Archive for januari 2014

‘1001 historische plekken die je gezien moet hebben’ (Richard Cavendish)   Leave a comment

cavendish

Dit rijk ge√Įllustreerde naslagwerk biedt een veelzijdig beeld van plekken waar de mens door de tijd heen zijn sporen heeft nagelaten. De brede selectie van plaatsen in dit boek weerspiegelt duizenden jaren van historische gebeurtenissen en loopt uiteen van de grotten van Sterkfontein, ‘de wieg van de mensheid’, nabij het Zuid- Afrikaanse Johannesburg, tot Checkpoint Charlie in Berlijn, boegbeeld van de Koude Oorlog. Bij elke bijzondere plek wordt de geschiedenis ervan geschetst met details over de bouw of aanleg ervan, en – waar relevant – de naam van de architect. Richard Cavendish, de samensteller van dit boek is van veel markten thuis. En zoals je zal merken staan er zowel plekken in waar je relatief makkelijk of snel kan geraken maar tevens plaatsen waarbij je over een groter budget moet beschikken. Indien je niet die kansen hebt, dan kan je uiteraard heerlijk wegdromen bij dit soort boeken. Ik kan enkel uit eigen ervaring spreken, maar ik vind het heerlijk om door dit soort boeken te bladeren. Volgens mij een ideaal geschenk tegen verzuring, behalve als je het liefst vastroest onder de kerktoren (al kan zelfs dat zo z’n charmes hebben). ūüėČ Dit boek is uiteraard beschikbaar in uw lokale bibliotheek, in dit geval die van Zonhoven. ūüėÄ

Posted 21/01/2014 by ambijans in Literatuur

’12 years a slave’ (Steve McQueen) @ Roxy   Leave a comment

12 Years a Slave

Het verhaal speelt zich af rond 1850. Solomon Northup (Chiwetel Ejiofor), een ontwikkelde zwarte man met een talent voor muziek, woont met zijn vrouw en kinderen in Saratoga, New York. Op een dag, wanneer zijn gezin de stad uit is, wordt hij benaderd door twee mannen die hem drogeren, vastbinden en naar het Zuiden sturen als slaaf. Niemand luistert naar Solomon wanneer die beweert een vrij man te zijn. Hij probeert wanhopig te ontsnappen maar zijn pogingen worden telkens verijdeld. Hij wordt verkocht aan William Ford, een vriendelijke molenaar die de attente Solomon wel op prijs kan stellen. Ford moet hem echter verkopen aan een wrede meester die hem en de andere slaven onderwerpt aan afschuwelijke wreedheden. Jarenlang droomt Solomon van een terugkeer naar huis. Hij verbergt stukken papier in zijn viool en ontwikkelt een natuurlijke inkt waarmee hij een brief kan schrijven. Maar zelfs al kan hij de brief schrijven zonder betrapt te worden, aan wie moet hij hem dan verzenden? Wie kan hij vertrouwen om de brief af te leveren? En zal hij lang genoeg in leven blijven om gered te worden? Regisseur Steve McQueen durft het ook deze keer weer aan om een heikel onderwerp te verfilmen. Met verder o.a. Michael Fassbender¬†(ook te zien in ‘Hunger’ en ‘Shame’), Brad Pitt¬†en Lupita Nyong’o. De film wist liefst 8 Academy Awards nominaties in de wacht te slepen. Op 2 maart weten we meer, maar eerst vanavond de film maar eens bekijken. Hier is alvast een trailer!

UPDATE

Het succes van de Elan filmavonden is tegenwoordig uit haar voegen aan het barsten. Ik ga zelf al jaren op maandag¬†kijken naar ‘de betere films’ in Koersel (waar er avonden waren dat we maar met 20 mensen in de zaal zaten), ondertussen heeft een hele hoop volk de weg naar de Roxy theatre gevonden.¬†Alweer een meer dan uitverkochte zaal!¬†Het succes is Ludo en de zijnen uiteraard gegund, maar gisteravond hoorde ik her en der toch wat gemor. ‘Oei, dat werkt hier niet met vaste plaatsen’, ‘Hola, een volle zaal? Doen ze nog een tweede zaal open voor dezelfde film?’ en ‘Waar is de tijd dat je hier nog pal voor de deur kon parkeren?’. Anyways, zelfs ik was gisteravond aan de late kant ter plaatse maar ik vond gelukkig nog plek langs een vriendelijk echtpaar (ongeveer op de plaats waar ik normaal altijd zit). De film werd dit keer ingeleid door Johan Simons en die deed dat met verve. Nog v√≥√≥r er √©√©n zin was gesproken verscheen de tekst ‘deze film is gebaseerd op waargebeurde feiten’. Ik werd meteen achterdochtig, gelukkig was er geen aanleiding voor want ’12 years a slave’ is een keiharde, confronterende film die voor nogal wat huivering zorgde in de zaal. Het op waarheid gebaseerde autobiografische verhaal van Solomon Northup is¬†een indrukwekkend verhaal dat een fantastische film heeft opgeleverd. Je vraagt je bij momenten af hoe zoiets √ľberhaupt ooit is kunnen gebeuren. Rassensegregatie, het afnemen van je persoonlijke vrijheid, het harteloos uit mekaar rukken van gezinnen en de slavenhandel met bijhorende veilingen. En dan zwijgen we nog over de mensonwaardige manier (verkrachtingen en geselingen) waarop die mensen destijds werden behandeld.¬†Niets blijft ons als toeschouwers bespaard. Hans Zimmer zorgt voor een degelijke muziekscore, al vond ik de samenzangen tussen de slaven een stuk authentieker klinken. Het laatste kwartier van de film is √©cht pakkend. Geen wonder dus dat deze film √©√©n van de grote kanshebbers is voor ‘beste film’ op de Academy Awards. Nee, mijn filmjaar 2014 is stevig van start gegaan. Volgende week zijn we meer dan waarschijnlijk weer op post voor ‘American Hustle’.

Posted 20/01/2014 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (49) Michael Franti   Leave a comment

michael franti

Voorlaatste aflevering in onze reeks en we komen uit bij Michael Franti, een man die rock, reggae, hiphop en funk combineert als een volleerde sterrenchef. Hij heeft ook meerdere muzikale levens, want ooit begon hij bij het punk-industrial combo The Beatnigs, dat hij samen met Rono Tse oprichtte. Later ging The Beatnigs op in Disposable Heroes of Hiphoprisy met exact hetzelfde duo. Toen Franti¬†de harde kantjes in zijn muziek wat beu werd, kwam hij op de proppen met Michael Franti & Spearhead. Mensen die een broertje dood hebben aan politieke boodschappen of het aan de kaak stellen van sociale kwesties kunnen Franti best zo veel mogelijk mijden. Hij durft namelijk opkomen voor de zwakkeren in onze maatschappij, al doet hij dat altijd op een pacifistische manier. Zijn laatste cd’s klinken trouwens een stuk vrolijker. Franti is trouwens een graag geziene gast op Pukkelpop, want tussen 2001 en 2008 kreeg hij vier keer een plek op de affiche. Van mensen die het kunnen weten heb ik al gehoord dat Michael Franti een fantastische mens is. Ook al loopt hij heel vaak rond op blote voeten. ūüėČ

1. ‘Rooticus Sporadicus’ (uit ‘The Beatnigs’, 1988)

2. ‘Television, the drug of the nation’¬†(uit ‘Hypocrisy is the greatest luxury’, 1992)

3.¬†‘Positive’ (uit ‘Home’, 1994)

4. ‘Why oh why’ (uit ‘Chocolate Supa Highway’, 1997)

5. ‘Sometimes’ (uit ‘Stay human’, 2001)

6. ‘Bomb the world’ (uit ‘Everyone deserves music’, 2003)

7. ‘I know I’m not alone’ (uit ‘Yell Fire!’, 2006)

8. ‘Say hey (I love you)’¬†(uit ‘All Rebel Rockers’, 2008)

9. ‘The sound of sunshine’ (uit ‘The sound of sunshine’, 2010)

10. ‘I’m alive (Life sounds like)’ (uit ‘All people’, 2013)

Posted 19/01/2014 by ambijans in Muziek

Verjaardagsetentje bij ‘De Kristalijn’ (Genk)   Leave a comment

de kristallijn genk

Misschien moeten we er maar een goeie gewoonte van maken om alle even verjaardagen te vieren in een sterrenrestaurant? Zo trakteerde ik voor mijn veertigste verjaardag bij JER in Hasselt en dit jaar trekken we naar een andere buurgemeente van Zonhoven, nl. naar Genk. Daar ligt De Kristalijn, vlak in de buurt van het plaatselijke golfterrein. Weet¬†je wat¬†ook heel frappant is? Toen wij iets meer dan twee jaar geleden beslisten waar we onze nieuwe voordeur culinair wilden inzegenen, werd JER steevast tot de kanshebbers gerekend voor een eerste Michelinster. Niet veel later volgde die beloning. Met De Kristalijn liep het eigenlijk identiek hetzelfde. Een aantal kennissen had zich daar bijzonder positief over uitgelaten. Niet enkel het eten is er prima, maar ook architectonisch gezien is het gebouw op zich al een fraai staaltje vakmanschap. Genoeg redenen om het er eens op te wagen! Al hebben we misschien een beetje pech dat er zaterdagmiddag geen shift wordt gedraaid. Tegen 18u30 arriveren we ter plaatse, dus zien we het restaurant wellicht liggen, badend in een zee van licht. Misschien oogt het dan wel mooier als overdag? Ik weet het jullie achteraf allemaal te vertellen. ūüėČ Helaas kan papa er straks niet bij zijn. Hij ligt sinds eergisteren terug in het ziekenhuis. Ongeveer een week geleden ging hij gezond naar de dokter, maar na de bloedafname werd hij thuis ziek. Een bezoek aan de dokter¬†gaf aan dat het¬†toch raadzamer was om voor een volledige check-up naar het ziekenhuis te gaan. De komende dagen worden we hopelijk iets wijzer.

UPDATE

Op een zachte zaterdagavond arriveren we in de Kristalijn, dat een zeer ruime parking heeft. Die staat aardig volgeparkeerd, uiteraard door de aanwezigheid van hotel Stiemerheide dat op wandelafstand terug te vinden is. Via een soort van licht hellend gangpad komen we in het restaurant terecht. Buiten kan je mooi zien dat het restaurant een soort van zwevende constructie is, een knap staaltje architectuur. Binnen worden we meteen verwelkomd door een aantal mannen in nette pakken en √©√©n dame, sommelier Jennifer Silvius, die in 2012 nog werd verkozen tot beste sommelier van ons land. Met zachte Nederlandse tongval komt zij aan onze tafel informeren wat we als aperitief wensen te drinken. We laten de champagne aan ons voorbijgaan en kiezen resoluut voor het huisaperitief op basis van twee verschillende soorten witte wijn. Tussendoor krijg ik nog een laat verjaardagsaandenken van mijn twee nichtjes en neefje. Na een blik op de menukaart zijn we eruit: we gaan drie keer voor het vijfgangenmenu De Kristalijn en √©√©n keer voor het viergangenmenu. Omdat niets ons te dol is kiezen we ook meteen voor het wijnarrangement erbij. We zijn misschien fervente wijndrinkers (we weten wat we lekker vinden!), maar da’s nog altijd iets anders dan een wijnkenner.¬†We merken meteen dat we op comfortabele stoelen zitten, van waarop we zelfs gedeeltelijk zicht hebben op de open keuken, waarin het personeel staat te koken. Wij arriveren samen met een ander gezelschap maar na ons druppelt het restaurant gezellig vol met een bonte mengeling aan bezoekers. Jong, oud, blond, bruin, heren en dames … we zagen ze in alle maten √©n vormen doorkomen. ūüėČ Dat was niet alleen zo voor de bezoekers, we merken¬†ook dat er nogal wat personeel rondloopt in de zaak.

In een eerste rondje komen er vier kleine hapjes voorbij, die de ma√ģtre omschrijft als fingerfood. Er zullen er nog enkele passeren, alvorens we bij ons eerste gerecht komen: kreeft met passievrucht, wortel, curry-olie en een sesamkoekje. Het is vanavond duidelijk voor fijnproevers, want de porties zijn aan de kleine kant. Al zijn wij gewoon grote eters, daar moeten we ook eerlijk in durven zijn! ūüėČ Vervolgens krijgen we grietbot met Gillardeau-oester, prei, bladspinazie en lavas voorgeschoteld. Het dient gezegd: ’t is allemaal even lekker. Als we toch √©√©n klein¬†puntje van kritiek moeten noemen: bij mijn broer wordt de Gillardeau-oester weggelaten (omwille van zijn allergie voor week -en schaaldieren), maar dat wordt helaas niet gecompenseerd door een ander ingredi√ęnt. Ondertussen zien we in de keuken duidelijk dat elk lid van de keukengarde zijn eigen takenpakket heeft. Chef Koen Somers loopt er rustig bij om alle gerechten van een gepaste finishing touch te voorzien. Gerecht drie is ossenhaas met ossenstaart, knolselder, witlof en wintertruffel.¬†Tussendoor krijgen we nog een soort van sorbet op basis van gin tonic. Als witte wijn werd er een wijntje uit Oostenrijk geserveerd met een hele korte naam, To. De rode wijn was van Zuid-Afrikaanse herkomst, een merlot (Stellenbosch?) als ik me goed herinner. Terwijl wij onze smaakpapillen trakteren op een heerlijke sensatie die haar gelijke niet kent komt het vierde gerecht op tafel: duifje uit Bresse met peterseliewortel, rode biet en gebrande ui. De artisanale kazen laten we aan ons voorbijgaan, dus wordt het 3 x Valrhona chocolade met peer en karamel. Willen we nog graag koffie achteraf? Uiteraard, want vanavond slaan we niets af. Ook hier zit nog een zwart chocolaatje bij, een citroencakeje en het welbekende bokkenpootje. En ze zetten¬†zelfs nog mini-oliebollen op tafel met bloemsuiker. Yummie yummie! We krijgen nog √©√©n klein dessertje gepresenteerd en vragen ruim vier uur later naar de rekening. Hierna worden we vriendelijk terug uitgeleide gedaan door het personeel. Het was een supergezellige avond in goed gezelschap, lekker eten, voldoende drank en dat in een aangenaam kader. Zo kunnen we onze avond in √©√©n zin samenvatten. ‘Eigenlijk moesten we dat vaker doen’, zo spraken we na afloop. Ik kon me daar helemaal in vinden. Het hoeft niet altijd zo exclusief te zijn, maar ’t is in de toekomst zeker voor herhaling vatbaar. Was De Kristalijn een toffe ervaring? Absoluut, we zouden het onze¬†familie, vrienden √©n¬†kennissen ¬†met culinaire interesse zeker durven aanbevelen. Het kost wat duiten, maar je bent achteraf een unieke ervaring rijker!

Posted 18/01/2014 by ambijans in Algemeen, Culinair

De vraag van de week (2)   2 comments

Ik dronk, ik kwam en ik plaatste een tattoo!

Voor mijn jaarlijkse zomervakantie trek ik elk jaar richting het zuiden van Spanje, waar ik me dan laat onderdompelen in de gastvrijheid van de Spaanse costa. Meer en meer Vlamingen nemen mijn goede voorbeeld gewoon over … en dat is prima! Op die manier bieden we een klein beetje weerstand aan het overaanbod Britten dat ginds in groten getale is neergestreken. Niks tegen Britten overigens, ik sla er nog altijd liever een praatje mee dan met eender welke Duitser. ūüėČ Dat laatste is een grapje h√®! Al is me in al die jaren √©√©n ding bijzonder hard opgevallen: het gros van de Britten die je op het strand, op de markt¬†of elders¬†ziet rondstruinen staat vol tattoos. Er bestaan uitzonderingen, maar op mijn Spaanse vakantieplek zijn die bijna onvindbaar. In Groot-Brittanni√ę mag je het gerust een hype noemen. Ook op het EK voetbal van 2012 kon je er niet langer naast kijken: een overgrote meerderheid van de voetballers daar had zichzelf versierd met √©√©n of meerdere tatoeages. Daarom luidt de vraag van deze week als volgt: ‘Waarom hebben bijna alle bekende profvoetballers tegenwoordig tattoos?’

Om daar een beetje meer over te vernemen, moesten we terug de geschiedenis induiken. Vroeger werden tattoos voornamelijk toegeschreven aan zeelui, terwijl je ze tegenwoordig bijna overal ziet opduiken. Het grootste voordeel van dit soort lichaamsversiering was, dat men bij een overlijden op zee makkelijker tot identificatie kon overgaan. Elke zeeman had een herkenningsteken, dus was het toentertijd een fluitje van een cent om ze allemaal uit elkaar te kunnen houden. Het is van oudsher een vorm van lichaamscultuur, waar in de meeste gevallen een heel verhaal achter steekt. Dat verhaal kan zowel een positieve als een negatieve situatie vertolken. Mensen die bijvoorbeeld de namen van hun kinderen op hun lichaam laten zetten, geven hiermee aan dat ze een band voor het leven hebben gesmeed met hun nakomelingen. Hun meest dierbare bezit wordt op die manier n√≥g meer een stukje van henzelf. Er zijn ook mensen die levenswijsheden (in allerlei varianten) op hun lichaam laten zetten. Heel vaak is dat, omdat ze in het verleden fouten hebben gemaakt. Dat hoeven niet altijd grote misstappen te zijn, maar zo’n tatoeage kan w√©l een soort van richtlijn of levensmotto¬†zijn waarnaar ze in de toekomst willen trachten te leven. Ze putten er als het ware een soort van innerlijke kracht uit!

Maar we hadden het dus over profvoetballers met tattoos. Ik zie soms wel eens werk van mensen die bedreven zijn in het zetten van tattoos, al zou ik ze zelf voor geen geld ter wereld op mijn lichaam willen zien prijken. We leven nochtans in een tijdsgeest waarin het hebben van tattoos drempelverlagend werkt. Vroeger was het not done, terwijl tegenwoordig niemand nog vreemd opkijkt van dit fenomeen. Meer en meer voetballers laten belangrijke momenten uit hun carri√®re op hun lichaam aanbrengen (al dan niet onder invloed van hun vrouw): als ze een titel winnen, een cup pakken of een record, dan mag de man met de inkt terug aan het werk. Vroeger was er iemand in de familie die een plakboek bijhield, maar da’s tegenwoordig zo pass√©. Er¬†bestaat zelfs een hardnekkig verhaal dat zegt dat mensen met tatoeages dommer zouden zijn, dan soortgenoten die er geen hebben. Omdat¬†ik nergens een wetenschappelijk¬†onderbouwd bewijs vond voor deze bewering, ga ik ervan uit dat het gewoon een hardnekkige mythe is. Al blijf ik erbij dat zo’n curriculum vitae op je lijf soms makkelijk is. Mocht een voetballer vergeten zijn bij welke clubs hij ooit speelde, dan is √©√©n blik op zijn lijf¬†vaak voldoende om¬†weer helemaal¬†mee te zijn! ūüėÄ

Er is ook een zeker kuddegedrag mee gemoeid: vroeger hadden ze allemaal een tas van Louis Vuitton om mee te pronken, nu kunnen ze hun tatoeages aan een vergelijkende studie onderwerpen. En als de √©√©n een nieuwe tattoo laat zetten, duurt het niet lang of de ander moet gedwee volgen. Al zorg je er best voor dat je tattoo je¬†voldoende leesplezier verschaft. Zo liet Orlando Engelaar (ooit bij Genk, tegenwoordig actief in het Australische Melbourne) volgens intimi een stuk uit het Nieuwe Testament op zijn lichaam etsen. Hij koos voor zijn rug, omdat daar nog plek vrij was. Had hij niet beter twee keer kunnen nadenken? Er is niets zo moeilijk als in een badkamerspiegel een¬†getatoe√ęerde¬†tekst op je rug proberen te ontcijferen. Of gunt hij¬†zijn clubkin√© graag wat leesplezier tijdens het werk? We hadden hier nog een apart hoofdstuk kunnen wijden aan al die voetballers die nogal zwak waren¬†in spelling. Een aanzienlijk aantal onder hen liet ooit kemels van fouten op zijn lichaam zetten. Heel erg dom! Nee, dat Guy Pearce het als noodoplossing gebruikt voor zijn amnesie¬†in¬†een schitterende film als ‘Memento’, daar hebben we dan weer w√©l begrip voor. Wie als voetballer keiharde¬†duiten wil verdienen, kan ook best zonder tatoeages naar Saudi-Arabi√ę trekken. In dat land zijn √©chte plakplaatjes verboden voor voetballers. Men beweert daar dat het een zeer slechte invloed zou hebben op de jeugd. Hoe je het ook draait of keert, de voetbalwereld zit nog steeds vol macho’s, want hoe verklaar je anders dat spelers¬†pas¬†op pensioengerechtigde leeftijd durven uitkomen voor hun homoseksualiteit? Ja, jij daar … Hitzlsperger! De vraag ‘Bestaat homoseksualiteit daadwerkelijk¬†in de voetbalsport?’ zal er echter eentje voor de toekomst zijn. ūüėČ

Posted 17/01/2014 by ambijans in Algemeen

Straffe 1000 (1781-1785)   Leave a comment

Maurice

Er was eens een tijd, waarin we werden overspoeld door acid dance tracks. Wie¬†die tijd bewust heeft meegemaakt, die was waarschijnlijk¬†jong √©n losbandig eind jaren ’80 … niet iedereen natuurlijk, maar w√©l de lui die helemaal doorsloegen door zelfs hun kledingsstijl aan te passen aan die muziek. Deze keer zit er duidelijk weer een link in onze tracks zoals jullie zien. Gisteravond helaas geen etentje, dus focussen we maar op die etentjes van vrijdag √©n zaterdag want die gaan normaal gezien w√©l door. Ik heb mezelf dan maar getroost door een ticket te bestellen voor School is Cool, die op 12 april a.s. in de Hasseltse MOD staan.

1781. This is acid (A new dance craze) РMaurice (1988)

1782. Acid tracks – Phuture (1987)

1783. Dr. Acid & Mr. House – Rififi (1989)

1784. We call it acieed – D Mob (1988)

1785. Acid story – Dr. Phibes (1988)

Dr. Phibes

Posted 16/01/2014 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (1776-1780)   Leave a comment

George Baker Selection

Op deze woensdag trappen we terug af met muziek. De eerste deun zou je kunnen kennen uit ‘Reservoir Dogs’, de tweede artieste zag ik jaren geleden ooit eens ‘live’ aan het werk¬†in de Dockside (de voorloper van de Versuz), de derde¬†mag ondertussen¬†absoluut de classicstatus claimen, nummertje vier¬†stond ooit centraal in ‘Het geslacht De Pauw’ en nummer 5 is gewoon een bloedmooie vrouw die niet eens zo onaardig zingt. Soms moeten we het niet moeilijker maken dan het is! ūüėČ Rest me niets anders dan iedereen een prettige woensdag te wensen. Normaal zitten wij vanavond ergens te eten in Hasselt, maar daarover √©√©n van de komende dagen hopelijk meer informatie.

1776. Little green bag – George Baker Selection (1969)

1777. Respect – Adeva (1988)

1778. Baker Street – Gerry Rafferty (1978)

1779. Lonely day – Phantom Planet (2002)

1780. Sweet about me – Gabrielle Cilmi (2008)

Gabriella Cilmi

Posted 15/01/2014 by ambijans in Muziek

Keek op de Week (77)   Leave a comment

Laurence Langen, Miss Belgi√ę 2014

Met missverkiezingen is het tegenwoordig een beetje hetzelfde gesteld als met het Eurovisiesongfestival: beide evenementen hebben in de loop der jaren flink wat van hun glans √©n pluimen verloren. Het liedjesfestival loopt bijvoorbeeld behoorlijk mank door de flinke portie vriendjespolitiek die er nog steeds welig tiert. Er zijn nu eenmaal landen die zo lief zijn voor mekaar dat ze elk jaar opnieuw elkaars inzendingen doodknuffelen. Dat vertaalt zich ontegensprekelijk in de uiteindelijke puntentelling. Zeker tijdens de voorrondes zie/hoor je elk jaar de gekste dingen. Ik heb het eerlijk gezegd ook maar van horen zeggen, omdat dit liedjescircus ondertussen al van in de late jaren ’80, begin jaren ’90 compleet aan mij voorbijgaat. Het gaat al lang niet meer om de muziek alleen: tegenwoordig moet je ook voor visueel¬†spektakel zorgen. Als ons land dus een jodelende dwerg met alpenhoorn stuurt, die tijdens zijn ‘3 minutes of fame’ vuurwerk afsteekt vanuit z’n reet, dan halen we vrijwel zeker de finale. Het had ook een vrouw met een baard mogen zijn (laten we haar gemakshalve Conchita Wurst noemen), doch driewerf helaas … Oostenrijk was ons ruim voor. ūüėČ

Missverkiezingen zijn een beetje in hetzelfde bedje ziek denk ik. Het is niet eens de fout van al die missen die deelnemen maar meer van het entourage dat verantwoordelijk is voor hetgeen er op televisie te zien √©n te horen valt. De¬†tijd dat de VRT of VTM zich ermee bemoeiden ligt¬†reeds enige tijd achter ons, dit keer¬†moest je¬†bijvoorbeeld¬†op Studio 100¬†TV afstemmen om √ľberhaupt te kunnen kijken. 107.000 kijkers, waardoor het een heus¬†nicheprogramma is geworden.¬†Geef toe, daar hoor je weinig weerklank in. En wat te denken van de rest?¬†Persoonlijk ben ik geen fan van ‘Blokken’, maar de vragen die de missen krijgen voorgeschoteld zijn n√≥g bedroevender van niveau. En nee, we gaan hier geen grove grappen maken (met een baard zoals Conchita Wurst) over¬†een miss die WO¬†I niet dadelijk kon situeren. Daags nadien bleek zelfs WO II¬†een blinde vlek voor haar.¬†Cindy Sabbe,¬†want zo heette ze, bleek een fervente aanhangster van de ‘ongeveercultuur’. ‘WO II begon ongeveer in 1944’ heet dat dan. Ik begin ineens te begrijpen¬†waarom vrijwel¬†iedereen Pascal Smet zo’n verschrikkelijke minister van Onderwijs vindt. Het algemene ontwikkelingsniveau van de doorsnee miss is vrij pover.¬†Kennis van beide landstalen is tegenwoordig geen must meer. In dat geval wil ik graag opmerken dat onze vorige miss, No√©mie Happart, √©√©n jaar na datum nog steeds geen woord Nederlands spreekt. Van mij moet ze niet, maar ’t is toch een veeg teken. Kijk ik nog naar de Miss Belgi√ę verkiezingen? Ik ben het voor de aardigheid eens even gaan opzoeken: de laatste Miss Belgi√ę verkiezing waar ik flarden van heb gezien dateert uit 2008 (23 december om precies te zijn). Ik was die avond met collega’s gaan eten¬†bij brasserie 360 in Genk. Daarna gingen we gezellig iets drinken in ’t Stadscaf√©, waar¬†Miss Belgi√ę ‘live’ kon worden gevolgd.¬†Om jullie geheugen eventjes op te frissen: het jaar waarin (de ondertussen wellicht alweer lang vergeten) Zeynep Sever laureate was. Ter informatie: deze 24-jarige ex-miss, sinds 2010 getrouwd, resideert dezer dagen in Turkije, waar ze hoogzwanger uitkijkt naar de geboorte van haar eerste kind. Ik wil hier zeker het proces niet maken van alle missen die ooit het kroontje mochten opzetten, maar het lijkt er sterk op dat het vroeger toch beter was. Er is echter beterschap op komst, want de nieuwe miss is afkomstig uit Genk … correctie Hasselt, wat zeg ik … gewoon uit Zonhoven. Meerdere gemeentes zouden haar kunnen claimen. Hoe dat komt? We nemen jullie eventjes mee terug in de tijd.

Onze nieuwe Miss Belgi√ę, Laurence Langen, woonde ooit een tijdje in Zonhoven. En zoals dat met intelligente mensen meestal gaat, kwam ze uiteindelijk¬†uiteraard in de bibliotheek van Zonhoven terecht. Daar zag ik haar wel eens. Hoe lang geleden? Ik dacht in eerste instantie een jaar of vijf geleden, maar omdat de tijd met ouder worden sneller omvliegt dan je denkt kan het bij wijze van spreken¬†even goed¬†zeven jaar geleden zijn. ūüėČ Ik herinner me haar vooral als een mooie blondine, die toen al opviel. Met een mooie allitererende naam met twee l’en erin is zoiets natuurlijk een koud kunstje. Haar middelbare schooltijd bracht ze door op de banken van Kindsheid Jesu (‘de Normaalschool’ zoals ze in Zonhoven zeggen). Voor Hasselaars ongetwijfeld genoeg reden om haar een ‘Hasselos’ te noemen. Iedereen weet hoe het met de Diepenbeekse universiteit is afgelopen. ūüėČ Vanuit Zonhoven trok het gezin Langen dan richting Genk. Tot aan haar verkiezing zat Laurence op kot in Leuven,¬†waar ze in Brussel in haar tweede jaar rechten zat. Die studies worden vanaf heden ‘on hold’ gezet. Begrijpelijk, want die loodzware combinatie is haast onmogelijk te verhapstukken. Ik had gezien dat ze aan de preselecties van Miss Limburg meedeed en had achteraf vernomen dat ze die verkiezing niet had gewonnen. Echte quizzers weten dat Carolien Mantels toen won, maar dat die¬†uiteindelijk de voorkeur aan haar studies gaf. Ik vermoed dat ik later in de krant heb gelezen dat Laurence alsnog bij de overgebleven Limburgse missen zat die kans maakten op het felbegeerde kroontje. E√©n van mijn facebookvrienden had haar fb-pagina geliked, dus¬†volgde ik dat goede voorbeeld maar. Vrijdagmorgen 10 januari besloot ik haar nog een aanmoedigingsberichtje te sturen via facebook. Dat klonk zo: Dag Laurence, veel succes met de Miss Belgi√ę verkiezing. De mooiste van Limburg, straks ook van Belgi√ę? Toi toi toi, break a leg (figuurlijk uiteraard). ūüėÄ Laurence liet anderhalf uur later weten dat ze haar best ging doen. De rest is ondertussen geschiedenis! Ik heb de uitzending niet gezien, want ik zat net gezellig te quizzen in Bilzen. Om 1u in de wagen (op weg naar huis) hoorde ik op het radionieuws dat zij onze nieuwe Miss Belgi√ę was. ‘Limburg boven!’ riep ik meteen, zonder dat iemand anders het kon horen. Ah ja, ik zat alleen in de auto!

Dat er de dag nadien zoveel misnoegdheid was vinden wij dan weer jammer. Ik kan me niet herinneren dat er ooit iemand het kroontje wist binnen te halen die door iedereen de hemel werd ingeprezen. Afgunst, azijnpisserij en aanverwanten zijn een beetje eigen aan de doorsnee mens die zich op sommige krantenfora weer van z’n smalste kant laat zien. Het is een fenomeen dat je onmogelijk kan uitroeien. Ik vermoed dat ze nog enkele dagen door de zure appel heen zal moeten bijten. Sneeuwwitje kwam op het einde van het bekende sprookje ook goed terecht, dus … Wij wensen haar alleszins een fantastisch jaar toe met een hele hoop uitdagingen en opportuniteiten. Na Virginie Claes¬†en Cynthia Reekmans¬†binnenkort misschien eindelijk iemand om de heilige drievuldigheid te completeren? Binnen een jaar weten we ongetwijfeld meer! Al de rest van het nieuws¬†zit deze week bij varia. Ariel Sharon overleed, Wolfsburg had 21,5 miljoen veil om Kevin De Bruyne los te weken bij Chelsea, er stond geen maat op Sven Nys tijdens het BK veldrijden, de preregistratie voor Tomorrowland was weer een complete ramp, in Heusden-Zolder was er een aardverschuiving in het gemeentebestuur (het N-VA kamp), in Aalst lijkt het SP.A kamp √©√©nzelfde lot beschoren. Ronaldo won voor de tweede keer de gouden bal en liet zien dat hij nog altijd een aardig potje kan huilen als het moet, AC Milan zette de oude trainer bij het huisvuil en haalde meteen een nieuwe binnen in de vorm van Clarence Seedorf. Onze twee Belgische tennissters Yanina Wickmayer en Kirsten Flipkens overleefden de eerste ronde op de Australian Open. Voil√†, dat was ‘m voor deze week! Volgende week ga ik weer voor diversiteit, tenzij ik een diepte-interview kan versieren met de nieuwe Miss Belgi√ę. Zal ik al maar beginnen lobbyen?

Posted 14/01/2014 by ambijans in Algemeen, TV

‘The Secret Life of Walter Mitty’ (Ben Stiller)   1 comment

Walter Mitty

Het verhaal volgt Walter Mitty (Ben Stiller), een foto editor die werkt voor LIFE Magazine. Dagelijks wordt hij getreiterd door zijn collega‚Äôs omdat hij constant zit te dagdromen achter zijn bureau. Dit weerhoudt hem er ook van om de vrouw van zijn dromen aan te spreken, die toevallig ook werkzaam is bij LIFE Magazine (gespeeld door Kristen Wiig). Walter krijgt een kans om zichzelf te bewijzen als het negatief van een belangrijke foto verloren gaat en hij deze terug moet zien te vinden. Deze film is losjes gebaseerd op de gelijknamige film uit 1947 met Danny Kaye in de hoofdrol, eigenlijk op een kortverhaal van een paar pagina’s door¬†James Thurber. Hij is scenariotechnisch alleen aangepast aan onze 21ste eeuw, met een andere verhaallijn. Oorspronkelijk wilde Steven Spielberg een tiental jaar geleden een remake maken met o.a. Jim Carrey, maar dat ging toen om diverse redenen niet door. Nu dus w√©l!¬†Ben Stiller is naast de hoofdacteur tevens de regisseur van de film. Dat gaat hem redelijk goed af moet ik zeggen. Geen √©chte hoogvlieger, maar toch een feel good movie die ik zonder problemen heb kunnen uitzitten. Een simpel uitgangspunt, dat mede door de enorme¬†fantasie van de protagonist uitgroeit tot een aardig verhaaltje. Af en toe kreeg ik er zelfs een waar ‘Vlaanderen vakantieland’ gevoel bij, maar dan op een buitenlandse bestemming. ūüėČ Wat mij betreft had het soms zelfs n√≥g absurder gemogen. De muziek in de film is dan weer prima met o.a. Arcade Fire, Hall & Oates, David Bowie, Junip en Jos√© Gonz√°lez.¬†Een trailer om het geheel mooi af te sluiten.

Posted 13/01/2014 by ambijans in Film

‘Stop de persen! De gouden eeuw van de journalistiek begint nu’ (Wouter Verschelden & David Perlich)   Leave a comment

wouter verschelden

De overlevingskansen van de papieren krant slinken zienderogen. Maar wie denkt dat daarmee de journalistiek in een diepe crisis terechtkomt, vergist zich schromelijk. De digitale revolutie is het beste wat de journalistiek ooit is overkomen. Terwijl klassieke mediabedrijven totaal het noorden kwijt zijn, schieten tegelijk nieuwe, prachtige initiatieven uit de grond. En fundamenteler: journalistiek wordt opnieuw zuivere communicatie tussen lezer en journalist. Alles is voorhanden om er een gouden eeuw van de journalistiek van te maken. Wouter Verschelden startte als politiek redacteur bij De Standaard, schoolde zich bij in New York en was hoofdredacteur van De Morgen. In 2013 maakte hij de documentaire ‘Stop de Persen!’ voor Panorama. Voor Canvas schrijft hij momenteel aan een politieke fictiereeks: ‚ÄėDe Zestien‚Äô. Onlangs raakte bekend dat hij binnenkort een gratis nieuwswebsite opstart, een revolutie in de online nieuwsmarkt. De Canadees David Perlich begon zijn loopbaan als oorlogscorrespondent, werkte voor de Canadese televisie en voor Al Jazeera en was Managing Editor bij De Morgen. Hij schreef mee aan de VRT-documentaire ‘Stop De Persen!’ en werkt vandaag in zijn thuisland voor televisie, radio en online nieuws. Een boek dat ongetwijfeld een hoop nieuwsjagers √©n lezers zal interesseren. Ondertussen uiteraard ook al terug te vinden in de collectie van de Zonhovense bibliotheek! ūüėČ

Posted 12/01/2014 by ambijans in Literatuur