Archive for april 2013

Straffe 1000 (1396-1400)   Leave a comment

wim de craene

We keren nog één keer terug naar afgelopen zaterdag, toen wij uiteindelijk nog compleet onverwacht de zege konden wegkapen op de derde ‘K wis’t in Godske. Ik heb het al vaker verkondigd: je geraakt nooit gewoon aan die zoete ‘smaak van de zege’. 48 teams aan de start, op Plantrekkers, Simpele Zielen, Hubertus en Racing Denk na zaten alle Limburgse kleppers die avond in Hasselt. Racing Denk won elders (in Ellikom), wij lieten De 4 Wijzen, Calabria, Remember Londonderry, Noojt Kontent, Pelter Skelter, Plus Mien, Grand Cru en God’s Machine achter ons. Zo kwam er plots een cat. 4 zege aanwaaien, die we uiteraard in dank aannamen. Het lag de hele avond dicht bij mekaar (vrijwel constant op één punt van Pelter Skelter gehangen), maar in de superronde (naar ons idee niet moeilijk genoeg) stuikte Pelter Skelter in mekaar, zodat we alsnog wonnen. Net als vorig weekend strandden De 4 Wijzen op plek twee (vorige week twee punten verschil, nu slechts één). Yep, Moedige Missers zit duidelijk in een redelijk positieve flow op dit moment. Na onze zege belanden we volgende maand meer dan waarschijnlijk weer in de buurt van de magische plaats 85. Op die manier zouden we (net als twee jaar geleden) opnieuw aan een tweede sterktepunt kunnen geraken. Van mij mag het, maar ’t is geen must! 😉

1396. Rozane – Wim De Craene (1975)

1397. She’s in parties – Bauhaus (1983)

1398. Lekker Westers – Arbeid Adelt! (1983)

1399. Fast piss blues – Come (1992)

1400. I’m gonna tear your playhouse down – Paul Young (1984)

paul young

Posted 30/04/2013 by ambijans in Muziek

‘Oud papier’ (Stany Crets) @ TNT   Leave a comment

Oud Papier

Laatste voorstelling vanavond door het Tongers Nieuw Theater in de Velinx. Morgen hebben we pro forma al maar vrij genomen, je weet maar nooit of we achteraf blijven ‘plakken’ in Tongeren. Daarna is het alweer 1 mei, dat is tot nader order nog steeds een feestdag. Straks staat er een stuk van Stany Crets op het programma, in het verleden zagen we nog ooit iets van zijn hand. ‘Oud papier’ brengt het verhaal van Raymond en Rachel, wier samenleven blijkbaar aan elkaar hangt met halve waarheden en hele leugens. Samen met “hun” huisvriend Lucien, vormen zij een rustig “ménage à trois’. Ze hangen samen als oud papier, dat aan elkaar is vastgeklit…tot een blijkbaar ‘uit het niets’ opgedoken doodsbrief en een oud dagboek roet in het eten gooit. Een Vlaamse tragikomedie!

UPDATE

Mama en ik trokken naar Tongeren voor deze allerlaatste voorstelling van TNT voor een beperkt, select theaterpubliek dat voor de gelegenheid niet de bühne achter het hoofdpodium moest bevolken, maar die de kelder van de Velinx indook om dit stuk mee te beleven vanaf de plek die blijkbaar dagdagelijks dienstdoet als koffieruimte voor bepaalde personeelsleden. Een vrij beperkte ruimte (ook qua toeschouwers), die zich wel uitstekend leende voor dit stuk. Voor oudere bezoekers was het wel een hele opgave om de zitplaatsen in te nemen. Dan zaten de oude vertrouwde zitjes net iets beter. Gelukkig duurde het stuk ca. 80 minuten, dus in dit geval viel dat best mee. Dat lag dan vooral aan de prima vertolkingen van de drie acteurs en het feit dat dit gewoon een prima stuk was van Stany Crets. Enige kleine kanttekening: jammer dat een dame achter ons niet intelligent genoeg was om het woord ‘tragikomedie’ ten volle te vatten. Er viel heel wat te lachen, maar dat ook doen terwijl één van de hoofdpersonages besluit om zich van het leven te beroven door zich op te hangen met zijn das … Als je dan keihard lacht heb je het stuk niet begrepen en kan je misschien beter naar een deurenkomedie gaan kijken. Just my two cents! Voor de rest niets dan lof voor de cast, het minimalistische decor, de technische crew en iedereen die van ver of dichtbij betrokken is bij TNT. Wij konden helaas geen traditionele nazit doen. Mijn vader was dezelfde dag met spoed opgenomen in het ziekenhuis, dus wilden wij op een schappelijk uur terug thuis zijn. Diagnose: meer dan waarschijnlijk een maagzweer. Op het einde van de week zou hij terug thuis moeten zijn. De komende dagen doen ze nog enkele routine-onderzoeken, maar na een antibioticakuur zou hij snel weer terug de oude moeten zijn.

Posted 29/04/2013 by ambijans in Theater

Keek op de Week (48)   Leave a comment

Femen én de Harlem Shake, allebei om te lachen!

Bij het zien van dit hilarische beeld vraagt een mens zich spontaan het volgende af: ‘Wie is er nu eigenlijk het gevaarlijkste? Monseigneur Léonard of die hete relmokkels van FEMEN?’ We durven het aan om hier gewoon onze joker in te zetten. Nee, we zijn absoluut geen fan van een aantal dwaze uitspraken die André-Joseph Léonard in het verleden al deed. Zoveel oeverloze domheid gedebiteerd door iemand waarvan met zekerheid mag worden aangenomen dat ie een flink stel hersens te zijner beschikking heeft. Voor ons was dat een ontnuchterende vaststelling, na alle onheil dat zijn bevriende, geestelijke broeders in het verleden al hadden aangericht bij jonge kinderen bijvoorbeeld. Nee, wie zoveel boter op zijn hoofd heeft, mocht wat ons betreft een flink stuk dimmen. Vorige keer werd hij bekogeld met slagroomtaarten (helaas zonder drollen) en dat vond hij nog lekker ook! Dit keer kreeg hij een uitgebreid wijwaterbad en de man liet het zich allemaal welgevallen. Waarmee we meteen bij FEMEN terechtkomen. Oké, met Léonard kozen ze een dankbaar slachtoffer uit, waarbij het geoorloofd is om het met zijn ideeën grondig oneens te zijn. We kunnen ons afvragen of de manier waarop actie wordt gevoerd nog van deze tijd is. Ik denk niet dat FEMEN hier veel (vrouwelijke) zieltjes mee heeft gewonnen. Komaan, wie zit er nu te wachten op een paar oerlelijke lesbo’s die naakt de bühne opstormen om stennis te maken? Je zou zowaar terug sympathie opvatten voor Léonard, die zijn lot alweer waardig onderging. Ochtendurine in plaats van wijwater en ik had zijn gezicht eens willen zien. Misschien moet ik FEMEN eens wat nieuwe ideeën aan de hand doen? 😉

Minder goed voetbalnieuws viel er ook te rapen in die stad, waar de rest allemaal ‘parking’ is. Voetbalclub Beerschot werd definitief veroordeeld tot tweede klasse na verlies tegen Cercle Brugge en als de licentieperikelen niet in orde geraken kan het zelfs nog dramatischer worden op het Kiel. Ook de rest van ’t stad staat niet meteen te springen om ‘one big happy family’ te worden. Fusieplannen tussen Beerschot en Antwerp zijn nog niet voor morgen, zeker niet als het afhangt van de supporters van de Great Old. ‘Wij hebben nog steeds een grote, trouwe achterban, die de club blijft steunen in goede en kwade dagen. Langzaam maar zeker worden de schulden die er zijn weggewerkt. Liever op deze manier verder werken, dan financiële risico’s nemen en daarmee onze toekomst hypothekeren’, zo klinkt het in een open brief van de rood-witte supporters. We moeten natuurlijk niet alles wat supporters schrijven voor waarheid aannemen natuurlijk. RAFC mag dan wel een grote achterban hebben, na meer dan 10 jaar tweede klasse is de financiële situatie er nog steeds verre van rooskleurig. En de Bosuil is niet meteen het veiligste stadion van het land. Als Anderlechtsupporter moet ik wel toegeven, dat ik vind dat een club als Antwerp (de oudste van het land) eigenlijk in eerste nationale thuishoort. Gezien hun verdiensten uit het verleden staan ze daar nu mee te doen met ‘Janneke en Mieke’. Mocht ik een Antwerpenaar zijn, mijn hart zou stevig bloeden.

Via ‘Janneke en Mieke’ komen we dan in Nederland terecht waar toppleiter Bram Moszkowicz te horen kreeg dat hij nooit meer advocaat mag zijn. ‘Geroyeerd’ noemt men dat volgens mij. Hij zou de regels van de beroepsgroep te vaak aan zijn laars hebben gelapt en hierdoor werd het vertrouwen in de advocatuur ernstig geschaad. Kenners weten dat Moszkowicz een waslijst aan beschuldigingen had openstaan: hij eiste fikse contante betalingen die hij nooit overlegde met de deken, hij kwam afspraken niet na, had zijn boekhouding niet op orde, bleef stelselmatig weg van bijscholingscursussen etc. Moszkowicz tekende uiteraard beroep aan tegen deze beslissing en erkende voor het hof dat hij fouten had gemaakt, maar zijn leven intussen had gebeterd. Het hof zag er geen graten in, omdat Moszkowicz eerder al was bestraft door een tuchtrechter. Exit Moszkowicz dus, de man die o.a. bekend werd als verdediger van vastgoedmagnaat Willem Endstra, topcrimineel Willem Holleeder en politicus Geert Wilders. Wilders komt er vooralsnog het best vanaf. Endstra werd in 2004 geliquideerd, Holleeder zit ondertussen bij een dubieuze motorbende en Wilders bedrijft oppositie met zijn PVV in de Nederlandse politiek.

Ons kort rondje door het medialandschap starten we bij Tina Turner, die vanaf nu de Zwitserse nationaliteit zal dragen. Da’s niet zo vreemd, want la Turner woont al bijna twintig jaar in Küsnacht, een gemeente in de buurt van Zürich. Vooral het feit dat men in Zwitserland haar privéleven op een respectvolle manier benadert, deed haar besluiten om van nationaliteit te veranderen. Rosse voenk Erika Van Tielen verlaat dan weer de VRT, om haar horizon elders te verruimen. Rimpelrock kunnen we dan weer rimpelloos aan ons voorbij laten gaan, nu we weten dat o.a. Engelbert Humperdinck en Gérard Lenorman er ‘top of the bill’ zijn. De 40-jarige Gwyneth Paltrow is volgens People dan weer ‘de mooiste vrouw ter wereld’. Onze opgezette actie om topless campagne te gaan voeren voor persoonlijk favorietje Monica Bellucci bleek helaas een maat voor niets. In Nederland werd ‘Derrick’ dan weer van de buis geweerd, nu blijkt dat hoofdacteur Horst Tappert (overleden in 2008) lid was van de Waffen-SS. ‘We doen niet aan de verering van mensen die hebben gelogen over hun oorlogsverleden’, aldus de programmadirecteur. Tot slot werden wij in eerste instantie ook uit ons lood geslagen door de krantenkop ‘Kate Middleton gaat na bevalling bij haar moeder wonen’. Zat er al een haar in de boter bij prins William? Geen nood, Kensington Palace, het buitenverblijf waar asbest werd ontdekt is niet tijdig klaar, dus gaan de tortelduifjes de eerste zes weken na de bevalling terug intrekken bij haar ouders. Oef, wat een opluchting! Volgende week komen wij graag terug, tenzij ik één van de volgende dagen wordt besprenkeld door een niet nader gespecifieerde substantie door de olijke ‘dames’ van FEMEN. Het zou ook kunnen dat ik Pippa Middleton moet helpen bij het boodschappen doen. Iets waar ik normaal gezien niet aan kan verzaken. Specialisten zullen vast wel weten waarom! 😉

De goddelijke welvingen van pippa middleton, een ideaal antigif voor FEMEN

Posted 28/04/2013 by ambijans in Algemeen, Sport, TV

Straffe 1000 (1391-1395)   Leave a comment

Maskesmachine

Mijn ouders kwamen heelhuids terug aan in eigen land gisteren (na twee maanden Spanje) en dat werd gevierd (nu ja!) met een fles witte en rode wijn. Elke gelegenheid is gewoon goed om te drinken, al mochten we daarin niet overdrijven. Ikzelf moet op zaterdag quizzen in Godsheide, mijn moeder moet al onmiddellijk naar een toneelvoorstelling in Hasselt gaan kijken. Zondag wacht ons een werkdag, maar gelukkig hebben we dinsdag én woensdag alweer een vrije dag in het vooruitzicht. Voor we er erg in hebben, zitten we alweer in de maand mei. Vliegt de tijd tegenwoordig sneller om of is dat gewoon maar een persoonlijk gevoel? Vijf muzikale intermezzo’s om de zaterdag te doden!

1391. Voor mij zedde gij schoon – Maskesmachine (2004)

1392. Surf solar – Fuck Buttons (2009)

1393. Suddenly last summer – The Motels (1983)

1394. Life in a northern town – The Dream Academy (1985)

1395. Het antwoord – Frank Boeijen Groep (1983)

Frank Boeijen Groep

Posted 27/04/2013 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (1386-1390)   Leave a comment

beegees

Jawel, na exact acht weken (ongeveer twee maanden) overwinteren in Spanje arriveren mijn ouders straks weer gezellig terug in ‘hometown’ Zonhoven. Misschien zijn ze wel blij, want de temperatuur is ondertussen aangenamer in eigen land dan ginds in Spanje. Ik gok persoonlijk dat ze dadelijk na thuiskomst de tuin in zullen duiken, want volgens mij was dat zowat hun grootste gemis ginds … uitgezonderd hun kinderen en kleinkinderen uiteraard. Ik heb me laten vertellen dat ze ontzettend bruin zijn allebei, dus hoog tijd dat het ‘schoon’ leven weer voorbij is. 😉 Voor deze vrijdag staat volgende mengelmoes op het programma: enjoy!

1386. He’s a liar – Bee Gees (1981)

1387. Zero hour – The Hickey Underworld (2009)

1388. Fat – “Weird Al” Yankovic (1988)

1389. Go see the doctor – Kool Moe Dee (1986)

1390. Baby I’m a fool – Melody Gardot (2009)

melody gardot

Posted 26/04/2013 by ambijans in Muziek

‘Zwerfvuil’ (Toni Coppers)   Leave a comment

toni coppers

Er waart een Schim door Antwerpen. Hij lijkt ongrijpbaar. Hij vermoordt bedelaars, drugsverslaafden en de low lifes uit de goot. Op één gure, winderige nacht brengt de Schim een dealer en een zwerver om. Commissaris Liese Meerhout, sinds twee maanden bij de Antwerpse moordbrigade, moet nog wennen aan haar nieuwe stad en haar nieuwe leven. Ze worstelt met jeugdherinneringen, met recente trauma’s en met Mildred, haar stokoude Mini die met ijzerdraad aan elkaar hangt. Als Liese zich vastbijt in een van de onderzoeken – de moord op de zwerver met een nogal duister verleden – beginnen er vreemde dingen te gebeuren. Dan merkt ze dat ze gevolgd en bespied wordt. De Schim heeft haar in zijn vizier genomen.

Toni Coppers (°1962) werkt voor de VRT. Hij debuteerde in 1995 met ‘De Beha van Madonna, brieven van een reiziger’, waarin hij literaire reisbrieven schreef aan vrienden en bekenden. In die tijd was Coppers reisjournalist voor Radio 1 en produceerde hij meerdere reisprogramma’s bij de openbare omroep, zoals ‘Gewoonweg’, ‘Lopend Vuur’ en ‘Het Landhuis’. In 2005 begon Toni Coppers als thrillerschrijver met ‘Dixit’, het hilarische verhaal van communicatiegoeroe David Cleeffs, een jaar later gevolgd door de sequel op ‘Dixit’, ‘Heilige Nachten’. Het zijn eerder komische boeken dan thrillers en ze nemen de wereld van de spindoctors, woordvoerders en ‘communicatiedeskundigen’ op de korrel. Met ‘Niets is ooit’ (2008) maakt Coppers zijn debuut als volbloed thrillerschrijver. ‘Niets is Ooit’ is het eerste deel in een nieuwe thrillerreeks rond Liese Meerhout, de opgewekte, lichtjes chaotische inspecteur Kunstcriminaliteit en Simon de Vere, kunsthandelaar tegen wil en dank. ‘Engel’ is de tweede thriller in deze reeks die opvalt door de psychologisch mooi uitgewerkte personages: wie Liese en Simon eenmaal heeft leren kennen, raakt verslingerd aan deze boeiende, warme mensen en hun leven in de bruisende Europese hoofdstad Brussel. Andere Liese Meerhout thrillers zijn ‘De geheime tuin’, ‘Iris was haar naam’ en ‘Stil bloed’.

Posted 25/04/2013 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (15) The God Machine   Leave a comment

The God Machine

Van de volgende band in het rijtje durven we niet meteen beweren dat ze in hun korte bestaansgeschiedenis (ca. 1991-1994) onderschat zouden zijn door een publiek van ware muziekliefhebbers, want die uitspraak zou de waarheid flink geweld aandoen. Het is wél zo dat The God Machine voor zichzelf een soort van cultstatus wist te creeëren die bijna twintig jaar na datum nog steeds niets aan kracht heeft moeten inboeten. In Bilzen werd er zelfs een quizploeg naar hen vernoemd (God’s Machine), dus dan weet je het wel! 😉 Toch vind ik persoonlijk dat muziekliefhebbers (zeker zij die bij de naam ‘The God Machine’ compleet uit de lucht vallen) eens de moeite moeten doen om naar hun muziek te luisteren. The God Machine bestond uit drie groepsleden: zanger-gitarist Robin Proper-Sheppard, bassist Jimmy Fernandez en Ronald Austin op drums. Hoewel de band oorspronkelijk in San Diego werd opgericht, weken ze al snel uit naar Europa. In 1993 stonden ze bijvoorbeeld op Pukkelpop, ondergetekende is nog altijd blij dat hij toen helemaal vooraan stond mee te kijken. In mei 1994 slaat het noodlot toe, als bassist Jimmy Fernandez plots sterft aan een hersentumor. Zanger Robin Proper-Sheppard laat later o.a. het volgende optekenen: ‘Het overlijden van Jimmy was een enorme klap voor Ron en mij. Jimmy was voor ons haast als een broer. Het voelt nu aan alsof ze één van onze ledematen hebben geamputeerd. Verder gaan met de band zonder hem was absoluut onmogelijk, we hebben het niet eens overwogen.’

‘One last laugh in a place of dying, (hun laatste wapenfeit) behoort volgens nogal wat muziektijdschriften tot het allerbeste wat in de jaren ’90 tot stand kwam. De cd was zelfs enige tijd uitverkocht in de reguliere handel, wat leidde tot woekerprijzen op Ebay en aanverwanten. De oorzaak was simpel: de platenfirma vond het overbodig om te investeren in een postuum verschenen cd van een band die er de brui aan gaf. Om échte wantoestanden te vermijden werd in 2010 besloten om extra schijfjes te persen. Ron Austin maakt tegenwoordig kortfilms, terwijl Proper-Sheppard nog muziek maakte met The May Queens en Sophia. Het debuut van Sophia, ‘Fixed Water’, kan worden gezien als een tribute aan bassist Jimmy Fernandez. Een handvol EP’s en twee full cd’s: meer had The God Machine niet nodig om voor eeuwig en altijd als klasseband geboekstaafd te staan. Sommige superbands van nu vind ik hopeloos ‘overrated’ (we gaan geen namen noemen), dus misschien is The God Machine in vergelijking hiermee ondergewaardeerd. Neem gerust de tijd om hen te (her)ontdekken. ‘Uit het oog, maar niet uit het hart’, zoals ze dat zo mooi zeggen!

1. ‘Double dare’ (uit ‘Home EP’, 1992)

2. ‘Pictures of a bleeding boy’ (uit ‘The Desert Song EP’, 1992)

3. ‘Dream machine’ (uit ‘Scenes from the second storey’, 1993)

4. ‘I’ve seen the man’ (uit ‘Scenes from the second storey’, 1993)

5. ‘Home’ (uit ‘Scenes from the second storey’, 1993)

6. ‘Ego’ (uit ‘Scenes from the second storey’, 1993)

7. ‘The Tremelo Song’ (uit ‘One last laugh in a place of dying’, 1994)

8. ‘In bad dreams’ (uit ‘One last laugh in a place of dying’, 1994)

9. ‘The Train Song’ (uit ‘One last laugh in a place of dying’, 1994)

10. The Sunday Song’ (uit ‘One last laugh in a place of dying’, 1994)

Posted 24/04/2013 by ambijans in Muziek