd handig met die Antwerpse boekenbeurs dit najaar. Ooit had je die eeuwige vete tussen The Beatles en The Stones, later moest je kiezen tussen Blur of Oasis. Midden jaren ’90 waren beide bands dé vaandeldragers van de Britpop, dus heerste er enige rivaliteit in de hitparade. Ondertussen hebben Damon Albarn en Noel Gallagher de strijdbijl begraven. Op een Londense benefietavond zongen ze broederlijk samen met Paul Weller. Onze Rode Duivels kunnen vanavond thuis tegen Macedonië dan weer de basis leggen voor hun WK-kwalificatie in 2014. Al zal de échte test die wedstrijd in Kroatië worden. Tot die tijd kunnen we best alles winnen, kwestie van iets meer zekerheid te hebben. Kim Clijsters verwacht een zoon, Justine Henin werd mama van Lalie, Metallica staat op nummer één in de ‘Zwaarste Lijst’ en Herman Emmink (o.a. bekend van ‘Tulpen uit Amsterdam’ en als presentator van ‘Wie van de drie’) overleed op 86-jarige leeftijd. Volgende week meer van hetzelfde, tenzij mijn medepastafarianen in hun huisreglement zetten dat het schrijven van blogberichten des duivels is. Afwachten!

Posted 26/03/2013 by ambijans in Algemeen, Muziek, Politiek, Sport