Archive for 22/11/2013

Simple Minds @ Lotto Arena   Leave a comment

simple minds

Als er twee groepen zijn geweest die een deel van mijn jaren ’80 mee kleur hebben gegeven dan waren het toch wel U2 en Simple Minds. Uiteraard waren er ook nog andere bands, dat spreekt voor zich. Maar laten we het vandaag eventjes bij Simple Minds houden. Mijn passie voor Simple Minds was bijvoorbeeld nog net iets groter dan die voor U2, voor zover ik mij kan herinneren. Ik kocht destijds toch ooit een vlag in platenwinkel ‘Hello’ (op de Heuvenstraat) van de albumhoes van ‘Once upon a time’ (1985). Toch zag ik U2 tot nader order drie keer ‘live’ en Simple Minds nog nooit dus werd het hoog tijd om daar eens verandering te brengen. Vanavond bijvoorbeeld. Simple Minds is niet weg te denken uit de internationale muziekgeschiedenis dankzij de enorme culturele impact van de groep, vanaf eind jaren 70, bij de opkomst van de electro new wave, tot en met de dancerevolutie van de jaren ’80 en ’90. Jim Kerr en co inspireerden jarenlang talloze moderne bands, zoals Manic Street Preachers, Primal Scream, Moby en meer recent The Horrors (met het album ‘Skying’). Heel wat Simple Minds-songs zijn pure kunstwerken en worden wereldwijd gecovered door artiesten als Nicky Minaj, David Guetta (niet dat die eerste twee een referentie zijn maar soit!) en onnoemelijk veel anderen. De band is zonder twijfel een levende legende en blijft tot op vandaag, meer in vorm dan ooit tevoren, geschiedenis schrijven. Ze zullen uiteindelijk niet in mijn lijst van 50 onderschatte bands terechtkomen, maar voor de aardigheid toch 10 nummers uit evenveel albums die de band een gezicht hebben gegeven. Straks gaan we met zijn vijven een avondje nostalgie snuiven in Antwerpen. 😉 Er is trouwens ook een voorprogramma in de vorm van Fenech-Soler, dat ik enkel van naam ken.

UPDATE

Noordkaap zong ooit dat het druk was in Leuven, maar wat dachten we gisteravond dan van Antwerpen? Parkings die volzet waren, een massa volk op de invalswegen richting Lotto Arena etc. Zou er in het Sportpaleis misschien ook iets te doen zijn? Het antwoord was affirmatief, want blijkbaar stond Céline Dion in de zaal naast de onze op het podium. Uiteraard stond een hele hoop fans van Dion in onze rij aan te schuiven voor Simple Minds, maar die konden meteen ontgoocheld hun heil even verderop gaan zoeken. Eens binnen konden we op zoek naar het gele blok. Eerst iets drinken, dus wurmden we ons door de mensenmassa. De cava bleek op te zijn aan onze drankenstand, dus bestelden we maar iets anders. Terwijl we effectief met de trap naar boven gaan, komen we onderweg een cavastand tegen waar ze wél nog bubbels hebben. We houden het in ons achterhoofd voor straks. Blok 219 is blijkbaar ver naar voor, in de onmiddellijke nabijheid van twee vervaarlijk uitziende megagrote geluidsboxen. We zitten écht twee seconden op onze stoel, wanneer het zaallicht uitgaat en Fenech-Soler eraan mag beginnen.

Het voorprogramma is afkomstig uit Londen en brengt popmuziek met hier en daar een electronicatoets. Een vriendelijke frontzanger, maar in het klein half uur dat ze op de bühne staan weten ze me bij alvast geen ‘wow-gevoel’ of een ander euforisch effect te bewerkstelligen. De tussendoormuziek in de pauze met o.a. Kraftwerk en Human League waren bijvoorbeeld al meer spek voor onze bek. Onze hoop rust op Simple Minds en we kunnen het hier al meegeven: we werden niet bedrogen in onze verwachtingen. Dat de band er af en toe graag een ‘greatest hits party’ van maakte kunnen we hen niet eens kwalijk nemen. Ze hebben er nu eenmaal de backcatalogue voor om bij wijze van spreken terug te gaan tot 1978, het jaar van hun ontstaan. ‘Nostalgie met een gouden randje’ zou ik het zelf durven noemen. Uit onderstaand lijstje speelden ze bijvoorbeeld de eerste zeven nummers. Dat ze de laatste drie songs links lieten liggen vonden we niet eens erg, want wij wilden per slot van rekening voor onze nummers putten uit 10 verschillende cd’s. Instrumentaaltje ‘Theme for great cities’ was Jim Kerr’s wafelmomentje, bij ‘All the things she said’ mocht de achtergrondzangeres met het speciale kapsel naar voor treden en ‘Dont you (forget about me)’ zorgde voor één langgerekt lalalalala-moment. Wat hoorden we nog meer? ‘Broken Glass Park’ (openingssong), ‘See the lights’, This fear of Gods’, ‘The American’, ‘Glittering prize’, ‘Someone somewhere (in summertime)’, ‘Hunter and the hunted’ (met een achtergrondtekst in Chinese, goudkleurige tekens, de songtekst in die taal?) en ‘Once upon a time’. In het bisrondje een instrumentale versie van ‘Speed your love to me’, ‘Sanctify yourself’ en als afsluiter ‘Alive and kicking’ (een laatste meebrulmomentje). Na één uur en drie kwartier gingen de heren muzikanten ter afscheid groeten op de tonen van David Bowie’s ‘The Jean Genie’. Iedereen kon tevreden naar huis, Kim en ik dronken een cavaatje, de rest ging voor iets fris. In de buurt van het Sportpaleis was het overigens nog filerijden voor een plaatselijke WODCA-actie. En nu? Arsenal in april volgend jaar misschien? Zelfde plek, andere band!

1. ‘I travel’ (uit ‘Empires and dance’, 1980)

2. ‘Theme for great cities’ (uit ‘Sister Feelings Call’, 1981)

3. ‘Love song’ (uit ‘Sons and Fascination’, 1981)

4. ‘Promised you a miracle’ (uit ‘New Gold Dream 81-82-83-84’, 1982)

5. ‘Waterfront’ (uit ‘Sparkle in the rain’, 1984)

6. ‘All the things she said’ (uit ‘Once upon a time’, 1985)

7. ‘Don’t you (forget about me)’ (uit ‘The Breakfast Club OST’, 1985)

8. ‘This is your land’ (uit ‘Street Fighting Years’, 1989)

9. ‘Let there be love’ (uit ‘Real Life’, 1991)

10. ‘Stars will lead the way’ (uit ‘Graffiti Soul’, 2009)

Posted 22/11/2013 by ambijans in Concert, Muziek