Archive for november 2013

Zero Zero Zero (Roberto Saviano)   Leave a comment

Roberto Saviano

Saviano richt zijn aandacht op de internationale cocaïnehandel. Hij brengt alle aspecten van die wereld in kaart: van het ontstaan van drugshandelnetwerken tot en met de manier waarop de handel onontbeerlijk is geworden voor de wereldeconomie. Saviano volgt de cocaïne van Zuid-Amerika tot de stranden van Miami, de straten van New York, tot in Afrika, Europa, China en India. Hij volgt gebruikers, slachtoffers, dealers en daders. Zijn verhaal  toont hoe de wereldwijde verkoop en consumptie van cocaïne de afgelopen decennia zowel de zwarte markt als de legale economie hebben veranderd en van diepgaande invloed zijn op samenlevingen en mensen over de hele wereld. Voor wie net bij zichzelf denkt ‘Roberto Saviano? Die naam klinkt me precies bekend in de oren?’ hebben we goed nieuws, want dat zou best wel eens kunnen kloppen. In 2006 schreef hij namelijk ‘Gomorra: een reis door het imperium van de Camorra’, dat in 2008 door Matteo Garrone werd verfilmd.

Posted 23/11/2013 by ambijans in Literatuur

Simple Minds @ Lotto Arena   Leave a comment

simple minds

Als er twee groepen zijn geweest die een deel van mijn jaren ’80 mee kleur hebben gegeven dan waren het toch wel U2 en Simple Minds. Uiteraard waren er ook nog andere bands, dat spreekt voor zich. Maar laten we het vandaag eventjes bij Simple Minds houden. Mijn passie voor Simple Minds was bijvoorbeeld nog net iets groter dan die voor U2, voor zover ik mij kan herinneren. Ik kocht destijds toch ooit een vlag in platenwinkel ‘Hello’ (op de Heuvenstraat) van de albumhoes van ‘Once upon a time’ (1985). Toch zag ik U2 tot nader order drie keer ‘live’ en Simple Minds nog nooit dus werd het hoog tijd om daar eens verandering te brengen. Vanavond bijvoorbeeld. Simple Minds is niet weg te denken uit de internationale muziekgeschiedenis dankzij de enorme culturele impact van de groep, vanaf eind jaren 70, bij de opkomst van de electro new wave, tot en met de dancerevolutie van de jaren ’80 en ’90. Jim Kerr en co inspireerden jarenlang talloze moderne bands, zoals Manic Street Preachers, Primal Scream, Moby en meer recent The Horrors (met het album ‘Skying’). Heel wat Simple Minds-songs zijn pure kunstwerken en worden wereldwijd gecovered door artiesten als Nicky Minaj, David Guetta (niet dat die eerste twee een referentie zijn maar soit!) en onnoemelijk veel anderen. De band is zonder twijfel een levende legende en blijft tot op vandaag, meer in vorm dan ooit tevoren, geschiedenis schrijven. Ze zullen uiteindelijk niet in mijn lijst van 50 onderschatte bands terechtkomen, maar voor de aardigheid toch 10 nummers uit evenveel albums die de band een gezicht hebben gegeven. Straks gaan we met zijn vijven een avondje nostalgie snuiven in Antwerpen. 😉 Er is trouwens ook een voorprogramma in de vorm van Fenech-Soler, dat ik enkel van naam ken.

UPDATE

Noordkaap zong ooit dat het druk was in Leuven, maar wat dachten we gisteravond dan van Antwerpen? Parkings die volzet waren, een massa volk op de invalswegen richting Lotto Arena etc. Zou er in het Sportpaleis misschien ook iets te doen zijn? Het antwoord was affirmatief, want blijkbaar stond Céline Dion in de zaal naast de onze op het podium. Uiteraard stond een hele hoop fans van Dion in onze rij aan te schuiven voor Simple Minds, maar die konden meteen ontgoocheld hun heil even verderop gaan zoeken. Eens binnen konden we op zoek naar het gele blok. Eerst iets drinken, dus wurmden we ons door de mensenmassa. De cava bleek op te zijn aan onze drankenstand, dus bestelden we maar iets anders. Terwijl we effectief met de trap naar boven gaan, komen we onderweg een cavastand tegen waar ze wél nog bubbels hebben. We houden het in ons achterhoofd voor straks. Blok 219 is blijkbaar ver naar voor, in de onmiddellijke nabijheid van twee vervaarlijk uitziende megagrote geluidsboxen. We zitten écht twee seconden op onze stoel, wanneer het zaallicht uitgaat en Fenech-Soler eraan mag beginnen.

Het voorprogramma is afkomstig uit Londen en brengt popmuziek met hier en daar een electronicatoets. Een vriendelijke frontzanger, maar in het klein half uur dat ze op de bühne staan weten ze me bij alvast geen ‘wow-gevoel’ of een ander euforisch effect te bewerkstelligen. De tussendoormuziek in de pauze met o.a. Kraftwerk en Human League waren bijvoorbeeld al meer spek voor onze bek. Onze hoop rust op Simple Minds en we kunnen het hier al meegeven: we werden niet bedrogen in onze verwachtingen. Dat de band er af en toe graag een ‘greatest hits party’ van maakte kunnen we hen niet eens kwalijk nemen. Ze hebben er nu eenmaal de backcatalogue voor om bij wijze van spreken terug te gaan tot 1978, het jaar van hun ontstaan. ‘Nostalgie met een gouden randje’ zou ik het zelf durven noemen. Uit onderstaand lijstje speelden ze bijvoorbeeld de eerste zeven nummers. Dat ze de laatste drie songs links lieten liggen vonden we niet eens erg, want wij wilden per slot van rekening voor onze nummers putten uit 10 verschillende cd’s. Instrumentaaltje ‘Theme for great cities’ was Jim Kerr’s wafelmomentje, bij ‘All the things she said’ mocht de achtergrondzangeres met het speciale kapsel naar voor treden en ‘Dont you (forget about me)’ zorgde voor één langgerekt lalalalala-moment. Wat hoorden we nog meer? ‘Broken Glass Park’ (openingssong), ‘See the lights’, This fear of Gods’, ‘The American’, ‘Glittering prize’, ‘Someone somewhere (in summertime)’, ‘Hunter and the hunted’ (met een achtergrondtekst in Chinese, goudkleurige tekens, de songtekst in die taal?) en ‘Once upon a time’. In het bisrondje een instrumentale versie van ‘Speed your love to me’, ‘Sanctify yourself’ en als afsluiter ‘Alive and kicking’ (een laatste meebrulmomentje). Na één uur en drie kwartier gingen de heren muzikanten ter afscheid groeten op de tonen van David Bowie’s ‘The Jean Genie’. Iedereen kon tevreden naar huis, Kim en ik dronken een cavaatje, de rest ging voor iets fris. In de buurt van het Sportpaleis was het overigens nog filerijden voor een plaatselijke WODCA-actie. En nu? Arsenal in april volgend jaar misschien? Zelfde plek, andere band!

1. ‘I travel’ (uit ‘Empires and dance’, 1980)

2. ‘Theme for great cities’ (uit ‘Sister Feelings Call’, 1981)

3. ‘Love song’ (uit ‘Sons and Fascination’, 1981)

4. ‘Promised you a miracle’ (uit ‘New Gold Dream 81-82-83-84’, 1982)

5. ‘Waterfront’ (uit ‘Sparkle in the rain’, 1984)

6. ‘All the things she said’ (uit ‘Once upon a time’, 1985)

7. ‘Don’t you (forget about me)’ (uit ‘The Breakfast Club OST’, 1985)

8. ‘This is your land’ (uit ‘Street Fighting Years’, 1989)

9. ‘Let there be love’ (uit ‘Real Life’, 1991)

10. ‘Stars will lead the way’ (uit ‘Graffiti Soul’, 2009)

Posted 22/11/2013 by ambijans in Concert, Muziek

Straffe 1000 (1731-1735)   Leave a comment

Klein Orkest

Op deze donderdag kunnen we eindelijk nog eens (zoals het een échte quizzer betaamt) een linkje aankondigen in onze straffe lijst. Dit keer heb ik geopteerd voor gecoverde muzieknummers, die oorspronkelijk van iemand anders waren. Het eerste plaatje is eigenlijk van Duitse makelij, het volgende van Elliott Smith, dan iets van Beegees, iets van Laurie Anderson (mevrouw Lou Reed) en tot slot iets van de onovertroffen The Beatles. Morgen opnieuw muziek want vrijdagavond zitten we in de Antwerpse Lotto Arena. Alweer bijna weekend, leuk toch?

1731. Over de muur – Klein Orkest (1984)

1732. Angeles – Jump Clubb (2010)

1733. Jive talkin’ – Boogie Box High (1989)

1734. O Superman – M.A.N.D.Y. vs Booka Shade (2008)

1735. Strawberry Fields forever – Candy Flip (1990)

Candy Flip

Posted 21/11/2013 by ambijans in Muziek

‘Gravity’ (Alfonso Cuarón)   Leave a comment

gravity

Dr. Ryan Stone (Sandra Bullock) is een briljante medische ingenieur die op haar eerste shuttlemissie gaat met de ervaren astronaut Matt Kowalsky (George Clooney), die het commando heeft over zijn laatste vlucht voor hij met pensioen gaat. Maar een schijnbaar routine ruimtewandeling draait uit op een ramp. De shuttle wordt vernietigd waardoor Stone en Kowalsky alleen achterblijven – vastgeketend aan elkaar en steeds verder zwevend in het duister. De oorverdovende stilte verraadt dat ze elke link met de Aarde verloren hebben … en elke kans op redding. Angst wordt paniek en elke hap lucht vermindert de nog resterende hoeveelheid zuurstof. Maar misschien is de enige weg naar huis verder te gaan in de angstaanjagende uitgestrektheid van de ruimte.

De superlatieven waren haast niet te tellen bij de release van de nieuwste van regisseur Alfonso Cuarón, die eerder o.a. al ‘A Little Princess’, ‘Y Tu Mamá También’, ‘Harry Potter and the Prisoner of Azkaban’ en ‘Children of Men’ in goede banen wist te leiden. Genoeg reden om me zelf eens te wagen aan de film die nu al wordt vergeleken met Kubrick’s ‘2001: A Space Odyssey’. Een meesterwerk is het alleszins niet geworden. Dat Amerikanen hier wild van worden kan ik nog enigszins begrijpen, maar zelf kreeg ik het er koud noch warm van. Oké, visueel is de film verbluffend mooi in beeld gebracht maar dat kan helaas niet verhullen dat je al van kilometers afstand kan voorspellen dat het hele flinterdunne verhaaltje uiteindelijk afstevent op een happy end. Sandra Bullock mag er op haar 49ste nog heel presentabel uitzien, als actrice kan ik haar eerder matig waarderen. En Clooney … tsja, da’s een degelijke acteur waar vrouwen graag een avondje voor naar de bioscoop trekken. Al komt ie in ‘Gravity’ vrij pover uit de verf. En als hij dan eens grappig uit de hoek wil komen, verzandt hij tot het niveau van ‘Nonkel Mop’. ‘Gravity’ is absoluut geen baanbrekende, revolutionaire cinema. Daarvoor gebeurt er gewoon veel te weinig. Misschien prijkt ‘Gravity’ straks in menig eindejaarslijstje in de categorie ‘beste film’ maar dat zal helaas niet het geval zijn voor ondergetekende. Een trailer voor zij die plannen hebben om ‘m te gaan kijken.

Posted 20/11/2013 by ambijans in Film

Straffe 1000 (1726-1730)   3 comments

Bon Iver

Wij overleefden ons verlengde weekendje zonder kleerscheuren, mogen we wel zeggen. Twee zeer degelijke quizjes op vrijdag én zaterdag (bij quizploegen Racing Denk en Aftrekaanval) leverden twee twaalfde plaatsen op. Zondag probeerde ik al wat te sleutelen aan een paar quizconceptjes voor 2014. Goed zot, zal de één zeggen … al durf ik hier als tegenwerping opperen dat het nooit geen kwaad kan om alvast wat materiaal te hebben tegen onze allereerste quizbijeenkomst in 2014. Voorlopig moeten we 26 november a.s. nog eventjes afwachten, want dan volgt er een analyse van onze derde quiz. Hoe ongeduldig wij ook al staan te trappelen, de tweede partij moet zich natuurlijk ook akkoord verklaren voor een eventuele vierde samenwerking. Zonder oudercomité geen vierde quiz, simple as that! Op dinsdag misschien voor elk wat wils in onze muzikale potpourri? Luister gewoon zou ik zeggen. 😀

1726. For Emma – Bon Iver (2008)

1727. Guitar man – Bread (1969)

1728. Shine silently – Nils Lofgren (1979)

1729. Wee rule – Wee Papa Girl Rappers (1988)

1730. One way – Levellers (1991)

the levellers

Posted 19/11/2013 by ambijans in Muziek

Keek op de Week (70)   Leave a comment

Waardeloos kapsel?

Ooit, al is dat ongetwijfeld al héél erg lang geleden ondertussen, was Paola Margherita Giuseppina Maria Consiglia – prinses Paola voor de vrienden – waarschijnlijk een mooie vrouw, die aan elke vinger minstens tien mannen kon krijgen. Anno 2013, 76 jaar oud, blijft er nog maar bitter weinig over van dit alles. Schoonheid is vergankelijk, zoveel is duidelijk. Al mogen we het feit dat ze ondertussen 76 jaar is absoluut als verzachtende omstandigheid beschouwen. Onlangs kwam haar bekende wederhelft Albert Felix Humbert Theodoor Christiaan Eugène Marie – Bert Bibber voor de intimi – nog in het nieuws omdat hij zich een beetje bekloeg over zijn verlaagde dotatie. Een dotatie van 923.000 euro bleek nogal karig om in zijn levensonderhoud te voorzien, zo luidde de boodschap. De stookkosten van zo’n kasteel (met mogelijk een strenge winter in het vooruitzicht) zullen vast niet van de poes zijn, dus kon hij de federale regering maar beter meteen in kennis stellen van dit urgente probleem. De regering Di Rupo houdt vooralsnog het been stijf en lijkt niet meteen van plan om de dotatie opnieuw te verhogen. De gevolgen hiervan waren dan ook meteen merkbaar op het ‘Feest van de Dynastie’, heel toepasselijk Koningsdag genoemd. Al sta ik nog steeds in dubio als het gaat over wat er nu werkelijk is gebeurd. De hier reeds vernoemde Paola verscheen nl. met een kort, zilverwit kapsel (de zogenaamde pixie cut) waarmee ze vriend(in) en vijand(in) verraste. Gelachen werd er anders wél (op facebook, twitter en andere social mediakanalen). De vraag is nu: is de kapper van Paola blind? Is hij dood? Of zijn ze door de crisis gewoon voor een minder dure optie gegaan? Misschien moet ik toch eens naar ‘Royalty’ kijken voor een antwoord op deze prangende kwestie. 😉

Als het goed is, zou Sinterklaas ondertussen overal te lande moeten zijn gearriveerd. Meestal komt de goedheilig man vanuit Spanje naar hier afgezakt per boot (al naargelang de crisis opteert men afwisselend voor een boot, de auto of als het weer het toelaat behoort zelfs de oude, getrouwe witte schimmel tot de mogelijkheden). Zover wij het hebben kunnen volgen (druk weekend, weet je wel!) deden er zich geen incidenten voor bij zijn blijde intrede. Oké, er waren een aantal donkerkleurige medemensen die hun ongenoegen kenbaar maakten door ostentatief met hun rugzijde naar het evenement toegekeerd te gaan staan. Dat hadden ze zeker opgepikt van boze voetbalhooligans die zoiets al eens plachten te doen als hun favoriete voetbalclub het weer eens laat afweten. De Sint had alvast heel goed nieuws te verkondigen: ‘Er waren dit jaar helemaal geen stoute kinderen bij’. Elk kind kan vanaf nu zonder stress zijn of haar schoentje zetten.

En in de laatste rechte lijn zetten we nog enkele boodschappen op een rijtje. Vorige week hadden we het nog over een stoute CEO, Didier Bellens genaamd, die op dat moment met anderhalf been op straat stond bij Belgacom. Ondertussen is het officieel: hij staat met zijn klikken en klakken op de stoep. Al lijkt de kans vrij groot dat hij snel elders aan het werk zal kunnen gaan in de telecomsector. De federale regering maakt zich sterk dat ze de ontslagvergoeding van 800.000 euro niet moet ophoesten, omdat de beslissing unaniem werd genomen. Bellens kan uiteraard nog steeds beroep aantekenen bij de rechtbank om te verkrijgen wat hem rechtmatig zou toekomen. Officieel heeft de man recht op een gouden parachute die hem 2 à 2,4 miljoen euro zou kunnen opbrengen. Wat ondertussen wél vaststaat: Bellens zal tijdelijk worden vervangen door CFO Ray Stewart en voorzitter Stefaan De Clerck. Om toch met een positieve noot over Bellens te kunnen besluiten: de man wordt omschreven als buitengewoon intelligent, iemand die resultaten heeft gehaald maar die ijskoud handelt op menselijk gebied. Het ontbreekt hem totaal aan empathisch vermogen, iets wat hem uiteindelijk zuur opbreekt. Doch laat ons vooral niet vergeten dat zijn financiële bedje al lang is gespreid.

In Hasselt ontstond er wat commotie over het verdwijnen van de parkeerplaatsen aan het station. In de toekomst gaat iedereen die gebruik maakt van het openbaar vervoer zijn wagen elders moeten plaatsen. De huidige meerderheid in Hasselt (SP.A-CD&V) wil o.a. het betalend (ondergronds) parkeren aanmoedigen. Toch vreemd van een partij die altijd het ‘gratis’ busvervoer bijna tot in den treure heeft lopen verdedigen. Of hebben die schepenen/gemeenteraadsleden allemaal aandelen bij die betalende parkeerbeheerinstellingen? Johan Van Overtveldt maakt dan weer de overstap van het blad Trends naar de N-VA. In een vorig leven was de man ook werkzaam bij o.a. Knack. Op die manier moet de N-VA nu een beetje op zoek gaan naar een nieuw partijblad. 😉 De gewezen Nobelprijswinnares Literatuur Doris Lessing (laureaat van 2007) overleed op 94-jarige leeftijd vredig in haar huis in Londen. De schrijfster schreef veel over Afrika, waar ze opgroeide, en besteedde verder veel aandacht aan thema’s als politiek, feminisme, racisme en kolonialisme. En omdat we er dit keer graag met een iets bemoedigender bericht willen uitgaan: de oproep Haiyan 21-21, voor de slachtoffers van tyfoon Haiyan in de Filipijnen, heeft al 650.000 euro opgehaald. Artsen Zonder Grenzen zamelde al 300.000 euro in. Wie goed kan tellen ziet dat er ondertussen ongeveer 1 miljoen euro is gestort. Bij de doortocht van de tyfoon Haiyan vielen er duizenden slachtoffers en de nood aan hulp is hoog in de Filipijnen. Haiyan 21-21 is een initiatief van het Consortium 12-12, de koepel van 5 hulporganisaties: Caritas International, Dokters van de Wereld, Handicap International, Oxfam en Unicef België). Haiyan 21-21, met als rekeningnummer BE17 0000 0000 2121 kan alle hulp gebruiken. Jullie raden het al: omdat wij het hier allemaal zo goed hebben, zou ik iedereen die dit artikel leest willen vragen om aub een financiële bijdrage te leveren voor mensen in nood. Ik deed al mijn duit in het spreekwoordelijke zakje, jullie ook? Hartelijk bedankt!

Posted 18/11/2013 by ambijans in Algemeen, Humor

50 onderschatte bands/artiesten (41) Max Richter   Leave a comment

Max Richter

Eindelijk nog eens een soloartiest in deze rubriek en wat voor één! Afgelopen mei zagen we deze man nog schitteren tijdens een concert in het CCHA. Max Richter werd in 1966 in Duitsland geboren, maar hij draagt de Britse nationaliteit. Na zijn studies in Edinburgh, Londen en Firenze richt hij het hedendaags klassiek ensemble Piano Circus op. Tijdens die 10 jaar durende samenwerking spelen zij vooral werk van o.a. Arvo Pärt, Brian EnoPhilip Glass en Steve Reich. Hierna werkt Richter een tweetal jaar samen met Future Sound of Londen en verder ook met Roni Size en Vashti Bunyan. Vanaf 2002 voelt hij zich rijp om eigen solowerk uit te brengen. De lovende recensies die daarna over zijn solowerk verschijnen, bezorgen hem ook aanbiedingen om zich toe te leggen op filmsoundtracks. Al snel gevolgd door muzikale bewerkingen voor opera’s of balletvoorstellingen. Je kan zijn muziek dan ook het best omschrijven als modern klassieke muziek met ambientelementen. Dat resulteerde totnogtoe in zes full cd’s en een 35-tal soundtracks. Regelmatig valt hem eens een nominatie te beurt voor zijn oeuvre, geheel terecht uiteraard. 😉

1. ‘Sarajevo’ (uit ‘Memoryhouse’, 2003)

2. ‘November’ (uit ‘Memoryhouse’, 2003)

3. ‘On the nature of daylight’ (uit ‘The Blue Notebooks’, 2004)

4. ‘Shadow journal’ (uit ‘The Blue Notebooks’, 2004)

5. ‘The Trees’ (uit ‘The Blue Notebooks’, 2004)

6. ‘Song’ (uit ‘Songs from before’, 2006)

7. ‘A sudden Manhattan of the mind’ (uit ’24 Postcards in Full Colour’, 2008)

8. ‘Boaz and the Dogs’ (uit ‘Waltz with Bashir OST’, 2008)

9. ‘Infra 5’ (uit ‘Infra’, 2010)

10. ‘The Tree, the Beach, the Sea’ (uit ‘Elle S’Appelait Sarah OST’, 2010)

Posted 17/11/2013 by ambijans in Muziek