Archive for januari 2014

Straffe 1000 (1796-1800)   Leave a comment

modern english

Vandaag zit er weer een duidelijke link in onze lijst, want alle tracks hieronder zijn geproduceerd in de gouden jaren ’80 – een periode die mij niet geheel onbekend is – want ik ben een kind van de jaren ’80 en misschien ook nog een beetje van de 90’s … maar dat blokje sparen we best op voor later. 1800 muziekjes achter de rug, dat wil zeggen dat we nog 1200 stuks te gaan hebben. We hebben vandaag geen verdere dienstmededelingen te doen, dus luidt ons simpele devies: volhouden … want het weekend staat voor de deur! Voilà, meer heeft een mens soms niet nodig. 😉

1796. I melt with you – Modern English (1982)

1797. Lucky – Greg Kihn Band (1985)

1798. Ever so lonely – Monsoon (1982)

1799. To France – Mike Oldfield  & Maggie Reilly (1984)

1800. Kiss me – Stephen ‘Tin Tin’ Duffy (1985)

stephen 'tintin' duffy

Posted 31/01/2014 by ambijans in Muziek

De vraag van de week (4)   Leave a comment

copyright Debora Lauwers

Ik denk dat we exact op het juiste moment komen met onze nieuwe ‘vraag van de week’. Het Belang van Limburg (net als enkele andere kranten trouwens) pakte deze week uit met een fotospecial rond de nieuwe lichting pasgeboren baby’s uit 2013. Uiteraard zitten daar weer een hele rits lachwekkende, bizarre of soms zelfs onnozele namen tussen. Maken die ouders opzettelijk spelfouten in de naam van hun nakomelingen of kampen ze effectief met een verstandelijke beperking? Willen ze graag de toekomstkansen van hun kind al in een vroeg stadium hypothekeren? Wie zal het zeggen! 😉 Omdat we bepaalde lui graag in hun waarde laten geven we hier liever geen concrete voorbeelden. De vraag luidt dan ook als volgt: ‘Waarom geven sommige ouders hun baby’s domme/onnozele voornamen?’ Voor alle duidelijkheid: Kevin is anno 2014 een vrij normale naam geworden, al durft ie bij toehoorders wel eens associaties oproepen die enig hoongelach in de hand werken. Of zoals een journaliste van De Standaard het zo prachtig verwoordde: ‘Onderzoek bij leerkrachten heeft uitgewezen dat zij bevooroordeeld zijn wanneer ze Kevin of Kimberly op de namenlijst zien staan. Dergelijke ‘lagere-statusnamen’ worden geassocieerd met popcultuur en ouders die te veel televisie kijken, eerder dan met ouderparen die boeken lezen en hoger opgeleid zijn. Leerkrachten zouden Kevin en Kimberly systematisch minder intelligent inschatten, met een kleinere kans op slagen op academisch vlak.’ Geen absolute waarheid uiteraard, maar ik kan er me iets bij voorstellen. 😀

Zoals wel vaker moeten we de oorzaak van die ‘voornamenplaag’ gaan zoeken bij de celebrities dezer wereld. Zo herinner ik me zelf nog goed een zekere Heavenly Hiraani Tiger Lily Hutchence (dochter van het betreurde echtpaar Michael HutchencePaula Yates) en Fifi Trixibelle, Peaches Honeyblossom en Pixie Frou-Frou Geldof (dochters van Bob Geldof en diezelfde Paula Yates). Er wordt een trend in gang gezet die gretig wordt overgenomen door andere celebs, waarna later ook de man/vrouw in de straat meegaat in die gekte. Sommige ouders geven hun kind liefst een exclusieve voornaam, die hen onderscheidt van andere klasgenootjes die in hun ogen een ordinaire voornaam dragen. Dat kan al eens uitmonden in een opvallende, zichzelf in debiliteit overtreffende naam die het verstandelijk vermogen van de naamgevers onmiddellijk blootlegt. Sommige ouders zou men best in bescherming nemen … correctie: sommige kinderen zou men op dat ogenblik in bescherming moeten nemen tegen hun falende verwekkers. Het gaat heel vaak over laag opgeleide mensen die zonder erg de naam van hun favoriete soappersonages aan hun kinderen doorgeven. Als die naar ‘Neighbours’ of ‘Home and Away’ gapen, kan je de eventuele gevolgen al raden. Namen met een Griekse y (Kelly, Cindy, Wendy & co) worden bijvoorbeeld als bijzonder ‘fout’ ervaren. Al zegt zo’n naam natuurlijk niets over de karaktertrekken van de personen in kwestie.

Jaren geleden werden in ons land voornamen als Harley-Davidson (naar het gelijknamige motormerk) en Muhammed-Ali (de bokser) erkend, waarna het hek helemaal van de dam was. Geen wonder dat we niet meer verstomd staan van pakweg Apple (Gwyneth PaltrowChris Martin), Billie-Toulouse (Ann Ceurvels), Dweezil en Moon Unit (Frank Zappa), Obi (Sabine Appelmans) of North West (Kanye WestKim Kardashian). In hoeverre gaan ambtenaren van de burgerlijke stand mee in de naamgekte die sommige ouders tentoonspreiden? De wet van 15.06.1987 bepaalt dat het kiezen van een voornaam bij de geboorte vrij is, maar natuurlijk is die vrijheid niet onbeperkt. De gekozen voornaam moet effectief bestaan, mag niet schaden noch aanleiding geven tot verwarring. Er kunnen inderdaad voornamen geweigerd worden door de ambtenaar van de burgerlijke stand bv. absurde, belachelijke of aanstootgevende namen. In theorie is het dus zo maar … en nu komt de grote maar … in de praktijk wordt er tegenwoordig een flink oogje dichtgeknepen op dit vlak. Niets zo vervelend als boze mensen aan een loket, klachtenbrieven, dreigen met een advocaat etc. Gelukkig komt dit vrijwel nooit voor. Intelligente kinderen met een hele dwaze naam, komen als ze groter zijn vaak met een creatieve oplossing op de proppen: ze gebruiken hun roepnaam als officiële naam. Wanneer die helemaal is ingeburgerd zijn ze verlost van alle kwaad. Dat wordt zonder probleem getolereerd. Al is voorkomen in dit geval nog altijd beter dan genezen! 😉

Posted 30/01/2014 by ambijans in Algemeen

Keek op de Week (79)   Leave a comment

Sometimes it sucks to be Adnan Januzaj!

Nee, het leven van de doorsnee profvoetballer loopt niet altijd van een leien dakje. Er zijn een hoop voetballers (die nochtans dikke sollen verdienen), maar die zoiets graag bevestigen als je er hen naar zou vragen. De ene keer krijgen ze het verwijt dat ze té veel verdienen in verhouding met hun prestaties op het voetbalveld. Dat gebeurt dezer dagen bijvoorbeeld bij Genk, dat nauwelijks twee maanden geleden nog bij het kransje der onbetwiste titelfavorieten zat. Wat is daar in godsnaam misgelopen? Ligt het aan de heren profvoetballers of hebben ze gewoon een bestuur dat weinig kaas heeft gegeten van het moderne voetbal? Zijn ze té spaarzaam nu ze de rijkste club van het land zijn? Of zal de vinger op de knip houden op langere termijn net renderen? In de Cristal Arena is er ondertussen zelfs onvrede ontstaan binnen de supportersclubs: de ene groep vindt dat de spelers pas aanmoediging verdienen als ze zich meer dan dubbel plooien, terwijl de andere groep vindt dat je je team door dik en dun moet steunen. Een kleine 100 mensen vond na de vorige wedstrijd bijvoorbeeld dat amok maken aan de spelersuitgang wel gepermitteerd was. Gelukkig heeft de meerderheid van de supporters een gezond paar hersens. Je mag best ontgoocheld, gefrustreerd of kwaad zijn. Dat is nu net eigen aan het ‘supporter zijn’. Genk zit in een diep dal, waar het hopelijk snel terug uit zal geraken. De weg om aan de top te staan én daar ook te blijven is een werk van lange adem. Anderlecht is bijvoorbeeld een échte topclub. Die spelen elk jaar Europees en (een uitzondering niet te na gesproken) richten ze zich elk jaar op minimum een plek in de top drie. Genk kampt nu met groeipijnen, waar het op termijn wellicht verlost van zal geraken. Het vertrouwen in trainer Mario Been blijft vooralsnog ongeschonden. Volgens mij kan de clubleiding het zich ook niet permitteren om de trainer na de volgende wedstrijd op KV Mechelen (gesteld dat ze die zouden verliezen) te ontslaan. Want wie gelooft die beleidsmensen nog die twee weken daarvoor hebben beslist dat het vertrouwen in hun trainer onaangetast is?

De andere keer loop je als speler dan weer het risico om onderwerp van gesprek te worden in de roddelrubriek van The Sun. Adnan Januzaj, de man die ondertussen ongeveer evenveel identiteiten heeft als passeerbewegingen, betaalde de tol van de roem op een ogenschijnlijk onschuldige manier. De jongeman wordt door zijn vader stevig met beide voetjes op de grond gehouden. Eerst op het veld presteren en daarna pas échte keuzes maken in het leven. Dat is een beetje zijn devies! Geboren en getogen in ons land, voetballer geworden bij een topclub (Anderlecht dus) en toen ingegaan op een aanbod van Manchester United. Elk oproepingsbevel voor onze nationale jeugdploegen afgewimpeld. Ook uitnodigingen van andere landen belandden regelrecht in de prullenmand ten huize Januzaj. Misschien wel het ideale hulpmiddel om vroege sterallures snel in de kiem te smoren? Het vervelende neveneffect is nu dat Januzaj vrijwel overal door Jan en alleman wordt opgevrijd én haast doodgeknuffeld. Naast persmuskieten (soms ook wel eens gieren genoemd) bestaan er ook zogenaamde WAG’s wiens belangrijkste contributie aan onze maatschappij waarschijnlijk hun schoonheid is. Nu ja, zelfs over die schoonheid kan er soms gediscussieerd worden. Hun ultieme levensdoel is het om ooit de partner van een rijke, gerespecteerde voetballer te worden. We mogen dit fenomeen niet veralgemenen, want er bestaan ongetwijfeld ook verstandige, toegewijde WAG’s. Januzaj kwam helaas het typevoorbeeld van een zogeheten golddigger tegen. Manlief mag de centjes verdienen, vrouwlief zal ze met veel plezier spenderen. Melissa McKenzie – zo heet het wicht – wilde met Adnan deftig uit gaan eten … maar dat liep niet geheel volgens plan. Zo diende zij hem met haar Ford Fiësta thuis op te pikken, was hij gekleed conform de dresscode in het voetbalmilieu (joggingbroek en basketschoenen), waarna hij haar wél trakteerde bij Nando’s, een goedkope restaurantketen. Dat etentje had hem om en bij de 18 pond gekost … en dat voor een voetballer die maandelijks 376.000 euro binnenrijft. Het predikaat ‘gierig’ was volgens McKenzie dus zeker op z’n plaats. Haar smeuïge verhaal in de tabloids kon op weinig begrip rekenen van collega-voetballers. Die vonden een rekening van 18 pond meer dan voldoende voor zo’n eersteklas snol. Ze drukten ‘m nog op het hart dat hij op z’n hoede moest zijn voor vrouwen met slechte intenties.

En voor onze variarubriek heb we goed én slecht nieuws te melden. Laat ons voor de veiligheid beginnen met het goede nieuws. Het jaarlijkse Autosalon klokte af op 585.000 bezoekers, een succes! Wie hip wil zijn zal in de toekomst moeten worden gesignaleerd met een oranje wijntje op een zonnig terras. De Grammy’s waren een ware triomf voor o.a. Daft Punk, Macklemore & co. Gert De Mangeleer mag zichzelf Europees chef van het jaar noemen. ‘Whiplash’, het langspeelfilmdebuut van Damien Chazelle, heeft op het Sundance filmfestival zowel van de jury als het publiek de prijs voor ‘beste film’ gekregen. Actrice Jennifer Lawrence krijgt van Dior een miljoenencontract aangeboden, waardoor zij zich als eerste in de mooiste jurkjes van het modemerk mag wurmen. ‘Safety First’ wint dit jaar de ‘Ha! van Humo’. Ik heb de reeks nooit gezien, dus geen idee of de belevenissen van Smos & co écht de moeite waard zijn! En dan nog het slechte nieuws. Roken blijft vooralsnog schadelijk voor de gezondheid, tenzij iemand mij het tegendeel kan bewijzen. Drie generaties mannen die model stonden voor de bekende Marlboro Man verwisselden ondertussen het tijdelijke voor het eeuwige omdat ze stierven aan … jawel, longkanker! Het gaat niet goed met de Britse ex-voetballer Paul Gascoigne, die naar het schijnt aan zijn zevende afkicksessie zou zijn begonnen. Het is erop of eronder voor Gazza! Ex-hoofdsponsor van Racing Genk, Euphony, zit eveneens in vieze papieren. 4.500 ‘consultants’ wachten al sinds augustus op commissies die zouden moeten worden uitbetaald. ‘Paard van Troje’, een boekhandel in Gent heeft besloten om het nieuwste boek van Kristien Hemmerechts, ‘De vrouw die de honden eten gaf’, een fictief boek over de affaire Dutroux niet te verkopen. ‘Het is een kutboek waar we geen ruimte aan willen verspillen’, zo luidde de officiële mededeling. Iets wat overigens over de meeste boeken van Hemmerechts kan worden gezegd, doch dit geheel terzijde. 😉 Folkzanger Pete Seeger overleed dan weer op zijn 94ste. Sam De Bruyne en Natalia zijn dan weer aangezocht om de presentatie van de MIA’s te doen op 8 februari. Een ideaal moment om eens een tv-loze avond in te lassen denken wij zo. Gelukkig hadden wij die avond andere plannen, we hopen van jullie hetzelfde! 😀 En Bitterzoet tot slot, het bierrestaurant dat onze straat nog een beetje cachet gaf, geeft er na drie jaar de brui aan. Hilaire Spreuwers, samen met z’n vrouw bezieler achter het restaurant, geeft open en eerlijk toe dat de horeca niet leefbaar is voor wie alles open én eerlijk doet. Toch wel een ontnuchterende vaststelling in de sector … maar misschien/hopelijk een eye opener voor mensen in de politiek of elders om eindelijk eens werk te maken van die hoge belastingdruk waaronder wij Belgen gebukt gaan. Volgende week zijn we terug op post, tenzij ze mij zouden vragen om alle boeken van Kristien Hemmerechts uit de rekken te halen. ’t Is alleszins minder (kut)werk, dan dat ik ze ook effectief zou moeten lezen. 😉

Posted 29/01/2014 by ambijans in Algemeen, Sport

‘De huiswerkcoach’ (Arnold Brouwer)   Leave a comment

huiswerkcoach

‘Hij doet gewoon z’n huiswerk niet. Wat we ook zeggen, hij weigert. Hij gaat wel naar boven maar ook daar doet hij niets. En als we er wat van zeggen, hebben we meteen een huis vol herrie.’ Een herkenbare noodkreet van wanhopige ouders. In dit boek biedt ‘De Huiswerkcoach’ handvatten voor ouders om hun kinderen te helpen met huiswerk. Veel leerlingen weten gewoonweg niet hoe ze hun leerwerk en maakwerk aan kunnen pakken. Behalve veel studietips en voorbeelden van leerstrategieën besteedt hij ook aandacht aan het zelfvertrouwen van kinderen, communicatie en duidelijkheid. ‘De huiswerkcoach’ is een helder boek dat direct de relevante informatie geeft die een ouder op dat moment nodig heeft. Arnold Brouwer is docent in het voortgezet onderwijs (onderbouw en bovenbouw), schoolcoach, trainer en eigenaar van een studiecentrum voor huiswerkbegeleiding.

Het is een overzichtelijke, handige gids geworden die ouders en begeleiders van jongeren een steuntje in de rug kan bieden bij het effectiever aan de slag gaan met studie en huiswerk. Er wordt ingegaan op routinevorming, het ontwikkelen van de juiste attitude en het eigen maken van helpende routines en oplossingswegen. Het goede is dat studie, studeren, huiswerk maken, leren leren worden ingebed in een pedagogische context, dat studie op een redelijke wijze inzichtelijk wordt gemaakt en dat de gewenste doelen, maar ook dat wat je er als studerende aan hebt in beeld worden gebracht. Net als heel het leven en heel de opgroeiende factor daarin, is het van groot belang om met jongeren in gesprek te gaan en te blijven. Om samen betrokkenheid te ontwikkelen voor de taak waar ieder voor staat. Interesse, ‘Zie mij!’, de druk van ‘moeten presteren’ weghalen, effectieve, slimme werkwijzen leren hanteren zijn de principes die hier op heldere wijze met voorbeelden worden aangereikt. Voor ouders, begeleiders en docenten van pubers zit de bundel (met rode steunkleur) boordevol praktische tips: van het inrichten van de studeerruimte tot agendagebruik, inzichtelijk leren samenvatten en van leerwerk tot maakwerk.  Duidelijk merkbaar is dat auteur in zijn dagelijkse werk als docent volop met dit bijltje heeft gehakt.

Posted 28/01/2014 by ambijans in Literatuur

‘American Hustle’ (David O. Russell) @ Roxy   Leave a comment

American Hustle poster

Irving Rosenfeld (Christian Bale) is een briljante oplichter die samen met zijn sluwe Britse partner en minnares Sydney Prosser (Amy Adams) wordt gedwongen om te werken voor de losgeslagen FBI-agent Richie DiMaso (Bradley Cooper). DiMaso introduceert ze in de gevaarlijke maar betoverende wereld van de ‘power brokers’ (oplichters die mensen omkopen om op een bepaalde persoon te stemmen) en de maffia. 10 Oscarnominaties en samen met ‘Gravity’ getipt bij de favorieten. Dat wordt vrijwel zeker een stormloop vanavond in Koersel voor deze avant-première. De eerste vier films van David O. Russell gingen geruisloos aan mij voorbij, zijn twee vorige films zag ik wél: ‘The Fighter’ en ‘Silver Linings Playbook’. De gebruikelijke trailer mag uiteraard niet ontbreken. 😉

UPDATE

Met de drukte viel het deze keer bijzonder goed mee in Koersel. Naast de reeds genoemde acteurs passeerden ook de verrukkelijke Jennifer Lawrence, Jeremy Renner en heel kort Robert De Niro de revue. Prima verhaal, dito acteerprestaties en een fantastische soundtrack met o.a. Donna Summer, Todd Rundgren, Duke Ellington, America, Steely Dan, The Temptations en David Bowie. En toch miste ik iets, waar ik moeilijk de vinger op kan leggen. Het geheel keek lekker weg, maar écht beklijvend was het uiteindelijk niet. Kwam het omdat de zaal al meteen in de eerste scène moest lachen met het vrij onnozele haarstukje van Christian Bale? Of omdat er iemand met een nogal aanstekelijke lach in het publiek zat? Nochtans viel er zeker te lachen in deze prent, bijvoorbeeld tijdens het verhaal over ijsvissen dat enkele keren terugkomt. Ik had ook de indruk dat Russell heel goed heeft opgelet toen hij naar de films van Martin Scorsese keek, want daar leek het verhaaltechnisch soms een beetje op. Al komt hij jammer genoeg niet in de buurt van de grootmeester. Het zal mij benieuwen hoeveel van de 10 nominaties men daadwerkelijk zal omzetten naar een Oscarbeeldje.

Posted 27/01/2014 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (50) Ash   Leave a comment

ash

Onze allerlaatste genomineerde in deze rubriek die bijna dertien maanden meeging heet Ash. In 1992 richtten enkele Noord-Ierse jongeren deze band op waarvan zanger Tim Wheeler één van de speerpunten werd. Ze zijn niet in één muzikaal hokje te plaatsen met hun mengelmoes van Britpop, rock en indie. Na een doorbraak in de eigen regio kregen ze al snel veel airplay op de Britse radio. Vanaf 1996 gaat het plots hard als ‘1977’ (het geboortejaar van twee groepsleden) inslaat als een bom. Ze zijn op dat ogenblik nauwelijks de middelbare schoolbanken ontgroeid. Om hun band nóg meer cachet te geven besluiten ze zich o.a. te versterken met de bekoorlijke gitariste Charlotte Hatherley die ook de backing vocals voor haar rekening neemt. Nochtans verloopt hun carrière daarna met de nodige ups en downs. Blijkbaar heeft de band het moeilijk om van het etiket ‘jonge belofte’ af te geraken. Begin 2006 stapt Hatherley uit de band om zich op haar solocarrière te richten (drie cd’s tussen 2004 en 2009), maar tegenwoordig treedt ze op onder de naam Sylver Tongue. Sinds 2007 opereert Ash een beetje in de marge. Ze treden nog vaak op, maar maken vooral demo’s. ‘Twilight of the innocents’ werd aangekondigd als hun laatste cd ooit. Vanaf nu zouden ze enkel nog singles op de markt gooien, omdat ze vinden dat de hele muziekindustrie en het concept rond cd’s uitbrengen totaal achterhaald is. De discografie van Ash bestaat uit 10 EP’s, één live cd, een viertal verzamelcd’s en zes full cd’s.

1. ‘Uncle Pat’ (uit ‘Trailer’, 1994)

2. ‘Goldfinger’ (uit ‘1977’, 1996)

3. ‘A life less ordinary’ (uit ‘A life less ordinary’ OST, 1997)

4. ‘Jesus says’ (uit ‘Nu-Clear Sounds’, 1998)

5. ‘Sometimes’ (uit ‘Free all angels’, 2001)

6. ‘There’s a star’ (uit ‘Free all angels’, 2001)

7. ‘Envy’ (uit ‘Intergalactic Sonic 7”s’, 2002)

8. ‘Clones’ (uit ‘Meltdown’, 2004)

9. ‘You can’t have it all’ (uit ‘Twilight of the innocents’, 2007)

10. ‘I started a fire’ (uit ‘Twilight of the innocents’, 2007)

Zo, 50 (volgens onze bescheiden mening) onderschatte artiesten passeerden hier de revue waarvan wij vonden dat iedereen ze eens een faire kans moest geven. Voor wie het de weken ervoor heeft gemist, nog eens een korte round-up van het lijstje. Dat gaf achtereenvolgens Pinback, Turin Brakes, Elliott Smith, Juliana Hatfield, Liz Phair, Throwing Muses, Iron & Wine, Fugazi, Helmet, Sufjan Stevens, Donald Fagen, Boards of Canada, Amon Tobin, Red Snapper, The God Machine, Alice Russell, Quicksand, Plaid, Interpol, My Bloody Valentine, Portishead, Ride, Ned’s Atomic Dustbin, DJ Shadow, The Black Dog, Stereolab, Animal Collective, Blonde Redhead, Dead Can Dance, Pixies, Lush, Moloko, The Afghan Whigs, Cocteau Twins, Nine Inch Nails, Wilco, Grizzly Bear, Beach House, Front 242, Massive Attack, Max Richter, Midnight Oil, Zero 7, 4 Hero, Talk Talk, The The, Motek, Kate Bush, Michael Franti en Ash. Jullie waren een fijn en aandachtig publiek! 😉

Posted 26/01/2014 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (1791-1795)   Leave a comment

Cat Stevens

We starten ons weekend met de steeds terugkerende muzieklijst. Vrijdagavond speelden we na lang nog eens een zogenaamde ‘quiz onder de kerktoren’. In het politiek verdeelde Heusden-Zolder wonnen we vorig jaar met een gelegenheidscombo een quiz. Niet als Moedige Missers, maar onder een andere naam. Dit jaar kozen we dezelfde tactiek: een paar MM’ers aangevuld met twee rasechte gelegenheidsquizzers maar dan toch onder eigen naam quizend. Op het einde van de avond ex-aequo eindigen met een team, een onnozele schiftingsvraag moeten beantwoorden over een aantal pennen in een plastic zak waarin wij als eersten ons antwoord mochten zeggen waarna de tegenstander daar gewoon iets over ging qua aantal. Da’s behoorlijk zuur! In het quizmilieu zou zoiets gewoon ‘not done’ zijn, maar we hebben besloten om het met de spreekwoordelijke mantel der liefde te bedekken. Alsof er een andere mogelijkheid is … 😉

1791. Matthew and son – Cat Stevens (1966)

1792. Let’s not fall apart – Broken Glass Heroes (2010)

1793. Mated – Jaki Graham & David Grant (1986)

1794. It takes a muscle to fall in love – Spectral Display (1982)

1795.  Where is my man – Eartha Kitt (1983)

Eartha Kitt

Posted 25/01/2014 by ambijans in Muziek