Archive for oktober 2013

‘Behind the Candelabra’ (Steven Soderbergh)   Leave a comment

behind the candelabra

‘Behind the Candelabra’ biedt een kijkje achter de schermen bij de vijf jaar durende relatie tussen Liberace en Thorson. Ondanks hun leeftijdsverschil en verschillende leefwereld, konden ze totaal niet zonder elkaar. We nemen een kijkje tijdens hun eerste ontmoeting in Liberace’s kleedkamer en eindigen op het punt dat aan hun relatie publiekelijk een einde komt. Hooggespannen verwachtingen, want regisseur Steven Soderbergh (die een tijdje geleden aankondigde dat hij ging kappen met het regisseren van films) is toch niet de eerste de beste. En ik moet zeggen dat het filmisch gezien een pareltje is geworden. Niet dat het verhaal over een homoseksuele pianist die tot het einde van zijn leven in de kast bleef zitten mij vooraf al deed rillen van plezier, maar Soderbergh maakt er een interessant kijkstuk van. Iets wat uiteraard een stuk makkelijker gaat als je illustere namen als Michael Douglas (een schitterende Liberace), Matt Damon, Scott Bakula, Dan Aykroyd en Rob Lowe in je cast hebt zitten.
De film geeft erg goed de tijdsgeest weer, waarin geen plaats was voor het openlijk propageren van homoseksualiteit. Dus gedraagt men zich hypocriet naar de buitenwereld toe, ook al omdat de fans van Liberace (veelal dames van middelbare leeftijd) totaal onwetend waren over zijn geaardheid, al kan je je afvragen of dat bewust dan wel onbewust was. In puriteins Amerika weet je het eigenlijk nooit met zekerheid te zeggen. De uiterlijke pracht en praal die Liberace als figuur tentoonspreidt moet eigenlijk zijn tekortkomingen en échte innerlijke zielenroerselen verdoezelen. Wat heb je aan rijkdom en weelde, als je dat uiteindelijk moet inboeten aan emoties en ware gevoelens? Deze film was oorspronkelijk bedoeld als tv-film over het leven van Liberace, gebaseerd op een door Scott Thorson geschreven biografie. Nogal wat productiefirma’s durfden zich er niet aan wagen, omdat het onderwerp nogal gevoelig lag. Gelukkig zag HBO er wél graten in om het als tv-film te vertonen. Hierdoor komt de film echter niet in aanmerking voor de komende Academy Awards. Liefhebbers kunnen hier een trailer terugvinden.

Posted 31/10/2013 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (39) Front 242   Leave a comment

Front 242

Het heeft eventjes geduurd, maar vandaag een antwoord op de (eventuele) vraag ‘Staan er ook Belgische bands in het onderschatte bands lijstje?’ Het antwoord is klaar en duidelijk: ‘uiteraard’. Daniel Bressanutti en Dirk Bergen richtten ergens in 1981 in Aarschot een band op, waarmee ze de elektronische toer willen opgaan.  Patrick Codenys en Jean-Luc De Meyer hebben ongeveer identiek hetzelfde idee, maar dan in Brussel. Dat vinden beide duo’s voldoende reden om vanaf 1982 hun krachten te bundelen om tot het concept Front 242 te komen. Wellicht tot hun eigen grote verbazing worden ze hiermee de grondleggers van de Electronic Body Music (EBM), waarmee ze menige elektronische band weten te inspireren. Bergen stapt er in 1983 al uit en wordt vervangen door Richard 23 (Richard Jonckheere voor de vrienden). Hun nogal militaristische voorkomen zorgt er zelfs voor dat ze door niet-kenners helaas in een extreemrechts hokje worden geduwd, iets waar de bandleden zich altijd stellig tegen hebben verzet. Dat hele concept was als het ware ‘part of the act’. Naast Front 242 zijn alle bandleden ook nog betrokken bij tig aantal veel minder bekende nevenprojecten. Hun discografie bestaat ongeveer uit 7 EP’s, 8 full cd’s, 2 verzamelcd’s en 4 live cd’s.

1. ‘U-Men’ (uit ‘Geography’, 1982)

2. ‘No shuffle’ (uit ‘No comment’, 1984)

3. ‘Funkahdafi’ (uit ‘Politics of pressure EP’, 1985)

4. ‘Welcome to paradise’ (uit ‘Front by Front’, 1988)

5. ‘Headhunter’ (uit ‘Front by Front’, 1988)

6. ‘Im Rhythmus bleiben’ (uit ‘Front by Front’, 1988)

7. ‘Tragedy for you’ (uit ‘Tyranny for you’, 1991)

8. ‘Skin (fur coat)’ (uit ’05:22:09:12 Off’, 1993)

9. ‘Fuel’ (uit ’06:21:03:11 Up Evil’, 1993)

10. ‘Triple X girlfriend’ (uit ‘Pulse’, 2003)

Posted 30/10/2013 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (1706-1710)   Leave a comment

Les Poppys

Het standaard maandagmiddaggesprek in de leeszaal van de bib gaat tegenwoordig ongeveer als volgt. ‘En Anderlecht gisteren? Gene vette hè!’ ‘Nee, het was inderdaad niet al te best!’ ‘Hoe kan je in godsnaam een match winnen, als je je ploeg op zeven posities verandert? Dat moet je mij eens proberen uit te leggen. Pas op, da’s niet alleen de fout van de trainer hè. De spelers zijn op dit moment gewoon niet op niveau.’ ‘Ze missen toch Biglia hoor. Dan kunnen ze wel zeggen dat die Milivodinges hem waardig zou vervangen, maar toch … die gaat nog veel boterhammen moeten eten om zo goed te worden als Biglia.’ ‘Nee, Anderlecht kan me niet bekoren dit seizoen. Als je dat bijvoorbeeld vergelijkt met Genk dit weekend. Goed gespeeld op Brugge hè!’ ‘Ja, die spelen nu al op kampioenenniveau, ik hoop dat het blijft duren. En dan was Mboyo er niet eens bij!’ ‘Maar Vanden Borre wél goed ingevallen gisteren bij Anderlecht!’ ‘Ja, da’s waar. Als die zou willen hè en karakter zou tonen, één van de beste flankspelers die ze in België hebben. Als die zich herpakt staat hij binnen de kortste keren vast in de nationale ploeg. Garanti zeker!’ Tot zover het voetbal, nu terug een streepje muziek! 😉

1706. Non, non, rien n’a changé – Les Poppys (1971)

1707. Crystalized – DJ Crystl (1993)

1708. Searchin’ (I gotta find a man) – Hazell Dean (1983)

1709. Ben ik te min – Armand (1967)

1710. This wheel’s on fire – Julie Driscoll & Brian Auger (1968)

julie driscoll

Posted 29/10/2013 by ambijans in Muziek

Keek op de Week (68)   Leave a comment

lou reed 1942-2013

Muzikaal gezien wordt het weer een stuk interessanter in de rockhemel, maar de dood van Lou Reed mag best een grote lacune worden genoemd op onze verdomde aardkloot. Reed was samen met John Cale frontman van cultgroep The Velvet Underground en bouwde ook solo een indrukwekkende carrière uit. De doodsoorzaak werd niet meegedeeld maar in mei jl. onderging Reed een levertransplantatie, dus mag worden aangenomen dat het daarmee te maken heeft. De man kampte in het verleden zelf ook met een drugs- en alcoholverslaving. Zijn nummers waren vaak zwaarmoedig, waardoor hij nooit écht als een vrolijke Frans zal geboekstaafd staan in de muziekgeschiedenis. En ondanks zijn muzikale pionierswerk dient ook te worden gezegd dat de zanger vaak humeurig was op concerten of tijdens interviews. Desalniettemin zal de man absoluut worden gemist (door vriend én vijand). Sinds 2008 was hij getrouwd met Laurie Anderson. Lou Reed werd 71 jaar oud. Niet enkel de muziekwereld kreeg vorige week af te rekenen met verlies. In eigen land overleed de jonge, beloftevolle schrijver Thomas Blondeau op 35-jarige leeftijd aan een hartaderbreuk. Zijn pas verschenen derde roman lag sinds september in de boekhandel. Hij had wellicht nog veel literaire plannen of ideeën die hij met de wereld wilde delen maar het was hem helaas niet gegund. ’t Is een huizenhoog cliché, maar het bevat een zekere kern van waarheid: ‘gezondheid is en blijft eigenlijk het allerhoogste goed’. De dood van onze derde man in het rijtje vermelden we eventjes terloops, maar zijn daden willen we net iets minder verheerlijken. Eén van de twee langst vastzittende gedetineerden in ons land, Roland Feneulle, compagnon van Freddy Horion, stierf op 60-jarige leeftijd. Het moet zowat de meest geruchtmakende moordzaak zijn die ik me kan herinneren. Op Canvas zag ik een jaar of vijftien geleden (schat ik) eens een documentaire waarin de hele geschiedenis uit de doeken werd gedaan. Het was écht zo’n zaak waarbij de conclusie op het einde niet anders kon zijn dan ‘die monsters mogen nooit meer vrijkomen’.

Bijna was zelfs het Sinterklaasfeest een vroege dood gestorven, zeker toen ook de Verenigde Naties zich met de ‘zwarte pietenkwestie’ meenden te moeten bemoeien. Geen idee of ze er ondertussen eindelijk uit zijn, maar tot nader order nemen we aan dat alle hulpsinten in 2013 nog niet technisch werkloos zullen worden. Willen jullie graag meer goed nieuws horen? Vincent Kompany en zijn vrouwtje Carla verwelkomden een zoon in hun midden. De toekomstige opvolging lijkt daarmee verzekerd. De stad Turnhout heeft eindelijk een nieuw stadsbestuur. Zeven nieuwe schepenen legden onlangs de eed af, waardoor meerderheidspartij N-VA nu terug naar de oppositiebanken wordt verwezen. Turnhout wordt voortaan bestuurd door een coalitie van T.I.M., CD&V, SP.A en Groen. Het hele verhaal gaan we hier niet meer uit de doeken doen, maar ik hoop dat er ooit eens iemand een deftig toneelstuk over schrijft, want dan ga ik zeker kijken. Sterker nog: kijk gewoon naar de tv-reeks ‘Met Man en Macht’, die eerder dit jaar op VIER werd uitgezonden en je krijgt al een voorsmaakje. 😉 De folklore bij de N-VA lijkt trouwens nog lang niet voorbij, want ondertussen werd ook huidig burgemeester van Brasschaat, Jan Jambon, geconfronteerd met één van zijn jeugdzondes. Net zoals bij Johan Sauwens dook er een foto op waarop hij te zien is als spreker op een bijeenkomst van Oostfronters. Voor Sauwens was dat destijds (in 2001) genoeg reden om op te stappen als Vlaams minister. Jambon en de rest van N-VA gaven deze keer niet thuis. We weten niet of goed nieuws over een sportieve Duitser wel écht thuishoort in de categorie ‘goed nieuws’, maar we doen een poging. Sebastian Vettel is op zijn 26ste voor de vierde opeenvolgende keer wereldkampioen F1 geworden. Hij laat nu heel wat illustere namen in het rijtje achter zich. Vettel kan alvast een volgend doel nastreven, door op recordjacht te gaan en Juan Manuel Fangio (5 wereldtitels) en Michael Schumacher (7 wereldtitels) proberen van hun troon te stoten.

Een paar nieuwtjes wisten we net iets moeilijker te plaatsen. De bekendste plastisch chirurg van ons land, Jeff Hoeyberghs, in de volksmond ook wel eens ‘Tettenjeff’ genoemd komt met een eigen blad. Na de bladen Goedele, Erik, Patrick en consoorten is er nu eindelijk JEFF (wat een verrassing!) dat inzoomt op “lichaamsverzorging en verschillende aspecten van schoonheid”. Het eerste exemplaar verschijnt in het voorjaar van 2014. Ben ik als bibliotheekmedewerker én levensgenieter pur sang benieuwd naar het uiteindelijke eindresultaat? Ach ja, als er genoeg prentjes in staan zal ik het zeker een keer inkijken. 😉 Niet iedereen zal het weten maar de genaamde Jean-Pierre Van Rossem wil in 2014 opnieuw deelnemen aan de federale verkiezingen. Dat zou moeten gebeuren onder de gemeenschappelijke noemer ROSSEM. Niet dat het daar trouwens van een leien dakje loopt, want er werd al eens iemand uit de partij gekegeld, J-P himself trad terug als voorzitter om zichzelf meer met het inhoudelijke van de partij bezig te houden etc. De rust zou echter moeten terugkeren nu men Nora Azdad tot voorzitster heeft gebombardeerd. En we gaan eruit met de melding dat fastfoodketen McDonald’s de samenwerking met ketchupfabrikant Heinz stopzet. Pakte de mayonaise niet meer? Nope, blijkbaar zat de nieuwe topman van Heinz, Bernardo Hees, er voor iets tussen. Die was in een vorig leven nl. topman van hamburgerrivaal Burger King. Volgende week meer nieuws, tenzij alle klinkklare onzin binnenkort zal verschijnen in mijn nieuwe magazine ‘Ambi, hét magazine voor droogneukers’. Nóg beter te verteren met een Heinzsausje erbij … uiteraard! 😀

Posted 28/10/2013 by ambijans in Algemeen, Literatuur, Muziek

‘Het puttertje’ (Donna Tartt)   Leave a comment

Het puttertje

Als er één boek is waar we dit jaar uitermate nieuwsgierig naar zijn, dan toch zeker wel de nieuwe van Donna Tartt. Onnodig om haar nog voor te stellen vermoed ik, maar we zijn ondertussen al meer dan 400 pagina’s ver in de 925 pagina’s tellende klepper en één ding is zeker: in tegenstelling tot haar vorige roman, ‘De kleine vriend’, zal dit boek vrijwel zeker uitgelezen terug in mijn boekenkast belanden. Maar omdat we vinden dat een boek van Donna Tartt zijn ruime lezerspubliek absoluut waard is vertellen we natuurlijk graag waarover het boek gaat.

Theo Decker, een dertienjarige jongen uit New York, overleeft op wonderbaarlijke wijze een aanslag waarbij zijn moeder om het leven komt. Zijn vader is een paar maanden daarvoor verdwenen en Theo komt na de aanslag bij de familie van een rijke vriend terecht. Hij is verbijsterd door zijn nieuwe leefomgeving, verward door zijn klasgenoten die het moeilijk vinden met hem om te gaan en diepbedroefd door het verlies van zijn moeder. Theo vindt houvast aan dat ene object dat hem aan haar doet denken: een klein, mysterieus schilderij, dat hem uiteindelijk in de onderwereld van de kunst doet belanden. ‘Het puttertje’ is een roman met een ongekende energie en vertelkracht, waarin Donna Tartt levendige personages, betoverend taalgebruik en adembenemende spanning combineert met diepgaande bespiegelingen over liefde, identiteit en kunst. Een prachtig boek over verlies, obsessie, overlevingskracht en de meedogenloze speling van het lot. Donna Tartt is geboren in Greenwood, Mississippi. Ze studeerde klassieke talen en filosofie aan Bennington College, Vermont. Ze is de auteur van ‘De verborgen geschiedenis’ en ‘De kleine vriend’. Haar werk is in meer dan dertig talen verschenen.

Posted 27/10/2013 by ambijans in Literatuur

5 jaar Ambijans’s Blog!   2 comments

Hail hail to 5 years of Ambijans!

Vandaag is toch wel een bijzondere dag, want het is exact dag op dag 5 jaar geleden dat ondergetekende besloot om zelf met een eigen blog te beginnen. Ik was absoluut geen pionier in de materie, want een hele hoop mensen gingen mij reeds voor. In mijn nabije vriendenkring kende ik echter niemand die met iets soortgelijks bezig was, dus in dat opzicht mag ik mezelf toch een ietsiepietsie trendsettend noemen. Voor de newbies of de absolute leken duiken we graag nog een keer 5 jaar terug in de tijd. Met een aantal collega’s van de Zonhovense bib waren we een hele namiddag te gast geweest in de Provinciale Bibliotheek van Hasselt, waar een aantal mensen ons kwam inwijden in de nieuwe media, o.a. facebook, 23 dingen of het in mekaar steken van een bibliotheekblog. Voor ons was dat toentertijd een heuse openbaring, maar ik had al vrij snel de indruk dat ik de meest enthousiaste leerling van de klas was. Ik geraakte haast niet uitgepraat over de enorme voordelen die een weblog kon betekenen voor de buitenwereld, zijnde de vaste bibliotheekgebruikers of eventuele vakgenoten. Omdat er zoals reeds gezegd vrij lauw werd gereageerd heb ik toen meteen de koe bij de horens gevat door alvast met een eigen blog te starten. Dat leverde uiteraard één heel groot voordeel op: ik was eigenlijk de enige persoon die mezelf moest censureren, wat in zekere zin een luxepositie is. 😉

De eerste maanden probeerde ik vooral familie, vrienden, kennissen en collega’s te imponeren en/of warm te maken voor mijn schrijfsels maar al snel kreeg ik ook feedback van mensen die ik helemaal niet kende. Van ca. 100 hits per dag ging het aantal vrij snel de hoogte in. Heel af en toe lanceerde ik het idee voor een eigen bibliotheekblog of cultuurblog nog een keer, maar ik kreeg steevast te horen dat de gemeentelijke cultuurcel het op één van hun volgende vergaderingen nog eens ter sprake zou brengen. Daarna dacht ik dat er zich met het ontstaan van UiTpunt misschien opnieuw mogelijkheden zouden aandienen. Het bleef echter bij intentieverklaringen (zoals dat jammer genoeg té vaak het geval is) met als resultaat dat ze 5 jaar later nog steeds niets hebben. Ja, wat fanpagina’s op facebook (dat wél) en een zeer povere gemeentelijke website. Een website waarop een kat haar eigen kittens niet zou kunnen terugvinden. Ik hoorde een hele tijd geleden dat er verbetering op komst zou zijn (een vernieuwde, duidelijke gemeentelijke website aangepast aan de noden van deze tijd!), dus de kans is vrij groot dat we geen 5 jaar meer moeten wachten op resultaat (vóór het einde van deze legislatuur m.a.w.). De administratieve molen blijft vooralsnog traag rondjes draaien (ook in Zonhoven), maar ik troost me dan met de gedachte dat het elders in Vlaanderen wellicht van hetzelfde laken een pak is.

Al moet ik eerlijkheidshalve opmerken dat het aantal bezoekers op mijn blog de laatste tijd flink gekelderd is. Die absolute piek van 1 september 2010 (1998 unieke hits op één dag) gaan we wellicht nooit meer halen. De ondertussen al bijna vergeten ex-politica Kim Geybels lag toen aan de basis van mijn bezoekersrecord. We komen in deze crisistijd gemiddeld aan tussen de 100 à 300 pageviews per dag. Ik weet dat omdat ik uiteraard die gegevens kan raadplegen. Op 5 jaar tijd kwam ik uit op ca. 690.000 hits, wat ons gemiddelde op exact 400 pageviews per dag brengt. Voor een eenvoudige bibliotheekmedewerker uit Zonhoven boer ik dus lang niet slecht, al moet ik het zelf zeggen! 😀 Over een aantal vaste rubrieken zal ik de komende vijf jaar blijven verder bloggen, maar misschien zou het geen kwaad kunnen om mezelf heruit te vinden. Als er iemand ergens een hutje op de hei weet staan om te bezinnen, waarna ik wat kan herbronnen … dan laat je me maar iets weten. Ik denk dat ik zelf wel ongeveer een idee heb wat ik in 2014 graag wil veranderen. Daarvoor moet iedereen nog dik twee maanden geduld uitoefenen! Ik zou zeggen: daar trek ik vanavond een fles cava/rode wijn op open. Schol!

‘Nordic Night #8’ met Small Feet, Ólöf Arnalds & Rebekka Karijord @ CCHA   Leave a comment

Rebekka Karijord

Dat ze de muziek ‘uit het noorden’ een warm hart toedragen in Hasselt was de voorbije jaren uitgebreid te merken aan hun programmering met zeven edities van Nordic Night en zelfs een Nordic Night deLuxe. Zo speelden Under Byen, Jóhann Jóhannsson, Valgeir Sigurdsson, Ólafur Arnalds, Efterklang, amiina, Hildur Gudnadóttir, Susanna, Hanne Hukkelberg, Susanne Sundfør én Agnes Obel al memorabele concerten in cultuurcentrum Hasselt. Het Zweedse Small Feet bracht net hun debuut EP ‘Liar behind the sun’ uit (op vinyl en cassette!) op het mooie Kning Disk label. Simon Stålhamre, Jacob Snavely en Christopher Cantillo brengen een mix van indie-pop, folk en americana. Denk Beach Boys en Neil Young, maar evenzeer Fleet Foxes en Bon Iver. In Scandinavië is er alvast heel wat buzz rond de band en na enkele belangrijke Europese showcasefestivals openen ze deze 8ste Nordic Night.

Ólöf Arnalds, nicht van Ólafur en ex-múm, is een klassiek geschoolde multi-instrumentalist. Meest opvallend is haar buitenaards mooie stem: een unheimliche altstem die het publiek telkens weer doet verstommen. Na debuutalbum ‘Við Og Við’, opgenomen met Kjartan Sveinsson van Sigur Rós in 2007, en ‘Innudir Skinni’ uit 2010 met guest vocals van Björk, verscheen net ‘Sudden Elevation’. Na een geslaagd optreden op Les Nuits Botanique komt de getalenteerde IJslandse haar nieuwe album in Hasselt voorstellen tijdens Nordic Night #8. De Noorse Rebekka Karijord tot slot heeft een volslagen eigen geluid. Niet alleen haar stem maar ook haar nummers en het gebruikte instrumentarium zijn van een klasse apart. Ze zingt en speelt harp, piano, orgels en percussie-instrumenten. Haar stem houdt het fraaie midden tussen Susanne Sundfør, Chan Marshall van Cat Power, Sinéad O’Connor, Agnes Obel en Nathalie Merchant. De veelal pianogedreven composities met ritmische percussie en sfeervolle elektronica leiden tot dezelfde rustieke atmosfeer als bij This Mortal Coil, Susanna of zelfs Bel Canto. Wij zijn dus weer klaar voor een heerlijk avondje in Hasselt.

UPDATE

Alweer een goed gevulde theaterzaal voor deze alweer achtste editie van Nordic Night. Persoonlijk vond ik het de minst goeie editie van alle edities die ik al ooit zag. Twee Zweedse mannen met baard en eentje zonder … dat waren de heren van Small Feet, die radiovriendelijke muziek brachten (dat wél), die het predikaat ‘beluisterbare achtergrondmuziek’ mocht claimen, maar met een zanger wiens stem ik niet altijd even toonvast vond klinken. Ook niet dadelijk mijn meest geprefereerde stemtimbre maar daar kon de man in kwestie vrij weinig aan doen. Na de pauze was het de beurt aan Ólöf Arnalds, die al tijdens het eerste nummer de slappe lach kreeg. Lag het aan de zenuwen, zat er iets raars in het leidingwater of was het een technisch snufje dat haar uit haar concentratie bracht … feit was dat ik me niet heb verveeld met haar gebrachte gitaarriedeltjes, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat ze de status van het experimenteren nog niet geheel voorbij was. Dat ze een spuuglelijk Ijslands soepjurkje droeg dat de concurrentie kon aangaan met de songfestivaljurk van Barbara Dex speelde ook niet meteen in haar voordeel. Rebekka Karijord speelde dan weer een beetje vals: haar begeleidingsband bleek gewoon te bestaan uit de drie heren van Small Feet. Het was wél met voorsprong het beste concert van de avond. Zij had songs, uitstraling en bewoog zich af en toe als een sjamaan op de bühne (weliswaar in een gifgroene jurk die in de jaren ’70 wellicht nog had dienst gedaan als gordijn). Ze wist ons te vertellen dat de heren van Small Feet zwanger waren van een cd, één van de muzikanten zelfs van een solocd en de bassist (die eigenlijk geen bassist was) bleek in z’n vrije tijd dan ook nog hun labelmanager te zijn. Ja, je komt wat te weten op zo’n avond. De hele tijd spookte de naam Tori Amos door m’n hoofd, maar dat kwam waarschijnlijk omdat Rebekka achter haar synthesizer piano zat te spelen. In de bisronde bracht ze twee bisnummers, waaronder het welbekende ‘Smells like teen spirit’ van Nirvana maar tevens ooit gecoverd door diezelfde Tori Amos. Op die manier was de cirkel alsnog mooi rond. Mede door Rebekka werd de avond gered. Ons volgende concertje staat begin november al in de steigers. Ik kijk er naar uit. Yihaaaaa!

Posted 25/10/2013 by ambijans in Muziek