Archive for 11/12/2013

Dum Dum Girls @ MOD   Leave a comment

dum dum girls

Na het theater van gisteravond, is het vandaag terug tijd voor een concertje. Garage Girls uit Los Angeles en New York. Lievelingen van Pitchfork. Band rond de enigmatische Dee Dee Penny. De bandnaam is een dubbele hommage, aan Dum Dum’ van The Vaselines en aan Dum Dum Boys’ van Iggy Pop. Zijn samen met bands als Vivian Girls, The Raveonettes, Glasvegas, The Vaccines en The Drums verantwoordelijk voor America’s pop renaissance. Dum Dum Girls dus. En er is ook nog een voorprogramma dat is vernoemd naar één van de cd’s van Pixies. 😉 Het Franse Surfer Rosa speelt donkere, noisy surf en ze combineren het koele geluid van de jaren tachtig met de wilde sound van de jaren negentig. Genoeg redenen voor een (hopelijk) daverend concert, toch?

UPDATE

Wanneer we de zaal betreden tijdens voorprogramma Surfer Rosa lijkt het net of ze begonnen zijn aan een rituele slachting, want de gitarist op het podium schreeuwt als een pas gekeeld varken, terwijl de jongedame langs hem met het haar over de ogen wat naar haar schoenpunten zit te staren. En waar komen die drums vandaan als ze slechts met twee het podium delen? Dat blijkt uit een effectenbox te komen, waarop ze de drums blijkbaar hebben voorgeprogrammeerd. Hebben ze nood aan een drumstel? Eigenlijk niet, want de electronica doet hier meer dan haar werk al is daarmee meteen alles gezegd. Wat ze brengen is al honderd keer eerder gedaan en dan vaak nog beter ook. Slechts één song gehoord die een beetje bleef hangen en die ik zelf zou durven draaien op een undergroundparty, voor de rest was het ‘vage middelmaat’ over de hele lijn. ‘Dat voorprogramma had erger gekund’, zei iemand die vóór mij de zaal uitging tijdens de pauze. ‘Veel beter was uiteraard ook mogelijk’ had ik eraan willen toevoegen. Hoofdbrok (of moeten we in dit geval van hoofdbrokken spreken) Dum Dum Girls was gelukkig van een hele andere orde. Vier dames in stemmig zwarte combinaties, kortgebroekt en van het kaliber ‘zou ik niet uit m’n bed trappen’, mochten ze daar ooit geheel toevallig in verzeild geraken. 😉 Ze kenden duidelijk hun klassiekers en schonken ons een rechttoe rechtaan setje van dik 50 minuten. De jongeman (met baseballcap achterstevoren op z’n hoofd) geven we voor de gelegenheid graag de eretitel ‘one hell of a lucky guy’ mee, want met die dames mee op tournee mogen gaan kan je bezwaarlijk een straf noemen, toch? Als we dan één klein minpuntje zouden moeten zoeken, dan wel het feit dat de communicatie met de toeschouwers quasi herleid werd tot nul. Hun muziek moest de job klaren en dat deed het gewoon. Hun nieuwe cd ‘Too true’ ligt vanaf 27 januari trouwens bij de betere platenboer in de rekken. ’t Is maar dat jullie het weten. 😉

Posted 11/12/2013 by ambijans in Concert, Muziek