Archive for 10/12/2013

‘De ideale man’ (Het Nationale Toneel & NT Gent) @ CCHA   Leave a comment

De ideale man

Sir Robert Chiltern is een alom gerespecteerd politicus en staatssecretaris van Buitenlandse Zaken. Zijn gedrag is voorbeeldig, zijn karakter onberispelijk. Kortom, hij is de ideale man. Zijn vrouw, Lady Gertrud Chiltern, draagt hem op handen. Zij vermoedt niets van zijn duistere kanten. Zo beschouwt Sir Robert de staat als een groot hedge fund dat er alleen maar toe dient om winst te maken. Hij is de vleesgeworden BV ’IK’, product van de New Economy. Al op jonge leeftijd werd hij steenrijk door geheime staatsinformatie te verkopen. Sindsdien is zijn belangrijkste bezigheid geworden: op het juiste moment toeslaan, zonder sporen achter te laten. Maar dan loopt hij zijn meerdere tegen het lijf, Mrs. Cheveley, nota bene een vroegere klasgenote van zijn vrouw. Zij chanteert Sir Robert om zo zijn politieke steun te krijgen voor een waanzinnig beleggingsproject waarin ze een fortuin heeft geïnvesteerd. In 2011 bewerkte Nobelprijswinnaar Elfriede Jelinek ‘An ideal husband’, de boosaardige komedie over publieke moraal van Oscar Wilde uit 1895. Jelinek maakt er een niet mis te verstaan statement over onze tijd van.
p.s.1: gedachte: Men kent tegenwoordig overal de prijs en nergens de waarde van. p.s.2: Overeenkomsten met levende politici en persoonlijkheden uit het openbare leven zijn niet uit te sluiten. De regie is in handen van Theu Boermans en in de voornaamste rollen zien we o.a. Frank Focketyn, Chris Thys, Anniek Pheifer, Katja Herbers en Ariane Schluter.

UPDATE

Een redelijk goedgevulde zaal voor dit toneelstuk, met nogal prominent in de middenbeuk wellicht Vlaanderens meest bekende spin doctor Noël Slangen en zijn vrouw Bettie Elias. Hij kwam zich er wellicht van vergewissen of de kerngedachtes uit het stuk genoeg waarheidsgehalte in zich droegen. 😉 De eerste helft vond ik het stuk nog redelijk te doen, al zal ik nooit een grote fan worden van Frank Focketyn want die vergroot zijn personages nogal graag uit zodat het bijna karikaturen worden in plaats van karakters van vlees en bloed. Dat was dit keer niet anders. Naar het schijnt werd zijn inbreng in het stuk vergroot nadat bleek dat er eigenlijk bijzonder weinig te lachen viel voor het publiek. Naar het schijnt wist Focketyn de lachers zo op z’n hand te krijgen, dat men zijn beperkte bijdrage iets groter maakte. Werd er dan slecht geacteerd? Dat ook niet, al raakten twee acteurs in het eerste bedrijf ineens hun tekst kwijt waardoor ze eventjes moesten improviseren. Het publiek pikte het gelukkig met een lach op. Wat ik wél een goeie vondst vond: het decor dat vanaf het einde van het eerste bedrijf plots serieuze mankementen begint te vertonen. Van een modern, eigentijds decor evolueren we op het einde naar een bouwvallig krot. Het gaf zeer goed de afbrokkelende relaties tussen de hoofdpersonages weer. Dat men daarna de lachers op zijn hand probeert te krijgen door een pruik verkeerd op zijn hoofd te zetten vond ik eerlijk gezegd nogal goedkoop. Toch werd het globaal genomen een meer dan geslaagde avond, niet in het minst door de gesprekken achteraf (in de foyer) en in Zonhoven met de bevallige Inge, die het aanbod aannam om samen met mij naar het theater te gaan. Het levende bewijs dat face to face communicatie de innerlijke gezondheid van de mensen zo af en toe weet te bevorderen. Een gezonde symbiose tussen de klassieke geneeskunde en homeopathie, al is die laatste vergelijking enkel te begrijpen door ingewijden. 😀

Posted 10/12/2013 by ambijans in Theater