Archive for januari 2014

De vraag van de week (3)   Leave a comment

plaspauze

Vorige week vrijdag hadden wij heel toevallig het jaarlijkse personeelsfeest van de gemeente Zonhoven, dat dit jaar door de mensen van het OCMW in mekaar werd geknutseld. Het eten werd dit jaar verzorgd door het Acaciahof in Overpelt (prima, niets op aan te merken) en in plaats van een slaapverwekkende dj kwam er dit jaar een covergroep spelen, The Suspenders. Niet dat een covergroep mij meteen kan boeien, maar het had alleszins meer charme dan een dj. Het ideale personeelsfeest bestaat niet, je kan nu eenmaal niet iedereen tevreden stellen. Toch denk ik dat de meeste mensen met een positief gevoel naar huis gingen. Na een doortocht in de Tropical lag ik bijvoorbeeld pas om 4u40 in mijn bed. Op zo’n personeelsfeest wordt behoorlijk wat gedronken (uiteraard niet door de mensen van de bib, maar door al de rest!) en dat leidde meteen naar mijn volgende vraag: ‘Waarom gaan vrouwen altijd met twee (of meer) samen naar het toilet?’

Een heel urgente vraag vind ikzelf en ik denk dat ik in naam van veel mannen spreek, die zich al jaren exact dezelfde vraag stellen. De kans dat mannen ‘en groupe’ gaan plassen is vrijwel onbestaande, tenzij tijdens de rust van één of andere voetbalwedstrijd. Na enkele pintjes bier moet de blaas meestal geledigd worden, het ideale moment om met maten naast elkaar te staan bij de urinoirs. Volgens sommige mannen zit er achter dit bekende fenomeen bij vrouwen een hele complottheorie die heel simpel is: vrouwen gaan samen op het toilet konkelfoezen over hun mannen (of die van een ander, dat zou ook kunnen), want ’t is een ideale, veilige plek die niet dadelijk toegankelijk is voor ons, mannen. Waarom nemen ze ook hun handtas mee? Is het enkel om hun lippen te stiften of houden ze thuis een geheim dagboek bij over hun man waaruit ze die avond voorlezen aan hun vriendinnen? Het zou best kunnen, want ‘samen naar het toilet gaan’ durft al eens uitlopen tot een half uur. Ruim genoeg tijd om de ergste epistels de revue te laten passeren volgens mij. Je kan het ‘collectief plassen’ een zekere vorm van kuddegeest noemen, met twee of meer plassen is namelijk gezelliger dan alleen. Dat vrouwen bang zouden zijn om helemaal alleen richting toilet te moeten gaan lijkt me pure onzin.

Het zou ook kunnen zijn dat ze het doen om veiligheidsredenen. Ze zijn er niet helemaal gerust in dat de sloten op de toiletten wel goed werken, dus is het altijd handig als er een soortgenote op de uitkijk blijft staan terwijl zij gehurkt hun gevoeg doen. In die zithouding is een vrouw vrij kwetsbaar dus alle hulp is in dat geval welkom. In regel wordt er langer aangeschoven op de vrouwentoiletten dan op de mannentoiletten, dus als één van die dames plots hevige aandrang voelt zijn er altijd vriendinnen die solidair zijn. Die lange wachtrijen indachtig reageren ze eigenlijk proactief. Want gedeelde smart (samen aanschuiven op het toilet) wordt dan halve smart als je in die tussentijd leuk met mekaar kan babbelen. Je zou het ook ‘roddelen’ of intens sociaal contact kunnen noemen, al is er geen échte studie die zegt dat vrouwen ‘intenser sociaal’ zijn dan mannen. 😉 Het mag duidelijk zijn: een eenduidig antwoord bestaat niet, het zal vermoedelijk een combinatie van meerdere factoren zijn. Bij deze is de vraag waarom vrouwen samen buiten gaan roken ook beantwoord. 😀

Posted 24/01/2014 by ambijans in Algemeen

Straffe 1000 (1786-1790)   Leave a comment

louis-armstrong

Het was hier ten huize Ambijans twee dagen ‘dolce far niente’. Er zijn er die vinden dat ons hele ambtenarenleven uit die drie woorden bestaat, dus ik laat hen graag in die waan. Jezelf tegen dit soort van ‘geruchten’ verdedigen is nl. vooraf al een verloren zaak. 😉 Donderdag is muziekdag waarin we weer enkele classics lanceren, met dit keer Satchmo, een zingende Italiaan, Amerikaanse electronica, een Israëlisch zangduo en Amerikaanse alternatieve rockmuziek uit Chicago. ’t Is nog net geen weekend, maar je kan er alleszins al een soort van weekendgevoel mee creëeren. Have fun!

1786. What a wonderful world – Louis Armstrong (1967)

1787. Ma quale idea – Pino D’Angiò (1981)

1788. Cloudlight – Eskmo (2010)

1789. Cinderella rockefella – Esther & Abi Ofarim (1968)

1790. Somebody else’s body – Urge Overkill (1995)

urge overkill

Posted 23/01/2014 by ambijans in Muziek

Keek op de Week (78)   1 comment

Bruno 'grumpy' Buyse (N-VA)original grumpy cat

Er zijn gebeurtenissen in het dagelijkse leven, die zo bijzonder zijn (zowel op humoristisch niveau en daarna weer gepaard gaand met de nodige tristesse) dat je bijna zou hopen dat één of ander productiehuis er straks een wekelijkse docusoap over zou maken. Aan inspiratie geen gebrek, dat is alvast één ding dat zeker is. Wij vonden in de politiek én in de sport twee gebeurtenissen terug met redelijk wat dramagehalte erin verwerkt. Voor politieke journalisten in Limburg was het dezer dagen smullen als ze nog eens richting Heusden-Zolder mochten trekken om daar de temperatuur te gaan meten in het plaatselijke gemeentehuis. Al kan ik me goed voorstellen dat er figuurlijk al journalisten zijn gesneuveld door de politieke intriges aldaar. Eén man is al zo vaak over de tong gegaan dat hij straks van zijn naam bij wijze van spreken een merknaam zou kunnen maken. Vroeger had je BB (Brigitte Bardot) die tot de verbeelding sprak van het bioscooppubliek. Anno 2014 is Bruno Buyse aardig op weg om het nieuwe icoon te worden met dezelfde initialen. We gaan zijn hele levensverhaal hier niet uit de doeken doen, maar hij begon zijn politieke carrière ooit in Leuven (bij Agalev) en hij zal die meer dan waarschijnlijk beëindigen bij de N-VA in Heusden-Zolder. Hij had de intentie om burgemeester te worden van die laatste gemeente, maar moest zich tevreden stellen met het schepenpost van Ruimtelijke Ordening, Publiek Domein én Verandering. Die laatste bevoegdheid had hij helemaal zelf gecreëerd, onze Bruno. Nogal wiedes als je partij de slogan ‘De Kracht van Verandering’ hanteert. Buyse had echter één onhebbelijkheid, die we het best catalogeren onder de noemer ‘intimidatie’. Zo was hij een plaag voor het gemeentelijk personeel, de administratie en alle andere mensen waar hij mee moest samenwerken. ‘Zijn wil was wet’, zo dacht hij. Maar dat was buiten zijn coalitiepartners NHZ, SP.A en OVLD gerekend. Onder druk deed Bruno Buyse dan maar afstand van zijn schepenambt, om de plooien terug glad te strijken. Het luikje ‘Verandering’ had hij op die manier in ieder geval aardig verwezenlijkt moet ik zeggen. 😉 Alles terug peis en vree dacht iedereen!

Begin dit jaar namen burgemeester Borremans en schepen Schops ontslag omdat er volgens hen steeds meer sprake was van belangenvermenging in gemeentelijke dossiers. Ze gingen als onafhankelijke zetelen en zagen nog twee N-VA dissidenten, die er dezelfde mening op nahielden. En weer dook de naam Bruno Buyse op als aanstichter van alle onheil. Dus werden er een aantal crisisvergaderingen gehouden, waarin de partijen hun respectievelijke standpunten konden naar voor brengen. Ex-burgemeester Sonja Claes (CD&V) hield zich al gereed om in geval van nood het burgemeesterschap op te eisen, maar zover kwam het (nog) niet. De voorzitter van de gemeenteraad, Marc Swevers (OVLD), mocht vervolgens voor de verzamelde pers verklaren dat de coalitiepartners elkaar hadden gevonden en dat (voorlopig) alles onder controle was. Alles dus terug koek en ei zou je denken, maar tot onze eigen verbazing stond ’s anderendaags ’s morgens in de krant dat zowel SP.A en NHZ (in iets mindere mate) een probleem bleven hebben met de figuur Buyse binnen de gemeenteraad. Geen wonder dat Bruno steeds meer begint te lijken op grumpy cat. Om te weten hoe de soap nu verder gaat kan je best de regionale krantenberichten in de gaten houden. Die andere soap draaide overigens rond Thorgan Hazard, die bij Zulte Waregem/Anderlecht speelt (schrappen wat niet past) en die straks zonder twijfel de nieuwe Gouden Schoen zal worden. Hij wil graag naar Anderlecht, maar mag niet van z’n huidige club. Hij mag ook van de ploeg waar hij tot nader order eigendom van is (Chelsea), maar zijn huidige club heeft bezwaren. Net als je denkt dat hij op weg is naar Anderlecht, staat hij weer doodleuk op het oefenveld van Zulte Waregem. Zelfs één van de Vlerick boys van Club Brugge kwam zich met de zaak bemoeien. Ja, het moet pijn doen in West-Vlaanderen dat blauwzwart al jaren geen platte prijs meer bij elkaar heeft weten te voetballen. Hou tot en met 31 januari het sportkatern in de gaten zou ik zeggen.

En dan fietsen we tot slot nog een korte tijdrit door een aantal andere nieuwsfeiten. Kunstpaus Jan Hoet ligt na een hartaanval in het ziekenhuis, het jaarlijkse autosalon in Brussel is weer op gang geschoten (dit keer zonder Cadillac en Infiniti maar wél nog steeds met kortgerokte hostessen), Wesley Sonck vond onderdak bij Appelterre in eerste provinciale waardoor zijn kans op CL-voetbal plots onbestaande is geworden, Marc Dutroux schreef een brief van 44 bladzijdes naar Jean-Denis Lejeune waarin hij zijn (gemanipuleerde) waarheid vertelt, Japan is weer vrolijk begonnen aan het afslachten van dolfijnen, president Obama komt in maart naar ons land, Rocco Granata krijgt een lifetime achievement award voor zijn verdiensten volgende maand tijdens de MIA’s en een aantal homofobe Russische landen keert zich tegen Conchita Wurst, een zogenaamde ‘vrouw’ met baard die straks deelneemt aan het Eurovisiesongfestival. In ons land worden binnenkort de preselecties op gang geschoten en daar zit nogal wat bekend volk bij. We denken spontaan aan Sylvie De Bie, 2 Fabiola en Jessy (van MacKenzie) en nog tal van andere (mindere) goden. Die laatste is overigens blond en gezegend met een flink stel tieten. Omdat de muziek zelden primeert in dit soort preselecties kunnen we haar misschien beter rechtstreeks naar Denemarken laten gaan? Als ze mijn aandacht kan vasthouden, moet ze zeker in staat zijn om die liedjeswedstrijd ginds winnend af te sluiten. Queens of the Stone Age staat dit jaar op Lowlands, waardoor de kans ineens vrij groot wordt dat ze ook naar Pukkelpop zullen afzakken. Titelverdediger Novak Djokovic werd dan weer in de pan gehakt door Stanislas Wawrinka op de Australian Open, waardoor hij de halve finales mist. Bij de dames was de enkele weken geleden hier door ons nog fel bewierookte Ana Ivanovic niet opgewassen tegen de Canadese Eugenie Bouchard. Stéphanie Thunus mag zich dan weer één jaar ‘Ladychef of the year’ noemen. Zij staat achter de kookpotten in ‘Au gré du vent’ in Seneffe (provincie Henegouwen). Minister Ingrid Lieten tot slot is bezorgd omdat Telenet zich eventueel wil inkopen bij televisiezenders Vier en Vijf. Ze staat overigens niet alleen want ook CD&V, N-VA en OVLD hebben wat angst voor een té grote machtsconcentratie. Volgende week meer shownieuws uit Zonhoven, tenzij Jessy De Smet me zou vragen als backing vocal voor MacKenzie. Die twee buitenkansen moet ik uiteraard met beide handen grijpen. 😉

Posted 22/01/2014 by ambijans in Algemeen, Politiek

‘1001 historische plekken die je gezien moet hebben’ (Richard Cavendish)   Leave a comment

cavendish

Dit rijk geïllustreerde naslagwerk biedt een veelzijdig beeld van plekken waar de mens door de tijd heen zijn sporen heeft nagelaten. De brede selectie van plaatsen in dit boek weerspiegelt duizenden jaren van historische gebeurtenissen en loopt uiteen van de grotten van Sterkfontein, ‘de wieg van de mensheid’, nabij het Zuid- Afrikaanse Johannesburg, tot Checkpoint Charlie in Berlijn, boegbeeld van de Koude Oorlog. Bij elke bijzondere plek wordt de geschiedenis ervan geschetst met details over de bouw of aanleg ervan, en – waar relevant – de naam van de architect. Richard Cavendish, de samensteller van dit boek is van veel markten thuis. En zoals je zal merken staan er zowel plekken in waar je relatief makkelijk of snel kan geraken maar tevens plaatsen waarbij je over een groter budget moet beschikken. Indien je niet die kansen hebt, dan kan je uiteraard heerlijk wegdromen bij dit soort boeken. Ik kan enkel uit eigen ervaring spreken, maar ik vind het heerlijk om door dit soort boeken te bladeren. Volgens mij een ideaal geschenk tegen verzuring, behalve als je het liefst vastroest onder de kerktoren (al kan zelfs dat zo z’n charmes hebben). 😉 Dit boek is uiteraard beschikbaar in uw lokale bibliotheek, in dit geval die van Zonhoven. 😀

Posted 21/01/2014 by ambijans in Literatuur

’12 years a slave’ (Steve McQueen) @ Roxy   Leave a comment

12 Years a Slave

Het verhaal speelt zich af rond 1850. Solomon Northup (Chiwetel Ejiofor), een ontwikkelde zwarte man met een talent voor muziek, woont met zijn vrouw en kinderen in Saratoga, New York. Op een dag, wanneer zijn gezin de stad uit is, wordt hij benaderd door twee mannen die hem drogeren, vastbinden en naar het Zuiden sturen als slaaf. Niemand luistert naar Solomon wanneer die beweert een vrij man te zijn. Hij probeert wanhopig te ontsnappen maar zijn pogingen worden telkens verijdeld. Hij wordt verkocht aan William Ford, een vriendelijke molenaar die de attente Solomon wel op prijs kan stellen. Ford moet hem echter verkopen aan een wrede meester die hem en de andere slaven onderwerpt aan afschuwelijke wreedheden. Jarenlang droomt Solomon van een terugkeer naar huis. Hij verbergt stukken papier in zijn viool en ontwikkelt een natuurlijke inkt waarmee hij een brief kan schrijven. Maar zelfs al kan hij de brief schrijven zonder betrapt te worden, aan wie moet hij hem dan verzenden? Wie kan hij vertrouwen om de brief af te leveren? En zal hij lang genoeg in leven blijven om gered te worden? Regisseur Steve McQueen durft het ook deze keer weer aan om een heikel onderwerp te verfilmen. Met verder o.a. Michael Fassbender (ook te zien in ‘Hunger’ en ‘Shame’), Brad Pitt en Lupita Nyong’o. De film wist liefst 8 Academy Awards nominaties in de wacht te slepen. Op 2 maart weten we meer, maar eerst vanavond de film maar eens bekijken. Hier is alvast een trailer!

UPDATE

Het succes van de Elan filmavonden is tegenwoordig uit haar voegen aan het barsten. Ik ga zelf al jaren op maandag kijken naar ‘de betere films’ in Koersel (waar er avonden waren dat we maar met 20 mensen in de zaal zaten), ondertussen heeft een hele hoop volk de weg naar de Roxy theatre gevonden. Alweer een meer dan uitverkochte zaal! Het succes is Ludo en de zijnen uiteraard gegund, maar gisteravond hoorde ik her en der toch wat gemor. ‘Oei, dat werkt hier niet met vaste plaatsen’, ‘Hola, een volle zaal? Doen ze nog een tweede zaal open voor dezelfde film?’ en ‘Waar is de tijd dat je hier nog pal voor de deur kon parkeren?’. Anyways, zelfs ik was gisteravond aan de late kant ter plaatse maar ik vond gelukkig nog plek langs een vriendelijk echtpaar (ongeveer op de plaats waar ik normaal altijd zit). De film werd dit keer ingeleid door Johan Simons en die deed dat met verve. Nog vóór er één zin was gesproken verscheen de tekst ‘deze film is gebaseerd op waargebeurde feiten’. Ik werd meteen achterdochtig, gelukkig was er geen aanleiding voor want ’12 years a slave’ is een keiharde, confronterende film die voor nogal wat huivering zorgde in de zaal. Het op waarheid gebaseerde autobiografische verhaal van Solomon Northup is een indrukwekkend verhaal dat een fantastische film heeft opgeleverd. Je vraagt je bij momenten af hoe zoiets überhaupt ooit is kunnen gebeuren. Rassensegregatie, het afnemen van je persoonlijke vrijheid, het harteloos uit mekaar rukken van gezinnen en de slavenhandel met bijhorende veilingen. En dan zwijgen we nog over de mensonwaardige manier (verkrachtingen en geselingen) waarop die mensen destijds werden behandeld. Niets blijft ons als toeschouwers bespaard. Hans Zimmer zorgt voor een degelijke muziekscore, al vond ik de samenzangen tussen de slaven een stuk authentieker klinken. Het laatste kwartier van de film is écht pakkend. Geen wonder dus dat deze film één van de grote kanshebbers is voor ‘beste film’ op de Academy Awards. Nee, mijn filmjaar 2014 is stevig van start gegaan. Volgende week zijn we meer dan waarschijnlijk weer op post voor ‘American Hustle’.

Posted 20/01/2014 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (49) Michael Franti   Leave a comment

michael franti

Voorlaatste aflevering in onze reeks en we komen uit bij Michael Franti, een man die rock, reggae, hiphop en funk combineert als een volleerde sterrenchef. Hij heeft ook meerdere muzikale levens, want ooit begon hij bij het punk-industrial combo The Beatnigs, dat hij samen met Rono Tse oprichtte. Later ging The Beatnigs op in Disposable Heroes of Hiphoprisy met exact hetzelfde duo. Toen Franti de harde kantjes in zijn muziek wat beu werd, kwam hij op de proppen met Michael Franti & Spearhead. Mensen die een broertje dood hebben aan politieke boodschappen of het aan de kaak stellen van sociale kwesties kunnen Franti best zo veel mogelijk mijden. Hij durft namelijk opkomen voor de zwakkeren in onze maatschappij, al doet hij dat altijd op een pacifistische manier. Zijn laatste cd’s klinken trouwens een stuk vrolijker. Franti is trouwens een graag geziene gast op Pukkelpop, want tussen 2001 en 2008 kreeg hij vier keer een plek op de affiche. Van mensen die het kunnen weten heb ik al gehoord dat Michael Franti een fantastische mens is. Ook al loopt hij heel vaak rond op blote voeten. 😉

1. ‘Rooticus Sporadicus’ (uit ‘The Beatnigs’, 1988)

2. ‘Television, the drug of the nation’ (uit ‘Hypocrisy is the greatest luxury’, 1992)

3. ‘Positive’ (uit ‘Home’, 1994)

4. ‘Why oh why’ (uit ‘Chocolate Supa Highway’, 1997)

5. ‘Sometimes’ (uit ‘Stay human’, 2001)

6. ‘Bomb the world’ (uit ‘Everyone deserves music’, 2003)

7. ‘I know I’m not alone’ (uit ‘Yell Fire!’, 2006)

8. ‘Say hey (I love you)’ (uit ‘All Rebel Rockers’, 2008)

9. ‘The sound of sunshine’ (uit ‘The sound of sunshine’, 2010)

10. ‘I’m alive (Life sounds like)’ (uit ‘All people’, 2013)

Posted 19/01/2014 by ambijans in Muziek

Verjaardagsetentje bij ‘De Kristalijn’ (Genk)   Leave a comment

de kristallijn genk

Misschien moeten we er maar een goeie gewoonte van maken om alle even verjaardagen te vieren in een sterrenrestaurant? Zo trakteerde ik voor mijn veertigste verjaardag bij JER in Hasselt en dit jaar trekken we naar een andere buurgemeente van Zonhoven, nl. naar Genk. Daar ligt De Kristalijn, vlak in de buurt van het plaatselijke golfterrein. Weet je wat ook heel frappant is? Toen wij iets meer dan twee jaar geleden beslisten waar we onze nieuwe voordeur culinair wilden inzegenen, werd JER steevast tot de kanshebbers gerekend voor een eerste Michelinster. Niet veel later volgde die beloning. Met De Kristalijn liep het eigenlijk identiek hetzelfde. Een aantal kennissen had zich daar bijzonder positief over uitgelaten. Niet enkel het eten is er prima, maar ook architectonisch gezien is het gebouw op zich al een fraai staaltje vakmanschap. Genoeg redenen om het er eens op te wagen! Al hebben we misschien een beetje pech dat er zaterdagmiddag geen shift wordt gedraaid. Tegen 18u30 arriveren we ter plaatse, dus zien we het restaurant wellicht liggen, badend in een zee van licht. Misschien oogt het dan wel mooier als overdag? Ik weet het jullie achteraf allemaal te vertellen. 😉 Helaas kan papa er straks niet bij zijn. Hij ligt sinds eergisteren terug in het ziekenhuis. Ongeveer een week geleden ging hij gezond naar de dokter, maar na de bloedafname werd hij thuis ziek. Een bezoek aan de dokter gaf aan dat het toch raadzamer was om voor een volledige check-up naar het ziekenhuis te gaan. De komende dagen worden we hopelijk iets wijzer.

UPDATE

Op een zachte zaterdagavond arriveren we in de Kristalijn, dat een zeer ruime parking heeft. Die staat aardig volgeparkeerd, uiteraard door de aanwezigheid van hotel Stiemerheide dat op wandelafstand terug te vinden is. Via een soort van licht hellend gangpad komen we in het restaurant terecht. Buiten kan je mooi zien dat het restaurant een soort van zwevende constructie is, een knap staaltje architectuur. Binnen worden we meteen verwelkomd door een aantal mannen in nette pakken en één dame, sommelier Jennifer Silvius, die in 2012 nog werd verkozen tot beste sommelier van ons land. Met zachte Nederlandse tongval komt zij aan onze tafel informeren wat we als aperitief wensen te drinken. We laten de champagne aan ons voorbijgaan en kiezen resoluut voor het huisaperitief op basis van twee verschillende soorten witte wijn. Tussendoor krijg ik nog een laat verjaardagsaandenken van mijn twee nichtjes en neefje. Na een blik op de menukaart zijn we eruit: we gaan drie keer voor het vijfgangenmenu De Kristalijn en één keer voor het viergangenmenu. Omdat niets ons te dol is kiezen we ook meteen voor het wijnarrangement erbij. We zijn misschien fervente wijndrinkers (we weten wat we lekker vinden!), maar da’s nog altijd iets anders dan een wijnkenner. We merken meteen dat we op comfortabele stoelen zitten, van waarop we zelfs gedeeltelijk zicht hebben op de open keuken, waarin het personeel staat te koken. Wij arriveren samen met een ander gezelschap maar na ons druppelt het restaurant gezellig vol met een bonte mengeling aan bezoekers. Jong, oud, blond, bruin, heren en dames … we zagen ze in alle maten én vormen doorkomen. 😉 Dat was niet alleen zo voor de bezoekers, we merken ook dat er nogal wat personeel rondloopt in de zaak.

In een eerste rondje komen er vier kleine hapjes voorbij, die de maître omschrijft als fingerfood. Er zullen er nog enkele passeren, alvorens we bij ons eerste gerecht komen: kreeft met passievrucht, wortel, curry-olie en een sesamkoekje. Het is vanavond duidelijk voor fijnproevers, want de porties zijn aan de kleine kant. Al zijn wij gewoon grote eters, daar moeten we ook eerlijk in durven zijn! 😉 Vervolgens krijgen we grietbot met Gillardeau-oester, prei, bladspinazie en lavas voorgeschoteld. Het dient gezegd: ’t is allemaal even lekker. Als we toch één klein puntje van kritiek moeten noemen: bij mijn broer wordt de Gillardeau-oester weggelaten (omwille van zijn allergie voor week -en schaaldieren), maar dat wordt helaas niet gecompenseerd door een ander ingrediënt. Ondertussen zien we in de keuken duidelijk dat elk lid van de keukengarde zijn eigen takenpakket heeft. Chef Koen Somers loopt er rustig bij om alle gerechten van een gepaste finishing touch te voorzien. Gerecht drie is ossenhaas met ossenstaart, knolselder, witlof en wintertruffel. Tussendoor krijgen we nog een soort van sorbet op basis van gin tonic. Als witte wijn werd er een wijntje uit Oostenrijk geserveerd met een hele korte naam, To. De rode wijn was van Zuid-Afrikaanse herkomst, een merlot (Stellenbosch?) als ik me goed herinner. Terwijl wij onze smaakpapillen trakteren op een heerlijke sensatie die haar gelijke niet kent komt het vierde gerecht op tafel: duifje uit Bresse met peterseliewortel, rode biet en gebrande ui. De artisanale kazen laten we aan ons voorbijgaan, dus wordt het 3 x Valrhona chocolade met peer en karamel. Willen we nog graag koffie achteraf? Uiteraard, want vanavond slaan we niets af. Ook hier zit nog een zwart chocolaatje bij, een citroencakeje en het welbekende bokkenpootje. En ze zetten zelfs nog mini-oliebollen op tafel met bloemsuiker. Yummie yummie! We krijgen nog één klein dessertje gepresenteerd en vragen ruim vier uur later naar de rekening. Hierna worden we vriendelijk terug uitgeleide gedaan door het personeel. Het was een supergezellige avond in goed gezelschap, lekker eten, voldoende drank en dat in een aangenaam kader. Zo kunnen we onze avond in één zin samenvatten. ‘Eigenlijk moesten we dat vaker doen’, zo spraken we na afloop. Ik kon me daar helemaal in vinden. Het hoeft niet altijd zo exclusief te zijn, maar ’t is in de toekomst zeker voor herhaling vatbaar. Was De Kristalijn een toffe ervaring? Absoluut, we zouden het onze familie, vrienden én kennissen  met culinaire interesse zeker durven aanbevelen. Het kost wat duiten, maar je bent achteraf een unieke ervaring rijker!

Posted 18/01/2014 by ambijans in Algemeen, Culinair