Archive for 17/01/2014

De vraag van de week (2)   2 comments

Ik dronk, ik kwam en ik plaatste een tattoo!

Voor mijn jaarlijkse zomervakantie trek ik elk jaar richting het zuiden van Spanje, waar ik me dan laat onderdompelen in de gastvrijheid van de Spaanse costa. Meer en meer Vlamingen nemen mijn goede voorbeeld gewoon over … en dat is prima! Op die manier bieden we een klein beetje weerstand aan het overaanbod Britten dat ginds in groten getale is neergestreken. Niks tegen Britten overigens, ik sla er nog altijd liever een praatje mee dan met eender welke Duitser. ūüėČ Dat laatste is een grapje h√®! Al is me in al die jaren √©√©n ding bijzonder hard opgevallen: het gros van de Britten die je op het strand, op de markt¬†of elders¬†ziet rondstruinen staat vol tattoos. Er bestaan uitzonderingen, maar op mijn Spaanse vakantieplek zijn die bijna onvindbaar. In Groot-Brittanni√ę mag je het gerust een hype noemen. Ook op het EK voetbal van 2012 kon je er niet langer naast kijken: een overgrote meerderheid van de voetballers daar had zichzelf versierd met √©√©n of meerdere tatoeages. Daarom luidt de vraag van deze week als volgt: ‘Waarom hebben bijna alle bekende profvoetballers tegenwoordig tattoos?’

Om daar een beetje meer over te vernemen, moesten we terug de geschiedenis induiken. Vroeger werden tattoos voornamelijk toegeschreven aan zeelui, terwijl je ze tegenwoordig bijna overal ziet opduiken. Het grootste voordeel van dit soort lichaamsversiering was, dat men bij een overlijden op zee makkelijker tot identificatie kon overgaan. Elke zeeman had een herkenningsteken, dus was het toentertijd een fluitje van een cent om ze allemaal uit elkaar te kunnen houden. Het is van oudsher een vorm van lichaamscultuur, waar in de meeste gevallen een heel verhaal achter steekt. Dat verhaal kan zowel een positieve als een negatieve situatie vertolken. Mensen die bijvoorbeeld de namen van hun kinderen op hun lichaam laten zetten, geven hiermee aan dat ze een band voor het leven hebben gesmeed met hun nakomelingen. Hun meest dierbare bezit wordt op die manier n√≥g meer een stukje van henzelf. Er zijn ook mensen die levenswijsheden (in allerlei varianten) op hun lichaam laten zetten. Heel vaak is dat, omdat ze in het verleden fouten hebben gemaakt. Dat hoeven niet altijd grote misstappen te zijn, maar zo’n tatoeage kan w√©l een soort van richtlijn of levensmotto¬†zijn waarnaar ze in de toekomst willen trachten te leven. Ze putten er als het ware een soort van innerlijke kracht uit!

Maar we hadden het dus over profvoetballers met tattoos. Ik zie soms wel eens werk van mensen die bedreven zijn in het zetten van tattoos, al zou ik ze zelf voor geen geld ter wereld op mijn lichaam willen zien prijken. We leven nochtans in een tijdsgeest waarin het hebben van tattoos drempelverlagend werkt. Vroeger was het not done, terwijl tegenwoordig niemand nog vreemd opkijkt van dit fenomeen. Meer en meer voetballers laten belangrijke momenten uit hun carri√®re op hun lichaam aanbrengen (al dan niet onder invloed van hun vrouw): als ze een titel winnen, een cup pakken of een record, dan mag de man met de inkt terug aan het werk. Vroeger was er iemand in de familie die een plakboek bijhield, maar da’s tegenwoordig zo pass√©. Er¬†bestaat zelfs een hardnekkig verhaal dat zegt dat mensen met tatoeages dommer zouden zijn, dan soortgenoten die er geen hebben. Omdat¬†ik nergens een wetenschappelijk¬†onderbouwd bewijs vond voor deze bewering, ga ik ervan uit dat het gewoon een hardnekkige mythe is. Al blijf ik erbij dat zo’n curriculum vitae op je lijf soms makkelijk is. Mocht een voetballer vergeten zijn bij welke clubs hij ooit speelde, dan is √©√©n blik op zijn lijf¬†vaak voldoende om¬†weer helemaal¬†mee te zijn! ūüėÄ

Er is ook een zeker kuddegedrag mee gemoeid: vroeger hadden ze allemaal een tas van Louis Vuitton om mee te pronken, nu kunnen ze hun tatoeages aan een vergelijkende studie onderwerpen. En als de √©√©n een nieuwe tattoo laat zetten, duurt het niet lang of de ander moet gedwee volgen. Al zorg je er best voor dat je tattoo je¬†voldoende leesplezier verschaft. Zo liet Orlando Engelaar (ooit bij Genk, tegenwoordig actief in het Australische Melbourne) volgens intimi een stuk uit het Nieuwe Testament op zijn lichaam etsen. Hij koos voor zijn rug, omdat daar nog plek vrij was. Had hij niet beter twee keer kunnen nadenken? Er is niets zo moeilijk als in een badkamerspiegel een¬†getatoe√ęerde¬†tekst op je rug proberen te ontcijferen. Of gunt hij¬†zijn clubkin√© graag wat leesplezier tijdens het werk? We hadden hier nog een apart hoofdstuk kunnen wijden aan al die voetballers die nogal zwak waren¬†in spelling. Een aanzienlijk aantal onder hen liet ooit kemels van fouten op zijn lichaam zetten. Heel erg dom! Nee, dat Guy Pearce het als noodoplossing gebruikt voor zijn amnesie¬†in¬†een schitterende film als ‘Memento’, daar hebben we dan weer w√©l begrip voor. Wie als voetballer keiharde¬†duiten wil verdienen, kan ook best zonder tatoeages naar Saudi-Arabi√ę trekken. In dat land zijn √©chte plakplaatjes verboden voor voetballers. Men beweert daar dat het een zeer slechte invloed zou hebben op de jeugd. Hoe je het ook draait of keert, de voetbalwereld zit nog steeds vol macho’s, want hoe verklaar je anders dat spelers¬†pas¬†op pensioengerechtigde leeftijd durven uitkomen voor hun homoseksualiteit? Ja, jij daar … Hitzlsperger! De vraag ‘Bestaat homoseksualiteit daadwerkelijk¬†in de voetbalsport?’ zal er echter eentje voor de toekomst zijn. ūüėČ

Posted 17/01/2014 by ambijans in Algemeen